Vasco Rossi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vasco Rossi

Vasco Rossi (Zocca, 7 februari 1952), of gewoon Vasco, is een Italiaanse zanger en songwriter. Zijn bijnaam is Il Blasco. In zijn carrière heeft hij meer dan 20 albums uitgebracht en circa 130 liedjes geschreven voor andere artiesten. Gedurende zijn carrière is hij regelmatig bekritiseerd vanwege zijn levensstijl en de liedteksten die hij heeft geschreven.

Biografie[bewerken]

Rossi is geboren in Zocca, in de provincie Modena in Emilia-Romagna. Zijn vader, Giovanni Carlo Rossi, was vrachtwagenchauffeur en zijn moeder, Novella huisvrouw. Het was zijn moeder die er voor zorgde dat hij als kleine jongen op een zangschool terecht kwam. Op 14-jarige leeftijd speelde Rossi in zijn eerste band genaamd Killer. De naam van de band zou echter spoedig veranderen in Little Boys.

Vasco en zijn ouders verhuisden naar Bologna waar hij studeerde voor boekhouder. Nadat hij zijn diploma had gekregen, opende hij een muziekclub genaamd Punto Club. Vervolgens schreef hij zich eerst in aan de faculteit Economie en Commercie van de Universiteit van Bologna en later aan de faculteit Pedagogiek. In de tussentijd werkte hij als dj en richtte hij samen met vrienden het radio station "Punto Radio" op, waar hij af en toe zijn eigen nummers draaide.

Op aandringen van zijn vriend Gaetano Curreri, bracht Vasco op 13 juni 1977 zijn eerste plaat uit, met daarop onder andere de liedjes "Jenny è pazza" en "Silvia". Een jaar later volgde het album Ma cosa vuoi che sia una canzone. In 1979 volgde het tweede album, genaamd Non siamo mica gli americani waarop één van zijn grootste hits “Albachiara” staat. Zijn meest controversiële album Colpa d'Alfredo volgde in 1980. Het titelnummer kreeg veel kritiek en werd gecensureerd, omdat het woorden bevat als troia (hoer) and stronza (bitch). Dat terwijl het een periode was waarin censuur veel voorkwam in Italië. Het feit dat Vasco Rossi omstreden was, zorgde er ook voor dat zijn populariteit toenam. Zijn faam nam nog meer toe toen hij een live-optreden gaf in het televisieprogramma Domenica In. Het optreden viel echter niet in goede aard bij de journalist Nantas Salvalaggio, die een artikel publiceerde waarin hij zich afvroeg hoe een nationaal televisiestation een “drugsverslaafde” kon laten optreden op een zondagmiddag. Vasco reageerde door te zeggen dat Salvalaggio zijn muziek niet begreep en dat het wel makkelijk was een onbekende artiest aan te vallen die zichzelf niet kon verdedigen.

In 1981 kwam het album Siamo solo noi uit. Het titelnummer zou een soort “inno generazionale” worden, een lied waarin de jongerengeneratie van die tijd zich herkende.

In 1982 trad Vasco voor het eerst op bij het Festival van San Remo. Hij zong het lied Vado al massimo. Ook dit optreden zorgde voor kritiek van Salvalaggio. Rossi eindigde met zijn lied op de laatste plaats. In april van hetzelfde jaar kwam het album Vado al Massimo uit. Een jaar later trad Vasco weer op bij het Festival van San Remo, dit keer met het lied Vita spericolata. Hoewel dit nu één van zijn populairste liedjes is, eindigde Rossi op de een-na-laatste plaats, omdat hij dronken zou zijn tijdens zijn optreden. Met het volgende album, Bollicine, uit 1983 werd Rossi definitief een icoon van de Italiaanse Rock en een idool van de Italiaanse jeugd. Het titelnummer van het album gaat over Coca-Cola, maar het woord Coca lijkt ook te verwijzen naar cocaïne.

