Kim Collins

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kim Collins
Tijdens WK 2009 in Berlijn
Tijdens WK 2009 in Berlijn
Volledige naam Kim Collins
Geboortedatum 5 april 1976
Nationaliteit Vlag van Saint Kitts en Nevis Saint Kitts en Nevis
Lengte 1,80 m
Gewicht 77 kg
Sportieve informatie
Discipline sprint
Trainer/coach Glen Mills
Eerste titel Noord-Amerikaans kampioen 100 m en 200 m 2000
OS 1996, 2000, 2004, 2008
Portaal  Portaalicoon   Atletiek

Kim Collins (Saint Kitts en Nevis, 5 april 1976) is een sprinter uit Saint Kitts en Nevis. Hij is gespecialiseerd in de 60 m, 100 m, 200 m en de 4 x 100 m estafette. In 2003 werd hij wereldkampioen op de 100 m. Hij nam achtmaal deel aan de wereldkampioenschappen atletiek en viermaal aan de Spelen. Hij heeft in zijn carrière viermaal onder de 10,00 s gelopen op de 100 m.

Biografie[bewerken]

Eerste succes[bewerken]

In 1995 won Collins een zilveren medaille op de Pan-Amerikaanse jeugdkampioenschappen. Met 10,4 s werd hij verslagen door de Canadees Dave Tomlin, die de wedstrijd in 10,1 won.
Zijn debuut op een grote internationale wedstrijd maakte hij in 1997 op het WK in Athene. Hier werd hij echter in de voorrondes vrij snel uitgeschakeld. Maar Collins verbeterde zich snel en op de Olympische Spelen van Sydney in 2000 was hij de eerste atleet van het kleine Caraïbische staatje Saint Kitts en Nevis, die zich voor de finale wist te plaatsen. Hij eindigde op de zevende plaats. In het jaar erop behaalde hij zijn eerste WK-medaille door brons te winnen op de 200 m.

Wereldkampioen[bewerken]

Collins won in 2002 in het Engelse Manchester de 100 m op de Gemenebestspelen, nadat twee concurrenten door blessures uitgeschakeld waren. Met een tijd van 9,98 versloeg hij de Nigeriaan Uchenna Emedolu (zilver) en de Canadees Pierre Browne (brons). Na de wedstrijd testte hij positief op doping. Collins mocht echter zijn medaille houden toen bleek, dat de aangetroffen stof aanwezig was door zijn jarenlange gebruik van medicijnen voor astma. Omdat hij dit tevoren niet aan de medische commissie had gemeld, kreeg hij een waarschuwing.

Het jaar 2003 begon hij met een zilveren medaille op het WK indoor in Birmingham. Met 6,53 finishte hij achter de Amerikaan Justin Gatlin (goud) en voor de Brit Jason Gardener (brons).

Op de WK 2003 in Parijs behaalde Kim Collins de grootste overwinning van zijn sportcarrière. Doordat Olympisch en wereldkampioen Maurice Greene in de finale ontbrak (gesneuveld in de halve finale), was de wedstrijd compleet open. De vier snelste atleten finishten slechts 0,02 seconden van elkaar, waarbij Collins tot wereldkampioen werd uitgeroepen. Hij werd hiermee de eerste wereldkampioen van zijn land.

Helsinki en Osaka[bewerken]

In 2005 deed hij in het Finse Helsinki mee op de 100 m bij de wereldkampioenschappen atletiek. Na moeilijk door de voorrondes te zijn gekomen, eiste Collins in de finale het brons op achter de Amerikaan Justin Gatlin (goud) en de Jamaicaan Michael Frater (zilver). Hij finishte in 10,05 (dezelfde tijd als Frater). Op het WK 2007 in Osaka werd hij in de halve finale met 10,21 uitgeschakeld.

Olympische Spelen Peking[bewerken]

Kim Collins begon het olympische jaar 2008 uitstekend door op het WK indoor in Valencia een zilveren medaille te veroveren op de 60 m in 6,54. Op de Olympische Spelen van 2008 in Peking sneuvelde hij echter in de halve finale van de 100 m met een tijd van 10,05 s, toch zijn beste jaartijd. Op de 200 m bereikte Collins wel de finale en werd hij uiteindelijk als zesde geklasseerd, nadat hij in eerste instantie als achtste was gefinisht. Na afloop van de finalerace werden echter de Antilliaan Churandy Martina (aanvankelijk 2e) en de Amerikaan Wallace Spearmon (aanvankelijk 3e) gediskwalificeerd, omdat ze beiden buiten hun baan zouden hebben gelopen.

