Naar inhoud springen

Arsenal FC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Voor de Argentijnse voetbalclub, zie Arsenal FC (Sarandí).
Arsenal
Arsenal FC
Naam Arsenal Football Club
Bijnaam The Gunners
Opgericht 1886
als Dial Square
Plaats Londen
Stadion Emirates Stadium
Capaciteit 60.704
Complex Shenley Training Centre
Voorzitter Vlag van Verenigde Staten Stan Kroenke
Vlag van Verenigde Staten Josh Kroenke
Eigenaar Vlag van Verenigde Staten Kroenke Sports & Entertainment
Vicevoorzitter Vlag van Engeland Tim Lewis
Algemeen directeur Vlag van Engeland Richard Garlick
Sportief directeur Vlag van Brazilië Edu Gaspar
Trainer Vlag van Spanje Mikel Arteta
(Hoofd)sponsor Emirates
Kledingmerk Adidas
Competitie Premier League
Website arsenal.com
Thuis
Uit
Alternatief
Geldig voor 2023/24
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Arsenal Football Club, kortweg Arsenal, is een Engelse voetbalclub uit Highbury, Londen, die werd opgericht in 1886 als Dial Square, waarna het in 1913 de huidige naam aan nam.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Van Dial Square naar Arsenal[bewerken | brontekst bewerken]

In oktober 1886 vormde de Schot David Danskin en vijftien collega-munitiewerkers in Woolwich de Dial Square Football Club, genoemd naar een werkplaats in het hart van het Royal Arsenal-complex. Na de jaarwisseling veranderde de naam reeds in Royal Arsenal die haar meeste wedstrijden in Plumstead speelde. In 1890 won de club haar eerste (lokale) prijzen. Een jaar later werd Royal Arsenal de eerste professionele Londense voetbalclub.

Toen een vennootschap werd geregistreerd veranderde de club opnieuw van naam. Ze registreerden hun nieuwe naam, Woolwich Arsenal, bij de English Football League. Het was de eerste zuidelijke deelnemer van de Football League, waar het in de Second Division begon en in 1904 in de First Division belandde. Als gevolg van financiële problemen onder de munitiearbeiders en de opkomst van beter toegankelijke voetbalclubs elders in de stad stond Woolwich Arsenal in 1910 aan de vooravond van een faillissement.

Bank of England[bewerken | brontekst bewerken]

Henry Norris en William Hall, zakenlieden, kregen een rol binnen de club en zochten naar een nieuwe locatie. In 1913, net nadat de club naar de Second Division was gedegradeerd, verhuisde het naar de andere kant van de rivier naar het Arsenal Stadium in Highbury. De English Football League besloot Arsenal te promoveren naar de vergrote First Division, ten koste van de Noord-Londense rivaal Tottenham Hotspur.

Met een nieuw stadion en wedstrijden op het hoogste niveau verdubbelden het aantal toeschouwers per wedstrijd ten opzichte van Arsenals tijd in Plumstead. Ook het budget nam snel toe. Met recordbrekende uitgaven en ontvangstbewijzen werd Arsenal al snel bekend als de club van de Bank of England.

Legendarische Gunners[bewerken | brontekst bewerken]

Herbert Chapman[bewerken | brontekst bewerken]

Herbert Chapman

Met de nieuwe locatie en het recordbrekende salarisaanbod van Arsenal werd in 1925 de succesvolle Huddersfield Town-hoofdtrainer Herbert Chapman aangetrokken. Hij bouwde een nieuw elftal op met daarin onder andere jonge talenten als Cliff Bastin en Eddie Hapgood, terwijl ook de aangetrokken sterren David Jack en Alex James deel uitmaakten van het team.

Het team van Chapman won in 1930 haar eerste nationale zilverwerk, de FA Cup. In de jaren erna, 1930/31 en 1932/33, volgden het landskampioenschap. Halverwege het seizoen 1933/34 overleed Chapman plotseling aan de gevolgen van een longontsteking. Joe Shaw en George Allison volgden in zijn voetsporen als hoofdtrainer en continueerden zijn successen door in 1934, 1935 en 1938 kampioen te worden. Daarnaast werd er in 1936 ook nog een FA Cup gewonnen.

