Wereldkampioenschap voetbal 1998

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
FIFA Wereldkampioenschap 1998
Coupe du Monde - France 98
Wereldkampioenschap voetbal 1998
Toernooi-informatie
Gastland Vlag van Frankrijk Frankrijk
Editie 16
Datum 10 juni – 12 juli 1998
Teams 32 (van 5 confederaties)
Stadions 10 (in 9 gaststeden)
Winnaar Vlag van Frankrijk Frankrijk (1e titel)
Toernooistatistieken
Wedstrijden 64
Doelpunten 171  (2,67 per wedstrijd)
Toeschouwers 2.785.100  (43.517 per wedstrijd)
Topscorer(s) Vlag van Kroatië Davor Šuker (6 doelpunten)
Beste speler Vlag van Brazilië Ronaldo
Navigatie
Vorige     Volgende
Portaal  Portaalicoon   Voetbal
Tricolore (de bal)

Het FIFA wereldkampioenschap voetbal 1998 was de 16de editie van een internationale voetbalwedstrijd tussen de nationale mannenteams van landen die aangesloten zijn bij de FIFA. Frankrijk was gastheer, zoals zes jaar eerder, op 2 juli 1992[1], was besloten door de FIFA-vergadering. Aan de voorronden deden 170 landen mee, waaronder 32 debutanten. De loting voor de eindronde had plaats op 4 december 1997 in Marseille. Het toernooi zelf begon op 10 juni en eindigde op zondag 12 juli. Titelverdediger was Brazilië, dat vier jaar eerder in de Verenigde Staten de titel had gewonnen door Italië na strafschoppen te verslaan. Voor het eerst deden er 32 landen mee aan de eindronde.

Frankrijk won het kampioenschap door in de finale Brazilië met 3-0 te verslaan, en veroverde zijn eerste wereldtitel. Twee jaar later tijdens Euro 2000 werd Frankrijk eveneens kampioen en was daarmee het eerste land dat ooit achtereenvolgens wereldkampioen en Europees kampioen is geworden.

In 2018 bekende Michel Platini, organisator van het WK 1998, dat de loting van het toernooi gemanipuleerd werd om ervoor te zorgen dat Frankrijk en Brazilië elkaar op zijn vroegst in de finale zouden treffen.[2][3]

Kwalificatie[bewerken | brontekst bewerken]

Zie het artikel Wereldkampioenschap voetbal 1998 (kwalificatie) voor een uitgebreide beschrijving van de kwalificaties
FIFA-lid Confederatie Kwalificatie Kwal.
datum
Aantal dln.
(inclusief 1998)
Dln.
op rij
Eerste
dln.
Laatste
dln.
Titels
(exclusief 1998)
Beste
prestatie
Vlag van Frankrijk Frankrijk UEFA Gastland 2 juli 1992 10e 1 1930 1986 0 Winnaar
Vlag van Denemarken Denemarken UEFA Winnaar groep 1 11 oktober 1997 2e 1 1986 1986 0 Achtste finale
Vlag van Engeland Engeland UEFA Winnaar groep 2 11 oktober 1997 10e 1 1950 1990 1 Winnaar
Vlag van Noorwegen Noorwegen UEFA Winnaar groep 3 6 september 1997 3e 2 1938 1994 0 Groepsfase
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk UEFA Winnaar groep 4 11 oktober 1997 7e 1 1934 1990 0 Derde
Vlag van Bulgarije Bulgarije UEFA Winnaar groep 5 10 september 1997 7e 2 1962 1994 0 Vierde
Vlag van Spanje Spanje UEFA Winnaar groep 6 11 oktober 1997 10e 6 1934 1994 0 Vierde
Vlag van Nederland Nederland UEFA Winnaar groep 7 11 oktober 1997 6e 3 1934 1994 0 Tweede
Vlag van Roemenië Roemenië UEFA Winnaar groep 8 18 augustus 1997 7e 3 1930 1994 0 Kwartfinale
Vlag van Duitsland Duitsland UEFA Winnaar groep 9 11 oktober 1997 14e 12 1934 1994 3 Winnaar
Vlag van Schotland Schotland UEFA Beste nummer 2 11 oktober 1997 8e 1 1954 1990 0 Groepsfase
Vlag van Italië Italië UEFA Winnaar Play-off 15 november 1997 14e 10 1934 1994 3 Winnaar
Vlag van België België UEFA Winnaar Play-off 15 november 1997 10e 5 1930 1994 0 Vierde
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië UEFA Winnaar Play-off 15 november 1997 9e 1 1930 1990 0 Vierde
Vlag van Kroatië Kroatië UEFA Winnaar Play-off 15 november 1997 1e 1 n.v.t. n.v.t. n.v.t. n.v.t.
Vlag van Nigeria Nigeria CAF Winnaar Groep 1 7 juni 1997 2e 2 1994 1994 0 Achtste finale
Vlag van Tunesië Tunesië CAF Winnaar Groep 2 8 juni 1997 2e 1 1978 1978 0 Groepsfase
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika CAF Winnaar Groep 3 16 augustus 1997 1e 1 n.v.t. n.v.t. n.v.t. n.v.t.
Vlag van Kameroen Kameroen CAF Winnaar Groep 4 17 augustus 1997 4e 3 1982 1994 0 Kwartfinale
Vlag van Marokko Marokko CAF Winnaar Groep 5 8 juni 1997 4e 2 1970 1994 0 Achtste finale
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea AFC Winnaar groep B 18 oktober 1997 5e 4 1954 1994 0 Groepsfase
Vlag van Japan Japan AFC Winnaar play-off 16 november 1997 1e 1 n.v.t. n.v.t. n.v.t. n.v.t.
Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië AFC Winnaar groep A 12 november 1997 2e 2 1994 1994 0 Achtste finale
Vlag van Iran Iran AFC play-off (AFC–OFC) 29 november 1997 2e 1 1978 1978 0 Groepsfase
Vlag van Mexico Mexico CONCACAF Finaleronde 1e 12 oktober 1997 11e 2 1930 1994 0 Kwartfinale
Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten CONCACAF Finaleronde 2e 9 november 1997 6e 3 1930 1994 0 Derde
Vlag van Jamaica Jamaica CONCACAF Finaleronde 3e 16 november 1997 1e 1 n.v.t. n.v.t. n.v.t. n.v.t.
Vlag van Brazilië Brazilië CONMEBOL Titelverdediger 17 juli 1994 16 16 1930 1994 4 Wereldkampioen
Vlag van Argentinië Argentinië CONMEBOL Nr. 1 CONMEBOL 10 september 1997 12 7 1930 1994 2 Wereldkampioen
Vlag van Paraguay Paraguay CONMEBOL Nr. 2 CONMEBOL 10 september 1997 6 2 1930 1986 0 Achtste finale
Vlag van Colombia Colombia CONMEBOL Nr. 3 CONMEBOL 10 september 1997 4 3 1962 1994 0 Achtste finale
Vlag van Chili Chili CONMEBOL Nr. 4 CONMEBOL 10 september 1997 7 1 1930 1982 0 Achtste finale

Groepen[bewerken | brontekst bewerken]

Deelnemende landen (blauw), landen die zich niet kwalificeerden (oranje) en landen die niet aan de kwalificatie deelnamen (zwart)
Groep A Groep B Groep C Groep D

Vlag van Brazilië Brazilië
Vlag van Marokko Marokko
Vlag van Noorwegen Noorwegen
Vlag van Schotland Schotland

Vlag van Chili Chili
Vlag van Italië Italië
Vlag van Kameroen Kameroen
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk

Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika

Vlag van Bulgarije Bulgarije
Vlag van Nigeria Nigeria
Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay
Vlag van Spanje Spanje

Groep E Groep F Groep G Groep H

Vlag van België België
Vlag van Mexico Mexico
Vlag van Nederland Nederland
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea

Vlag van Duitsland Duitsland
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië
Vlag van Iran Iran
Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten

Vlag van Roemenië Roemenië
Vlag van Engeland Engeland
Vlag van Colombia Colombia
Vlag van Tunesië Tunesië

Vlag van Argentinië Argentinië
Vlag van Kroatië Kroatië
Vlag van Jamaica Jamaica
Vlag van Japan Japan

Speelsteden[bewerken | brontekst bewerken]

