(I Can't Get No) Satisfaction

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
(I Can't Get No) Satisfaction
Single van:
Rolling Stones
Van het album:
Out of Our Heads (VS versie)
B-kant(en) The Under-Assistant West Coast Promotion Man
Uitgebracht 27 mei 1965 (VS)
20 augustus 1965 (UK)
Soort drager Vinyl
Opname 10 - 12 mei 1965
Genre Rock-'n-roll
Duur 3:45
Label London Records
Schrijver(s) Jagger-Richards
Producent(en) Andrew Loog Oldham
Rolling Stones
The Last Time
(1965)
  (I Can't Get No) Satisfaction
(1965)
  Get Off of My Cloud
(1965)
Portaal  Portaalicoon   Muziek
I Can't Get No Satisfaction intro

(I Can't Get No) Satisfaction is een populair lied van de Rolling Stones uit 1965. Het is geschreven door het duo Mick Jagger en Keith Richards. Het succes van het nummer betekende de grote doorbraak naar wereldfaam voor de Stones. Het gitaarloopje dat de basis onder het gehele lied vormt, behoort tot de bekendste en meest gewaardeerde composities in de popmuziek. De titel met zijn foutieve dubbele ontkenning is een voorbeeld van een sociolect.

De single bezorgde de band zijn eerste nummer 1-hit in de Verenigde Staten, in het Britse thuisland werd het de vierde topnotering, op 9 september 1965. Ook in Nederland behaalde het nummer de eerste plaats, op 18 september stootte het Help! van de troon, en vijf weken zong Mick Jagger op zijn eigen, ongepolijste wijze het hoogste lied. Het was een nieuw geluid, en het werd opgepikt door een nieuwe generatie, om zich mee af te zetten van de oude. Hier wordt niet om hulp gevraagd, (I can't get no) Satisfaction is het lied van de rebel, onaangepast, eigenzinnig, ontevreden en met een grote mond. [1]

Inspiratie[bewerken]

De riff op gitaar waar het nummer mee opent, componeerde Keith Richards in zijn slaap: "I woke up in bed with this riff and I thought 'I 've gotta put that down.' ", ik werd wakker met die riedel en ik dacht 'dat moet ik vastleggen.' [2] De bandleden verbleven in het Fort Harrison Hotel in Clearwater, Florida. Het was 7 mei 1965, de nacht na het vijfde concert van hun derde Amerikaanse tournee. Richards stond op, pakte zijn gitaar en een draagbare cassetterecorder, speelde in wat hij zojuist bedacht had en ging terug naar bed. De volgende ochtend draaide hij de tape af. "It was two minutes of 'Satisfaction' and forty minutes of me snoring", twee minuten 'Satisfaction' en veertig minuten mijn gesnurk. [3]

Een paar woorden bij de riedel van zijn muzikale idee waren gauw gevonden. Of die waren er altijd al bij geweest. Het had van alles kunnen zijn, zei Richards later, maar het was I can't get no satisfaction, ik kan geen voldoening vinden. Richards was bang dat de compositie te veel leek op Dancing In The Street van Martha and the Vandellas, maar de overige bandleden waren enthousiast. De toon was gezet, puur, rauw, seksueel en goudeerlijk. In de dagen die volgden schreef Mick Jagger de rest van het lied, over een ik-figuur die zoekt naar authenticiteit in een wereld vol commerciële nep, als een protest tegen de consumptiemaatschappij die hij aantrof in Amerika, en dan met name in radio- en televisiespots.[4]

When I 'm watchin' my TV
And a man comes on to tell me
How white my shirts can be
But he can't be a man 'cause he doesn't smoke
The same cigarrettes as me