Door de Tweede Wereldoorlog lag de competitie zeven jaar lang stil. Terwijl Arsenal door het land werd gezien als symbool van solidariteit met oorlogsinspanningen, eiste dezelfde oorlog een enorme tol van het team, aangezien de club meer spelers had verloren dan elke andere club op het hoogste niveau. Daarnaast namen de financiële mogelijkheden van de club af door de schulden van een herontwikkelde tribune.

Tom Whittaker[bewerken | brontekst bewerken]

Desalniettemin veroverde Arsenal in 1948 wederom de titel. Het was de eerste prijs onder leiding van Tom Whittaker, die een succesvolle en zeer bekwame ploeg samenstelde ondanks de beperkte middelen. Ze wonnen een derde FA Cup in 1950 en een recordbrekende zevende landstitel in 1953, waardoor het destijds de meest succesvolle club in het Engelse voetbal was.

Middelmaat[bewerken | brontekst bewerken]

In de achttien jaar die volgden wist Arsenal geen beslag meer te leggen op de First Division en FA Cup. Hoewel de club competitief was eindigden ze veelal in de middenmoot van de competitie gedurende de jaren vijfig en zestig van de twintigste eeuw. Zelfs voormalig Engeland-aanvoerder Billy Wright kon als hoofdtrainer geen successen brengen.

Pas in 1968 en 1969 stond Arsenal weer in een finale, maar beide finales in de strijd om de League Cup gingen verloren. Wel boekte de club succes in de Jaarbeursstedenbeker van 1969/70. Het was een aanzet naar de dubbel die een jaar later werd behaald door het winnen van de First Division en FA Cup.

Oud-speler Terry Neill werd in 1976 met 34 jaar de jongste Arsenal manager ooit, tot op de dag van vandaag. Met nieuwe aanwinsten als Pat Jennings en talenten als Liam Brady en Frank Stapleton reikte de club tot drie FA Cup-finales op rij tussen 1978 en 1980 en verloren ze de strijd om Europacup II van 1980 na strafschoppen. Enkel de FA Cup-finale van 1979 werd gewonnen na een 3-2 overwinning op Manchester United.

Succesjaren[bewerken | brontekst bewerken]

George Graham[bewerken | brontekst bewerken]

Voormalig dubbel-winnaar George Graham keerde in 1986 terug bij de club, ditmaal als manager. Onder zijn leiding won Arsenal voor het eerst in haar bestaan de League Cup in 1987. Graham schaafde aan een elftal waarin onder andere de Famous Back Four deel van uitmaakten, bestaande uit Nigel Winterburn, Lee Dixon, Steve Bould en Tony Adams. De defensieve prioriteit die Graham hanteerde ging in tegen het traditionele beeld van de club, maar kreeg al snel een cultstatus na aanvankelijk succes.

Ter gelegenheid van het 100-jarige bestaan van de English Football League werd er in 1988 gestreden om de Football League Centenary Trophy, die door de club werd gewonnen. Deze werd gevolgd door First Division-kampioenschappen in 1989 en 1991. In 1993 volgden een dubbel in de vorm van het winnen van de FA Cup en de League Cup, terwijl een jaar later de UEFA Cup Winners' Cup werd gewonnen.

Arsène Wenger[bewerken | brontekst bewerken]

Arsène Wenger met op de voorgrond Per Mertesacker

Arsenal onderging onder de in 1996 aangestelde Fransman Arsène Wenger een metamorfose.[1] Aanvalled voetbal, een herziening van voedings- en fitnesspraktijken en effiëntie met geld bepaalden zijn sportieve koers. Met belangrijke spelers uit het thuisland van de manager, waaronder Patrick Vieira en Thierry Henry, werd er in 1998 en 2002 opnieuw beslag gelegd op een League en FA Cup-dubbel. Daarnaast reikte de club tot de finale van de UEFA Cup in 2000, won het de FA Cup-finales van 2003 en 2005 en werd er in 2004 opnieuw een landstitel behaald.

Arsenal viert het kampioenschap in het seizoen 2003/04

Het kampioensteam van 2004, met daarin naast Vieira en Henry onder andere Dennis Bergkamp, Ashley Cole, Sol Campbell en Jens Lehmann, kreeg de bijnaam The Invincibles doordat het geen enkele wedstrijd verloor dat seizoen. Daarmee was Arsenal de tweede club sinds Preston North End die dat lukte. Preston North End deed dat in het oprichtingsseizoen van de Football League, 1888/89. Arsenal brak een Europees record door 49 wedstrijden achtereen ongeslagen te blijven. De uiteindelijke nederlaag werd toegediend door de aartsrivaal uit Manchester, Manchester United.