Berlijn en einde carrière[bewerken]

In 2009 deed Collins voor de zevende maal mee aan de wereldkampioenschappen. Hij kon echter niet meestrijden voor de medailles: hij kwam bij zowel de 100 m als de 200 m niet verder dan de kwartfinales. Een maand later, in september 2009 besloot Collins zich terug te trekken uit de internationale atletiek.[1] Hij deed dit onder meer omdat hij zo meer bij zijn familie kon zijn.
Collins kon zich niet helemaal aan zijn aankondiging houden en deed toch aan enkele wedstrijden mee, waaronder de Russian Winter Meeting, waar hij de 60 m won. Vooral in 2011 kwamen zijn prestaties weer in de buurt van zijn persoonlijke records: hij kwam tot 10,00 s op de 100 m, en hij verbeterde zijn record tot 6,50 s op de 60 m. Hij nam ook deel aan de wereldkampioenschappen van Daegu, waar hij verrassend een medaille wist te veroveren. Op de 100 m eindigde hij achter Yohan Blake en Walter Dix op een derde plek, door het ontbreken van de favoriet Usain Bolt die een valse start maakte. De finale van de 200 m bereikte hij niet. Hij behaalde zijn tweede podiumplek bij de 4 x 100 m estafette, waar het team van Saint Kitts en Nevis door het uitvallen van de teams van Verenigde Staten en Groot-Brittannië derde kon worden.

Olympische Spelen van Londen[bewerken]

De Olympische Spelen van Londen in 2012 zouden Collins' vijfde Spelen worden, maar uiteindelijk werd hij uitgesloten van het kampioenschap. Naar eigen zeggen komt dit omdat hij zijn vrouw opzocht, maar volgens het olympisch comité van Saint Kitts en Nevis was dit omdat hij niet reageerde op pogingen om hem te bereiken.[2] Voor Collins was dit aanleiding om ditmaal definitief een punt achter zijn internationale loopbaan te zetten.[3]

Titels[bewerken]

  • Wereldkampioen 100 m - 2003
  • Gemenebestkampioen 100 m - 2002
  • Centraal-Amerikaans en Caribisch kampioen 100 m - 2001, 2003
  • Centraal-Amerikaans en Caribisch kampioen 200 m - 2001
  • Noord-Amerikaans kampioen 100 m - 2000
  • Noord-Amerikaans kampioen 200 m - 2000
  • NCAA kampioen division I 100 m (indoor) - 2001
  • NCAA kampioen division I 200 m (indoor) - 2001

Persoonlijke records[bewerken]

Outdoor

Onderdeel Prestatie Datum Plaats
100 m 9,97 s 4 juli 2013 Lausanne
200 m 20,20 s 9 augustus 2001 Edmonton

Indoor

Onderdeel Prestatie Datum Plaats
50 m 5,75 s 10 februari 2009 Liévin
55 m 6,24 s 24 februari 2001 Reno
60 m 6,50 s 13 februari 2011 Karlsruhe
200 m 20,52 s 10 maart 2000 Fayetteville

Palmares[bewerken]

Collins tijdens de WK indoor in 2008

60 m[bewerken]

  • 2003: Zilver WK indoor - 6,53 s
  • 2008: Zilver WK indoor - 6,54 s

100 m[bewerken]

Kampioenschappen
  • 1995: Zilver Pan-Amerikaanse jeugdkampioenschappen - 10,4 s
  • 1995: Brons Carifta Games - 10,75 s
  • 2000: 7e OS - 10,17 s
  • 2001: 5e WK - 10,07 s
  • 2002: Goud Gemenebestspelen - 9,98 s
  • 2002: Zilver Wereldbeker - 10,06 s
  • 2002: Zilver Grand Prix Finale - 9,98 s
  • 2003: Goud WK - 10,07 s
  • 2003: 5e Wereldatletiekfinale - 10,13 s
  • 2004: 6e OS - 10,00 s
  • 2004: 5e Wereldatletiekfinale - 10,26 s
  • 2005: Brons WK - 10,05 s
  • 2007: 5e ½ fin. WK - 10,21 s
  • 2008: 5e ½ fin. OS - 10,05 s
  • 2009: 8e FBK Games - 10,30 s
  • 2011: Brons WK - 10,09 s
  • 2012: DNS OS
Golden League-podiumplekken
Diamond League-podiumplekken

200 m[bewerken]

  • 2001: Brons WK - 20,20 s
  • 2000: 5e ½ fin. OS - 20,57 s
  • 2008: 6e OS - 20,59 s
  • 2011: 4e ½ fin. WK - 20,64 s

4 x 100 m estafette[bewerken]

  • 2011: Brons WK - 38,49 s
Bronnen, noten en/of referenties

Externe links