Brentford FC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Brentford FC
Griffin Park, het voormalige stadion van Brentford FC
Naam Brentford Football Club
Bijnaam The Bees
Opgericht 10 oktober 1889
Plaats Vlag van Engeland Brentford, Londen
Stadion Brentford Community Stadium
Capaciteit 17.250
Voorzitter Vlag van Engeland Cliff Crown
Eigenaar Vlag van Engeland Matthew Benham
Trainer Vlag van Denemarken Thomas Frank
Competitie Football League Championship
Website http://www.brentfordfc.com
Thuis
Uit
Alternatief
Geldig voor 2020/21
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Brentford FC is een Engelse professionele voetbalclub uit Londen, in de wijk Brentford.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

De club werd in 1889 opgericht en speelt sinds 1904 op Griffin Park. 'The Bees' kwamen vanaf 1935, met een onderbreking vanwege de Tweede Wereldoorlog, een aantal seizoenen achter elkaar uit op het hoogste competitieniveau (de huidige Premier League). De beste klassering daarin is de vijfde plaats (debuutseizoen 1935/1936).

Daarna acteerde Brentford voornamelijk op het derde en vierde Engelse profniveau. Sinds het seizoen 2014/2015 komt Brentford weer uit op het een na hoogste niveau in het Championship. Brentford is een van de eerste Engelse profclubs die eigendom werd van de supporters en heeft als enige club op elke hoek van het stadion originele Engelse pubs.

In 1904 verhuisde de club naar het huidige stadion, Griffin Park. In 1921 was het een van de stichters van de Third Division South. Tijdens het seizoen 1929-30 won de club 21 van zijn thuiswedstrijden, een record dat nog steeds standhoudt in het Engelse voetbal, maar toch miste de club promotie naar de 2de klasse. Na het seizoen 1932-1933 kon de club toch promoveren en twee jaar later steeg het zelfs naar de hoogste klasse - de huidige Premier League - waar het in zijn debuutseizoen als vijfde eindigde (nog steeds het hoogste resultaat ooit voor de club). Ook tijdens de volgende twee seizoenen eindigde de club hoog, namelijk als zesde. Vervolgens onderbrak de Tweede Wereldoorlog de competitie, toen die werd hervat degradeerde de club naar 2de klasse. De club kwam in een neerwaartse spiraal terecht en in 1954 gingen ze naar 3de klasse, in '62 zelfs naar de 4de. Rivaal Queens Park Rangers wilde de club overnemen maar dat lukte niet, de volgende drie decennia jojode de club tussen de 3de en 4de klasse.

In 1992 keerde de club na 45 jaar afwezigheid terug in de 2de klasse, helaas slechts voor een seizoen. De laatste jaren speelde de club in de derde klasse, maar in seizoen 2006/07 werd de club laatste en degradeerde. Twee jaar later (in het seizoen 2008/2009) werd Brentford kampioen van de League Two en promoveerde naar de League One, het huidige derde profniveau in Engeland. In 2014 eindigde Brentford als tweede in League One en dwong zo automatische promotie af naar het Championship. Als promovendus haalde de club zeer verrassend de play-offs voor promotie naar de Premier League door als vijfde te eindigen, de hoogste eindklassering van Brentford sinds 1947.

Brentford speelt een belangrijke sociale rol in de buurt met school- en jongerenprojecten. De club heeft als enige Britse profclub op elke hoek van het stadion een originele Engelse pub. Van twee van de vier kroegen was de club zelf eigenaar. De pubs heten The Griffin (het voormalige clubhuis waar zich ook de kleedkamers bevonden), The Princess Royal, The New Inn en The Royal Oak. De laatste was vanaf maart 2015 gesloten, maar heropende in de zomer van 2017 en kreeg begin 2019 van nieuwe eigenaren de naam ‘The Brook’ overeenkomend met de straatnaam.

Eindklasseringen vanaf 1946/47[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1947 21e
    First Division
  • 1948 15e
    Second Division
  • 1949 18e
    Second Division
  • 1950 9e
    Second Division
  • 1951 9e
    Second Division
  • 1952 10e
    Second Division
  • 1953 17e
    Second Division
  • 1954 21e
    Second Division
  • 1955 11e
    Third Division
  • 1956 6e
    Third Division
  • 1957 8e
    Third Division
  • 1958 2e
    Third Division
  • 1959 3e
    Third Division
  • 1960 6e
    Third Division
  • 1961 17e
    Third Division
  • 1962 23e
    Third Division
  • 1963 1e
    Fourth Division
  • 1964 16e
    Third Division
  • 1965 5e
    Third Division
  • 1966 23e
    Third Division
  • 1967 9e
    Fourth Division
  • 1968 14e
    Fourth Division
  • 1969 11e
    Fourth Division
  • 1970 5e
    Fourth Division
  • 1971 14e
    Fourth Division
  • 1972 3e
    Fourth Division
  • 1973 22e
    Third Division
  • 1974 19e
    Fourth Division
  • 1975 8e
    Fourth Division
  • 1976 18e
    Fourth Division
  • 1977 15e
    Fourth Division
  • 1978 4e
    Fourth Division
  • 1979 10e
    Third Division
  • 1980 19e
    Third Division
  • 1981 9e
    Third Division
  • 1982 8e
    Third Division
  • 1983 9e
    Third Division
  • 1984 20e
    Third Division
  • 1985 13e
    Third Division
  • 1986 10e
    Third Division
  • 1987 11e
    Third Division
  • 1988 12e
    Third Division
  • 1989 7e
    Third Division
  • 1990 13e
    Third Division
  • 1991 6e
    Third Division
  • 1992 1e
    Third Division
  • 1993 22e
    First Division
  • 1994 16e
    Second Division
  • 1995 2e
    Second Division
  • 1996 15e
    Second Division
  • 1997 4e
    Second Division
  • 1998 21e
    Second Division
  • 1999 1e
    Third Division
  • 2000 17e
    Second Division
  • 2001 14e
    Second Division
  • 2002 3e
    Second Division
  • 2003 16e
    Second Division
  • 2004 17e
    Second Division
  • 2005 4e
    League One
  • 2006 3e
    League One
  • 2007 24e
    League One
  • 2008 14e
    League Two
  • 2009 1e
    League Two
  • 2010 9e
    League One
  • 2011 11e
    League One
  • 2012 9e
    League One
  • 2013 3e
    League One
  • 2014 2e
    League One
  • 2015 5e
    Championship
  • 2016 9e
    Championship
  • 2017 10e
    Championship
  • 2018 9e
    Championship
  • 2019 11e
    Championship
  • 2020 3e
    Championship

In 1992 invoering van de Premier League en opheffing van de Fourth Division; in 2004 opheffing van de First, Second en Third Division.

Seizoenen[bewerken | brontekst bewerken]

2013/2014: Promotie naar Championship[bewerken | brontekst bewerken]

Op miraculeuze wijze miste de club in het seizoen 2012/2013 promotie naar de 2de klasse, het een-na-hoogste profniveau dat tegenwoordig het Championship heet. Brentford moest op de laatste speeldag thuis van directe concurrent Doncaster Rovers winnen om beslag te leggen op de eerste of tweede plaats die beide goed zijn voor directe promotie. In de blessuretijd miste de Italiaanse Fulham-huurling Marcello Trotta een strafschop en maakte Doncaster direct in de tegenaanval het winnende doelpunt. In de daaropvolgende play-offs schakelde de club nog wel Swindon Town uit, maar Brentford verloor op Wembley de finale van de play-offs om promotie van Yeovil Town.

Ondanks een matige seizoensstart in de competitie 2013/2014 – Brentford stond na elf speelrondes slechts elfde – was de club al drie wedstrijden voor het einde zeker van automatische promotie naar het Championship achter kampioen Wolverhampton Wanderers.

2014/2015: Beste eindklassering sinds 1947[bewerken | brontekst bewerken]

In het seizoen 2014/2015 kwam Brentford pas voor de tweede keer sinds 1954 weer uit op het tweede profniveau. Als promovendus maakte de club onverwacht een zeer succesvol seizoen door tussen de topteams. Na een overwinning op Nottingham Forest in november kwamen de Londenaren de top zes voor het eerst binnen. Vlak voor het einde van het kalenderjaar behaalde Brentford de derde plaats om tegen het einde van het seizoen weer licht af te zakken.

Op de slotdag van de competitie had Brentford een overwinning nodig tegen degradant Wigan Athletic en was het elftal bovendien afhankelijk van de resultaten van Ipswich Town (plaats 5) en Derby County (plaats 6) om de play-offs te kunnen halen. Brentford won met 3-0 en zag beide concurrenten verliezen. In de play-offs was Middlesbrough over twee wedstrijden (2-1 verlies in Londen, 3-0 verlies uit) te sterk. Succestrainer Mark Warburton kreeg ondanks de onverwachte hoge eindklassering geen nieuw contract. Hij vertrok naar Rangers FC en werd vervangen door de Nederlander Marinus Dijkhuizen, die overkwam van Excelsior.

2015/2016: Wisselvallig seizoen met sterk slot[bewerken | brontekst bewerken]

Brentford kende een matige seizoensstart en behaalde - mede geteisterd door een blessuregolf - slechts twee overwinningen in de eerste elf officiële wedstrijden van het seizoen. De club ging thuis al in de eerste ronde van de League Cup onderuit tegen 4e klasser Oxford United. Dijkhuizen werd op 28 september door de club ontslagen en opgevolgd door oud-prof Lee Carsley, die tot dan Jong Brentford onder zijn hoede had. Op 30 oktober speelde de club voor het eerst in meer dan een decennium een officiële West London Derby tegen rivaal QPR op Griffin Park. Door een doelpunt van de Oostenrijker Marco Djuricin won Brentford met 1-0.

Eind november maakte de leiding bekend Dean Smith als nieuwe hoofdcoach aan te stellen, Smith kwam over van League One-team Walsall. Interim-manager Carsley verliet vervolgens de club. Brentford kende in het vervolg van het seizoen veel wisselvallige periodes waarin het elftal in maart zelfs wegzakte richting de degradatiezone. Door een sterke eindsprint, inclusief een 3-0 thuiszege op rivaal Fulham, eindigde Brentford als negende in de rangschikking, boven zowel QPR als Fulham. De Londenaren sloten af met zeven overwinningen in de laatste negen wedstrijden en de grootste uitzege in de clubhistorie (hoogste twee Engelse divisies) tegen Huddersfield Town op de laatste speeldag: 1-5. Aanvaller Scott Hogan maakte na bijna twee jaar blessureleed zijn rentree en scoorde grotendeels als invaller in zeven duels evenzoveel doelpunten.

Nieuwe eigenaar & stadion[bewerken | brontekst bewerken]

De supporters van Brentford werden na financieel roerige tijden en een bijna-faillissement via de zogenoemde Bees United in 2006 meerderheidseigenaar van de club met zo'n zestig procent van de aandelen. In november 2002 maakten zij onder deze naam al plannen bekend voor het ontwikkelen van een nieuw stadion vlak bij de huidige locatie.

Na jarenlange discussies over de verhuizing kocht Brentford-supporter en grootaandeelhouder Matthew Benham namens de club op 28 juni 2012 een stuk grond op Lionel Road South, circa 500 meter ten oosten van het huidige Griffin Park. In juli 2012 is Benham volledig eigenaar van Brentford FC geworden door ook alle aandelen van Bees United in de club over te nemen. De supporters behielden stemrecht - via een 'gouden aandeel' - als het gaat om beslissingen over het huidige en toekomstige stadion. Ook heeft Bees United recht op twee leden in het clubbestuur van Brentford FC. Naar verluidt heeft Benham inmiddels bijna £90 miljoen geïnvesteerd in de club.

In 2014 kreeg de club groen licht voor de bouw van het nieuwe Lionel Road complex. Brentford gaat zijn nieuwe onderkomen in het seizoen 2020/2021 betrekken. De club was medio 2016 bezig om eigenaar te worden van het laatste benodigde stuk bouwgrond.

In 2017 kondigden het bestuur en de projectontwikkelaar aan voor een conservatiever ontwerp te kiezen met minder capaciteit en het schrappen van diverse faciliteiten zoals een vaste clubshop en supportershome.

Bijna zes jaar na de eerste grondaankoop startte in maart 2018 de bouw van het ‘Brentford Community Stadium’. Vanaf augustus 2020 zal de club zijn thuisduels gaan spelen in het nieuwe onderkomen en komt er een eind aan het roemruchte Griffin Park.

Rivalen[bewerken | brontekst bewerken]

Brentford – Fulham[bewerken | brontekst bewerken]

In de 'voetbalhoofdstad van de wereld', Londen, zijn talloze profclubs en dus derby's. De traditionele rivaal van Brentford in West-Londen is Fulham. De laatste jaren speelden de teams nauwelijks tegen elkaar, omdat Fulham richting de top van het Engelse voetbal ging. Brentford promoveerde in 2014 echter naar het Championship en Fulham degradeerde uit de Premier League. Zo speelden de clubs in het seizoen 2014/2015 voor het eerst sinds 1998 in competitieverband weer tegen elkaar. Door een treffer in blessuretijd van de Spanjaard Jota won Brentford op 21 november 2014 thuis met 2-1 van de aartsrivaal. Ook het uitduel op Goede Vrijdag (3 april 2015) werd gewonnen: op Craven Cottage werd het 1-4 voor Brentford door doelpunten van de Noord-Iers international Stuart Dallas (2x), Alan Judge en opnieuw Jota in de blessuretijd. In het seizoen 2015/2016 eindigde het duel bij Fulham in een gelijkspel, thuis won Brentford met 3-0 dankzij twee snelle doelpunten binnen tien minuten.

Brentford – Queens Park Rangers[bewerken | brontekst bewerken]

Sinds de vijandige overnamepoging door Queens Park Rangers in 1962 wordt die club echter gezien als grootste rivaal. De stadions van beide clubs liggen in aangrenzende wijken.

Tussen 2004 en 2015 kwamen beide teams elkaar niet tegen in officiële wedstrijden. Brentford en QPR ontmoetten elkaar in het seizoen 2015/2016 voor het eerst sinds een decennium weer, nadat QPR uit de Premier League was gedegradeerd. Na vijftig jaar zonder zege, de clubs speelden sinds 1965 overigens maar acht keer tegen elkaar, won Brentford op 30 oktober 2015 het thuisduel op Griffin Park met 1-0. Het uitduel op Loftus Road eindigde later in het seizoen in een overwinning voor QPR.

In het seizoen 2016/2017 wist Brentford zowel thuis (3-1) als uit (0-2) van QPR te winnen. In het daaropvolgende seizoen speelden de Londense ploegen drie keer tegen elkaar; in de tweede ronde van de EFL Cup (League Cup) gingen de Bees op bezoek bij hun rivaal en boekten hun grootste uitoverwinning (1-4) op Loftus Road ooit.

Brentford – Chelsea[bewerken | brontekst bewerken]

Ook Chelsea behoort tot de clubs in het westen van Londen. In het seizoen 2012/2013 wist Brentford in de vierde ronde van de FA Cup Chelsea bijna uit te schakelen op Griffin Park. Fernando Torres maakte vlak voor tijd de gelijkmaker voor Chelsea. De destijds houder van de Champions League wist de replay op Stamford Bridge vervolgens na een moeizame eerste helft alsnog eenvoudig te winnen.

Ook in het seizoen 2016/2017 speelden de elftallen tegen elkaar in de vierde ronde van de FA Cup. Chelsea won het duel net als in 2013 met 4-0.

Selectie[bewerken | brontekst bewerken]

A-Selectie[bewerken | brontekst bewerken]

Nr. Nat. Naam
Keepers
1 Vlag van Spanje David Raya
13 Vlag van IJsland Patrick Gunarsson
28 Vlag van Engeland Luke Daniels
Verdedigers
2 Vlag van Engeland Dominic Thompson
3 Vlag van Engeland Rico Henry
5 Vlag van Engeland Ethan Pinnock
18 Vlag van Zweden Pontus Jansson Aanvoerder
20 Vlag van Engeland Josh Clarke
22 Vlag van Denemarken Henrik Dalsgaard
23 Vlag van Guinee Julian Jeanvier
29 Vlag van Denemarken Mads Bech Sørensen
30 Vlag van Ierland Tom Field
Middenvelders
4 Vlag van Engeland Dru Yearwood
6 Vlag van Denemarken Christian Nørgaard
7 Vlag van Spanje Sergi Canós
8 Vlag van Denemarken Mathias Jensen
10 Vlag van Algerije Saïd Benrahma
12 Vlag van Zuid-Afrika Kamohelo Mokotjo
14 Vlag van Engeland Josh Dasilva
16 Vlag van Ecuador Joel Valencia
19 Vlag van Frankrijk Bryan Mbeumo
31 Vlag van Tsjechië Jan Žambůrek
Aanvallers
9 Vlag van Griekenland Nikos Karelis
21 Vlag van Turkije Halil Dervişoğlu

Spelers van Brentford B die bij de A-Selectie zitten[bewerken | brontekst bewerken]

Nr. Nat. Naam
Verdedigers
32 Vlag van Denemarken Luka Racic
Middenvelders
33 Vlag van Zweden Frederik Hammar
34 Vlag van Finland Jaako Oksanen

Bekende (oud-)spelers[bewerken | brontekst bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie de lijst van spelers van Brentford FC voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]