In acht van de eerste negen seizoenen onder Wenger eindigde de club in de top twee van de Premier League, maar wisten ze nooit opeenvolgende titels te winnen. Ook kwamen ze in de Champions League niet verder dan de kwartfinale tot het seizoen 2005/06. Dat seizoen werden ze de eerste Londense club die de finale bereikte, maar deze werd met 2-1 verloren van Barcelona.

Emirates Stadium

Na de verhuizing naar het Emirates Stadium in 2006 bereikte het enkel nog de League Cup-finales in 2007 en 2011, die verloren gingen tegen Chelsea en Birmingham City respectievelijk.

Door middel van recordaankoop Mesut Özil hoopte de club voor het eerst sinds 2005 weer een prijs te winnen. Hier slaagde het in 2013/14 direct in door in de FA Cup-finale Hull City met 3-2 te verslaan, nadat het met 2-0 achter kwam te staan. Een jaar later werd opnieuw de FA Cup gewonnen. In 2017 werd Arsenal zelfs de meest succesvolle club in het bekertoernooi door hem voor de dertiende keer te winnen. Ondanks het succes in het bekertoernooi eindigde de club voor het eerst sinds de aanstelling van Wenger in 1996 buiten de top vijf van de Premier League. In zijn 21e en laatste seizoen behaalde Wenger de zesde plaats en won hij nog het Community Shield. Aan het einde van het seizoen 2018 nam de voormalig succestrainer afscheid van Arsenal. Met zijn lange dienstverband werd hij de langstzittende coach in de Premier League.[2] Wenger is echter niet de coach met grootste anciënniteit op het hoogste Engelse niveau, omdat de Premier League pas sinds 1992 bestaat.

Aandelenhandel[bewerken | brontekst bewerken]

In mei 2017 deed Alisher Usmanov pogingen om Arsenal volledig in handen te krijgen. De steenrijke Russische zakenman bracht een bod van ruim 1,5 miljard euro uit om meerderheidsaandeelhouder Stan Kroenke uit te kopen, maar deze sloeg het bod af. Usmanov bezat op dat moment 30 procent van de aandelen, terwijl Kroenke 67 procent in handen had. De miljardair uit Rusland, die zijn fortuin vergaarde in de staalindustrie, wilde de volledige zeggenschap krijgen, omdat hij bezorgd was over het gebrek aan investeringen in de club. Tegenover het zakenblad Bloomberg liet hij weten dat de magere resultaten van de club niet alleen de schuld waren van manager Arsène Wenger, maar vooral ook van het bestuur en van Kroenke.[3] Die verklaarde later op zijn beurt niet van plan te zijn om zijn aandelen in Arsenal te verkopen.[4] In augustus 2018 was het vervolgens Kroenke die de aandelen van Usmanov overnam.[5]

Revolutie[bewerken | brontekst bewerken]

Mikel Arteta

Unai Emery[bewerken | brontekst bewerken]

Na een herziening van het bedrijfsmodel, die samenviel met het vertrek van Wenger, werd Spanjaard Unai Emery aangesteld als hoofdtrainer van Arsenal. In zijn eerste seizoen als eindverantwoordelijke eindigde de club als vijfde in de competitie en bereikte het de finale van de Europa League. Die werd met 4-1 verloren van stadsgenoot Chelsea. In november 2019 werd Emery ontslagen. Voormalig speler Freddie Ljungberg nam tijdelijk de honneurs waar, waarna de club op 20 december 2019 een andere oud-speler, Mikel Arteta, aanstelde als hoofdtrainer.

Mikel Arteta[bewerken | brontekst bewerken]

Aanvankelijk wist Arteta, geassisteerd door Albert Stuivenberg, de competitieresultaten niet te verbeteren, wat resulteerde in een achtste plaats in de eindklassering dat seizoen. Wel wist het team voor de veertiende keer in de clubgeschiedenis de FA Cup te winnen. Het daaropvolgende seizoen eindigde de club opnieuw als achtste, waardoor het voor het eerst in 26 jaar Europees voetbal misliep.

