Thierry Henry

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Thierry Henry
Thierry Henry in 2013, spelend voor de MLS All-Stars
Persoonlijke informatie
Volledige naam Thierry Daniel Henry
Geboortedatum 17 augustus 1977
Geboorteplaats Ulis, Vlag van Frankrijk Frankrijk
Lengte 188 cm
Positie Spits
Clubinformatie
Voetbalcarrière geëindigd in 2014
Jeugd
1983–1989
1989–1990
1990–1992
1992
1992–1994
Vlag van Frankrijk CO Les Ulis
Vlag van Frankrijk US Palaiseau
Vlag van Frankrijk ES Viry-Châtillon
Vlag van Frankrijk INF Clairefontaine
Vlag van Monaco AS Monaco
Senioren
Seizoen Club W (G)
1994–1999
1999
1999–2007
2007–2010
2010–2014
2012
Totaal
Vlag van Monaco AS Monaco
Vlag van Italië Juventus
Vlag van Engeland Arsenal
Vlag van Spanje FC Barcelona
Vlag van de Verenigde Staten New York Red Bulls
Vlag van Engeland Arsenal
102(20)
16(3)
254 (174)
80(35)
122(51)
4(1)
578(284)
Interlands
1997
1997–2010[1]
Vlag van Frankrijk Frankrijk –20
Vlag van Frankrijk Frankrijk
5(3)
123(52)
Getrainde clubs
2016–2018
2018–2019
2019–2021
Vlag van België België (assistent)
Vlag van Monaco AS Monaco
Vlag van Canada CF Montréal
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Thierry Daniel Henry (Les Ulis, 17 augustus 1977) is een Frans voetbaltrainer en voormalig profvoetballer die doorgaans in de aanval speelde.

Hij begon zijn spelerscarrière in 1994 bij AS Monaco. Na een minder seizoen bij Juventus kwam hij in 1999 bij Arsenal terecht, waar hij clubtopschutter werd met 228 doelpunten in alle competities.[2] Ook maakte hij deel uit van het team dat in 2004 de Premier League won na een heel seizoen ongeslagen te blijven. In 2007 belandde hij bij FC Barcelona, dat hij na drie jaar inruilde voor het Amerikaanse New York Red Bulls. In 2012 werd Henry uitgeleend aan Arsenal, alvorens in 2014 zijn carrière te beëindigen. Henry was van 1997 tot en met 2010 international in het Frans voetbalelftal, waarvoor hij 123 interlands speelde en 51 keer scoorde, waarmee hij de topschutter is van zijn land.

In zijn carrière won Henry onder meer een WK, EK, de Confederations Cup, de UEFA Champions League, de Europese gouden schoen, diverse landstitels en nationale bekers. Hij won vier keer de Premier League Golden Boot als topschutter in de Engelse hoogste klasse, een record. In maart 2004 werd hij door Pelé vermeld in de opgestelde lijst met de 100 beste nog levende voetballers.

Clubcarrière[bewerken | brontekst bewerken]

Voor Henry aan zijn profcarrière als voetballer begon, trainde hij aan de Fédération Française de Football te Clairefontaine. In 1994 begon hij zijn profcarrière bij AS Monaco, waar hij vierenhalf jaar bleef. Daarna vertrok hij naar de Italiaanse club Juventus, maar zijn verblijf in Italië liep uit op een teleurstelling.

Arsenal[bewerken | brontekst bewerken]

Aan het einde van het seizoen haalde Arsene Wenger de Fransman naar de Londense club Arsenal, die hem langzaam omwerkte in een spits, terwijl hij bij Monaco en Juventus vooral als vleugelspits op de linkerflank had gespeeld. In 2003 werd hij voor het eerst benoemd tot beste Engelse voetballer van het jaar. Henry had in 2005 zijn recordcontract (€90.000.- per week) bij Arsenal verlengd tot de zomer van 2010. Hij zei zelf altijd een Gunner te blijven, tot het eind van zijn tijd. Henry scoorde meer dan tweehonderd doelpunten voor Arsenal.

FC Barcelona[bewerken | brontekst bewerken]

In het seizoen 2007/08 verruilde Henry Arsenal voor FC Barcelona. Hij tekende 25 juni 2007 voor vier jaar in Barcelona. In Camp Nou waren ruim dertigduizend mensen aanwezig om Henry een warm ontvangst te geven. Zijn beslissing was op zich wel verrassend, omdat hij in 2006 nog verklaarde voor altijd bij Arsenal te willen blijven. Na de transfer gaf Henry wel aan dat hij na Barcelona weer naar Arsenal terug zou keren.

In 2007 verliet Henry dan Arsenal na er acht jaar gespeeld te hebben. De reden was dat Henry niet zeker was van het aanblijven van hoofdtrainer Arsene Wenger. Wat ook heeft meegespeeld, waren de minder goede prestaties in het seizoen 2006/07 en het vertrek van vicepresident David Dein.

