Beatrice de Graaf

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Beatrice de Graaf
Beatrice de Graaf (DWDD, 2018)
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Beatrice A. de Graaf
Geboortedatum 19 april 1976
Geboorteplaats Putten
Wetenschappelijk werk
Vakgebied Geschiedenis
Onderzoek Terrorisme
Overig onderzoek DDR
Overig
Religie christendom
Officiële website

Beatrice A. de Graaf (Putten, 19 april 1976) is een Nederlandse faculteitshoogleraar aan de faculteit geesteswetenschappen van de Universiteit Utrecht. Ze treedt regelmatig op in de media als terrorisme-expert.[1]

Studie en werk[bewerken | brontekst bewerken]

De Graaf studeerde Geschiedenis en Duits aan de Universiteit Utrecht en de Universiteit van Bonn. In december 2004 promoveerde ze op een proefschrift over de relatie tussen de DDR, de vredesbeweging en de Nederlandse kerken. Voor dit proefschrift ontving zij in 2005 de Max van der Stoel-Mensenrechtenprijs.[2] Na haar promotie werkte De Graaf in Utrecht als universitair docent. In 2007 stapte ze over naar de Universiteit Leiden, waar zij medeoprichter was van het Centre for Terrorism and Counterterrorism (CTC), verbonden aan de Campus Den Haag. In 2012 werd ze aan het CTC benoemd tot hoogleraar 'Conflict en veiligheid in historisch perspectief'. In februari 2014 ging zij terug naar de Utrechtse universiteit. Hier bekleedt zij de leerstoel "History of International Relations & Global Governance" binnen het strategisch thema "Instituties".[3] In 2018 werd ze benoemd tot faculteitshoogleraar.[4]

Als historicus zet ze veiligheid en terrorismebestrijding in historisch perspectief, en richt zich niet alleen op een internationaal-wetenschappelijk maar ook op een breed publiek. Haar boek Tegen de terreur. Hoe Europa veilig werd na Napoleon (2018), werd genomineerd voor de Libris-geschiedenisprijs. Haar boek Radicale verlossing. Wat terroristen geloven werd genomineerd voor de Prijs voor het Belangrijkste boek en voor het Beste theologieboek in 2021/22.[5]

De Graafs overkoepelende onderzoeksthema is de geschiedenis van veiligheid en (contra)terrorisme vanaf de negentiende eeuw. Tussen 2009 en 2013 deed zij onderzoek op dit gebied met een NWO VIDI & ASPASIA-beurs voor het project Enemies of the State,[6] en als Fellow aan het Netherlands Institute for Advanced Study (NIAS). In 2014 ontving zij een ERC Consolidator Grant voor het project Securing Europe, Fighting its enemies, waarvoor zij met een team van historici onderzoek doet naar de ontwikkeling van Europese veiligheidsregimes tussen 1815 en 1914.[7] Daarnaast verricht ze diverse onderzoeksactiviteiten naar terrorisme en veiligheid in de eenentwintigste eeuw, bijvoorbeeld naar de maatschappelijke effecten van rechtszaken tegen terroristen.[8]

De Graaf brengt met haar onderzoeksteam in kaart hoe samenlevingen en overheden omgaan met oorlog, conflict en crisis, en hoe zij hun veiligheidscultuur - als som van dreiging, belang en veiligheidspraktijken - daaromheen vormgeven.[9] Ze is onderdeel van de Adapt Academy. In de ADAPT Academy werken onderzoekers van de Universiteit Utrecht, Universiteit Leiden, Radboud Universiteit, Vrije Universiteit Amsterdam en Universiteit Twente samen, met als doel meer kennis en kunde op te bouwen over het aanpassingsvermogen van samenlevingen in tijden van crises.[4][10]

De Graaf specialiseerde zich ook op de Duitse geschiedenis en de Duits-Nederlandse betrekkingen (in navolging van haar promotores Friso Wielenga en Duco Hellema). Zo ontdekte ze in 2018 in de Berlijnse archieven bewijsmateriaal dat wees op betrokkenheid van koningin Wilhelmina bij de voorbereidingen van de komst van keizer Willem II naar Nederland, in november 1918.[11]

Onderzoeksprogramma Argos van de VPRO wijdde twee uitzendingen (2021, 2022) aan een beschuldiging van plagiaat. Daan den Braven, een oud-student van De Graaf, meende passages uit zijn scriptie en een paper terug te lezen in haar boek Tegen de terreur (2018). Volgens door Argos geraadpleegde wetenschappers was de overeenkomst zo groot, dat het geen toeval kon zijn, en had de Universiteit Utrecht een onafhankelijk onderzoek moeten instellen. De Graaf ontkende de beschuldiging, en ook de universiteit stelde na onderzoek dat er geen sprake was van een schending van de wetenschappelijke integriteit. De Graaf en haar advocaat antwoordden dat juist Den Braven plagiaat had gepleegd, waarvan geen bewijs werd geleverd, en De Graaf en de universiteit verweten Argos journalistieke onzorgvuldigheid.[12][13][14][15]

Nevenactiviteiten[bewerken | brontekst bewerken]

In 2017 werd De Graaf benoemd tot lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen. Ze is tevens lid van de Academia Europaea. Ze is redacteur van Terrorism and Political Violence, alsmede van het Journal of Modern European History. Ze was in 2016 visiting fellow aan St. Catherine's College en de History Faculty van de Universiteit van Cambridge. Ook is ze fellow bij het Programma over Extremisme/ISIS Files project, George Washington University.

Beatrice de Graaf was lid van De Jonge Akademie van de KNAW[16], de European Council on Foreign Relations[17] en diverse adviescommissies op het gebied van nationale en internationale veiligheid. Ze was lid van de commissie-Joustra voor interlandelijke adoptie en van de commissie-Muller over de herziening van de Wet op de veiligheidsregios.

Van november 2004 tot juni 2013 was De Graaf voorzitter van de Vereniging van Christen-Historici (VCH). Beatrice de Graaf is lid van de ChristenUnie en stond voor die partij vijfde op de kandidatenlijst voor de verkiezing van de Eerste Kamer in 2015 (de ChristenUnie behaalde drie zetels).[18]

De Graaf zet zich in voor meer investering in onderzoek en wetenschap, en voor meer impact van wetenschap in staat en samenleving. Op 23 januari 2015 werd Beatrice de Graaf samen met Alexander Rinnooy Kan benoemd tot voorzitter van de Nationale Wetenschapsagenda.[19] In 2022 publiceerde ze samen met KNAW-collega s de handreiking 'Wetenschap met de ramen open'.[20]

Onderscheidingen[bewerken | brontekst bewerken]

  • 2005: Max van der Stoel mensenrechtenprijs
  • 2011: Docentenprijs, Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen
  • 2011: Excellent Female Researcher Prize, Landelijk Netwerk Vrouwelijke Hoogleraren
  • 2012: Evaluating Counterterrorism Performance (2011, monografie) opgenomen in de wereldwijde top 150 boeken over terrorisme (Perspectives on Terrorism)
  • 2016: UU Publiprijs, Prijs voor beste presentatie en publieksvoorlichting in de media
  • 2017: Taalstaatmeester[21]
  • 2018: Stevinpremie (2,5 miljoen euro) toegekend door de NWO.
  • 2018: Opzij Top 100 meest invloedrijke vrouw van Nederland in de categorie Onderwijs en wetenschap.[22]
  • 2022: Comeniusprijs, toegekend als onderscheiding voor haar historisch inzicht en bijdrage aan het oplossen van maatschappelijke problemen.[23]
  • 2022: Arnberg Prize for European History door Cambridge University voor Fighting Terror After Napoleon.How Europe Became Secure after 1815.