In het seizoen 2022/23 koersde Arsenal lange tijd af op de landstitel, maar mede door een te krappe selectie en blessureleed greep het alsnog mis en eindigde het als tweede achter het Manchester City van Pep Guardiola. Arsenal zette een nieuw record neer als langste koploper in de competitie die uiteindelijk geen kampioen werd. In het nieuwe seizoen mocht Arsenal weer deelnemen aan de Champions League, waarin groepswinnaar werd boven onder andere Sevilla en PSV. Uiteindelijk werd het in de kwartfinales uitgeschakeld door de Duitse recordkampioen Bayern München. In de Premier League streed het tot de laatste speeldag mee om de titel, maar was het wederom Manchester City dat The Gunners net voor was en kampioen werd met slechts twee punten meer.

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Internationaal
European Cup Winners' Cup 1x 1994
Jaarbeursstedenbeker 1x 1970
Nationaal
First Division / Premier League 13x 1931, 1933, 1934, 1935, 1938, 1948, 1953, 1971, 1989, 1991, 1998, 2002, 2004
FA Cup 14x 1930, 1936, 1950, 1971, 1979, 1993, 1998, 2002, 2003, 2005, 2014, 2015, 2017, 2020
Football League Cup 2x 1987, 1993
FA Charity Shield / FA Community Shield 17x 1930, 1931, 1933, 1934, 1938, 1948, 1953, 1991, 1998, 1999, 2002, 2004, 2014, 2015, 2017, 2020, 2023
League Centenary Trophy 1x 1988

Arsenal speelt sinds 1919 onafgebroken voetbal op het hoogste Engelse niveau en is daarmee recordhouder. Everton (107 jaar), Aston Villa (99 jaar) en Liverpool (95 jaar) hebben weliswaar meer seizoenen 'top flight' gespeeld, maar speelden op enig moment in de jaren 1919 en 2011 in een lagere divisie. De FA rekent hierbij ook de jaren mee waarin de competitie stil lag wegens oorlogsomstandigheden (1914-1918 en 1939-1945).

Het duurrecord van Arsenal zal voorlopig niet gebroken worden. Op de tweede plek staat Sunderland dat het 68 jaar achter elkaar volhield. Everton bekleedt plaats drie met 55 aaneengesloten seizoenen.

Stadion[bewerken | brontekst bewerken]

Arsenal Stadium[bewerken | brontekst bewerken]

Voorgevel hoofdtribune Arsenal Stadium
Zie Arsenal Stadium voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Het Arsenal Stadium, ook bekend als Highbury, was de thuisbasis van de club vanaf september 1913 tot en met mei 2006. Laatstelijk konden er 38.500 toeschouwers in dat stadion; in het verleden was er door de aanwezigheid van staanplaatsen capaciteit voor 57.000 toeschouwers.

Uitbreiding van Highbury was slechts beperkt mogelijk omdat de East Stand de status van monument heeft en de drie andere tribunes dicht op andere bebouwing stonden. Deze beperkingen verhinderden de club in de jaren 90 van de twintigste eeuw en de eerste jaren van de 21ste eeuw, zijn inkomsten te maximaliseren, waardoor Arsenal dreigde achter te blijven bij zijn concurrenten in de voetbalgekte van die tijd. Uit verschillende mogelijkheden koos Arsenal voor een nieuw stadion met een capaciteit van 60.000 toeschouwers op Ashburton Grove, zo'n 500 meter ten zuidwesten van Highbury; kort na ingebruikneming werd de naam in Emirates Stadium veranderd.

Emirates Stadium[bewerken | brontekst bewerken]

Emirates Stadium
Zie Emirates Stadium voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De club speelt sinds augustus 2006 in het Emirates Stadium dat het oude Arsenal Stadium in Highbury verving. Met 60.704 zitplaatsen is het het op twee na grootste voetbalstadion van Engeland, na Wembley Stadium en Old Trafford. Het stadion is hypermodern en de grasmat staat bekend als een van de beste van Europa.[6]

Trainingscomplex[bewerken | brontekst bewerken]

Shenley Training Centre[bewerken | brontekst bewerken]

De club traint op het Shenley Training Centre in Hertfordshire, een speciaal gebouwde trainingsfaciliteit die in 1999 werd geopend. Voordien gebruikte de club trainingsvelden op een nabijgelegen locatie van het University College of London Students' Union. Tot 1961 werd ook op Highbury getraind. De jeugdteams spelen hun thuiswedstrijden op Shenley, terwijl de reserves en het vrouwenelftal op Meadow Park hun thuiswedstrijden afwerken. Dit is de thuisbasis van Boreham Wood.