Saint-Denis Marseille Parijs Lens Lyon
Stade de France Stade Vélodrome Parc des Princes Stade Félix Bollaert Stade de Gerland
Capaciteit: 80.000 Capaciteit: 60.000 Capaciteit: 49.000 Capaciteit: 44.000 Capaciteit: 41.300
Finale Coupe de France 2010-2011 (Lille LOSC vs Paris SG PSG).jpg Vue du virage Depé.jpg Paris-Parc-des-Princes.jpg Stade Felix-Bollaert.jpg Stade-Gerland-RWC2007.JPG
Toulouse Saint-Étienne Bordeaux Montpellier Nantes
Stadium de Toulouse Stade Geoffroy-Guichard Parc Lescure Stade de la Mosson Stade de la Beaujoire
Capaciteit: 37.000 Capaciteit: 36.000 Capaciteit: 35.200 Capaciteit: 34.000 Capaciteit: 39.500
Aerial view of Stadium Toulouse.jpg Geoffroy Guichard ASSE.JPG Stade Chaban-Delmas.jpg Australie-Fidji.4.JPG Stade de la Beaujoire.jpg

Scheidsrechters[bewerken | brontekst bewerken]

Dertig scheidsrechters werden voor de wedstrijden aangewezen.

CAF (5)

AFC (4)

CONCACAF (3)

CONMEBOL (6)

OFC (1)

UEFA (15)

Groepsfase[bewerken | brontekst bewerken]

Groep A[bewerken | brontekst bewerken]

Land Win Gel Ver DV DT +/- Pnt
Vlag van Brazilië Brazilië 2 0 1 6 3 3 6
Vlag van Noorwegen Noorwegen 1 2 0 5 4 1 5
Vlag van Marokko Marokko 1 1 1 5 5 0 4
Vlag van Schotland Schotland 0 1 2 2 6 –4 1

10 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Brazilië Vlag van Brazilië 2 – 1 Vlag van Schotland Schotland Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 80.000
Scheidsrechter: José Maria Garcia-Aranda (Vlag van Spanje Spanje)
Sampaio Goal 4'
Boyd Goal 74' (e.d.)
Wedstrijdverslag Goal 38' (pen.) Collins

10 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Noorwegen Vlag van Noorwegen 2 – 2 Vlag van Marokko Marokko Stade de la Mosson, Montpellier
Toeschouwers: 29.750
Scheidsrechter: Edward Lennie (Vlag van Australië Australië)
Chippo Goal +45' (e.d.)
Eggen Goal 60'
Wedstrijdverslag Goal 38' Hadji
Goal 59' Hadda

16 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Schotland Vlag van Schotland 1 – 1 Vlag van Noorwegen Noorwegen Parc Lescure, Bordeaux
Toeschouwers: 31.800
Scheidsrechter: László Vágner (Vlag van Hongarije Hongarije)
Burley Goal 66' Wedstrijdverslag Goal 56' H. Flo

16 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Brazilië Vlag van Brazilië 3 – 0 Vlag van Marokko Marokko Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 35.000
Scheidsrechter: Nikolai Levnikov (Vlag van Rusland Rusland)
Ronaldo Goal 9'
Rivaldo Goal +45'
Bebeto Goal 50'
Wedstrijdverslag

23 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Noorwegen Vlag van Noorwegen 2 – 1 Vlag van Brazilië Brazilië Stade Vélodrome, Marseille
Toeschouwers: 55.000
Scheidsrechter: Esfandiar Baharmast (Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten)
T. Flo Goal 83'
Rekdal Goal 89' (pen.)
Wedstrijdverslag Goal 78' Bebeto

23 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Marokko Vlag van Marokko 3 – 0 Vlag van Schotland Schotland Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 30.600
Scheidsrechter: Ali Bujsaim (Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische Emiraten)
Bassir Goal 22'Goal 84'
Hadda Goal 47'
Wedstrijdverslag

