Dreamcast

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dreamcast
Dreamcast
Een Japanse Sega Dreamcast spelcomputer
Een Japanse Sega Dreamcast spelcomputer
Algemene informatie
Fabrikant Sega
Uitgebracht 1998-1999
Type Spelcomputer
Generatie Zesde generatie
Verkochte eenheden 10,6 miljoen
Technische gegevens
Processor Hitachi SH-4
Media GD-ROM
Online dienst Dream Arena
Chronologie
Voorloper Sega Saturn
Een Europese Sega Dreamcast spelcomputer
Een Europese Sega Dreamcast spelcomputer
Lijst van spelcomputersystemen
Portaal  Portaalicoon   Computer

De Dreamcast is een spelcomputer geproduceerd door Sega. Deze werd uitgebracht op 27 november 1998 in Japan, 9 september 1999 in de Verenigde Staten en op 14 oktober 1999 in Europa.

De Dreamcast was de eerste zesde generatie spelcomputer, voorafgaand aan de Playstation 2, Xbox en GameCube, en is tot op heden hun laatst geproduceerde console. Het was ook een van de eerste spelcomputers in 1998 waarmee men online kon spelen via de diensten SegaNet (Verenigde Staten) en Dream Arena (Europa), dankzij een ingebouwde modem. 22 spellen ondersteunden SegaNet, waaronder Quake III Arena en Phantasy Star Online.

De productie stopte uiteindelijk op 31 maart 2001 wegens tegenvallende verkoop.

Er zijn wereldwijd 10,6 miljoen Dreamcast exemplaren verkocht.

Geschiedenis[bewerken]

De ontwikkeling van de Dreamcast (codenaam: Katana) begon rond 1995 toen Sega een nieuwe grafische chip wilde ontwerpen voor een nieuwe console. In tegenstelling tot de relatief dure hardware in de Sega Saturn werd de Dreamcast ontworpen met standaard componenten, zoals een Hitachi SH-4 processor en een NEC PowerVR2 grafische chip. Er werd in samenwerking met Yamaha een GD-ROM ontwikkeld die in massaproductie gemaakt kon worden tegen dezelfde kostprijs als een normale cd-rom. Hiermee werden kosten gespaard dan het gebruik van een dvd-rom. Het GD-ROM formaat kan ongeveer 1 GB aan gegevens bevatten en moest illegaal kopiëren tegengaan. Microsoft ontwikkelde een speciale Dreamcast versie van Windows CE, zodat het eenvoudiger werd om pc spellen over te zetten naar het platform.

In de Verenigde Staten werd een grootse marketingcampagne gestart om de Dreamcast te lanceren op 9-9-1999 voor 199 dollar, die zeer succesvol bleek.

Naderend einde[bewerken]

De Dreamcast slaagde er echter niet in een aanzienlijk deel van de markt te veroveren door een aantal factoren:

  • De beter ondersteunde PlayStation 2 van Sony kwam amper een jaar na de Dreamcast uit. De PlayStation 2 was ook compatibel met PlayStationspellen. Toen de Xbox en de Nintendo Gamecube het licht zagen, was het einde in zicht.
  • Het ontbreken van een dvd functionaliteit, die op de PlayStation 2 wel aanwezig was.
  • Spelers, maar ook uitgevers met als grootste voorbeeld EA, hadden het vertrouwen in Sega verloren; elke spelcomputer uitgebracht door Sega na de Sega Mega Drive was geflopt (Sega CD, Sega 32X en Sega Saturn).
  • De Dreamcast gebruikt een gepatenteerd mediaformaat, de GD-ROM, om piraterij tegen te gaan; maar de eerste generatie GD-ROM's leden onder een groot aantal defecten en mensen slaagden er toch in gewone cd-r's te lezen.

