Tandheelkunde

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een tandarts en een assistent opereren een patiënt

Tandheelkunde (Odontologie) is het vakgebied dat zich bezighoudt met het herkennen, voorkomen en behandelen van ziekten van de tanden en de omringende structuren.

In Nederland is de studie Tandheelkunde mogelijk in Groningen (RUG), Nijmegen (KUN) en Amsterdam (ACTA -gemeenschappelijk UvA en VU). De studie Tandheelkunde duurt 6 jaar (zowel bachelor als master studie bestaan uit een 3-jarig curriculum). Na voltooiing van de masterfase wordt de titel tandarts verkregen. Er zijn specialisaties mogelijk tot orthodontist en kaakchirurg. Na het voltooien van de opleiding wordt de specialist ingeschreven in een wettelijk erkend register. In deelgebieden kunnen tandartsen zich differentiëren in deelgebieden van de tandheelkunde. De erkening na voltooien van de doorgaans Master opleidingen (M.Sc.) vindt plaats via de wetenschappelijke beroepsorganisaties in het desbetreffende veld, maar hebben geen wettelijke status anders dan de tandheelkundige vooropleiding.

Beroepsmatig[bewerken]

Binnen de tandheelkunde zijn de volgende deeldisciplines te onderscheiden:

De tandarts als algemeen practicus dient van al deze markten tot op zekere hoogte thuis te zijn want al deze disciplines komen in de algemene praktijk voor. Voor uitgebreide behandeling op het gebied van een van deze disciplines bestaat er echter de mogelijkheid tot horizontale of verticale verwijzing naar een specialist dan wel gedifferentieerd tandarts. Als specialisatie worden onderscheiden de kaakchirurg en de orthodontist. Gedifferentieerde tandartsen hebben zich bekwaamd tot een deelgebied van de tandheelkunde als kindertandarts, tandarts-endodontoloog, tandarts-parodontoloog, tandarts-implantoloog, tandarts-gnatholoog. Daarnaast kent men de tandarts-gerodontoloog en de forensisch odontoloog.

Aanverwante beroepen[bewerken]

In het veld van de tandheelkunde moet de tandarts soms een beroep doen op meer technisch dan medisch geschoolde deskundigen. Soms ook is de kennis van de tandarts te algemeen en moet hij de patiënt doorsturen naar chirurgen.

Deze aanverwante beroepen zijn:

Nederland[bewerken]

In Nederland zijn tandartsen verenigd in twee beroepsorganisaties, te weten de Associatie Nederlandse Tandartsen (ANT) en de Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde (NMT).

Een in Nederland practiserend tandarts dient ingeschreven te zijn in het BIG-register. Tevens dient hij aangesloten te zijn bij een klachtencommissie voor patiënten. Zowel de ANT als de NMT hebben voor hun leden klachtencommissies in het leven geroepen. Indien een tandarts niet is aangesloten bij een van de beroepsorganisaties dient de tandarts te voorzien in een eigen klachtenregeling.

Honorering van tandartsen wordt vanuit de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa), voorheen het COTG, beleidsmatig aangestuurd. Voor de honorering van tandartsen golden tot december 2011 de UPT-Uniforme Particuliere Tarieven. In 2012 zijn de tarieven van de tandartsen vrijgegeven maar na een kamermotie heeft de minister weer besloten vanaf 2013 opnieuw vaste tarieven in te voeren.

Zie ook[bewerken]