World Cup of Golf 2008

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De World Cup of Golf vond in 2008 voor de tweede keer plaats in China.

Aan de Omega Mission Hills World Cup, zoals de Cup sinds 2007 heet, deden 28 landen mee. Nederland en België hoorden er niet bij. Het toernooi vond plaats op de Olazábal baan (par 72) van het Mission Resort in Shenzhen. Het resort heeft twaalf golfbanen.

Verslag[bewerken]

Ronde 1 wordt de fourballs formule gespeeld. Duitsland komt aan de leiding met Alex Cejka en Martin Kaymer met een score van -10. De Australiërs Richard Green en Brendan Jones maakten -9.

Ronde 2 wordt in foursome gespeeld. Spanje neemt de eerste plaats in met Miguel Ángel Jiménez en Pablo Larrazábal. Zij hebben een ronde van 63 gemaakt en gaan naar -17. Duitsland en Australië gaan naar -13, en staan op een gedeelde tweede plaats. Zweden staat met -12 op de 4de plaats.

Ronde 3 wordt als ronde 1 in fourballs gespeeld. Spanje blijft aan de leiding maar Australië maakt 63 en komt ernaast staan. Zweden eindigt op de 3de plaats, Duitsland staat 4de.

Ronde 4 is net als de tweede ronde in foursomes. Voor de Zweden Robert Karlsson en Henrik Stenson begint de dag met een achterstand van vier slagen maar ze maken een ronde van 63, negen birdies en geen enkele bogey, en winnen de World Cup. De Spanjaarden scoren 70 en eindigen op de tweede plaats.

Uitslag[bewerken]

Rang Score Land Spelers
1
261
Vlag van Zweden Zweden Robert Karlsson en Henrik Stenson
2
264
Vlag van Spanje Spanje Miguel Ángel Jiménez en Pablo Larrazábal
3
270
Vlag van Australië Australië
Vlag van Japan Japan
Brendan Jones en Richard Green
Ryuji Imada * en Toru Taniguchi *
5
272
Vlag van Duitsland Duitsland Martin Kaymer en Alex Cejka
6
273
Vlag van Engeland Engeland Ross Fisher en Ian Poulter
7
274
Vlag van Thailand Thailand
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika
Thongchai Jaidee en Prayad Marksaeng
Rory Sabbatini en Richard Sterne
9
275
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten Ben Curtis en Brandt Snedeker
10
276
Vlag van Chili Chili
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Filipijnen Filipijnen
Filipe Aguilar en Mark Tullo
Grégory Bourdy en Grégory Havret
Mars Pucay en Angelo Que
13
277
Vlag van Canada Canada
Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van Portugal Portugal
Graham Dalaet en Wes Heffernan
Anders Hansen en Søren Hansen
Tiafo Cruz en Ricardo Santos
16
278
Vlag van Ierland Ierland Graeme McDowell en Paul McGinley
17
280
Vlag van China China
Vlag van India India
Zhang Lian-Wei en Liang Wen-Chong
Jeev Milkha Singh en Jyoti Randhawa
19
281
Vlag van Italië Italië
Vlag van Schotland Schotland
Edoardo en Francesco Molinari, twee broers
Alastair Forsyth en Colin Montgomerie
21
282
Vlag van Finland Finland Roope Kakko * en Mikko Korhonen *
22
283
Vlag van Guatemala Guatemala
Vlag van Nieuw-Zeeland Nieuw-Zeeland
Pablo Acuna en Alejandro Villavicencio
Mark Brown en David Smail
24
284
Vlag van Chinees Taipei Chinees Taipei Lin Weng-tang en Lu Wen-Teh
25
285
Vlag van Wales Wales Bradley Dredge en Richard Johnson
26
287
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea Kim Hyung-Tae * en Bae Sang-Moon *
27
288
Vlag van Mexico Mexico Daniel de León en Óscar Serna
28
294
Vlag van Venezuela Venezuela Miguel Martinez en Raul Sanz

Naam * = debutant

Nederlandse deelname[bewerken]

Nederland was niet direct geplaatst via de positie van spelers op de wereldranglijst en moest een kwalificatiewedstrijd spelen. Robert-Jan Derksen mocht als beste Nederlander bepalen wie hij als partner wilde hebben. Helaas waren Maarten Lafeber en Wil Besseling om verschillende redenen verhinderd voor de kwalificatiewedstrijd.