De verkoop liep achteruit toen Sony de PlayStation 2 aankondigde, en Sega moest een financieel verlies verwerken. Uiteindelijk stopte de productie op 31 maart 2001. Sega trok zich terug van de spelcomputermarkt, en richtte zich op het publiceren van spellen. Naar schatting werden wereldwijd 10,6 miljoen Dreamcasts verkocht, waarvan 1,9 miljoen in Europa, 4,2 miljoen in Noord-Amerika en 2,3 miljoen in Japan.[1]

Specificaties[bewerken]

Interne deel van een Dreamcast
  • CPU: 128 bits Hitachi SH-4 RISC CPU, systeemklokfrequentie 200 MHz, 360 MIPS/1,4 GFLOPS
  • Grafische engine: NEC PowerVR2 CLX2, tot 7 miljoen polygonen per seconde
  • Geheugen: systeemgeheugen 16 MB, videogeheugen 8 MB, geluidsgeheugen 2 MB
  • Geluidskaart: Yamaha SIS-processor met een ingebouwde RISC-CPU ARM7, 47 MHz, 32-bit, 64 kanalen PCM/ADPCM
  • GD-ROM 12x drive, capaciteit: 1 GB
  • Invoer: 4 controller-poorten, ondersteuning digitale en analoge controllers
  • Afmetingen: 189 mm x 195 mm x 76 mm
  • Modem: verwijderbaar, 56,6 kb/s
  • Interface: Seriële poort, videopoort
  • Breedbandadaptors:
    • HIT-300 (Fujitsu MB86967 chip), 10 Mbit
    • HIT-400 (RealTek 8139 chip), 10/100 Mbit
  • Kleuren: 16,77 miljoen (24 bits)
  • Dataopslag: verwijderbare Visual Memory Unit, capaciteit: 128 kB

Controller[bewerken]

Controller met VMU geheugenkaart

De Dreamcast controller bevat zowel analoge als digitale knoppen, 4 druktoetsen, 2 analoge knoppen aan de achterzijde, en 2 aansluitingen voor uitbreidingen. Het systeem heeft vier ingangen voor deze controllers. Op de twee uitbreidingssleuven kunnen accesoires worden aangesloten als een vibratiemotor, een microfoon, en een VMU.

De Dreamcast gebruikt een geheugenkaart, genaamd VMU, van 128 kB voor het opslaan van spelgegevens. Deze VMU past in de uitbreidingssleuf van de controller, maar kan ook met een andere VMU worden gekoppeld. De VMU heeft een klein lcd scherm en 4 knoppen, en kan gebruikt worden als mini-spelcomputer. Er kunnen vanuit een aantal Dreamcast spellen, minispellen worden gekopieerd naar deze VMU.

Kwaliteit[bewerken]

Een Dreamcast van Hello Kitty

Destijds in 1998 was de Dreamcast een vooruitziend apparaat. De kwaliteit van de graphics kwamen in de buurt van de PlayStation 2 die een jaar later uitkwam. Ook had de Dreamcast een ingebouwde 56k-modem, waarmee met de DreamKey software verbinding gemaakt kon worden met internet, zodat browsen op de tv mogelijk was.

Tevens kent deze console een trouwe aanhang. Commercieel gezien mag hij dan wel geflopt zijn, toch verschenen er veel revolutionaire games op de Dreamcast. Voorbeelden hiervan zijn Shenmue (waarin de speler volledig vrij kan bewegen in een bestaand Japans dorp), Seaman (spreken met een levende vis via een microfoon), Soul Calibur (wordt nog steeds beschouwd als een van de beste beat'em-ups ooit, ondanks de vele sequels), Metropolis Street Racer (hierin kan geraced worden door de straten van San Fransisco, London en Tokyo die minutieus nagebouwd zijn, wordt verder gezet op de Xbox onder de naam Project Gotham Racing), Samba de Amigo (kwam samen met maracas, de bedoeling is op het ritme mee te dansen) en Sega Bass fishing (inclusief fishing rod controller, tegenwoordig ook beschikbaar voor de Nintendo Wii). Vele ideeën zagen het levenslicht op de Dreamcast, maar door het gebrek aan marketing en vertrouwen van de consument bleef de afzet ervan beperkt. Tegenwoordig bestaat er ook een illegale kloon van de Dreamcast, die onder de naam Treamcast wordt verkocht in Hong Kong.[2]

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties