Pembrokeshire

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pembrokeshire principal area
Sir Benfro
Bestuurlijk gebied in Wales Vlag van Wales
Kaart van Pembrokeshire principal areaSir Benfro
Algemeen
Oppervlakte 1,590 km² km²
Inwoners 117.280 (2006[1]) (74/km² inw/km²)
Grootste plaats Milford Haven
Bestuurlijke status graafschap
Welsh sprekend 29,4%
Overig
ISO 3166-2 GB-PEM
ONS-code 00NS
Officiële website pembrokeshire.gov.uk
Portaal  Portaalicoon   Verenigd Koninkrijk

Pembrokeshire (Welsh: Sir Benfro) is een bestuurlijke graafschap in het zuidwesten van Wales, gelegen in het ceremoniële behouden graafschap Dyfed. Het grenst in het oosten aan Carmarthenshire en in het noord oosten aan Ceredigion. Pembrokeshire is tevens een historisch graafschap en heeft 117.280 inwoners (2006[1]). De ‘hoofdstad’ van het graafschap is Haverfordwest alwaar het graafschap zijn kantoor met volksvertegenwoordiging heeft gevestigd (vergelijkbaar met ons provinciehuis).

Het graafschap is ook het ‘thuis’ van het Pembrokeshire Coast National Park (Brits Nationaal natuurgebied). Het enige Nationaal Natuurgebied aan de kust in zijn soort in het Verenigd Koninkrijk en één van de enige drie Nationale beschermde gebieden in Wales. De andere zijn respectievelijk Snowdonia en Brecon Beacons National Parks.

Het grootste gedeelte van Pembrokeshire en specifiek het zuiden, is Engelstalig en heeft sinds vele honderden jaren nog steeds een typische Engelse cultuur. De grens tussen de Engelstaligen en Welsh sprekenden staat bekend als ‘The Landsker Line’. South Pembrokeshire staat ook bekend als het 'Kleine Engeland achter Wales' (Little England Beyond Wales).

Geografie[bewerken]

Tenby Haven

Pembrokeshire, grenzend aan zee aan drie zijden, is daarmee een maritiem graafschap. De lokale economie wordt stevig ondersteund door toerisme, maar de agricultuur is ook nog steeds belangrijk. De petrochemische en vloeibare aardgas industrie heeft zich sinds de 50-er jaren sterk ontwikkeld langs de Milford Haven waterweg.

De Historisch ‘hoofdstad’ van het graafschap en de vestigingsplaats van het bestuurlijke hoofdkantoor is Haverfordwest. Andere steden en plaatsen inclusief Pembroke zelf zijn, Milford Haven, Fishguard, Tenby, Saundersfoot, Narberth, Neyland en Newport. St David's in het noorden van het graafschap, is de kleinste stad van het Verenigd Koninkrijk met een inwonersaantal van ongeveer 2000.

Het hoogstgelegen punt van het graafschap is Foel Cwmcerwyn (536 m / 1759 ft) in de Preseli Hills.

De kustlijn van het graafschap omvat internationaal belangrijke broedplaatsen voor zeevogels en talloze baaien en zandstranden. Pembrokeshires roemrijke en dominerende Coastal National Park, meer bekend als Pembrokeshire Coast National Park is de thuisplaats van het bijna 300 kilometer lange wandelpad het Pembrokeshire Coast Path. De omvangrijke en natuurlijke haven bij Milford Haven snijdt diep in de kustlijn en vormt zo de monding van de Western Cleddau (welke door Haverfordwest stroomt), Eastern Cleddau en de rivieren Cresswell en Carew. Deze monding is overbrugd door de grote Cleddau Bridge (toll brug) die een verbinding vormt van de A477 tussen Neyland en Pembroke Dock. Stroomopwaarts zijn er nog bruggen bij Haverfordwest en Canaston.

Andere grote baaien zijn Newport Bay, Fishguard Bay St. Bride’s Bay en een deel van Carmarthen Bay. Er zijn verschillende kleine eilanden voor de kust van Pembrokeshire. De grootste daarvan zijn Ramsey Island, Grassholm Island, Skomer Island en Caldey Island.

In het noorden van het graafschap bevinden zich de Preseli Hills (Mynydd Preseli), wijd uitgestrekt heuvelachtig heidelandschap met vele prehistorische monumenten en tevens de bron waar de grote stenen (Bluestones) die gebruikt zijn voor de binnenste cirkel van Stonehenge in Engeland te construeren.

