Sanquin
.JPG)
Sanquin (voluit: Stichting Sanquin Bloedvoorziening) is de not-for-profitorganisatie die in Nederland belast is met de voorziening in de behoefte aan bloed en bloedproducten. Sanquin bevordert transfusiegeneeskunde, levert producten en diensten, verricht wetenschappelijk onderzoek en verzorgt onderwijs, opleidingen, bij- en nascholing. Sanquin is ontstaan uit een fusie van de Nederlandse Bloedbanken en het Centraal Laboratorium van de Bloedtransfusiedienst het Nederlandse Rode Kruis (CLB) .
Inhoud |
Cijfers[bewerken]
Voor de bloeddonaties heeft Sanquin, verspreid over Nederland, vaste en mobiele donorcentra. Circa 500.000 donors gaven in 2004 vrijwillig en onbetaald bloed. Dit aantal is in 2005 afgenomen naar iets meer dan 464 duizend donoren. In juni 2007 werd er door een groep bloeddonoren geprotesteerd tegen het mogelijke commerciële gebruik van hun bloed. Er vonden in 2004 circa 900.000 donaties plaats. Bij Sanquin waren eind 2004 circa 3200 mensen werkzaam. In 2005 heeft Sanquin een omzet van 300 miljoen euro gehaald. De helft van deze omzet komt uit de verkoop van de 'verse bloedproducten'. De andere helft wordt verdiend met verkoop van 'lang houdbare plasmaproducten' (het overschot van die producten wordt aan de farmaceutische industrie geleverd), verzorgen van cursussen en opleidingen.
Beleid[bewerken]
In tegenstelling tot bloeddonoren in Duitsland, Noorwegen en Zweden krijgen de donoren in Nederland geen geld voor hun bloeddonatie. De reden hiervoor is dat Sanquin mensen die uit commerciële overweging hun bloed verkopen wil uitsluiten. Mensen die niet uit een altruïstische gedachte hun bloed geven, zouden wel eens bepaalde gezondheidproblemen, infectierisico's of risicovolle seksuele contacten kunnen verzwijgen. Hoewel donoren gratis bloed doneren, ontvangt Sanquin wel geld voor de bloedproducten die van dit bloed gemaakt worden. Dit geld is nodig om de professionele verwerking van het bloed te bekostigen, zoals salarissen, installaties en gebouwen.
In tegenstelling tot andere Europese landen[1] is het in Nederland niet mogelijk bloed te geven wanneer men één keer seks heeft gehad als man met een andere man.[2] De Commissie Gelijke Behandeling oordeelde in 1999 dat het beleid van Sanquin geen discriminatie is omdat Sanquin geen homoseksuelen weert, maar enkel mannen die seks hebben gehad met een andere man. In 2005 stelden Kamerleden van GroenLinks vragen aan de minister van VWS over de kwestie. Die antwoordde dat omwille van de veiligheid van de Nederlandse bloedvoorziening de maatregel blijft bestaan.[3]
In 2007 en in de jaren daarna ontstond ophef over de salariëring van de raad van bestuur van Sanquin. De drie bestuurders incasseerden tezamen meer dan 800.000 euro, en hun salaris was daarmee hoger dan dat van bestuurders van de meeste academische ziekenhuizen. Terwijl het aantal werknemers, de omzet en de complexiteit van het werk niet in verhouding zouden staan tot die van academische ziekenhuizen. Na bezwaarmaking door de Landelijke Vereniging van Bloed- en Plasmadonoren (LVB) ontving Sanquin hierover 1450 klachten. De raad van bestuur verweerde zich met het argument dat niet zijzelf, maar de Raad van Toezicht van Sanquin verantwoordelijk was voor de bepaling van het salaris. Directeur Theo Buunen verdiende in 2010 naar verluidt 258.000 euro exclusief pensioenpremies en sociale lasten, en zit daarmee ruim boven de Balkenendenorm.[4]
Logo[bewerken]
Het beeldmerk van Sanquin is een gestileerde pelikaan. Van deze vogel geloofde men, dat hij zijn hongerende jongen bij voedselschaarste voedde met zijn eigen bloed, door het openpikken van de eigen borst. In de broedtijd hebben bepaalde pelikanen namelijk een rode vlek op krop en keelzak die op een bloedende wond lijkt. Hierdoor werd de pelikaan in het christendom een teken voor opoffering, altruïsme, barmhartigheid en met name voor Christus' offerdood. Het symbool is ook vaak te zien in oude weeshuizen. Het maakt de vogel ook een geschikt symbool voor de onbaatzuchtige bloeddonatie.
België[bewerken]
In België worden de bloedbanken door het Rode Kruis georganiseerd en ondersteund.
Bronnen[bewerken]
- ↑ Gaysite.nl. (2006) Acceptatie homo als bloeddonor
- ↑ Sanquin. (2009) Mag ik bloed geven?
- ↑ Tweede Kamer. (2005) Vragen van de leden Azough en Van Gent (beiden GroenLinks) aan de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over discriminatie van homo’s door bloedbank Sanquin.
- ↑ LVB (2010) Vergelijking van de LVB van het inkomen van de voorzitters van Raden van Bestuur van Sanquin en van een aantal academische ziekenhuizen