Met de transfer naar FC Barcelona was €24.000.000,- gemoeid, maar dit bedrag kon met €3.000.000,- verhoogd worden als Henry succes had met FC Barcelona. Zijn eerste doelpunt voor FC Barcelona maakte hij op 19 september 2007 tijdens de eerste wedstrijd in de groepsronde van de UEFA Champions League in Camp Nou. Het tweede doelpunt voor FC Barcelona in de UEFA Champions League-wedstrijd werd thuis gescoord tegen Olympique Lyon. De wedstrijd werd gewonnen met 3–0. In de Primera División duurde het vijf wedstrijden voordat hij scoorde; op 29 september 2007 speelde FC Barcelona uit in het Ciutat de València, het stadion van UD Levante. Daar maakte hij drie doelpunten op rij; de wedstrijd werd met 0–4 gewonnen. In zijn eerste seizoen maakte hij in dertig competitiewedstrijden twaalf doelpunten.

Met FC Barcelona won hij in 2009 de Spaanse landstitel, de Copa del Rey, de UEFA Champions League, de Supercopa de España, de UEFA Super Cup en het wereldkampioenschap voor clubs. In het seizoen 2009/2010, waarin de Spaanse landstitel werd geprolongeerd, speelde Henry weinig in de basis bij FC Barcelona. Desondanks behoorde hij tot de Franse selectie voor het WK 2010.

Clubstatistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Henry wordt begroet door de culés bij zijn komst naar FC Barcelona.
Seizoen Club Competitie Competitie Beker Internationaal Overig Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
1994/95 AS Monaco Vlag van Frankrijk Ligue 1 8 3 0 0 8 3
1995/96 18 3 3 0 1 0 22 3
1996/97 36 9 3 0 9 1 48 10
1997/98 30 4 5 0 9 7 0 0 44 11
1998/99 13 1 1 0 5 0 19 1
Club totaal 105 20 12 0 24 8 0 0 141 28
1998/99 Juventus Vlag van Italië Serie A 16 3 1 0 0 0 2 0 19 3
Club totaal 16 3 1 0 0 0 2 0 19 3
1999/00 Arsenal Vlag van Engeland Premier League 31 17 5 1 12 8 0 0 48 26
2000/01 35 17 4 1 14 4 53 22
2001/02 33 24 5 1 11 7 49 32
2002/03 37 24 5 1 12 7 1 0 55 32
2003/04 37 30 3 3 10 5 1 1 51 39
2004/05 32 25 1 0 8 5 1 0 42 30
2005/06 32 27 1 1 11 5 1 0 45 33
2006/07 17 10 3 1 7 1 27 12
Club totaal 254 174 27 9 85 42 4 1 370 226
2007/08 FC Barcelona Vlag van Spanje Primera División 30 12 7 4 10 3 47 19
2008/09 29 19 1 1 12 6 42 26
2009/10 21 4 1 0 7 0 3 0 32 4
Club totaal 80 35 12 6 29 9 3 0 124 50
2010 New York Red Bulls Vlag van de Verenigde Staten Major League Soccer 11 2 1 0 12 2
2011 26 14 3 1 29 15
Club totaal 37 16 4 1 0 0 0 0 41 17
2011/12 Arsenal (huur) Vlag van Engeland Premier League 4 1 2 1 1 0 7 2
Club totaal1 258 175 29 10 86 42 4 1 377 228
2012 New York Red Bulls Vlag van de Verenigde Staten Major League Soccer 25 15 2 0 27 15
2013 30 10 2 0 32 10
2014 35 10 5 0 40 10
Club totaal2 127 51 11 1 0 0 0 0 138 52
Carrière totaal 586 284 65 17 139 59 9 1 799 361

1 N.B. Dit betreft een clubtotaal, dus een totaal van beide periodes bij Arsenal FC.
2 N.B. Dit betreft een clubtotaal, dus een totaal van beide periodes bij New York Red Bulls.

Interlandcarrière[bewerken | brontekst bewerken]

