Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gebouw van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed

De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, door anderen dan de dienst zelf afgekort als RCE, is een beleids-, uitvoerings- en onderzoeksorganisatie onder het Nederlandse Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap op het vlak van het cultureel erfgoed: archeologie, monumenten en cultuurlandschap.

Voorgeschiedenis[bewerken]

De bescherming van monumenten begon in 1875, toen op het Ministerie van Binnenlandse Zaken de afdeling Kunsten en Wetenschappen werd opgericht. Deze stond de laatste jaren onder leiding van Victor de Stuers. Doel van de afdeling was het verstrekken van subsidies voor het restaureren van monumenten.

In 1903 werd een rijkscommissie ingesteld om een inventaris en beschrijving te maken van de monumenten in Nederland. In 1918 werd deze commissie het Rijksbureau voor de Monumentenzorg; dit bestond van 1918-1947. In 1946 werd de naam veranderd in Rijksdienst voor de Monumentenzorg. Eerste directeur was Jan Kalf, later volgden Jhr Eugène van Nispen en Jhr ir Leo van Nispen.

De archeologische afdeling werd in 1946 afgesplitst en ging verder als Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek. In 1995 werd hierin het Nederlands Instituut voor Scheeps- en onderwaterarcheologie opgenomen.

In 2006 werd besloten alle diensten weer samen te voegen tot de Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten (RACM), een naam die tot 11 mei 2009 werd gebruikt.

Organisatie en naam[bewerken]

De aanvankelijke benaming van de fusiedienst (RACM) werd gebruikt tussen 2006 en 2009, maar zorgde vanwege de lengte van de naam regelmatig voor onpraktische situaties. Men wordt geacht de nieuwe naam niet af te korten, zoals in het verleden wel officieel beleid was bij de ROB, RDMZ en RACM. Vanaf 2011 werden de kerntaken van het Instituut Collectie Nederland (ICN), collectiebeheer en kennisontwikkeling en -spreiding, ondergebracht bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.

Doelstelling[bewerken]

De Rijksdienst heeft als doel monumentale, archeologische of cultuurlandschappelijke waarden van nationaal of internationaal belang te beschermen en te behouden. De dienst voert namens de minister de Nederlandse Monumentenwet 1988 uit. De dienst beheert het Monumentenregister en het archeologische informatiesysteem Archis.

De Rijksdienst bestaat uit de volgende vier sectoren:

  • Kennis Erfgoed
  • Kennis Uitwisseling
  • Regioservice en Beleid
  • Bedrijfsvoering

Vestigingen[bewerken]

De dienst had tot mei 2009 drie vestigingen: Zeist, Amersfoort en Lelystad. In mei 2009 verhuisden de vestigingen in Zeist en Amersfoort naar een nieuw onderkomen aan het Smallepad in Amersfoort, en trad ook de naamswijziging in werking.

RCE in Amersfoort (rechts);
(links de Koppelpoort)

Amersfoort[bewerken]

De nieuwe Amersfoortse vestiging is volgens de architecten en de rijksdienst een spraakmakend gebouw, dat in opdracht van de Rijksgebouwendienst is ontworpen door de Spaanse architect Juan Navarro Baldeweg.[1] Het gebouw, dat aan één zijde aan de spoorlijn grenst, heeft draagveren, die trillingen moeten opvangen. Aan de stadszijde heeft het gebouw een schuine gevel met een dubbele laag glas, die een warmteregulerende functie heeft. In het gebouw, dat op 24 juni 2009 officieel is geopend door Koningin Beatrix, bevinden zich onder meer de bibliotheek, het monumentenarchief en collecties foto's en tekeningen. In het gebouw is ook de Kunsthal KAdE gevestigd.

Lelystad[bewerken]

Bij de vestiging Lelystad houdt men zich bezig met beheer en behoud van het archeologisch maritiem erfgoed van Nederland. Het aan de IJsselmeerkust gelegen gebouw is 140 meter lang en 12 meter hoog en heeft de vorm van een omgekeerde scheepsromp. Deze vorm is symbolisch voor de inhoud maar heeft ook een praktische en economische oorsprong. Het gaat om zo veel mogelijk binnenruimte met zo weinig mogelijk buitenhuid, hetgeen garant staat voor een laag energieverbruik. Het is een ontwerp van de Rotterdamse architect Kees Christiaanse. Toegang is alleen mogelijk via de Bataviawerf.

Beschikbaarstelling afbeeldingen[bewerken]

De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed maakte in 2011 meer dan 450.000 afbeeldingen uit haar collectie vrij beschikbaar in Wikimedia Commons.[2][3]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties