Andrés Iniesta

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Andrés Iniesta
Iniesta in 2018
Iniesta in 2018
Persoonlijke informatie
Bijnaam El Blanquito (Het Bleekgezicht), Don Andrés, El Ilusionista (De Tovenaar), El Mago (De Magiër), El Genio de La Mancha
Geboortedatum 11 mei 1984
Geboorteplaats Fuentealbilla, Vlag van Spanje Spanje
Lengte 170 cm
Positie Middenvelder
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Japan Vissel Kobe
Rugnummer 8
Contract tot 31 december 2020
Jeugd
1994–1996
1996–2001
Vlag van Spanje Albacete Balompié
Vlag van Spanje FC Barcelona
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
2001–2003
2003–2018
2018–
Vlag van Spanje FC Barcelona B
Vlag van Spanje FC Barcelona
Vlag van Japan Vissel Kobe
54 0(5)
442 (35)
0 0(0)
Interlands
2000
2000–2001
2001
2001–2002
2003
2003–2006
2006–2018
2004–2005
Vlag van Spanje Spanje –15
Vlag van Spanje Spanje –16
Vlag van Spanje Spanje –17
Vlag van Spanje Spanje –19
Vlag van Spanje Spanje –20
Vlag van Spanje Spanje –21
Vlag van Spanje Spanje
Catalonië Catalonië
2 0(0)
7 0(1)
4 0(0)
7 0(1)
7 0(3)
18 0(6)
131 (13)
2 0(0)

* Bijgewerkt op 24 mei 2018
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Andrés Iniesta Luján (Fuentealbilla, 11 mei 1984) is een Spaans voetballer die doorgaans als middenvelder speelt. Hij tekende in mei 2018 bij Vissel Kobe, nadat hij in de voorgaande zestien seizoenen van zijn profcarrière uitkwam voor FC Barcelona. Iniesta was van 2006 tot en met 2018 international in het Spaans voetbalelftal, waarmee hij het EK 2008, het WK 2010 en het EK 2012 won. Zijn bijnaam luidt El Blanquito (Het Bleekgezicht), verwijzend naar zijn bleke huidskleur, een familietrek van moeders kant.

Clubcarrière[bewerken]

FC Barcelona[bewerken]

Iniesta begon in de jeugd van Albacete. In 1996 werd hij op 12-jarige leeftijd naar de jeugdopleiding (cantera) van FC Barcelona in La Masia gehaald, nadat scouts hem op een jeugdtoernooi hadden opgemerkt. In 2000 kwam Iniesta bij Barça B, waar hij binnen korte tijd uitgroeide tot een belangrijke waarde. Op 29 oktober 2002 liet trainer Louis van Gaal Iniesta debuteren in het eerste elftal in het UEFA Champions League-duel tegen Club Brugge. In het seizoen 2004/05, waarin FC Barcelona de landstitel won, groeide hij uit tot een belangrijke waarde. Iniesta speelde 37 van de 38 competitiewedstrijden. Het seizoen daarna stond de middenvelder vaker in de basis, mede door de langdurige blessure van Xavi Hernández. Iniesta was hierdoor een belangrijke schakel in het team dat in 2006 de landstitel prolongeerde en de UEFA Champions League won. In de CL-finale tegen Arsenal FC begon de middenvelder op de bank, maar na rust mocht Iniesta invallen. Mede door zijn inbreng boog FC Barcelona een 0–1 achterstand om in een 2–1 overwinning. Vanaf seizoen 2007/08 draagt Iniesta het rugnummer 8. Met FC Barcelona won hij in 2009 de Spaanse landstitel, de Copa del Rey, de UEFA Champions League, de Supercopa de España, de UEFA Super Cup en het wereldkampioenschap voor clubs. In de halve finale van de Champions League maakte hij tegen Chelsea FC in blessuretijd een magistraal doelpunt, waarmee hij FC Barcelona naar de finale schoot. FC Barcelona won de finale ten koste van Manchester United (2–0), mede dankzij zijn assist bij het eerste doelpunt van Samuel Eto'o. In het seizoen 2009/10 kreeg Iniesta te maken met enkele langdurige blessures, waardoor hij veel belangrijke wedstrijden in de eindfase van het seizoen moest missen. In de wedstrijd tegen Real Valladolid, waarin FC Barcelona opnieuw landskampioen werd, maakte Iniesta zijn rentree.

