Akkerhoornbloem

Akkerhoornbloem
Taxonomische indeling
Rijk:	Plantae (planten)
Stam:	Embryophyta (landplanten)
Klasse:	Spermatopsida (zaadplanten)
Clade:	Bedektzadigen
Clade:	'Nieuwe' tweezaadlobbigen
Clade:	Geavanceerde tweezaadlobbigen
Orde:	Caryophyllales
Familie:	Caryophyllaceae (anjerfamilie)
Geslacht:	Cerastium (hoornbloem)
Soort
	Cerastium arvense; L. (1753)
	Afbeeldingen op Wikimedia Commons
	Akkerhoornbloem op Wikispecies
Portaal	Biologie

Akkerhoornbloem (Cerastium arvense) is een plantensoort uit de anjerfamilie (Caryophyllaceae).

Determinatie

Akkerhoornbloem is een vaste, kruidachtige plant. Ze wordt 5–25 cm hoog, onder gunstige omstandigheden tot 40 cm. Naast een bloeiende opstijgende stengel zijn er meerdere niet bloeiende spruiten langs de grond. De bloei vindt plaats van april tot augustus. De witte bloemen zijn klokvormig, hebben een behaarde kelk en vormen van vijf tot vijftien bloemige schermen. De plant wordt weleens verward met grote muur (Stellaria holostea).

Ecologie

Akkerhoornbloem kan gevonden worden op droge zandige kalkhoudende grond zoals in duinen, vaak tussen het gras. In weerwil van haar naam groeit akkerhoornbloem veel in weiden en niet in akkers. In veel gebieden is ze sympatrisch met knolboterbloem. Akkerhoornbloem wordt vaak door insecten bezocht, maar mogelijk treedt in veel gevallen geen kruisbestuiving op omdat planten op dezelfde groeiplaats meestal via ongeslachtelijke weg ontwikkeld zijn vanuit één moederplant.

Syntaxonomie

In de syntaxonomie staat akkerhoornbloem te boek als lokale kensoort voor de fakkelgras-orde.

Biogeografie

Het verspreidingsgebied van akkerhoornbloem strekt zich uit over het hele noordelijk halfrond, in Noord-Afrika, ook in gematigde delen van Azië en is in heel Europa vertegenwoordigd.

In West-Europa, ook in België en Nederland, gaat de soort achteruit. De plant gedijt het best op mesotrofe grond. Door de bemesting van landbouwgronden wordt ook de grond langs landwegen verrijkt. Akkerhoornbloem legt het dan af tegen soorten die in dit milieu succesrijker zijn. Wanneer de plant op iets minder voedselarme grond voorkomt, zijn de bladen vaak niet grijs of grijsgroen, maar overwegend donkergroen.