Sega Mega Drive

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sega Mega Drive
Sega Mega Drive
Sega Mega Drive
Algemene informatie
Fabrikant Sega
Land van herkomst Vlag van Japan Japan
Uitgebracht Vlag van Japan 29 oktober 1988

Vlag van Verenigde Staten 14 augustus 1989
Vlag van Europa 30 november 1990

Type Spelcomputer
Generatie Vierde generatie
Spellen
Bestverkochte spel Sonic the Hedgehog
Chronologie
Voorloper Sega Master System
Opvolger Sega Saturn
Lijst van spelcomputersystemen
Portaal  Portaalicoon   Computer

De Sega Mega Drive (メガドライブ, Mega Doraibu) is een 16-bit spelcomputer die in 1988 als eerste uitgebracht werd in Japan. Ondanks tegenvallende verkoop in dat land werd de Mega Drive al snel populair bij fanatieke gamers. In 1989 volgde een release in de Verenigde Staten waarbij de naam vanwege patentrechten werd vervangen door Sega Genesis. In 1990 kwam de Mega Drive uiteindelijk naar Europa.

De Mega Drive was Sega's derde spelconsole voor de consumentenmarkt.[1]

Geschiedenis[bewerken]

Lancering[bewerken]

De Europese versie van de console werd gelanceerd op 30 november 1990. Na het succes van de Master System werd de Mega Drive de populairste console in Europa. Omdat de Mega Drive inmiddels al twee jaar bestond na de eerste introductie in Japan, was er een groter aantal spellen beschikbaar in vergelijking met andere regio's. Enkele arcade hits zoals Altered Beast, Golden Axe en Ghouls 'n Ghosts waren tijdens de lancering verkrijgbaar in de winkels, zodat er een goed beeld van de mogelijkheden van de Mega Drive ontstond. De organisatie die de Mega Drive in Europa distribueerde was Virgin Mastertronic, die uiteindelijk na de overname van Sega in 1991 opging in Sega of Europe.[2]

Sonic the Hedgehog[bewerken]

Sega was begin jaren 1990 op zoek naar een nieuwe mascotte die moest concurreren met Nintendo's Mario. Een aantal van de inzendingen zagen later het levenslicht in hun eigen serie, zoals Mighty the Armadillo en Ristar. Uiteindelijk werd gekozen voor een blauwe egel die Sonic werd genoemd. Het blauwe pigment van Sonic werd gekozen vanwege de overeenkomst met het blauw in het Sega logo. Een groep van vijftien mensen begon met werken aan het eerste Sonic the Hedgehog spel, en vormde later Sonic Team.

Een van de meest succesvolle strategieën was om het spel Sonic the Hedgehog te bundelen met de Mega Drive. Dit bleek later een sterk idee te zijn om marktaandeel te behalen tegen Nintendo.

Einde[bewerken]

Sega bleef de Mega Drive wereldwijd verkopen tot 1997, die dat jaar in de Verenigde Staten nog ongekend populair was. Sega of Japan baas Hayao Nakayama wilde de focus verschuiven richting de Sega Saturn die in zijn ogen de toekomst had. Sega stopte in 1997 met de productie van de Mega Drive. Er wordt geschat dat de Mega Drive/Genesis wereldwijd 40 miljoen keer is verkocht. [3]

Ontvangst[bewerken]

In tegenstelling tot Japan sloeg de Mega Drive erg aan in de Verenigde Staten, daar bekend als de Genesis. Een belangrijke reden hiervoor was het feit dat de Mega Drive technisch ver voor lag op het oude 8 bit Nintendo Entertainment System (NES). Dit gaf Sega de kans gebruik te maken van de voorsprong die ze hadden op Nintendo, hierbij hielp het feit dat Electronic Arts in het begin games als Madden en FIFA Soccer alleen uitbracht op de Mega Drive.

In Europa had de Mega Drive het wat moeilijker, met competitie van de al erg populaire NES van Nintendo. Daarnaast waren begin jaren 1990 ook enkele homecomputers erg populair voor het spelen van spellen, zoals de Amiga, Atari ST, Commodore 64, ZX Spectrum en de MSX. Naast het spelen van spellen konden op deze homecomputers eigen spellen, programma's en muziek gemaakt worden.