Iniesta won op zaterdag 6 juni 2015 voor de vierde keer in zijn carrière de UEFA Champions League.[1] Daarmee evenaarde hij het record van Clarence Seedorf. Datzelfde gold voor zijn teamgenoten Xavi Hernández, Lionel Messi en Gerard Piqué. Xavi verliet Barcelona na dat seizoen, waarop coach Luis Enrique Iniesta in augustus 2015 aanwees als zijn opvolger als aanvoerder.[2]

Iniesta nam op zondag 20 mei 2018 afscheid van Barcelona met een 1-0 overwinning op Real Sociedad. De op dat moment 34-jarige middenvelder speelde zestien jaar in de hoofdmacht van de Catalaanse club en veroverde in die tijd 32 prijzen: negen landstitels, vier keer de Spaanse beker, zes keer de Spaanse Super Cup, vier keer de Champions League, drie keer de UEFA Super Cup en drie keer de Club World Cup.[3]

Vissel Kobe[bewerken]

Drie dagen na zijn afscheid bij Barça bleek dat Iniesta zijn voetbalcarrière zou vervolgen in Japan. De Spaanse middenvelder tekende een contract bij Vissel Kobe, de nummer zes van de Japanse J1 League, waar onder anderen ook Mike Havenaar en Lukas Podolski ook op de loonlijst staan. Japanse media spraken over een driejarige verbintenis waarbij Iniesta 30 miljoen dollar per jaar zou gaan verdienen.[4]

Clubstatistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Internationaal [noot 1] Overig [noot 2] Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2002/03 FC Barcelona Vlag van Spanje Primera División 6 0 0 0 3 0 9 0
2003/04 11 1 3 1 3 0 17 2
2004/05 37 2 1 0 8 0 46 2
2005/06 33 0 4 0 11 1 1 0 49 1
2006/07 37 6 6 1 9 2 4 0 56 9
2007/08 31 3 7 0 11 1 50 4
2008/09 26 4 6 0 11 1 43 5
2009/10 29 1 3 0 9 0 1 0 42 1
2010/11 34 8 5 0 10 1 1 0 49 9
2011/12 27 2 6 2 9 3 4 1 46 8
2012/13 31 3 5 2 10 1 2 0 48 6
2013/14 35 3 6 0 9 0 2 0 52 3
2014/15 24 0 7 3 11 0 42 3
2015/16 28 1 4 0 8 0 4 0 44 1
2016/17 23 0 5 0 8 1 1 0 37 1
2017/18 30 1 5 1 8 0 1 0 44 2
Club totaal 442 35 73 10 138 11 21 1 674 57
2018 Vissel Kobe Vlag van Japan J1 League 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0
Club totaal 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0
Carrière totaal 442 35 73 10 138 11 21 1 674 57

Interlandcarrière[bewerken]

Jeugdelftallen[bewerken]

Op het Europees kampioenschap voetbal mannen onder 19 in 2002 werd Iniesta met Spanje Europees kampioen. Hij scoorde in de eerste groepswedstrijd tegen Tsjechië –20. Met Spanje –20 werd Iniesta, samen met toenmalig clubgenoten Carlos Peña, Sergio García de la Fuente en Rubén Martínez, in 2003 vicewereldkampioen op het WK –20 in de Verenigde Arabische Emiraten. Spanje verloor in de finale met 1–0 van Brazilië –20. Iniesta ontving na het toernooi de Zilveren Bal, als beste speler na Ismail Matar.