Verwachtingen waren hooggespannen bij regerend wereldkampioen Brazilië, met name van de uitblinker van de laatste jaren Ronaldo, die na een jaar FC Barcelona opnieuw excelleerde bij Inter Milan. Romario behoorde niet tot de selectie, officieel vanwege een blessure [4], maar intimi beweerde, dat hij niet geselecteerd was vanwege zijn slechte relatie met assistentcoach (en ook ex-topvoetballer) Zico en sprak thuis zijn ongenoegen uit over het team.[5] Brazilië begon de eerste wedstrijd tegen Schotland voortvarend en kwam snel op een 1-0 voorsprong door een doelpunt van César Sampaio. Brazilie had in die beginfase allang op een veilige voorsprong kunnen staan, maar met name een wervelende actie van Ronaldo had een beter lot verdiend. Schotland kwam nog voor rust op gelijke hoogte dankzij een benutte strafschop van John Collins. Brazilie was de controle over de wedstrijd kwijt en was in de tweede helft alleen nog gevaarlijk dankzij afstandschoten van Rivaldo. Vlak voor tijd kwamen de "Goddelijke Kanaries" toch nog op een definitieve voorsprong dankzij een ongelukkige actie van doelman Jim Leigton, die in een moeilijke situatie de bal speelde aan verdediger Tom Boyd, waarna hij de bal in eigen doel werkte. [6]

De confrontatie tussen Noorwegen em Marokko was een botsing van stijlen. De Marokkaanse bondcoach Henri Michel verving door de vaste doelman El Brazi door de onervaren Driss Benzekri, Noorwegen had een ervaren team, waarbij veel internationals speelden bij Engelse topsclubs, maar de ploeg had een reputatie als defensief. Marokko speelde aanvallend en kwam op voorsprong dankzij Mustafa Hadji, de begenadigde speler van Deportivo La Coruna. Binnen een minuut was Marokko zijn voorsprong kwijt, Benzekri dook onder de bal door bij een vrije trap van Kjetil Rekdal en verdediger Chippo kopte de bal in eigen doel. In de tweede helft herhaalde het tafereel, Hadda schoot Marokko opnieuw op een voorsprong, waarna binnen een minuut Benzekri opnieuw bij een hoge bal mistastte, waarna Dan Eggen de bal in doel kopte. Noorwegen gokte nu alleen maar op hoge ballen, maar ondanks wat hachelijke situaties en mistasten van de doelman bleef het 2-2.[7]

In de tweede speelronde had Brazilië weinig problemen met Marokko en via een 3-0 zege bereikte de ploeg de 1/8 finales. Noorwegen speelde opnieuw gelijk (1-1 tegen Schotland) en moest nu winnen van de wereldkampioen, tenzij er geen winnaar was bij Schotland - Marokko. In eerste instantie had Schotland het beste van het spel en profiteerde het bijna het weer van het keeperswerk van Benzekri, die bij hoge ballen en hoekschoppen een onzekere indruk maakte. De Schotse verdediging was echter ook niet zeker tegen de balvaardige Afrikanen en na de 1-0 van Bassir was het afgelopen van de Schotten. In de tegenaanval wpn de ploeg ruim met 3-0 [8]en toen begon het wachten op het resultaat van Noorwegen tegen Brazilië. Het was een wedstrijd zonder veel hootepunten, waarbij Noorwegen onmachtig en nog steeds te angstig speelde en Brazilië niet zonodig hoefde.[9] Twaalf minuten voor tijd scoorde Bebeto, maar in de korte tijd richte Tore Andre Flo zich op. Hij scoorde na een individuele actie op wilskracht de 1-0 en een lichte overtreding op hem werd bestraft met een strafschop. Rekdal verzilverde de strafschop en Marokko was uitgeschakeld.[10].

Groep B[bewerken | brontekst bewerken]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Italië Italië 3 2 1 0 7 3 4 7
Vlag van Chili Chili 3 0 3 0 4 4 0 3
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 3 0 2 1 3 4 –1 2
Vlag van Kameroen Kameroen 3 0 2 1 2 5 –3 2

11 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Italië Vlag van Italië 2 – 2 Vlag van Chili Chili Parc Lescure, Bordeaux
Toeschouwers: 31.800
Scheidsrechter: Lucien Bouchardeau (Vlag van Niger Niger)
Vieri Goal 10'
R. Baggio Goal 85' (pen.)
Wedstrijdverslag Goal 45'Goal 49' Salas

11 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Kameroen Vlag van Kameroen 1 – 1 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Stadium Municipal, Toulouse
Toeschouwers: 33.460
Scheidsrechter: Epifanio González (Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay)
Njanka Goal 78' Wedstrijdverslag Goal 90' Polster

17 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Chili Vlag van Chili 1 – 1 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 30.600
Scheidsrechter: Gamal Al-Ghandour (Vlag van Egypte Egypte)
Salas Goal 70' Report Goal 90' Vastić

