Naar inhoud springen

Sega

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Sega Corporation
Logo
Hoofdkantoor in Tokio
Hoofdkantoor in Tokio
Locatie
Hoofdkantoor Vlag van Japan Japan
Industrie en producten
Industrie(ën) computerspelindustrieBewerken op Wikidata
Product(en)/dienst(en)
Status en tijdlijn
Oprichting 1940, in Honolulu
Bedrijfsstructuur
Rechtsvorm kabushiki gaisha
Eigenaar(s) Sega Sammy Holdings
Moeder­onderneming
SEGA Group Corporation
Bewerken op Wikidata
Sleutelfiguren Haruki Satomi (CEO)
Aantal werknemers 3500 (2023)
Dochter­onderneming(en)
Sega Toys
SEGA of America
SEGA Europe
Sega Wow
Sega Sports R&D
Bewerken op Wikidata
Financiën
Sector(en) Computerspelindustrie
Omzet/jaar Gestegen ¥247,7 miljard (2020)
Winst/jaar Gestegen ¥14,8 miljard (2020)
Links
Website sega.com
Portaal  Portaalicoon   Economie
Computerspellen

Sega Corporation (Japans: 株式会社セガ, Kabushikigaisha Sega), gestileerd als SEGA, is een Japans bedrijf dat arcade- en computerspellen ontwikkelt en uitgeeft voor verschillende platformen. Het was van 1983 tot 2001 een belangrijke producent van spelcomputers. Sega werd in 2004 een bedrijfsonderdeel van Sega Sammy Holdings.

Sega wist enkele zeer succesvolle franchises op de markt te brengen voor zijn arcademachines en spelconsoles. Dit zijn onder meer Sonic the Hedgehog, Phantasy Star, Super Monkey Ball, Virtua Fighter, Persona en Yakuza.

Sega Japan, de belangrijkste afdeling, is gevestigd in Shinagawa, Tokio. Sega Europe is gevestigd in Londen en Sega America in Irvine.

Beginjaren (1940-1988)

[bewerken | brontekst bewerken]

Sega werd opgericht in 1940 onder de naam Standard Games op Hawaï door de Amerikanen Martin Bromely, Irving Bromberg en James Humpert. Standard Games hield zich bezig met het maken van speelautomaten voor Amerikaanse militaire basissen. Pas na de verkoop in 1945 kreeg het bedrijf een jaar later de naam Service Games. Doordat de Amerikaanse overheid gokautomaten verbood, verhuisde Service Games in 1952 onder aandringen van Bromely naar Tokio, Japan en kreeg het de naam Service Games of Japan. Via deze omweg werden gokautomaten geproduceerd voor militaire basissen in Japan.

De naam Sega, een afkorting van Service Games, werd voor het eerst gebruikt op een gokautomaat in 1954.

In 1965 fuseerde Service Games met Rosen Enterprises (een bedrijf van David Rosen dat zich specialiseerde in fotocabines) en kreeg de naam Sega Enterprises. Datzelfde jaar nog bracht Sega een duikbootsimulatie uit, genaamd Periscope, die wereldwijd een hit werd.[1]

In 1969 werd Sega gekocht door Gulf & Western Industries, waarna het succes van Sega in de arcades bleef toenemen door de populariteit van spellen als Frogger (1981) en Zaxxon (1982).

Sega bracht zijn eerste spelcomputers uit in juli 1983 – de SG-1000 en de SC-3000 - maar leed zwaar onder het instorten van de computerspelmarkt in 1984. Deze computers werden daarom ook alleen in Japan verkocht. Het Japanse conglomeraat CSK kocht Sega en hernoemde het naar Sega Enterprises Ltd.

In oktober 1985 kwam Sega met een opvolger voor de oude systemen in de vorm van de Mark III. In 1987 werd er een verbeterde versie van de Mark III uitgebracht onder de naam Sega Master System. Deze console werd naast Japan ook in Europa en de Verenigde Staten uitgebracht, maar mede door het grote succes van Nintendo's NES (Nintendo Entertainment System) in zowel Japan als de Verenigde Staten, lukte het Sega niet in die landen een substantieel marktaandeel te behalen. In Europa was de situatie echter anders doordat Nintendo geen goed eigen distributienetwerk had, waardoor de Master System een aanzienlijk marktaandeel kon verwerven. De Master System zou in Europa nog tot 1996, toen het laatste spel verscheen, worden ondersteund.

Succesjaren (1988-1997)

[bewerken | brontekst bewerken]
Sega Mega Drive

Eind 1988 bracht Sega de Mega Drive (bekend als de Sega Genesis in de VS) in Japan uit. De Europese versie van de console werd gelanceerd op 30 november 1990. Omdat de Mega Drive inmiddels al twee jaar bestond na de eerste introductie in Japan, was er een groter aantal spellen beschikbaar in vergelijking met andere regio's. Enkele arcadehits zoals Altered Beast, Golden Axe en Ghouls 'n Ghosts waren tijdens de lancering verkrijgbaar in de winkels, zodat er een goed beeld van de mogelijkheden van de Mega Drive ontstond. Na het succes van de Master System werd de Mega Drive de populairste console in Europa, in Japan en de VS waren de NES en SNES het meest populair.[2]

De uitgave van de Mega Drive ging gepaard met een verandering van imago; Sega richtte zich nu op een iets oudere doelgroep en mat zich een rebelser imago aan. Sonic the Hedgehog werd de nieuwe mascotte van Sega in 1991. De Mega Drive was het grootste succes van Sega in het Westen en de Mega Drive hield goed stand tegen de Super Nintendo, dit in tegenstelling tot de Japanse markt waar de Sega Mega Drive nauwelijks marktaandeel had en het moest doen met een derde plaats achter de Super Famicom (Super Nintendo in het Westen) en de PC Engine (TurboGrafx in de VS) van NEC.

In 1993 ging Sega de Mega Drive II produceren, een kleinere en goedkopere versie van de spelcomputer, en in 1994 verscheen de Multi-Mega, een draagbare versie van de Mega Drive. Sega bleef de Mega Drive wereldwijd verkopen tot 1997, die dat jaar in de Verenigde Staten nog ongekend populair was, zelfs nadat opvolger Sega Saturn al twee jaar op de markt was. Voor de Sega Mega Drive zijn uiteindelijk rond de 880 unieke titels uitgebracht in Europa.

In december 1991 verscheen in Japan de eerste uitbreiding voor de Mega Drive, de Mega-CD. Het systeem verscheen als reactie op de PC Engine CD. Eind 1992 verscheen het systeem ook in de Verenigde Staten en Europa. Het systeem sloeg echter nooit echt aan mede door de hoge prijs en het gebrek aan vernieuwing.

Eind 1994 bracht Sega een tweede uitbreiding uit voor de Mega Drive, de 32X. De 32X bevatte een compleet nieuwe 32-bit-chipset en moest klanten blijven trekken in gebieden waar de Mega Drive (of Genesis) nog mateloos populair was. Tevens ondersteunde het systeem de Mega-CD, zodat er ook 32-bit Mega-CD-spellen konden komen voor bezitters van beide uitbreidingen. Het systeem stierf echter een vroege dood door een gebrek aan speltitels, en doordat spelontwikkelaars zich gingen richten op het nieuw uitgebrachte systeem, de Saturn.

Sega Saturn

In 1994 bracht Sega de Saturn uit in Japan, en in 1995 in Noord-Amerika en Europa. De spelconsole moest vooral gaan concurreren met de PlayStation van Sony. De Saturn had technisch gezien indrukwekkende hardware toen het in 1994 op de markt kwam. Het systeem heeft een tweevoudige processor-architectuur met in totaal acht processors. De Saturn was in eerste instantie een succes in Japan, waar de spelcomputer direct was uitverkocht. De verkoop in Noord-Amerika en Europa liep echter traag, mede door de hogere prijs en een gebrek aan voorraad. In Europa waren slechts vier speltitels beschikbaar tijdens de release. Ten slotte maakte Sega in 1997 bekend te gaan stoppen met de Saturn en zich te richten op een toekomstige spelconsole.

Sega Dreamcast

In 1998 (Japan) en 1999 (Noord-Amerika en Europa) bracht Sega de Dreamcast uit. In tegenstelling tot de relatief dure en moeilijk te programmeren hardware in de Sega Saturn werd de Dreamcast ontworpen met standaard componenten. Er werd in samenwerking met Yamaha het GD-ROM-formaat ontwikkeld, dat een goedkoper alternatief moest worden voor de dvd-rom. Microsoft ontwikkelde een speciale Dreamcast-versie van Windows CE, zodat het voor eenvoudiger werd om pc-spellen over te zetten naar het platform. In de Verenigde Staten werd een grootse marketingcampagne gestart om de Dreamcast te lanceren op 9-9-1999 voor 199 dollar, die zeer succesvol bleek. Het was de snelst verkopende spelcomputer tot de uitgave van de PlayStation 2 in 2000. Ondanks zijn goede debuut werd de Dreamcast niet het commerciële succes waar Sega op hoopte. De Dreamcast slaagde er niet in een aanzienlijk deel van de markt te veroveren, voornamelijk door het ontbreken van een dvd-speler, die Sony's PlayStation 2 wel kreeg. Daarnaast hadden consumenten en uitgevers het vertrouwen in Sega verloren. Vooral de slechte reputatie van de Saturn werd gezien als een belangrijke oorzaak hiervan. Ten slotte had Sega met financiële moeilijkheden te kampen, die het succes van de Dreamcast tegenhielden.[3][4]

