Welsh corgi Pembroke

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Welsh corgi Pembroke
Hondenras
Pembroke Welsh Corgi 600.jpg
Basisinformatie
Andere namen Corgi, Pem, Pembroke
Oorsprong Wales
Classificatie FCI: Groep 1 Sectie 1 #39
Zie ook de lijst van FCI-nummers
Lijst van hondenrassen

De Welsh corgi Pembroke maakt, samen met de Welsh corgi Cardigan, onderdeel uit van de Welsh Corgi's. De Pembroke Welsh corgi vindt zijn oorsprong in Pembrokeshire, dat in Wales ligt. Er wordt aangenomen dat het ras bestaat uit nakomelingen van de Zweedse Vallhund, die via de Vikingen in Wales terechtgekomen zijn. De vertaling van “Cor gi” is vanuit het Welsh letterlijk “dwerghond.” De corgi is de kleinste hond uit de herdersgroep.

Uiterlijk[bewerken]

Pembrokes hebben een schouderhoogte tussen de 25 en 30,5 centimeter. Het gewicht van de reuen is 10 tot 12 kilo, bij teven is dit 10 tot 11 kilo. De vacht is middelmatig lang en recht met een dikke ondervacht. De kleur van de vacht kan vele kleuren hebben; effen lichtbruin, sabel, rood, rood met zwart of een van deze kleuren met witte aftekeningen op borst, benen of hals. Ondanks al deze kleuren wordt de Pembroke het liefst gefokt op de combinatie van rood en wit. Te veel wit wordt echter niet geaccepteerd bij showhonden.

Historisch gezien was de corgi een ras met een natuurlijke korte staart. Door het bestaan van couperen was dit echter geen groot aandachtspunt voor de fokkers, die zich liever richtten op het nastreven van andere eigenschappen omdat ze later, indien nodig, de staart altijd nog konden verkorten. Nu het couperen in sommige landen, waaronder Nederland, verboden is, vinden fokkers het van belang het gen voor de natuurlijke korte staart veilig te stellen.

Beschrijving[bewerken]

Zoals de meeste herdersrassen, zijn Pembrokes, ondanks de korte pootjes en hun stevige voorkomen, actief, intelligent en atletisch. De korte benen van de Pembroke kunnen een nadeel lijken maar Pembrokes hebben het uithoudingsvermogen van de grotere herdersrassen en kunnen even goed rennen en springen als honden van een vergelijkbare grootte.

Oorspronkelijk werden Pembrokes gebruikt voor het hoeden over schapen, paarden en koeien. Dit deden ze door naar de hielen te happen en dankzij het lage profiel konden ze makkelijk wegrollen voor achterwaartse schoppen. Tegenwoordig worden Pembrokes meer gebruikt als gezelschapshonden. Ze zijn vrolijk en liefdevol maar hebben vaak een koppige en ondeugende kant vanwege hun natuurlijke instinct de omgeving te commanderen. Ze hechten zich sterk aan de baas en de gezinsleden, vooral kinderen.

Pembrokes zijn hoogst intelligent en snelle denkers, waardoor ze erg makkelijk te trainen kunnen zijn, maar ze zijn niet onderdanig en hebben vaak ook een eigen willetje. Desondanks zijn ze wel gehoorzaam en vinden ze het erg fijn de baas gelukkig te maken. Het prijzen met hondensnoepjes is over het algemeen de meest succesvolle trainingsmethode bij Pembrokes. Doordat ze een onverzadigbare eetlust hebben, moet hier echter wel mee worden opgepast omdat Pembrokes snel last krijgen van overgewicht.

Ondanks hun lengte zijn Pembrokes snelle renners en hebben ze, zoals de meeste herdersrassen, dagelijks minimaal een uur beweging nodig. Dagelijkse wandelingen en verzorging is daarom ook nodig. Ook al zijn ze wat kleiner, ze hebben het karakter van een wat grotere hond en daarmee moet dus rekening gehouden worden.

Gezondheid[bewerken]

De lengte van de ruggengraat kan rugproblemen of vroege artritis veroorzaken. Pembrokes worden over het algemeen twaalf tot veertien jaar oud.

Bij een gebrek aan activiteit of overvoeding kunnen Pembrokes gemakkelijk last van overgewicht krijgen. Een dikke buik kan bij Pembrokes een hoop stress veroorzaken op de ruggengraat en hierdoor kan het leven van de hond enorm teruglopen. Pembrokes moeten ook niet worden gedwongen om van een relatief grote hoogte te springen. Ze kunnen hierbij de korte benen of de lange rug beschadigen.