Sponsoren[bewerken | brontekst bewerken]

Periode Kledingsponsor Shirtsponsor Mouwsponsor
1930–1970 Bukta PRIME
1971–1981 Umbro
1981–1986 JVC
1986–1994 Adidas
1994–1999 Nike
1999–2002 Dreamcast (1ste en 3de shirt) en Sega (2de shirt)
2002–2006 O2
2006–2014 Fly Emirates
2014–2018 Puma
2018–2019 Visit Rwanda
2019– Adidas

Eerste elftal[bewerken | brontekst bewerken]

Selectie 2024/25[bewerken | brontekst bewerken]

Nr. Naam Sinds Contract Vorige club
Doelmannen
1 Vlag van Engeland Aaron Ramsdale 2021 2026 Vlag van Engeland Sheffield United
Verdedigers
2 Vlag van Frankrijk William Saliba 2019 2027 Vlag van Frankrijk Saint-Étienne
4 Vlag van Engeland Ben White 2021 2028 Vlag van Engeland Brighton & Hove Albion
6 Vlag van Brazilië Gabriel Magalhães 2020 2027 Vlag van Frankrijk Lille
12 Vlag van Nederland Jurriën Timber 2023 2028 Vlag van Nederland Ajax
15 Vlag van Polen Jakub Kiwior 2023 2028 Vlag van Italië Spezia
18 Vlag van Japan Takehiro Tomiyasu 2021 2026 Vlag van Italië Bologna
35 Vlag van Oekraïne Oleksandr Zinchenko 2022 2026 Vlag van Engeland Manchester City
Vlag van Portugal Nuno Tavares 2021 2025 Vlag van Portugal Benfica
Vlag van Schotland Kieran Tierney 2019 2026 Vlag van Schotland Celtic
Middenvelders
5 Vlag van Ghana Thomas Partey 2020 2025 Vlag van Spanje Atlético Madrid
8 Vlag van Noorwegen Martin Ødegaard 2021 2028 Vlag van Spanje Real Madrid
10 Vlag van Engeland Emile Smith Rowe 2020 2026
20 Vlag van Italië Jorginho 2023 2025 Vlag van Engeland Chelsea
21 Vlag van Portugal Fábio Vieira 2022 2027 Vlag van Portugal Porto
29 Vlag van Duitsland Kai Havertz 2023 2028 Vlag van Engeland Chelsea
41 Vlag van Engeland Declan Rice 2023 2028 Vlag van Engeland West Ham United
Vlag van België Albert Sambi Lokonga 2021 2026 Vlag van België Anderlecht
Aanvallers
7 Vlag van Engeland Bukayo Saka 2019 2027
9 Vlag van Brazilië Gabriel Jesus 2022 2027 Vlag van Engeland Manchester City
11 Vlag van Brazilië Gabriel Martinelli 2019 2027 Vlag van Brazilië Ituano
14 Vlag van Engeland Eddie Nketiah 2019 2027
19 Vlag van België Leandro Trossard 2023 2026 Vlag van Engeland Brighton & Hove Albion
24 Vlag van Engeland Reiss Nelson 2019 2027
Vlag van Brazilië Marquinhos 2022 2027 Vlag van Brazilië São Paulo

Laatste update: 15 juni 2024

Staf 2024/25[bewerken | brontekst bewerken]

Functie Naam Sinds Contract Vorige club
Hoofdtrainer Vlag van Spanje Mikel Arteta 2019 2025 Vlag van Engeland Manchester City
Assistent-trainer Vlag van Spanje Carlos Cuesta 2020 Vlag van Italië Juventus
Assistent-trainer Vlag van Spanje Miguel Molina 2020 Vlag van Spanje Atlético Madrid
Assistent-trainer Vlag van Nederland Albert Stuivenberg 2019 Vlag van Wales Wales
Keeperstrainer Vlag van Spanje Iñaki Caña 2019 Vlag van Engeland Brentford
Keeperstrainer Vlag van Engeland Terry Mason 2023 Vlag van Engeland Arsenal –21

Laatste update: 15 juni 2024

Overzichtslijsten[bewerken | brontekst bewerken]

Eindklasseringen vanaf 1946/47[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1947 13e
    First Division
  • 1948 1e
    First Division
  • 1949 5e
    First Division
  • 1950 6e
    First Division
  • 1951 5e
    First Division
  • 1952 3e
    First Division
  • 1953 1e
    First Division
  • 1954 12e
    First Division
  • 1955 9e
    First Division
  • 1956 5e
    First Division
  • 1957 5e
    First Division
  • 1958 12e
    First Division
  • 1959 3e
    First Division
  • 1960 13e
    First Division
  • 1961 11e
    First Division
  • 1962 10e
    First Division
  • 1963 7e
    First Division
  • 1964 8e
    First Division
  • 1965 13e
    First Division
  • 1966 14e
    First Division
  • 1967 7e
    First Division
  • 1968 9e
    First Division
  • 1969 4e
    First Division
  • 1970 12e
    First Division
  • 1971 1e
    First Division
  • 1972 4e
    First Division
  • 1973 2e
    First Division
  • 1974 10e
    First Division
  • 1975 16e
    First Division
  • 1976 17e
    First Division
  • 1977 8e
    First Division
  • 1978 5e
    First Division
  • 1979 7e
    First Division
  • 1980 4e
    First Division
  • 1981 3e
    First Division
  • 1982 5e
    First Division
  • 1983 10e
    First Division
  • 1984 1e
    First Division
  • 1985 7e
    First Division
  • 1986 7e
    First Division
  • 1987 4e
    First Division
  • 1988 6e
    First Division
  • 1989 1e
    First Division
  • 1990 4e
    First Division
  • 1991 1e
    First Division
  • 1992 4e
    First Division
  • 1993 10e
    Premier League
  • 1994 4e
    Premier League
  • 1995 12e
    Premier League
  • 1996 5e
    Premier League
  • 1997 3e
    Premier League
  • 1998 1e
    Premier League
  • 1999 2e
    Premier League
  • 2000 2e
    Premier League
  • 2001 2e
    Premier League
  • 2002 1e
    Premier League
  • 2003 2e
    Premier League
  • 2004 1e
    Premier League
  • 2005 2e
    Premier League
  • 2006 4e
    Premier League
  • 2007 4e
    Premier League
  • 2008 3e
    Premier League
  • 2009 4e
    Premier League
  • 2010 3e
    Premier League
  • 2011 4e
    Premier League
  • 2012 3e
    Premier League
  • 2013 4e
    Premier League
  • 2014 4e
    Premier League
  • 2015 3e
    Premier League
  • 2016 2e
    Premier League
  • 2017 5e
    Premier League
  • 2018 6e
    Premier League
  • 2019 5e
    Premier League
  • 2020 8e
    Premier League
  • 2021 8e
    Premier League
  • 2022 5e
    Premier League
  • 2023 2e
    Premier League
  • 2024 2e
    Premier League

In 1992 invoering van de Premier League en opheffing van de Fourth Division; in 2004 opheffing van de First, Second en Third Division.

Seizoensresultaten[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoensresultaten 2007-heden
Seizoen Clubs Divisie Duels Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten Tsch
2007–2008 3 20 Premier League 38 24 11 3 74–31 83 60.070
2008–2009 4 20 Premier League 38 20 12 6 68–37 72 60.040
2009–2010 3 20 Premier League 38 23 6 9 83–41 75 59.927
2010–2011 4 20 Premier League 38 19 11 8 72–43 68 60.025
2011–2012 3 20 Premier League 38 21 7 10 74–49 70 60.000
2012–2013 4 20 Premier League 38 21 10 7 72–37 73 60.079
2013–2014 4 20 Premier League 38 24 7 7 68–41 79 60.013
2014–2015 3 20 Premier League 38 22 9 7 71–36 75 60.013
2015–2016 2 20 Premier League 38 20 11 7 65–36 71 59.959
2016–2017 5 20 Premier League 38 23 6 9 77–44 75 59.981
2017–2018 6 20 Premier League 38 19 6 13 74–51 63 59.323
2018–2019 5 20 Premier League 38 21 7 10 73–51 70 59.899
2019–2020 8 20 Premier League 38 14 14 10 56–48 56 60.2791
2020–2021 8 20 Premier League 38 18 7 13 55-39 61 --
2021–2022 5 20 Premier League 38 22 3 13 61-48 69 59.776
2022–2023 2 20 Premier League 38 26 6 6 88-43 84 60.191
2023–2024 2 20 Premier League 38 28 5 5 91-29 89 60.236