Het werd het eerste nummer dat de Stones volledig op Amerikaanse bodem hebben opgenomen en geproduceerd. Op 10 mei maakten ze in de Chess Studios in Chicago een akoestische versie, met Jagger op mondharmonica. Op 11, 12 en 13 mei volgden sessies in de RCA Studios in Hollywood. Richards gebruikte een Gibson Maestro fuzzbox om de kenmerkende echo uit zijn gitaar te krijgen. Na het studiowerk werd er gestemd over een eventuele single. Richards en Jagger stemden tegen, maar waren in de minderheid. Op 5 juni lag Satisfaction in de Amerikaanse winkels, met alle gevolgen van dien. Na zes weken stond ze op nummer 1. Terugkijkend in 1995 beschreef Jagger die dagen als volgt: "It was the song that really made the Rolling Stones, changed us from just another band into a huge, monster band. You always need one song." Het was het lied dat de Rolling Stones groot heeft gemaakt, het veranderde ons van zomaar een of andere band in een enorme monstergroep. Je hebt altijd net één lied nodig. Het tijdschrift Newsweek noemde het "five notes that shook the world", vijf noten die de wereld deden schudden op haar grondvesten.[5]

Een release in Engeland werd uitgesteld tot de band terug was van de tournee om het succes te delen en vergroten. Op de B-kant van de Amerikaanse single stond The Under-Assistant West Coast Promotion Man. Hetzelfde gold voor de Nederlandse single. Eind juli verscheen de Engelse persing met op de B-zijde The Spider and the Fly.

Invloed[bewerken]

"It 's a signature tune, really, rather than a great, classic painting," aldus Mick Jagger, het is eerder een rake krabbel dan een groots klassiek schilderij. Daar kan van alles mee gebeuren.[6]

Vele artiesten hebben zich aan een cover gewaagd. Otis Redding was ongetwijfeld de eerste, in juli '65, twee maanden nadat het nummer was verschenen. Zijn interpretatie, uitgebracht op Otis Blue: Otis Redding Sings Soul in 1966, is soul in hart en nieren. Hij zette een sectie blazers in voor de vijf wereldschokkende noten, een idee dat Richards eerder had laten varen.

Een populaire Spaanstalige versie is Satisfecha op het debuutalbum van de Mexicaanse popster Gloria Trevi uit 1989. De seksuele ondertoon wordt sterk benadrukt in haar vertolking, maar de zuivere vertaling maakte het lied geliefd bij een breed publiek. De salsa-versie van Frankie Ruiz is ook een bijzondere en opzwepende bewerking.

In de film Apocalypse Now van Francis Ford Coppola uit 1979, over Amerikaanse soldaten in de Vietnamoorlog, speelt het nummer een prominente rol wanneer het op de radio wordt uitgezonden en de jongens er een kortstondig feestje van maken. Even kunnen ze hun moordzuchtige omgeving vergeten en ontsnappen naar een wereld van televisiespots en mooie meisjes.

Satisfaction staat op de tweede plaats in de lijst van 500 beste nummers aller tijden die het Rolling Stone magazine in 2004 publiceerde, samengesteld door musici, critici en andere professionals in de muziekindustrie. Nummer 1 is Like a Rolling Stone van Bob Dylan.

Bezetting[bewerken]

Mick Jagger - Zang en tamboerijn
Keith Richards - elektrische gitaar en ook zang
Brian Jones - elektrische gitaar
Bill Wyman - basgitaar
Charlie Watts - drums

Hitnotering[bewerken]

"(I Can't Get No) Satisfaction" in de Nederlandse Top 40 - binnen 14-08-1965 binnen 22-08-1970 binnen 17-11-1990
Week 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
Nummer 4 2 2 2 2 1 1 1 1 1 2 3 7 10 12 17 23 23 37 uit 32 22 19 22 26 33 uit 27 20 18 22 39 uit
"(I Can't Get No) Satisfaction" in de Nederlandse Single Top 100 - binnen: 22-08-1970 binnen: 03-01-1976 binnen: 20-10-1990
Week 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17
Nummer 29 23 16 23 uit 28 25 uit 78 52 30 18 14 13 16 20 43 66 97 uit

Top 2000[bewerken]

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
(I Can't Get No) Satisfaction 22 46 102 75 81 82 123 122 164 116 157 181 216 93 225

JOE FM Hitarchief Top 2000[bewerken]

"(I Can't Get No) Satisfaction"
Jaar 2009 2010 2011 2012
Positie 204 120 60 30
Voorganger:
Help! door The Beatles
Nummer 1-hit in de Nederlandse Top 40
18 september 1965 - 22 oktober 1965
5 weken
Opvolger:
This strange effect door Dave Berry
Bronnen, noten en/of referenties