Materieel (cultureel) erfgoed

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Parthenon, Athene, Europees Werelderfgoed

Met de term materieel cultureel erfgoed of materieel erfgoed doelt men op voor onze cultuur en geschiedenis waardevol geachte materiele kenmerken van die cultuur uit het verleden, zoals monumenten, archeologische vondsten, verzamelingen, archieven en beschermde stads- en dorpsgezichten, maar ook op kunstwerken. Er bestaan lijsten op het niveau van gewest, natie, Europa (Europees erfgoed) en de VN cultuurerfgoed.

Onderscheiden worden onroerend en roerend erfgoed.

Daarnaast is er immaterieel erfgoed, dat dialecten, verhalen, liederen, feesten, recepten voor voeding, tradities, optochten en processies omvat. Ook tradities betrffende eten en drinken (culinair erfgoed) rekent men ertoe, zoals de bereiding van regionale kaassoorten, worstsoorten en bieren. In veel gevallen is immaterieel erfgoed verbonden met materieel erfgoed, zoals klederdracht, aardewerk, poppen, kerken, geschriften, gereedschap, decors. muziekinstrumenten en voedsel.

Culureel erfgoed wordt van belang geacht omdat het huidige generaties een beeld geeft van het verleden en kan bijdragen aan de culturele identiteit. In Vlaanderen wordt wel gesproken van de cultureel-erfgoedgemeenschap als aanduiding van de organisaties en personen die een bijzondere waarde hechten aan het (Vlaamse) cultureel erfgoed of specifieke aspecten ervan. Dit concept is ontleend aan de 'Kaderconventie van de Raad van Europa over de waarde van cultureel erfgoed aan de samenleving' (Faro, 27 oktober 2005).

Erfgoededucatie is voorlichting geven over het verleden aan de hand van het cultureel erfgoed.

Zie ook[bewerken]


Afbeeldingen[bewerken]

Externe links[bewerken]