Uitbreidingen[bewerken]

Sega Mega-CD[bewerken]

Mega CD uitbreiding
1rightarrow blue.svg Zie Sega Mega-CD voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Na de release van Super Nintendo Entertainment System (SNES) kreeg de Mega Drive het moeilijker. In een reactie op de SNES kwam Sega in 1993 met de Sega Mega-CD (in de Verenigde Staten bekend als Sega-CD). Dit was een cd-gebaseerd systeem voor de Mega Drive die het mogelijk maakte om games op een cd-rom te spelen. Het resultaat waren nieuwe mogelijkheden, zoals beter geluid en Full Motion Video. Ondanks de extra mogelijkheden werd de Mega-CD niet wat Sega gehoopt had en viel de verkoop, mede door de hoge prijs, tegen.

Sega 32X[bewerken]

32X uitbreiding
1rightarrow blue.svg Zie Sega 32X voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In januari 1995 kwam Sega met een tweede upgrade voor de Mega Drive, de Sega 32X. Dit was een uitbreiding voor de Mega Drive met een eigen 32 bits processor, waarbij zelfs ook de capaciteit van de Mega-CD gebruikt kon worden. Veel consumenten lieten echter de 32X links liggen met de Sega Saturn en diens concurrent Sony PlayStation in het vooruitzicht.

Master System Converter[bewerken]

Er was een converter verkrijgbaar die in de sleuf van de spelcartridge past, en het mogelijk maakte om oudere 8 bits Sega Master System te spelen. Deze converter kon niet meer bij het tweede model Mega Drive gebruikt worden, omdat de Z80 chip voor het verwerken van de oudere spellen hierin verwijderd was.

Variaties[bewerken]

Sega Mega Drive II

Mega Drive II[bewerken]

In 1993 ging Sega een kleine en lichte versie van de spelcomputer produceren. Dit werd de Mega Drive II (Genesis II in Noord Amerika) genoemd. Deze versie mist de hoofdtelefoon aansluiting, heeft een verschillende A/V-Out stekker aan de achterzijde met stereogeluid, en de RF stekker is verdwenen aan de achterkant. Daarnaast is het moederbord kleiner, goedkoper en de spelconsole heeft een lager stroomverbruik.[4]

Sega Multi-Mega

Multi-Mega[bewerken]

Sega bracht in april van 1994 een semi-draagbare versie Mega Drive/Mega-CD uit, genaamd de Multi-Mega (Genesis CDX in Noord Amerika). De prijs hiervan lag iets hoger dan de verkoopprijs van de Mega Drive en kwam gebundeld met enkele spellen. De Multi-Mega was een combinatie van de Mega Drive met een Mega-CD, en werd vanwege het lage gewicht ook deels gepromoot als een draagbare cd-speler. Toen de 32X op de markt kwam, werd de productie van de Multi-Mega gestopt. Het apparaat is in Europa weinig verkocht, en wordt tegenwoordig als een zeldzaam verzamelobject beschouwd.[5]

Technische gegevens[bewerken]

Mega Drive moederbord
  • Processor: Motorola 68000, 16 bit processor, kloksnelheid 7,6 MHz
  • Co-processor: Zilog Z80, 8 bit processor, kloksnelheid 3,58 MHz, voor het regelen van de geluidshardware
  • Geluid: Texas Instruments SN76489, 4-kanaals PSG, Yamaha YM2612, 6-kanaals FM
  • Grafische-processor: Sega 315-5313 ASIC (Yamaha YM7101)
  • Gelijktijdige kleuren: 64 (uit een palet van 512)
  • Grafische resoluties: 320x240 (progressief) of 320x480 (geïnterlinieerd) pixels
  • Geheugen: 72 kB RAM, 64 kB video RAM
  • Media: ROM spelcartridge
  • Poorten: 2 controllerpoorten, ingang voor het Meganet modem, uitbreidingspoort, Composietvideo en RGB videouitgang, hoofdtelefoon
  • Afmetingen: 278 mm x 215 mm x 57 mm (lxbxh)
  • Gewicht: 2,08 kg[6][7]

Spellen[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Sega Mega Drive-spellen voor het hoofdartikel over dit onderwerp.