Baikalmeer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Baikalmeer
Baikalmeer (Rusland (hoofdbetekenis))
Baikalmeer
Situering
Stroomgebiedslanden Rusland en Mongolië
Locatie Siberië
Hoogte 455 m
Coördinaten 53° 18′ NB, 108° 0′ OL
Basisgegevens
Oppervlakte 31.722 km²
Soort water zoetwater
Kustlengte 2.100 km
Maximale lengte 636 km
Maximale breedte 79 km
Gemiddelde diepte 744 m
Maximale diepte 1.642 m
Volume 23.615 miljoen 
Overig
Belangrijkste uitlopen Angara
Eiland(en) Olchon
Plaatsen Irkoetsk
Foto's
Satellietfoto van het Baikalmeer.
Satellietfoto van het Baikalmeer.
Portaal  Portaalicoon   Geografie
Baikalmeer
Werelderfgoed natuur
Karte baikal2.png
Land Vlag van Rusland Rusland
UNESCO-regio Rusland
Criteria vii. viii, ix, x
Inschrijvingsverloop
UNESCO-volgnr. 754
Inschrijving 1996 (20e sessie)
UNESCO-werelderfgoedlijst

Het Baikalmeer of Bajkalmeer (Russisch: Озеро Байкал, Ozero Bajkal; Boerjatisch: Байгал нуур, Baygal nuur) is een meer in het zuiden van Siberië, dat aan de westkust wordt omgeven door het Baikalgebergte, in het zuidwesten door het Primorskigebergte, in het zuidoosten door het Chamar-Dabangebergte, in het oosten door het Bargoezingebergte.[1] De lengte is rond de 640 km, en de grootste breedte is net geen 80 km. Met een maximale diepte van 1642 meter en de oppervlakte van 31.500 km² (ongeveer zo groot als België) is het Baikalmeer het diepste meer en het grootste zoetwaterreservoir ter wereld. Sinds 1996 staat het meer op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO.

Etymologie[bewerken]

De etymologie van de naam Baikal is onzeker. Mogelijk is er een verband met het Turkse bai kul dat rijk meer betekent of specifieker het Jakoetse baigal dat meer, 'zee' of bai-kyul dat rijk meer betekent.[bron?] Het Jakoets is een Turkse taal.

Beschrijving[bewerken]

Het Baikalmeer is het grootste zoetwatermeer van Eurazië. Berekend is dat het meer zoveel zoet water bevat dat het in de drinkwaterbehoeften van de hele wereldbevolking zou kunnen voorzien voor een periode van 5 jaar. Het meer bevat 22% van de zoet water reserves in alle oppervlaktewater wereldwijd.[2] Het wordt door ruim 300 rivieren gevoed, waarvan de Selenga in het zuiden de voornaamste is. De enige afvoer is de Angara, waarlangs het Baikalmeer via de Jenisej afwatert op de Noordelijke IJszee.

De gemiddelde temperatuur bedraagt in de winter -19°C, en in de zomer 14°C. Het meer is in de winter volledig bevroren aan de oppervlakte, met een gemiddelde ijsdikte van een meter. Op sommige plaatsen zelfs twee meter. Het is mogelijk het meer over het ijs over te steken, maar het gevaar van onderkoeling is daarbij groot. De wind waait er zonder obstakels vrij over de wijde ijsmassa, en doordat het zonlicht door de ijsmassa weg gereflecteerd wordt, maakt dit het nog kouder.

Het meer is rijk aan flora en fauna en herbergt unieke diersoorten als de Baikalrob (Pusa sibirica), de Baikalhouting (Coregonus migratorius) en een hele reeks endemische vlokreeftjes.

Op 29 juli 2008 bereikte een Russische expeditie in een mini-onderzeeër de bodem van het Baikalmeer op een diepte van 1592 meter.[3] De missie maakte deel uit van een wetenschappelijke studie om het meer beter te beschermen. Er werden onder meer bodemmonsters genomen.[3]

Anno 2017 is het meer ernstig vervuild door algengroei, waarschijnlijk veroorzaakt door afvalwater ten gevolge van een toegenomen menselijke aanwezigheid. De visstand van onder andere de coregonus migratorius is zo sterk afgenomen dat het vissen daarop verboden is.[4]

Olympische vlam[bewerken]

De Olympische vlam werd op 29 september 2013 in Olympia door Thomas Bach ontstoken en legde 65.000 km door Rusland af in 123 dagen, waarbij alle 83 regio's van Rusland werden bezocht. De fakkel ging op 9 november de ruimte in, bezocht de Noordpool en werd meegenomen naar de bodem van het Baikalmeer. Duikers oefenden twee maanden om dit veilig te doen.[5]

Natuurbescherming[bewerken]

Het UNESCO-Werelderfgoedgebied Baikalmeer telt drie zapovedniks en twee nationale parken. Aan de westkust, tussen Irkoetsk en Severobajkalsk, bevindt zich Zapovednik Baikal-Lena. In het zuiden, vlak onder Irkoetsk bevindt zich Nationaal Park Pribajkalski. Aan de zuidkust van het Baikalmeer ligt ook het Biosfeerreservaat Bajkalski. Ten slotte bevinden zich aan de oostkust, tussen Severobajkalsk en Oelan-Oede ook twee natuurgebieden. Dit zijn Biosfeerreservaat Bargoezinski en Nationaal Park Zabajkalski.[6][7][8][9][10]

Afbeeldingen[bewerken]