Financiële verliezen (1998-2000)

[bewerken | brontekst bewerken]

De verkoop van Sega's spelcomputers liep achteruit toen Sony de PlayStation 2 op de markt bracht in 2000, en Sega wederom een financieel verlies moest verwerken. Vanaf 1998 kampte het bedrijf met grote verliezen en bijna een kwart van de banen verdween.

Uiteindelijk stopte de productie van de Dreamcast op 31 maart 2001. Sega trok zich terug van de spelcomputermarkt en richtte zich op het publiceren van spellen voor andere spelcomputers, zoals de Xbox en PlayStation 2, en latere systemen.

In 2000 werd Sega Enterprises Ltd. hernoemd naar Sega Corporation en in 2001 stopte Sega de productie van de Dreamcast. Wel werden er daarna nog spellen voor de Dreamcast gemaakt, voornamelijk door kleine onafhankelijke ontwikkelaars.

Uitgever en overnames (2001-2019)

[bewerken | brontekst bewerken]
Sonic the Hedgehog, de mascotte van Sega

Vanaf 2001 stopte Sega met de productie van spelcomputers en richtte zich op het ontwikkelen en uitgeven van computerspellen voor platformen van de voormalige concurrentie, waaronder de Nintendo GameCube, Game Boy Advance en Nintendo DS, de PlayStation 2 en Microsoft Xbox.

In 2003 nam Sammy het aandeel dat CSK in Sega had over.

Vanaf 2004 werkt Sega samen met Sports Interactive (de makers van de oude Championship Manager-reeks en het huidige Football Manager) als uitgever. Op 25 januari 2005 verkocht Sega Visual Concepts, een bedrijf dat sportspellen produceerde, aan Take-Two Interactive voor 16 miljoen euro. Op 9 maart 2005 kocht Sega Creative Assembly, de makers van de Total War-reeks.

Op 23 januari 2013 kocht Sega Relic Entertainment, de makers van Company of Heroes en Warhammer 40,000: Dawn of War, via een veiling van de boedel van het failliete THQ.

Begin 2015 maakte Sega bekend dat ze zich meer zouden richten op pc- en smartphone-spellen. Als gevolg hiervan werden driehonderd banen geschrapt.[5]

In 2017 werd het hoofdkantoor in Tokio verhuisd naar Shinagawa, waar alle Japanse bedrijfsdivisies werden gevestigd. In juni 2018 werd Gary Dale president van Sega of Europe, die daarmee Jurgen Post verving. In de VS kwam Ian Curran aan het hoofd van Sega of America te staan.

Heden (2020-heden)

[bewerken | brontekst bewerken]

In 2020 volgde een herstructurering in het bedrijf. De winst die begin 2020 was gemaakt, verdween in de tweede helft van het jaar door de wereldwijde pandemie. In november van dat jaar verkocht Sega Sammy 85% van haar aandelen aan Genda. De Sega-merknaam en arcademachines bleven daarbij in gebruik. Begin 2022 werd de resterende portie van de arcadetak verkocht aan Genda, die de winkels in Japan verder exploiteerde onder de merknaam GiGO.[6]

Ondanks het verlies van de arcadetak, deed de consumentenmarkt het beter. Sega werd door Metacritic uitgeroepen tot beste uitgever van het jaar 2020. Ruim 90% van de publiceerde spellen werden zeer positief ontvangen in recensies, waaronder Persona 5 en Yakuza 0.

In 2023 kocht Sega het Finse bedrijf Rovio Entertainment, dat bekend werd door de populaire Angry Birds-serie. In datzelfde jaar kondigde Sega ook aan om hun oudere franchises, waaronder Golden Axe, Jet Set Radio en Streets of Rage, opnieuw uit te willen brengen in een modern uiterlijk. Dit nieuws werd positief ontvangen.

Spelcomputers

[bewerken | brontekst bewerken]

Arcadesystemen

[bewerken | brontekst bewerken]
  • Sega is in het Guinness World Records opgenomen als "meest productieve uitgever van arcadespellen". Het bedrijf publiceerde ruim 530 spellen en 76 franchises voor 23 typen arcadeboards.[7]
[bewerken | brontekst bewerken]
  • (en) Officiële website
  • (en) Geschiedenis van SEGA op IGN.com
Zie de categorie Sega van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Sega&oldid=70526305"