Zeno van Elea
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Griek Zeno van Elea (Grieks: Ζήνων ὁ Ἐλεάτης) (ca. 490 v. Christus - ca. 430 v. Christus) wordt beschouwd als de grondlegger van de dialectiek. Hij bedacht allerlei argumenten om de uitspraken van Parmenides - over de onmogelijkheid van verscheidenheid en verandering - te verdedigen. Beroemd - en berucht - zijn zijn uiteenzettingen over de onmogelijkheid van beweging, zoals Achilles en de schildpad en de vliegende pijl.