Op andere plekken is het graafschap relatief vlak en over het algemeen wordt dit land gebruikt voor laagland agrarische bedrijvigheid of melkveehouderijen, akkerbouw, raapolie en de zeer bekende Pembrokeshire aardappel.

Bekijk de lijst van plaatsen in Pembrokeshire, steden en de ‘stad’ St Davids.

Geschiedenis[bewerken]

Bewoning door mensen van de Pembrokeshire regio gaat zover terug als 125.000 en 70.000 v.Chr. Door het late periode van het Romeinse Keizerrijk, een Ierse stam genaamd Déisi vestigde zich in de periode 350 en 400 n.Chr., met hun rijk dat bekendstaat als Demetae.

Na de Romeinse periode, de Ierse Déisi voegden zich samen met de lokale Welshe bevolking, met als gevolg dat de naam van de regio zich evolueerde naar Dyfed en zodoende een burgerlijk, onafhankelijk koninkrijk ontstond totdat een erfgename trouwde met Hywell Dda (Hywell the Good) in 904 n.Chr.

Hywell voegde Dyfed samen met zijn eigen ouderlijke nalatenschap Seisyllwg en vormde zo een nieuw rijk Deheubarth. Gedurende het tijdperk van Vikingen (van ca. 793 tot ca. 1066 n.Chr.), had de regio het zwaar te verduren van verwoestende en ongenadige aanvallen en rooftochten van de Vikingen. Dezelfde Vikingen stichten nederzettingen en handelsposten in Haverfordwest, Fishguard en Caldey Island

Dyfed, de regio van Pembrokeshire, bleef een volledige provincie van Deheubarth, maar werd bevochten door de invallen van Normandiërs en Vlamingen tussen 1067 en 1111 De regio kwam bekend te staan als Pembroke, na de bouw van het Normandische kasteel Penfro Cantref. De Normandisch/Vlaamse aanwezigheid was zorgwekkend en aanleiding voor de vijandige houding van de oorspronkelijke Welsche prinses. In 1136 wreekte Prins Owain Gwynedd de executie van zijn zuster Prinses Gwenllian van Deheubarth en haar kinderen. Vanaf Gwynedd vertrok Prins Owain Gwynedd samen met Gwenllian’s echtgenoot Prins Rhys en een geweldig leger en ontmoette bij Crug Mawr nabij Cardigan en verwoestte het 3000 man sterke Normandische/Vlaamse leger. De overgebleven Normandiërs vluchtten via de brug bij Cardigan welke bezweek onder het geweld en de Teifi rivier raakte geblokkeerd door verdronken soldaten, paarden en wapentuig.

De Normandische Infanterist Lord Gilbert de Clare is hierbij ook gesneuveld. De broer van Owain Cadwallader huwde Alice de dochter van Lord Gilbert de Clare. Deheubarth werd door Owain geannexeerd in Gwynedd en herstelde daarmee het gezag in de regio. De sterk verzwakte Normandische/Vlaamse invloed is nooit volledig hersteld in West Wales. Prinses Gwenllian van Deheubarth is een van de meest memorabele slachtoffers van die periode. De county of Pembrokeshire kreeg in 1138 Koninklijke privileges.

Het graafschap was lange tijd verdeeld tussen het Engelstalige zuiden (bekend als “Kleine Engeland achter Wales (Little England Beyond Wales) en het historische meer Welsh talige noorden, door een denkbeeldige lijn genaamd: the Landsker.

Lord Rhys, prins van Deheubarth, de zoon van prinses Gwenllian, herstelde het Welshe gezag over een groot gedeelte van de regio en dreigde met herinname van het gehele Pembrokeshire, maar overleed in 1197. Nadat Deheubarth was verdeeld door een vete in de familie, lukte het Llywelyn the Great bijna de regio van Pembroke in te nemen tussen 1216 en het jaar van zijn overlijden 1240.

In 1457 werd Henry Tudor geboren op Pembroke Castle en 28 jaar later betuigde hij steun aan een leger vlakbij zijn geboorteplaats en marcheerde door Wales naar Bosworth field in Leicestershire en versloeg het grotere leger van Richard III, Als Henry VII stichtte hij de Tudor dynastie en regeerde Engeland succesvol tot 1603.

De ‘Act of Union’ van 1536 verdeelde het graafschap in Hundreds (oude term voor een county subdivisie), welke volgens de oude grenzen, met enkele aanpassingen, in ‘cantrefs’ werd opgedeeld, waarmee de klok werd terug gezet naar voor de Normandische verovering.

Plaatsen[bewerken]

Bronnen