Temperament[bewerken]

Behalve intelligent zijn Pembrokes ook vlug, actief en (over)moedig. Ze zijn erg gehecht aan het gezin en zijn daarover ook heel beschermend. Ze zijn alert op wat er in de omgeving gebeurt en zullen reageren met geblaf als ze iets bespeuren wat buiten de routine valt. Het ras neemt een waakse houding aan tegenover onbekenden, zonder overdreven argwanend te worden. Pembrokes kunnen dominant zijn omdat ze van oorsprong alles willen regelen, maar dit valt er makkelijk uit te trainen wanneer het nog een puppy is.

De Pembroke is vriendelijk en speels maar ze hebben, dankzij hun herdersinstinct, nog wel eens de neiging om naar de hielen te happen, vooral bij kleine kinderen. Dit kan voorkomen worden met behulp van een goede training. In gezelschap van kinderen is de Pembroke erg geduldig maar hij zal plagerijen niet gelaten over zich heen laten komen. Zolang de kinderen de hond met respect behandelen zal er normaal gesproken echter geen probleem zijn, al moeten jonge kinderen nooit alleen worden gelaten met een hond.

Populariteit[bewerken]

In 2004 zijn er in het Nederlands Honden Stamboek, of NHSB, in totaal 108 (inclusief import) Welsh corgi pembrokes bijgeschreven. Hiermee staan ze op een gedeelde 86e plaats, met 90 hondenrassen die hoger staan. Over alle in dat jaar bijgeschreven honden hebben ze een aandeel van 0.22%.[1]

In 2005 lijkt de populariteit iets zijn toegenomen. In dit jaar zijn er, exclusief import, 146 honden van dit ras bijgeschreven. Dit betekent dat ze hiermee gestegen zijn op de lijst naar de 77e plaats, met 80 rassen die hoger genoteerd staan. Over de in dit jaar bijgeschreven honden hebben ze nu een gestegen aandeel van 0.26%.[2]

Recentere cijfers zijn helaas nog niet volledig bekend.

Ondanks deze kleine procentuele stijging heeft de Pembroke in Nederland nog lang niet de populariteit die het ras in andere landen geniet. Ter vergelijking staat het ras volgens de laatste cijfers momenteel op de 22e plaats in de Verenigde Staten.[3]

De grote reden voor deze hoge plaats is waarschijnlijk doordat Pembrokes erg flexibel zijn. Zo kunnen ze bijvoorbeeld makkelijk leven in een flat in de grote stad, met vier wandelingen per dag, maar kunnen ze ook de hele dag rondrennen op een boerderij.

Mythologie[bewerken]

Er bestaat een legende over waar Corgi's vandaan komen. Mogelijk is deze ontstaan door de zogenaamde zadelafdruk die de meesten op hun rug hebben, veroorzaakt door de veranderingen in dikte en richting van de haargroei. Volgens de legende vond een groep kinderen op een dag twee kleine puppy's die op jonge vossen leken, met vriendelijke ogen en een gouden vacht. De kinderen gingen van de hondjes houden en namen ze uiteindelijk mee naar huis. De ouders waren verheugd want, zo zeiden ze, het was een geschenk van de feeën, die de dwerghonden zouden houden om hun koetsjes te trekken, als rijdier te dienen en om met de feekinderen te spelen. Met het verstrijken van de tijd leerden ze voor mensen te werken en van ze te houden, zonder afstand te nemen van hun kenmerkende vriendelijkheid en ondeugende streken.

Bekende Pembrokes[bewerken]

  • Op 30 mei van 2007 kwam een Pembroke op een andere manier in het nieuws. Performancekunstenaar Mark McGowan bereikte het nieuws omdat hij bij wijze van protest tegen de vossenjacht een Welsh corgi pembroke opat.[4]
  • De Welsh corgi pembroke Nunzio uit de bekende televisiecomedy Dharma & Greg
  • De moeder van 'Ducky' de patholoog-anatoom in de televisieserie NCIS heeft verscheidene Welsh Corgi's.

Referenties[bewerken]

  1. Raad van beheer: Inschrijvingen NHSB 2004
  2. Raad van beheer: Inschrijvingen NHSB 2005
  3. American Kennel Club: Registratiestatistieken
  4. Nu.nl

Externe links[bewerken]