Spanje[bewerken]

Op 27 mei 2006 debuteerde Iniesta in de voorbereiding voor het WK 2006 tegen Rusland in het A-elftal van Spanje. Hij verving na rust Cesc Fàbregas. Vermeldenswaardig is dat Iniesta zijn eerste interland in Albacete speelde, de stad waar hij als voetballer begon. Iniesta maakte op 7 februari 2007 zijn eerste interlanddoelpunt in de oefenwedstrijd tegen Engeland. Op Old Trafford maakte hij in de tweede helft het enige doelpunt van de wedstrijd. Ook was hij deel van de ploeg die op het WK 2006 de achtste finale haalde. Die wedstrijd werd van Frankrijk verloren, met 3–1. De groepswedstrijden werden allemaal gewonnen: tegen Oekraïne (4–0), Tunesië (3–1) en Saoedi-Arabië (1–0). Iniesta speelde alleen de wedstrijd tegen Saoedi-Arabië. Tijdens het EK 2008 won Iniesta met Spanje het kampioenschap. Op 29 juni werd in Wenen met 1–0 gewonnen van Duitsland. In juni 2009 miste Iniesta de Confederations Cup ten gevolge van een dijbeenblessure. In 2010 behoorde hij tot de Spaanse selectie voor het WK 2010. In de finale tegen Nederland maakte hij tijdens de verlenging het enige en beslissende doelpunt, waardoor Spanje voor het eerst in zijn geschiedenis wereldkampioen werd. Mede hierdoor krijgt hij sindsdien met zekere regelmaat een staande ovatie van het thuispubliek van de tegenpartij wanneer hij met FC Barcelona uit speelt. Zijn goede optreden op het WK en bij zijn club dat jaar zorgde ervoor dat hij tweede werd in de verkiezing Gouden Bal.

Op 1 juli 2012 werd hij opnieuw Europees kampioen met Spanje. Na de finale Italië (4–0) werd Iniesta uitgeroepen tot beste speler van het toernooi. Dat jaar kreeg hij van de UEFA de prijs van de beste voetballer op de Europese velden. Het leverde hem tevens de derde plaats op bij de Gouden Bal verkiezing. Iniesta speelde zijn honderdste interland op 23 juni 2014, toen Spanje met 3–0 won van Australië in de afsluitende groepswedstrijd bij het wereldkampioenschap voetbal 2014. Met Spanje nam hij deel aan het Europees kampioenschap voetbal 2016 in Frankrijk. Spanje werd in de achtste finale uitgeschakeld door Italië (2–0).

Iniesta nam met Spanje ook deel aan het WK 2018. Hierop verloren zijn ploeggenoten en hij in de achtste finale van gastland Rusland. Direct na de uitschakeling maakte hij bekend dat hij stopte als international.

Erelijst[bewerken]

Trofee Competitie Aantal Jaar
Vlag van Spanje FC Barcelona
FIFA Club World Cup.svg FIFA Wereldkampioenschap voor clubs 3 2009, 2011, 2015
Coppacampioni.png UEFA Champions League 4 2005/06, 2008/09, 2010/11, 2014/15
UEFA - Super Cup.png UEFA Super Cup 3 2009, 2011, 2015
Liga trophy (adjusted).png Primera División 9 2004/05, 2005/06, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2012/13, 2014/15, 2015/16, 2017/18
RFEF - Copa del Rey.svg Copa del Rey 6 2008/09, 2011/12, 2014/15, 2015/16, 2016/17, 2017/18
Supercopa de España (rfef).svg Supercopa 7 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2013, 2016
Vlag van Spanje Spanje
Golden trophy.svg Wereldkampioenschap voetbal 1 2010
UEFA European Cup.svg Europees kampioenschap voetbal 2 2008, 2012
Vlag van Spanje Spanje –19
UEFA European Under-19 Trophy.png Europees kampioenschap voetbal onder 19 1 2002
Vlag van Spanje Spanje –16
UEFA European Under-17 Trophy.png Europees kampioenschap voetbal onder 17 1 2001

Individueel

Zie ook[bewerken]