Luis Enrique (voetballer)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Luis Enrique Martínez García)
Ga naar: navigatie, zoeken
Luis Enrique
Enrique als coach van FC Barcelona in 2014
Enrique als coach van FC Barcelona in 2014
Persoonlijke informatie
Volledige naam Luis Enrique Martínez García
Bijnaam Lucho
Geboortedatum 8 mei 1970
Geboorteplaats Gijón, Vlag van Spanje Spanje
Lengte 180 cm
Positie Middenvelder
Clubinformatie
Huidige club Gestopt in 2004
Jeugd
1981–1989
1984–1988
Vlag van Spanje Sporting Gijón
Vlag van Spanje La Braña
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1989–1991
1991–1996
1996–2004
Vlag van Spanje Sporting Gijón
Vlag van Spanje Real Madrid
Vlag van Spanje FC Barcelona
36 (14)
157 (15)
207 (73)
Interlands
1990–1991
1991–2002
Vlag van Spanje Spanje -21
Vlag van Spanje Spanje
05 0(0)
61 (12)
Getrainde clubs
2008–2011
2011–2012
2013–2014
2014–2017
Vlag van Spanje FC Barcelona B
Vlag van Italië AS Roma
Vlag van Spanje Celta de Vigo
Vlag van Spanje FC Barcelona
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Luis Enrique Martínez García (Gijón, 8 mei 1970), of kortweg Luis Enrique, is een Spaans voetbalcoach en voormalig voetballer. Hij speelde bij Sporting Gijón, Real Madrid, FC Barcelona en het Spaans nationaal elftal. Luis Enrique was een zeer veelzijdige speler die zowel in de verdediging, het middenveld als de aanval uit de voeten kon. Zijn favoriete positie was echter die van aanvallende middenvelder. Hij stond bekend om zijn temperament, vechtlust en gedrevenheid. Na zijn spelerscarrière ging hij aan de slag als trainer. Hij werd in juni 2014 coach van zijn ex-club FC Barcelona, waarmee hij in 2015 de treble won.

Carrière als speler[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Luis Enrique werd geboren in Gijón, waar hij zich op jonge leeftijd aansloot bij zaalvoetbalclub Xeitosa. Daar werd hij samen met ploegmaat Abelardo ontdekt door Sporting Gijón. Op 11-jarige leeftijd maakte hij de overstap naar Escuela de fútbol de Mareo, de voetbalschool van Sporting.

Sporting Gijón[bewerken]

Op 24 september 1989 maakte de 19-jarige Luis Enrique tegen CD Málaga zijn debuut in de Primera División, maar de middenvelder zou pas in het volgende seizoen uitgroeien tot een vaste waarde. Onder coach Ciriaco Cano werd Luis Enrique als spits ingeschakeld. In het seizoen 1990/91 vormde hij een succesvol aanvalsduo met de Slowaak Milan Luhový en was hij goed voor veertien doelpunten. Sporting Gijón eindigde op de vijfde plaats en mocht daardoor een seizoen later deelnemen aan de UEFA Cup.

Real Madrid[bewerken]

Het opvallend debuutjaar van de Spanjaard leverde hem in 1991 een transfer op naar topclub Real Madrid, dat een bedrag van zo'n 1,5 miljoen euro betaalde voor zijn overgang. In het team van coach Radomir Antić kreeg Luis Enrique regelmatig speelkansen, maar moest hij zich vooral op zijn verdedigende taken concentreren. De middenvelder kon zich aanvankelijk niet manifesteren bij de Koninklijken, die in zowel 1992 als 1993 vicekampioen werden achter rivaal FC Barcelona. In 1993 veroverde Real wel de beker, maar Luis Enrique kwam in de finale tegen Real Zaragoza niet in actie.

Pas na de komst van de Argentijnse trainer Jorge Valdano in de zomer van 1995 kende Luis Enrique meer succes. Als rechtermiddenvelder groeide hij uit tot een vaste waarde. Real versloeg in januari 1995 Barcelona met 5-0, na onder meer een doelpunt van Luis Enrique, en werd enkele maanden later voor het eerst in vijf jaar landskampioen.

Met spelers als Raúl, Michael Laudrup en Iván Zamorano leek Real ook in het seizoen 1995/96 een grote kans te maken op de titel, maar het elftal van Valdano kende een sportieve crisis. De Argentijnse coach werd in januari 1996 ontslagen en zag hoe Real uiteindelijk zesde werd en naast een Europees ticket greep. Het bestuur greep in en besloot onder meer het contract van Luis Enrique niet te verlengen. In de zomer van 1996 namen de Koninklijken afscheid van onder meer Luis Enrique, Laudrup, Zamorano, Freddy Rincón, Míchel, Miquel Soler en Juan Esnáider.

FC Barcelona[bewerken]

De transfervrije Luis Enrique maakte de overstap naar aartsrivaal FC Barcelona, waar hij verenigd werd met jeugdvriend Abelardo. Hoewel hij een ex-speler was van Real wist Luis Enrique met zijn inzet en neus voor doelpunten de harten van de Catalaanse supporters te veroveren. In zijn eerste seizoen bij Barcelona, onder coach Bobby Robson, speelde hij voornamelijk op de linkerflank en vormde hij samen met Josep Guardiola, Luís Figo en Iván de la Peña het middenveld van de Blaugrana. Met zeventien doelpunten was hij na de Braziliaanse spits Ronaldo de meest doeltreffende speler van Barcelona, dat in juni 1997 de Copa del Rey won na spannende verlengingen tegen Real Betis. Een maand eerder had Barcelona ook de Europacup II veroverd. Het versloeg in de finale Paris Saint-Germain met 1-0.

Ook na de komst van Louis van Gaal in 1997 bleef Luis Enrique een vaste waarde op het middenveld. De Spanjaard, die geprezen werd om zijn werkkracht, polyvalentie en scorend vermogen, veroverde in het seizoen 1997/98 de UEFA Super Cup, beker en landstitel. Ook een jaar later werd Barcelona kampioen.

Nadien veroverde Luis Enrique, die inmiddels één van de leiders van het team was geworden, geen prijzen meer. Aan het begin van de 21e eeuw kende Barcelona een sportieve terugval, hoewel het met jonge spelers als Carles Puyol, Xavi en Andrés Iniesta over een nieuwe talentvolle generatie beschikte. In 2002, na het afscheid van Sergi, kreeg Luis Enrique de aanvoerdersband. Twee jaar later werd besloten om het aflopende contract van de Spaanse middenvelder niet te verlengen. Luis Enrique gaf de aanvoerdersband door aan Phillip Cocu en besloot een punt te zetten achter zijn carrière als speler. Op 16 mei 2004 speelde hij tegen Racing Santander zijn laatste wedstrijd in het shirt van Barcelona.

Statistieken[bewerken]

Club Seizoen Primera
División
Copa del Rey Supercopa Europa UEFA
Super Cup
Totaal
Wed Goals Wed Goals Wed Goals Wed Goals Wed Goals Wed Goals
Vlag van Spanje Sporting Gijón 1989/90 1 0 0 0 1 0
1990/91 35 14 9 3 44 17
Vlag van Spanje Real Madrid 1991/92 29 4 6 1 6 0 41 5
1992/93 34 2 6 0 8 1 48 3
1993/94 28 2 4 1 2 0 6 0 40 3
1994/95 35 4 2 0 6 0 43 4
1995/96 31 3 0 0 2 0 8 0 41 3
Vlag van Spanje FC Barcelona 1996/97 35 17 7 1 2 0 7 0 51 18
1997/98 34 18 6 3 1 0 6 4 2 0 49 25
1998/99 26 11 3 0 2 0 3 1 34 12
1999/00 19 3 5 3 2 0 7 6 33 12
2000/01 28 9 4 1 9 6 41 16
2001/02 23 5 0 0 15 6 38 11
2002/03 18 8 0 0 8 2 26 10
2003/04 24 3 1 0 5 2 30 5
Totaal 400 102 53 13 11 0 94 28 2 0 560 144

Nationale ploeg[bewerken]

Luis Enrique maakte zijn debuut voor het Spaans voetbalelftal op 17 april 1991 in de wedstrijd tegen Roemenië. Een jaar later won hij op de Olympische Zomerspelen van Barcelona met het Spaans olympisch elftal de gouden medaille. Hij maakte toen deel uit van een getalenteerd team bestaande uit onder meer Josep Guardiola, Abelardo, Santiago Cañizares en Albert Ferrer.