Op 11 oktober 1997 maakte Henry zijn debuut voor het Franse elftal, in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Zuid-Afrika (2–1 winst).[3] Met slechts drie interlands op de teller werd de twintigjarige winger door bondscoach Aimé Jacquet opgeroepen voor het WK 1998 in eigen land. In de groepsfase van het toernooi scoorde hij zijn eerste interlanddoelpunt tegen opnieuw Zuid-Afrika (3–0 winst). Ook in de volgende wedstrijd, die met 4–0 gewonnen werd, wist Henry tweemaal te scoren. In de tweede ronde trof Frankrijk Paraguay, dat na verlengingen geklopt werd. In de kwartfinale werd Italië na strafschoppen verslagen en twee doelpunten van Lilian Thuram in de halve finale tegen Kroatië volstonden voor een finaleplaats voor Frankrijk. Van Brazilië, met topspelers als Ronaldo en Roberto Carlos, werd comfortabel met 3–0 gewonnen, onder andere dankzij twee doelpunten van Zinédine Zidane. Frankrijk mocht zich wereldkampioen noemen. Henry zou die wedstrijd normaal gezien invallen, maar door de rode kaart voor Marcel Desailly besloot Jacquet defensief te wisselen en Henry bleef op de bank.[4] Toch was hij de Franse topschutter van het toernooi met drie doelpunten.[5] Nadat hij was omgevormd tot centrumspits nam hij de plaats in van Stéphane Guivarc'h, die niet tot scoren was gekomen tijdens het toernooi en wiens interlandcarrière zo goed als gedaan was na het WK.[6]

In 2000 werd Henry Europees kampioen en tevens benoemd tot beste Franse voetballer van het jaar. In het Franse team kreeg hij de bijnaam Anaconda.

Op 17 oktober 2007 speelde Henry een thuiswedstrijd met het Franse nationale elftal tegen Litouwen in het Stade de France. Hij maakte twee doelpunten, de wedstrijd eindigde in een 2–0-overwinning voor het Franse nationale elftal. Daardoor komt zijn aantal doelpunten voor Les Bleus op drieënveertig en passeert hij Michel Platini. Hij neemt de nummer een positie in als topscorer aller tijden van het het Franse nationale elftal.

Op 18 november 2009 moest Frankrijk thuis een barragewedstrijd spelen tegen Ierland. De heenreis was 0–1 in het voordeel van Frankrijk. Ierland maakte echter op Franse bodem de 0–1, waarbij de stand gelijk was. Maar in de verlengingen maakte Henry hands, waarbij William Gallas kon scoren en het 1–1 werd.[7] Frankrijk mocht daardoor naar het WK 2010 in Zuid-Afrika, maar er was heel wat kritiek op Henry. Velen noemden hem een valsspeler. Henry gaf na de wedstrijd toe dat hij hands maakte en bood zijn excuses aan de Ierse voetbalbond aan. Hij zei daarbij dat het overspelen van de wedstrijd de eerlijkste oplossing zou zijn, maar dat hij daar niet over gaat.

Trainerscarrière[bewerken | brontekst bewerken]

Na zijn spelerscarrière was Henry een tijdlang jeugdtrainer bij Arsenal, alvorens het team van Roberto Martínez te vervoegen als T3 bij het Belgische nationale team. Na een bronzen medaille op het WK in 2018 trok hij naar AS Monaco, waar hij de ontslagen Leonardo Jardim opvolgde. Zijn periode als hoofdtrainer bij de Monegasken was echter geen succes en na drie maanden werd hij alweer uit zijn functie ontheven.[8] In november 2019 werd Henry aangesteld als hoofdtrainer van Montreal Impact (in 2021 omgedoopt naar CF Montréal).[9] Op 25 februari 2021 vertrok Henry wegens privéredenen bij CF Montréal.[10]

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

Als speler

Vlag van Monaco AS Monaco
Vlag van Engeland Arsenal
Vlag van Spanje FC Barcelona
Vlag van de Verenigde Staten New York Red Bulls
Vlag van Frankrijk Frankrijk onder 19
Vlag van Frankrijk Frankrijk onder 21
Vlag van Frankrijk Frankrijk

Als trainer

Vlag van Canada Montreal Impact

Individueel als speler

Onderscheidingen

Trivia[bewerken | brontekst bewerken]

  • Henry's oom was nationaal kampioen van Frankrijk bij het atletiekonderdeel hordeloop (400 meter).
  • Henry was getrouwd met het Engelse model Nicole Merry. Het paar trouwde in juli 2003 en scheidde in september 2007. Op 27 mei 2005 kregen ze een dochtertje.
  • Henry stond op de cover van de game FIFA 2004
  • Op 15 februari 2005 speelde hij mee met 's werelds grootste voetbalsterren in de benefietmatch "Football for Hope" in Camp Nou, ter nagedachtenis van de tsunami-slachtoffers.
  • Henry speelde bij Arsenal altijd met rugnummer 14 en dit nummer kreeg hij ook bij Barcelona. In het Franse elftal speelde hij echter altijd met rugnummer 12, dit is het nummer waarmee hij ook bij z'n eerste profclub, AS Monaco speelde. Het rugnummer 12 is een eerbetoon aan Marco van Basten die tijdens het EK 1988 met dit nummer speelde.[11] Anno 2012 speelde Theo Walcott met 'zijn nummer 14'. Daarom speelde hij bij zijn tijdelijke terugkeer in het Emirates Stadium met het eveneens vertrouwde nummer 12.

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Commons heeft mediabestanden in de categorie Thierry Henry.