Kegeltje

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lichtabsorptie van de pigmenten in staafjes (onderbroken lijn) en de drie soorten kegeltjes (L, M en S)

De lichtgevoelige cellen waarmee het netvlies bedekt is worden naar hun vorm onderscheiden in kegeltjes en staafjes. Kegeltjes verschillen van staafjes in het feit dat ze het beste werken in fel licht. Kegeltjes zijn minder lichtgevoelig dan staafjes (waarmee je in donkere situaties kan zien), maar maken kleurwaarneming mogelijk. Met kegeltjes kan je ook scherper zien, en sneller veranderingen in je beeld waarnemen dan met staafjes omdat hun responstijden hoger zijn dan die van staafjes.

Kegeltjes zijn het dichtst op elkaar geplaatst in de buurt van de gele vlek. Er zijn 3 soorten kegeltjes, elk met een verschillende soort fotoreceptor. De drie verschillende fotoreceptoren reageren elk op een andere golflengte van licht, elk met zijn eigen optimale golflengte. Dit zorgt er voor dat mensen trichromatisch zicht hebben, wat betekent dat we drie golflengtes onderscheiden, en aan de hand van het verschil tussen die golflengen andere kleuren kunnen zien.

De drie optimale golflengten worden aangeduid met verschillende naamgevingen: De meest neutrale naamgeving is S (van short) voor de kegeltjes die het gevoeligst zijn voor kortgolvig licht, L voor de kegeltjes die het gevoeligst zijn voor langgolvig licht en M voor de kegeltjes die het gevoeligst zijn voor een gebied daar tussenin. De maxima liggen als volgt:

Naam Maximale gevoeligheid
bij golflengte
Kleurindruk
puur bij maximum
S 443 nm violet blauw-blauwviolet
M 544 nm groen groen
L 570 nm dieprood geel-geelgroen

Er zijn ongeveer 4,5 miljoen kegeltjes en 90 miljoen staafjes in het gemiddeld menselijk oog.

Verwante onderwerpen[bewerken]

Zie ook[bewerken]