In 1994 mocht hij van bondscoach Clemente ook deelnemen aan het WK in de Verenigde Staten. De middenvelder van Real Madrid speelde de eerste twee wedstrijden van de groepsfase, tegen Duitsland en Zuid-Korea, die telkens in een gelijkspel eindigden. In het laatste duel, tegen Bolivia, kwam hij niet aan spelen toe. De wedstrijd werd met 3-1 gewonnen waardoor Spanje het in de volgende ronde mocht opnemen tegen Zwitserland. De Spanjaarden, met Luis Enrique opnieuw in de basis, wonnen overtuigend met 3-0. De middenvelder van Madrid scoorde na 74 minuten het tweede doelpunt. Ook in de kwartfinale, waarin Spanje door een late treffer van Italië werd uitgeschakeld, speelde hij 90 minuten mee. Nochtans incasseerde hij in dat duel een elleboogstoot van Mauro Tassotti. Luis Enrique verloor door het incident veel bloed, maar desondanks kreeg Tassotti geen kaart. Achteraf werd de Italiaan voor acht duels geschorst, wat het het einde van zijn interlandcarrière betekende.

Twee jaar later nam Clemente de middenvelder ook mee naar het EK in Engeland. Spanje bereikte de tweede ronde, waarin het door het gastland werd uitgeschakeld na strafschoppen. Na het toernooi ging Luis Enrique, die zich in de EK-wedstrijd tegen Frankrijk had laten opmerken met een schop in het gelaat van Bixente Lizarazu[1], voor het eerst aan de slag bij Barcelona.

Op het WK 1998 in Frankrijk overleefde Spanje de groepsfase niet. Luis Enrique, die in elk duel aan de aftrap verscheen, scoorde in de laatste wedstrijd tegen Bulgarije zijn tweede WK-doelpunt. Twee jaar later was Spanje er ook bij op Euro 2000 in Nederland en België, maar Luis Enrique miste het toernooi door een zware knieblessure. In 2002 nam de Spanjaard deel aan zijn laatste toernooi als international. Op het WK in Japan en Zuid-Korea bereikte Spanje opnieuw de kwartfinale, waarin het na strafschoppen werd uitgeschakeld door het Zuid-Korea van bondscoach Guus Hiddink. Luis Enrique mocht tijdens het duel na 80 minuten invallen voor Juan Carlos Valerón. Het was zijn 61e en laatste interland voor Spanje.

Carrière als trainer[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Nadat Luis Enrique in 2004 zijn loopbaan als profvoetballer had beëindigd, bleef hij actief sporten. Hij legde zich toe op zijn hobby's atletiek, wielrennen en surfen. Hij reisde de wereld rond en deed mee aan de marathon van New York (2005) en de marathon van Amsterdam (2006). Nadat Luis Enrique in Madrid een verkorte trainersopleiding had gevolgd, besloot hij in juni 2007 om samen met zijn voormalige ploeggenoot Josep Guardiola aan de slag te gaan als jeugdtrainer in het opleidingscentrum (cantera) van FC Barcelona. In 2008 werd Luis Enrique trainer van FC Barcelona B, het tweede elftal van de Catalaanse club. Hij was er de opvolger van Guardiola die de overstap naar het eerste elftal had gemaakt. In 2010 promoveerde het team onder leiding van Luis Enrique van de Segunda División B naar de Segunda División A.

AS Roma[bewerken]

In juni 2011 werd Luis Enrique aangesteld als coach van AS Roma. De Spanjaard moest de voetbalfilosofie van Barcelona introduceren in het Italiaanse voetbal.[2][3] Hij haalde onder meer Bojan Krkić, José Ángel en Maarten Stekelenburg naar Rome. In zijn technische staf voorzag hij een functie voor oud-ploeggenoot Iván de la Peña, hoewel die ook een verleden had bij Roma's stadsrivaal Lazio.

