Andrés Iniesta

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Andrés Iniesta
2015 UEFA Super Cup 104.jpg
Persoonlijke informatie
Bijnaam El Blanquito (Het Bleekgezicht), Don Andrés, El Ilusionista (De Tovenaar), El Mago (De Magiër), El Genio de La Mancha
Geboortedatum 11 mei 1984
Geboorteplaats Fuentealbilla, Spanje
Lengte 170 cm
Positie Aanvallende middenvelder
Clubinformatie
Spelend bij 600px Catalano azulgrana.png FC Barcelona
Rugnummer 8
Contract tot 30 juni 2018
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
2001–2003
2003–
Vlag van Spanje FC Barcelona B
Vlag van Spanje FC Barcelona
054 0(5)
389 (34)
Interlands **
2006– Vlag van Spanje Spanje 113 (13)

* Bijgewerkt op 28 juni 2016
** Bijgewerkt op 28 juni 2016
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Andrés Iniesta Luján (Fuentealbilla, 11 mei 1984) is een Spaans voetballer. Hij speelt sinds 1996 als middenvelder bij FC Barcelona. In 2006 debuteerde hij in het Spaans voetbalelftal. Zijn bijnaam luidt El Blanquito (Het Bleekgezicht), verwijzend naar zijn bleke huidskleur, die een familietrek van moeders kant is. Hij wordt gezien als een van de bepalende voetballers van de laatste jaren in Spanje.

Clubcarrière[bewerken]

Iniesta begon in de jeugd van Albacete. In 1996 werd hij op 12-jarige leeftijd naar de jeugdopleiding (cantera) van FC Barcelona in La Masia gehaald, nadat scouts hem op een jeugdtoernooi hadden opgemerkt. In 2000 kwam Iniesta bij Barça B, waar hij binnen korte tijd uitgroeide tot een belangrijke waarde. Op 29 oktober 2002 liet trainer Louis van Gaal Iniesta debuteren in het eerste elftal in het UEFA Champions League-duel tegen Club Brugge. In het seizoen 2004/05, waarin FC Barcelona de landstitel won, groeide hij uit tot een belangrijke waarde. Iniesta speelde 37 van de 38 competitiewedstrijden. Het seizoen daarna stond de middenvelder vaker in de basis, mede door de langdurige blessure van Xavi Hernández. Iniesta was hierdoor een belangrijke schakel in het team dat in 2006 de landstitel prolongeerde en de UEFA Champions League won. In de CL-finale tegen Arsenal FC begon de middenvelder op de bank, maar na rust mocht Iniesta invallen. Mede door zijn inbreng boog FC Barcelona een 0–1 achterstand om in een 2–1 overwinning. Vanaf seizoen 2007/08 draagt Iniesta het rugnummer 8. Met FC Barcelona won hij in 2009 de Spaanse landstitel, de Copa del Rey, de UEFA Champions League, de Supercopa de España, de UEFA Supercup en het wereldkampioenschap voor clubs. In de halve finale van de Champions League maakte hij tegen Chelsea FC in blessuretijd een magistraal doelpunt, waarmee hij FC Barcelona naar de finale schoot. FC Barcelona won de finale ten koste van Manchester United (2–0), mede dankzij zijn assist bij het eerste doelpunt van Samuel Eto'o. In het seizoen 2009/10 kreeg Iniesta te maken met enkele langdurige blessures, waardoor hij veel belangrijke wedstrijden in de eindfase van het seizoen moest missen. In de wedstrijd tegen Real Valladolid, waarin FC Barcelona opnieuw landskampioen werd, maakte Iniesta zijn rentree.

Iniesta won op zaterdag 6 juni 2015 voor de vierde keer in zijn carrière de UEFA Champions League. Daarmee evenaarde hij het record van Clarence Seedorf. Datzelfde gold voor zijn teamgenoten Xavi Hernández, Lionel Messi en Gerard Piqué. Xavi verliet Barcelona na dat seizoen, waarop coach Luis Enrique Iniesta in augustus 2015 aanwees als zijn opvolger als aanvoerder.

Interlandcarrière[bewerken]

Jeugdelftallen[bewerken]

Op het Europees kampioenschap voetbal onder 19 in 2002 werd Iniesta met Spanje Europees kampioen. Hij scoorde in de eerste groepswedstrijd tegen Tsjechië. Met het Spaans elftal Onder-20 werd Iniesta, samen met clubgenoten Carlos Peña, Sergio García de la Fuente en Rubén Martínez, in 2003 vicewereldkampioen op het wereldkampioenschap voetbal onder 20 in de Verenigde Arabische Emiraten. Spanje verloor in de finale met 1–0 van Brazilië. Iniesta was de grote uitblinker bij de Spanjaarden tijdens het toernooi en ontving de Zilveren Bal als beste speler na Ismail Matar.

