Tandarts

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tandartsen aan het werk
Tandartsen aan het werk, met mondspiegel en afzuigslang.
Militaire tandartsen aan het werk in Guatemala.
Oude tandartspraktijkruimte

Een tandarts is iemand die gespecialiseerd is in alles wat met de gezondheid van tanden en de rest van het gebit te maken heeft.

In het algemeen heeft een tandarts een academische achtergrond op het gebied van de tandheelkunde, waardoor hij dit vak in zijn volle omvang mag uitoefenen.

Geschiedenis[bewerken]

Het vak van tandarts heeft niet altijd als apart beroep bestaan. In de Middeleeuwen was degene die zich met de haarverzorging bezig hield - de barbier - tegelijk chirurgijn, wat erop neerkwam dat hij geneesheer en tandarts was. Gaandeweg raakte in Europa het beroep van barbier echter in onbruik. Vanaf de 17e eeuw was de tandheelkunde een op zichzelf staande discipline, die tevens academisch werd onderwezen.

Nuvola single chevron right.svg Zie ook Geschiedenis van de tandheelkunde

Huidige praktijk[bewerken]

Het trekken van kiezen en tanden gebeurde vroeger onverdoofd. Tegenwoordig gebruikt een tandarts - indien de patiënt dat wenst - meestal een injectie om de tand, kies of andere delen in de mond te verdoven bij een dergelijke pijnlijke behandeling. Soms kan de behandeling plaatsvinden onder narcose of sedatie met lachgas.

Mensen met een tandartsenfobie kunnen tegenwoordig terecht bij een zogheten angsttandarts.

In Afrika en Azië bestaat tegenwoordig nog steeds de situatie dat degene die tandheelkundige ingrepen verricht, tevens andere werkzaamheden aan het lichaam verricht zoals haren knippen. Bovendien gebeurt dit vaak niet in een kliniek, maar gewoon op straat.

Opleidingen[bewerken]

Tandartsen volgen tegenwoordig vaak een universitaire opleiding. Deze opleiding heeft in Nederland en België een studieduur van 6 jaar (vóór 2007 was dit 5 jaar). Na de studie tandheelkunde kan een tandarts zich in Nederland specialiseren tot kaakchirurg of orthodontist. In België kan hij zich specialiseren tot orthodontist of parodontoloog. In Nederland en België is voor een specialisatie tot kaakchirurg zowel het arts- als het tandartsdiploma vereist. Daarnaast zijn er tandartsen die zich hebben toegelegd op behandeling van tandvleesproblemen (tandarts-parodontoloog), het plaatsen van kunstwortels (tandarts-implantoloog), wortelkanaalbehandelingen (tandarts-endodontoloog) en kaakgewrichtsklachten (tandarts-gnatholoog).

Om in Nederland hun beroep te mogen uitoefenen moeten tandartsen zich registreren in het BIG-register. Ook moeten tandartsen op grond van de Wet klachtrecht cliënten zorgsector (WKCZ) aangesloten zijn bij een klachtencommissie. De meeste tandartsen zijn aangesloten bij de klachtencommissie van hun beroepsorganisatie; in Nederland is dat de Associatie Nederlandse Tandartsen (ANT) en de Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde (KNMT). Tandartsen die niet aangesloten zijn bij een beroepsorganisatie moeten zich individueel bij een klachtencommissie aansluiten.

Om in België het beroep te mogen uitoefenen, moet de tandarts erkenning krijgen van het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (RIZIV).

Mede wegens de hoge installatiekosten van een tandartsenkabinet worden door tandartsen meer en meer groepspraktijken opgericht, waar de uitrusting en personeel (administratief en/of tandartsassistent(e)) gedeeld kunnen worden. Ook wordt het zo eenvoudiger om meer gespecialiseerde tandheelkundige hulp aan de patiënt te bieden.

Naast tandartsen zijn andere beroepen in de mondzorg de tandartsassistent, mondhygiënist, preventieassistent, tandprotheticus, tandtechnicus en praktijkmanager.

Trivia[bewerken]

Externe links[bewerken]

Icoontje WikiWoordenboek Zoek tandarts op in het WikiWoordenboek.