De periode van Luis Enrique bij AS Roma was geen succes. De Italiaanse club werd in de laatste voorronde van de UEFA Europa League verrassend uitgeschakeld door Slovan Bratislava, na een 1-0 nederlaag in Slowakije en een 1-1 gelijkspel in het Stadio Olimpico. Ook in de Serie A haalde Roma niet het gewenste succes. De club werd zevende en greep zo naast een Europees ticket. Na het seizoen bevestigde sportief directeur Franco Baldini dat de club op zoek ging naar een nieuwe coach, hoewel Luis Enrique nog een contract voor een jaar had.[4]

Celta de Vigo[bewerken]

Na het Italiaans avontuur keerde Luis Enrique terug naar Spanje. Op 8 juni 2013 werd hij door Celta de Vigo aangenomen als hoofdcoach. Hij haalde onder meer Andreu Fontàs en Rafinha naar Vigo. Met de twee ex-spelers van Barcelona had hij als jeugdtrainer al eens samengewerkt. Zowel Fontàs, die door de concurrentie met Gerard Piqué, Carles Puyol, Javier Mascherano en Marc Bartra amper speelkansen kreeg bij Barcelona, als Rafinha groeide onder Luis Enrique uit tot een vaste waarde in het elftal van Celta de Vigo. De club sloot het seizoen 2013/14 af op de negende plaats.

FC Barcelona[bewerken]

Op 16 mei 2014 stapte Luis Enrique op bij Celta de Vigo. De pers suggereerde toen al dat hij de nieuwe coach van FC Barcelona zou worden.[5] Toen Barcelona een dag later in de laatste competitiewedstrijd 1-1 gelijkspeelde tegen Atlético Madrid en zo naast de titel greep, besloot ook coach Gerardo Martino om ontslag te nemen. Op 19 mei 2014 werd Luis Enrique voorgesteld als de opvolger van Martino.[6] In zijn kielzog keerde ook Rafinha terug naar Camp Nou. Luis Enrique won in zijn eerste jaar als trainer van FC Barcelona zowel de landstitel, de Spaanse beker als de UEFA Champions League. Enkele dagen na de Champions League-finale verlengde Enrique zijn contract tot 30 juni 2017.[7] Ook in zijn tweede jaar loodste hij FC Barcelona naar de landstitel. Zijn ploeg stelde het kampioenschap veilig door op de slotdag van de competitie (14 mei 2016) met 3-0 te winnen bij Granada. Daardoor bleef Barca de aartsrivaal Real Madrid één punt voor in de eindrangschikking. Daarnaast haalde FC Barcelona dit seizoen de finale van de Copa del Rey.

Aan het einde van het seizoen 2016/17 stapte Luis Enrique op bij Barcelona, dat de titel had moeten afstaan aan aartsrivaal Real Madrid. Hij zwaaide af met winst van de Copa del Rey op zaterdag 27 mei 2017. In de finale won zijn ploeg met 3-1 van Alavés. Na afloop was Luis Enrique openhartig over zijn toekomstplannen: "Ik weet nog niet wat ik ga doen, maar ik sta eigenlijk overal voor open. Ik sluit niet eens uit dat ik binnen een andere sport ga werken. Alles hangt af van de aanbiedingen die ik krijg. Ik zie mezelf wel bij een andere club werken, ik denk dat ik dan ook goed kan presteren."[8]

Erelijst[bewerken]

Als speler[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Coppacoppe.png Europacup II 1x 1996/97
UEFA - Super Cup.png UEFA Super Cup 1x 1997
Liga trophy (adjusted).png Primera División 3x 1994/95, 1997/98, 1998/99
RFEF - Copa del Rey.svg Copa del Rey 3x 1992/93, 1996/97, 1997/98
RFEF - Supercopa de España.svg Supercopa 2x 1993, 1997
Nationale ploeg
Logo van de Olympische Spelen Olympische Spelen 1x 1992

In 2004 werd hij door Pelé opgenomen in de FIFA 100.

Als trainer[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Coppacampioni.png UEFA Champions League 1x 2014/15
UEFA - Super Cup.png UEFA Super Cup 1x 2015
Trofeu mundial fifa01.svg WK voor clubs 1x 2015
Liga trophy (adjusted).png Primera División 2x 2014/15, 2015/16
RFEF - Copa del Rey.svg Copa del Rey 3x 2014/15, 2015/16, 2016/17
RFEF - Supercopa de España.svg Supercopa 1x 2016

Trivia[bewerken]

  • Luis Enrique speelde zowel bij de nationale ploeg als Barcelona steevast met het rugnummer 21.
Voorganger:
Gerardo Martino
Trainer van FC Barcelona
2014-2017
Opvolger:
Ernesto Valverde