Bibliografie (selectie)[bewerken | brontekst bewerken]

Boeken

  • (met André van Voorst) Duitsland en Europa 1945-2000. De Nieuwe Studiegids havo/vwo 2000-2001 voor het CSE geschiedenis en staatsinrichting, Amsterdam: Meulenhoff Educatief 1999
  • Over de muur: De DDR, de Nederlandse kerken en de vredesbeweging, Amsterdam: Boom 2004, (proefschrift Universiteit Utrecht)
  • (met Isabelle Duyvesteyn) Terroristen en hun bestrijders: Vroeger en nu, Amsterdam: Boom 2007
  • Theater van de angst: De strijd tegen terrorisme in Nederland, Duitsland, Italië en Amerika, Amsterdam: Boom 2010
  • Waar zijn wij bang voor? Veiligheidsdenken en de angst voor de ander, Utrecht: Forum 2011
  • Gevaarlijke vrouwen: Tien militante vrouwen in het vizier, Amsterdam: Boom 2012[24]
  • Evaluating Counterterrorism Performance. A Comparative Approach, Oxford/New York: Routledge 2011, 2014
  • Heilige strijd. Het verlangen naar veiligheid en het einde van het kwaad, Utrecht: Boekencentrum 2017
  • Tegen de terreur. Hoe Europa veilig werd na Napoleon, Amsterdam: Prometheus 2018
  • Radicale verlossing: Wat terroristen geloven, Amsterdam: Prometheus 2021

Bundels

  • Patrick Dassen, Ton Nijhuis en Krijn Thijs (red.) Duitsers als slachtoffer: Het einde van een taboe? Amsterdam: Duitsland Instituut 2007 (bijdrage)
  • Cees Dekker (red.) Geleerd & Gelovig: 22 Wetenschappers over hun leven, werk en God. Kampen: Ten Have 2008 (bijdrage)
  • Frits Boterman en Willem Melching (red.) Het wonder Bondsrepubliek: In 20 portretten, Amsterdam: Nieuw Amsterdam 2009 (bijdrage)
  • Beatrice de Graaf, Erwin Muller en J.A. van Reijn (red.), Inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Alphen aan den Rijn: Kluwer 2010.
  • Beatrice de Graaf, George Dimitriu en Jens Ringsmose (red.), Strategic Narratives, Public Opinion and War : Winning domestic support for the Afghan War, London: Routledge 2015

Artikelen

  • F. Demant en Beatrice de Graaf, 'How to Counter Radical Narratives: Dutch Deradicalization Policy in the Case of Moluccan and Islamic Radicals', Studies in conflict and terrorism, vol.33 iss.5 (2010) pp. 408-428
  • Beatrice de Graaf en Cornel Zwierlein, 'Historicizing Security. Entering the Conspiracy Dispositive', Historical Social Research, vol.38 iss.1 (2013) pp. 46-64
  • Beatrice de Graaf en Marieke de Goede, 'Sentencing Risk. Temporality and Precaution in Terrorism Trials', International Political Sociology, vol.7 iss.3 (2013) pp. 313-331
  • Beatrice de Graaf, 'The Van Gogh Murder and Beyond', In: Bruce Hoffman & Fernando Reinares (red.), The evolution of the global terrorist threat : from 9/11 to Osama bin Laden's death (pp. 144-187), New York: Columbia University Press 2014
  • Beatrice de Graaf, 'Second-tier Diplomacy. Hans von Gagern and William I in their Quest for an Alternative European Order, 1813-1818', Journal for Modern European History, vol.12 iss.4 (2014) p.546-566
  • George Dimitriu en Beatrice de Graaf, 'Fighting the War at Home: Strategic Narratives, Elite Responsiveness, and the Dutch Mission in Afghanistan, 2006–2010', Foreign Policy Analysis (forthcoming 2015, eerst online 18 juni 2014)
  • de Graaf, B. A. (2018). Vorstin op vredespad: Wilhelm II en Wilhelmina en het einde van de Eerste Wereldoorlog. Tijdschrift Voor Geschiedenis, 131(4), 577-604. https://doi.org/10.5117/TVGESCH2018.002.GRAA https://dspace.library.uu.nl/bitstream/handle/1874/375014/de_graaf2.pdf?sequence=1

Lezingen en publieke optredens (selectie)[bewerken | brontekst bewerken]

  • Het Nationaal Archief als tijdbom (Ketelaarlezing), 19 november 2012
  • Ecce homo. Herkenning en registratie in geschiedenis en veiligheidsbeleid. De historicus als veiligheidsonderzoeker Oratie Universiteit Leiden, 22 maart 2013
  • Zomergasten, 11 augustus 2013
  • DWDD University, 12 maart 2016 (over terrorisme) en 25 mei 2017 (over spionage)

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]