Eerste elftal[bewerken]

Op 27 mei 2006 debuteerde Iniesta in de voorbereiding voor het WK 2006 tegen Rusland in het A-elftal van Spanje. Hij verving na rust Cesc Fàbregas. Vermeldenswaardig is dat Iniesta zijn eerste interland in Albacete speelde, de stad waar hij als voetballer begon. Iniesta maakte op 7 februari 2007 zijn eerste interlanddoelpunt in de oefenwedstrijd tegen Engeland. Op Old Trafford maakte hij in de tweede helft het enige doelpunt van de wedstrijd. Ook was hij deel van de ploeg die op het WK 2006 de achtste finale haalde. Die wedstrijd werd van Frankrijk verloren, met 3–1. De groepswedstrijden werden allemaal gewonnen: tegen Oekraïne (4–0), Tunesië (3–1) en Saoedi-Arabië (1–0). Iniesta speelde alleen de wedstrijd tegen Saoedi-Arabië. Tijdens het EK 2008 won Iniesta met Spanje het kampioenschap. Op 29 juni werd in Wenen met 1–0 gewonnen van Duitsland. In juni 2009 miste Iniesta de Confederations Cup ten gevolge van een dijbeenblessure. In 2010 behoorde hij tot de Spaanse selectie voor het WK 2010. In de finale tegen Nederland maakte hij tijdens de verlenging het enige en beslissende doelpunt, waardoor Spanje voor het eerst in zijn geschiedenis wereldkampioen werd. Mede hierdoor krijgt hij sindsdien met zekere regelmaat een staande ovatie van het thuispubliek van de tegenpartij wanneer hij met FC Barcelona uit speelt. Zijn goede optreden op het WK en bij zijn club dat jaar zorgde ervoor dat hij tweede werd in de verkiezing Gouden Bal.

Op 1 juli 2012 werd hij opnieuw Europees kampioen met Spanje. Na de finale Italië (4–0) werd Iniesta uitgeroepen tot beste speler van het toernooi. Dat jaar kreeg hij van de UEFA de prijs van de beste voetballer op de Europese velden. Het leverde hem tevens de derde plaats op bij de Gouden Bal verkiezing. Iniesta speelde zijn honderdste interland op 23 juni 2014, toen Spanje met 3–0 won van Australië in de afsluitende groepswedstrijd bij het wereldkampioenschap voetbal 2014. Met Spanje nam hij deel aan het Europees kampioenschap voetbal 2016 in Frankrijk. Spanje werd in de achtste finale uitgeschakeld door Italië (2–0).

Carrièrestatistieken[bewerken]

Seizoen Club Land Competitie Competitie Beker Internationaal Overig Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2002/03 FC Barcelona Vlag van Spanje Primera División 6 0 0 0 3 0 9 0
2003/04 11 1 2 1 3 0 16 2
2004/05 37 2 1 0 8 0 46 2
2005/06 33 0 1 0 11 1 1 0 46 1
2006/07 37 6 6 1 9 2 4 0 56 9
2007/08 31 3 7 0 11 1 49 4
2008/09 26 4 6 0 11 1 43 5
2009/10 29 1 3 0 9 0 1 0 42 1
2010/11 34 8 5 0 9 1 1 0 49 9
2011/12 27 2 6 2 9 3 4 1 46 8
2012/13 31 3 5 2 10 1 2 0 48 6
2013/14 35 3 6 0 9 0 2 0 52 3
2014/15 24 0 7 3 11 0 42 3
2015/16 28 1 3 0 8 0 4 0 43 1
Club totaal 389 34 58 9 122 10 19 1 592 54
Carrière totaal 389 34 62 9 122 10 19 1 592 54

Erelijst[bewerken]

Competitie
Aantal Jaren
Vlag van Spanje FC Barcelona
Internationaal
Coppacampioni.png UEFA Champions League 4x 2005/06, 2008/09, 2010/11, 2014/15
UEFA - Super Cup.png UEFA Super Cup 2x 2011, 2015
Trofeu mundial fifa01.svg Wereldkampioen clubteams 3x 2009, 2011, 2015
Nationaal
Liga trophy (adjusted).png Spaans landskampioenschap 8x 2004/05, 2005/06, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2012/13, 2014/15, 2015/16
RFEF - Copa del Rey.svg Copa del Rey 4x 2008/09, 2011/12, 2014/15, 2015/16
Supercopa de España (rfef).svg Supercopa 5x 2006, 2010, 2011, 2013
Vlag van Spanje Spanje
Wereldkampioen voetbal 1x 2010
Europees kampioen 2x 2008 , 2012
Vlag van Spanje Spanje –19
Europees kampioen –19 1x 2002
Vlag van Spanje Spanje –16
Europees kampioen –16 1x 2001
Individueel

Zie ook[bewerken]