1 De laatste vier thuiswedstrijden van het seizoen werden zonder toeschouwers afgewerkt en worden hierbij niet meegerekend.

Arsenal in Europa[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Lijst van Europese wedstrijden van Arsenal FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Arsenal speelt sinds 1963 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam. Vet gedrukt staan de edities die zijn gewonnen door Arsenal:

1998/99, 1999/00, 2000/01, 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2015/16, 2016/17, 2023/24
1971/72, 1991/92
2017/18, 2018/19, 2019/20, 2020/21, 2022/23
1979/80, 1993/94, 1994/95
1978/79, 1981/82, 1982/83, 1996/97, 1997/98, 1999/00
1994
1963/64, 1969/70, 1970/71

Bijzonderheden Europese competities:

Bijzonderheid Datum Tegenstander Uitslag Plaats Naam Aantal
Grootste overwinning 03-11-1993 Vlag van België Standard Luik 7-0 Luik
23-10-2007 Vlag van Tsjechië Slavia Praag 7-0 Londen
Grootste nederlaag 04-11-2015 Vlag van Duitsland FC Bayern München 1-5 München
15-02-2017 Vlag van Duitsland FC Bayern München 1-5 München
07-03-2017 Vlag van Duitsland FC Bayern München 1-5 Londen
Speler met meeste wedstrijden 15-02-2012 Vlag van Frankrijk Thierry Henry 86
Speler met meeste doelpunten 26-09-2006 Vlag van Frankrijk Thierry Henry 42

UEFA Club Ranking: 22 (22-05-2024)

Records & Statistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Topscorers aller tijden[bewerken | brontekst bewerken]

# Naam Periode League FA Cup League Cup Europa Andere Totaal
1 Vlag van Frankrijk Henry, Thierry Thierry Henry 1999–2007 & 2012 176 (258) 8 (26) 2 (3) 42 (85) 1 (4) 228 (376)
2 Vlag van Engeland Wright, Ian Ian Wright 1991–1998 128 (221) 12 (16) 29 (29) 15 (21) 1 (1) 185 (288)
3 Vlag van Engeland Bastin, Cliff Cliff Bastin 1929–1947 150 (350) 26 (42) 0 (0) 0 (0) 2 (4) 178 (396)
4 Vlag van Engeland Radford, John John Radford 1964–1976 111 (379) 15 (44) 12 (34) 11 (24) 0 (0) 149 (481)
5 Vlag van Engeland Drake, Ted Ted Drake 1934–1945 124 (168) 12 (14) 0 (0) 0 (0) 3 (2) 139 (184)
6 Vlag van Engeland Brain, Jimmy Jimmy Brain 1923–1931 125 (204) 14 (27) 0 (0) 0 (0) 0 (1) 139 (232)
7 Vlag van Engeland Lishman, Doug Doug Lishman 1948–1956 125 (226) 10 (17) 0 (0) 0 (0) 2 (1) 137 (244)
8 Vlag van Nederland van Persie, Robin Robin van Persie 2004–2012 96 (193) 10 (17) 6 (12) 20 (53) 0 (2) 132 (278)
9 Vlag van Engeland Hulme, Joe Joe Hulme 1926–1938 107 (333) 17 (39) 0 (0) 0 (0) 1 (2) 125 (374)
10 Vlag van Nederland Bergkamp, Dennis Dennis Bergkamp 1995-2006 87 (316) 22 (57) 0 (0) 16 (57) 0 (0) 125 (428)

Bekende (oud-)Gunners[bewerken | brontekst bewerken]

Spelers[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Lijst van spelers van Arsenal FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Trainers[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Lijst van trainers van Arsenal FC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]

  • (en) Officiële website
Zie de categorie Arsenal F.C. van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.