Vasco’s eerste livealbum kwam uit in 1984, met de titel Va bene, va bene così. In april van dat jaar werd hij gearresteerd op verdenking van drugsbezig. Zijn volgende album, Cosa succede in città, haalde niet de verkoopcijfers van zijn eerdere albums.

In 1987 volgde het negende album: C'è chi dice no. Vasco’s toenemende populariteit zorgde ervoor dat hij niet meer in bars kon optreden, maar dat hij moest uitwijken naar grote stadions.

Zijn tiende album, Liberi liberi, volgde in 1989. Het grote succes dat volgde op de tour die hoorde bij dit album, zorgde ervoor dat er een volgende livealbum kwam, genaamd Fronte del palco en dat er het volgende jaar twee grote concerten werden georganiseerd: één in het San Siro stadion in Milaan en het andere in het Flaminio Stadion in Rome. Naar aanleiding van deze concerten werden de albums Vasco Live 10.7.90 San Siro en de video Guarda Dove Vai’ uitgebracht.

In 1991 volgt een tour door Europa. Oo het muziekcentrum Vredenburg in Utrecht wordt aangedaan.

Vasco’s volgende album, Gli spari sopra, werd uitgebracht in 1993 en werd tien keer platina.

In 1995 volgde weer een concert in het San Siro stadion, genaamd Rock Sotto l’Assedio als protest op de oorlog in Joegoslavië. Vasco kreeg weer kritiek, omdat de opbrengst niet naar het goede doel ging, hoewel dat nooit de bedoeling was geweest.

Het volgende album, Nessun Pericolo… Per Te bevat onder andere het liedje Gli angeli, waarbij een videoclip gemaakt werd door Roman Polanski.

In 1998 werd het album Canzoni per me uitgebracht. Dit album bevatte minder de “rock sound” van zijn eerdere albums. Hierna volgde een optreden bij het Heineken Jammin’ Festival in Imola. De avond werd vastgelegd op video en op het live-album Rewind. Tijdens tour die volgde op dit album overleed onverwachts Vasco’s vriend, gitarist en songwriter Massimo Riva.

In 2001 kwam Stupido Hotel uit en Vasco won zijn derde Festivalbar, iets wat hij in 1983 en 1998 ook al had gedaan. Dit keer met het lied Siamo Soli. Na het album Tracks volgden weer concerten in het San Siro stadion. De concerten werden vastgelegd op de video “Vasco a S. Siro ’03.” In 2004 was zijn album Buoni o cattivi het best verkochte album in Italië van dat jaar.

Op 12 mei 2005 ontving Rossi een eredoctoraat in Communicatie Wetenschappen aan de IULM (Libera università di lingue e comunicazione) universiteit van Milaan.

Op 9 september 2005 bracht Rossi de dubbel DVD È solo un Rock'n'Roll show uit. De DVD bevat videoclips van alle liedjes van het album Buoni o cattivi. Drie maanden later volgde de cd boxset Buoni o cattivi live anthology 04.05.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

  • Ma cosa vuoi che sia una canzone (1978)
  • Non siamo mica gli americani (1979)
  • Colpa d'Alfredo (1980)
  • Siamo solo noi (1981)
  • Vado al massimo (1982)
  • Bollicine (1983)
  • Va bene, va bene così (live) (1984)
  • Cosa succede in città (1985)
  • C'è chi dice no (1987)
  • Liberi liberi (1989)
  • Fronte del palco (live) (1990)
  • 10.7.90 San Siro (live) (1990)
  • Gli spari sopra (1993)
  • Nessun pericolo... per te (1996)
  • Rock (1997)
  • Canzoni per me (1998)
  • Rewind (1999)
  • Stupido hotel (2001)
  • Vasco Rossi Tracks (2002)
  • Buoni o cattivi (2004)
  • Buoni o cattivi live anthology 04.05 (2005)
  • Vasco@Olimpico'07 (live DVD) (2007)
  • Il mondo che vorrei (2008)
  • Tracks 2 inediti & rarità (2009)
  • London Instant Live (2010)
  • Vivere o niente (2011)

Externe link[bewerken]