Acresuchus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Acresuchus
Status: Uitgestorven
Fossiel voorkomen: Laat-Mioceen
Taxonomische indeling
Rijk:Animalia (Dieren)
Stam:Chordata (Chordadieren)
Klasse:Reptilia (Reptielen)
Orde:Crocodilia
Familie:Alligatoridae
Onderfamilie:Caimaninae
Geslacht
Acresuchus
Souza-Filho et al., 2018
Typesoort
Acresuchus pachytemporalis
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie

Acresuchus[1] ('Acre-krokodil') is een geslacht van uitgestorven grote kaaimannen uit het Laat-Mioceen van West-Brazilië en Venezuela. Het geslacht bevat als enige soort Acresuchus pachytemporalis. Acresuchus is een naaste verwant van de gigantische kaaiman Purussaurus.

Beschrijving[bewerken | brontekst bewerken]

Het hypodigma van Acresuchus bestaat uit het holotype UFAC-2507, een bijna complete schedel en verschillende genoemde exemplaren, de meeste gevonden in Niteroi, gelegen in de Solimões-formatie in Acre. Acresuchus ontleent zijn naam aan de staat waarin het werd gevonden (Acre), terwijl de soortaanduiding pachytemporalis verwijst naar de extreme verdikking van de squamosale botten in het holotype. Een ander exemplaar, MCNUSB-PB-02FU-RS43, een schedelfragment, werd gevonden in de middelste afzetting van de Urumaco-formatie in Venezuela.

Volgens de beschrijvende auteurs is Acresuchus een Caimanine met een middelgroot lichaam, tanden met gladde (niet-getande) carinae, grote oogkassen in vergelijking met andere caimanines, met ruwweg rechte randen die groter zijn dan de infratemporale fenestrae, cirkelvormig externe neusgaten, achterste rand van de schedelbasis transversaal recht tot licht holvormig, posterolaterale marge van squamosale naar boven gericht door de gehele dorsale laterale rand met een dorsoventrale expansie in het achterste deel van de verhoging, waarbij de laatste eigenschap een unieke eigenschap is binnen de onderfamilie Caimaninae.

Het holotype van Acresuchus heeft een geschatte schedellengte van vijfhonderdvijftien millimeter, kleiner dan alle drie de soorten Purussaurus, wat suggereert dat Acresuchus een overgangsvorm kan zijn geweest tussen het traditionele lichaamsplan van de kaaiman en dat van Purussaurus. Acresuchus had geen vergroot uitwendig neusgat, waarvan in Purussaurus wordt verondersteld dat het de stress bij het bijten vermindert, waardoor een krachtigere beet mogelijk wordt. Acresuchus heeft echter kleine holtes in de achterste delen van de maxillae, vergelijkbaar met de diepe uithollingen bij Purussaurus. Deze verlagingen kunnen toenemen met de lichaamsgrootte in de Acresuchus-Purussaurus-clade.

Acresuchus deelt eigenschappen met Purussaurus die mogelijk aanpassingen waren aan grote lichaamsgrootte, zoals grote supratemporale fenestrae. Deze zorgden voor een snellere vangst van prooien en een betere thermoregulatie.

Classificatie[bewerken | brontekst bewerken]

De beschrijvende auteurs van Acresuchus voerden de gegevens uit de specimens in voor een fylogenetische analyse om de affiniteiten te testen. Uit de analyse bleek dat het een lid van Caimaninae was dat nauw verwant was aan Purussaurus, wat werd bevestigd door latere studies. Het resultaat van de eerste analyse wordt weergegeven in het onderstaande cladogram:

Caimaninae

Culebrasuchus mesoamericanus




Gnatusuchus pebasensis




Globidentosuchus brachyrostris





Eocaiman palaeocenicus




Eocaiman itaboraiensis



Eocaiman cavernensis






Kuttanacaiman iquitosensis




Caiman gasparinae



Necrosuchus ionensis



Tsoabichi greenriverensis




Paleosuchus palpebrosus



Paleosuchus trigonatus






Mourasuchus pattersoni



Mourasuchus amazonensis





Mourasuchus atopus



Mourasuchus arendsi







Acresuchus pachytemporalis




Purussaurus neivensis



Purussaurus mirandai



Purussaurus brasiliensis






Centenariosuchus gilmorei




UCMP 39978



Melanosuchus fisheri



Melanosuchus niger



Caiman wannlangstoni



Caiman brevirostris



Caiman latirostris




Caiman crocodilus



Caiman yacare












Paleo-ecologie[bewerken | brontekst bewerken]

Acresuchus deelt veel kenmerken met de levende zwarte kaaiman, inclusief grootte, wat suggereert dat het een soortgelijk dieet zou hebben. Als deze veronderstelling juist is, zou de juveniele Acresuchus op kleine ongewervelde dieren hebben gejaagd, terwijl volwassenen zich voedden met vissen en kleine tot middelgrote zoogdieren. De tanden aan de achterkant van de schedel bij Acresuchus zijn stomp, wat aangeeft dat het mogelijk ook dieren met een harde schaal heeft gegeten.