17 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Italië Vlag van Italië 3 – 0 Vlag van Kameroen Kameroen Stade de la Mosson, Montpellier
Toeschouwers: 29.800
Scheidsrechter: Edward Lennie (Vlag van Australië Australië)
Di Biagio Goal 7'
Vieri Goal 75'Goal 89'
Wedstrijdverslag

23 juni 1998
«onderlinge duels»
16:00 (MEZT)
Italië Vlag van Italië 2 – 1 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 80.000
Scheidsrechter: Paul Durkin (Vlag van Engeland Engeland)
Vieri Goal 49'
R. Baggio Goal 89'
Wedstrijdverslag Goal 90' (pen.) Herzog

23 juni 1998
«onderlinge duels»
16:00 (MEZT)
Chili Vlag van Chili 1 – 1 Vlag van Kameroen Kameroen Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 35.500
Scheidsrechter: László Vágner (Vlag van Hongarije Hongarije)
Sierra Goal 20' Wedstrijdverslag Goal 55' M'Boma

Italië tegen Chili was een interessante wedstrijd, Chili was gevreesd vanwege het spitsenduo Iván Zamorano spelend voor Inter Milan en Marcelo Salas, die volgens seizoen zou uitkomen voor Lazio Roma. Italië kwam op typerende wijze op voorsprong, de ploeg wachtte af hoe Chili in de aanval spelen, Paolo Maldini greep in en speelde met een hoge bal Roberto Baggio, die de bal meteen doorspeelde naar Christian Vieri: 1-0. Chili liet zich niet ontmoedigen en Salas scoorde twee keer, via een "frommeldoelpunt" vlak voor rust en een krachtige kopgoal vlak na rust. Chili leek voor de eerste keer sinds 1962 een WK-duel te winnen, maar de scheidsrechter gaf een strafschop na aangeschoten hands.[11] Roberto Baggio nam de verantwoordelijkheid de strafschop te nemen, vier jaar geleden schoot hij een strafschop in de finale hoog over, nu nam hij revanche: 2-2,[12] Italië boekte daarna twee zakelijke overwinningen op Kameroen en Oostenrijk en plaatste zich voor de tweede ronde.

De strijd om de tweede plek was een strijd tussen de overige drie ploegen: Oostenrijk maakte een afwachtende indruk en dacht pas aan aanvallen, als het achter stond, zowel tegen Kameroen als Chili scoorde het pas in blessuretijd de gelijkmaker.[13] Ook tegen Italië scoorde de ploeg in blessure-tijd, maar dat was slechts een tegentreffer en Oostenrijk was uitgeschakeld. Chili leek op rozen te zitten tegen Kameroen, nadat José Luis Sierra scoorde uit een fraaie vrije trap.[14] Net als tegen Italië en Kameroen kon het team de voorsprong niet vasthouden en het had alle geluk van de wereld, dat een treffer Oman-Bijik om onduidelijk redenen werd afgekeurd.[15] Kameroen maakte vooral indruk vanwege hun onbeheerste spel, liefst drie spelers werden uit het veld gestuurd.

Groep C[bewerken | brontekst bewerken]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Frankrijk Frankrijk 3 3 0 0 9 1 8 9
Vlag van Denemarken Denemarken 3 1 1 1 3 3 0 4
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika 3 0 2 1 3 6 –3 2
Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië 3 0 1 2 2 7 –5 1

12 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Saoedi-Arabië Vlag van Saoedi-Arabië 0 – 1 Vlag van Denemarken Denemarken Stade Félix Bollaert, Lens
Toeschouwers: 38.140
Scheidsrechter: Javier Castrilli (Vlag van Argentinië Argentinië)
Wedstrijdverslag Goal 69' Rieper

12 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 3 – 0 Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika Stade Vélodrome, Marseille
Toeschouwers: 55.000
Scheidsrechter: Márcio Rezende de Freitas (Vlag van Brazilië Brazilië)
Dugarry Goal 36'
Issa Goal 77' (e.d.)
Henry Goal 90+2'
Wedstrijdverslag

18 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Zuid-Afrika Vlag van Zuid-Afrika 1 – 1 Vlag van Denemarken Denemarken Stade de Toulouse, Toulouse
Toeschouwers: 33.300
Scheidsrechter: John Toro Rendón (Vlag van Colombia Colombia)
McCarthy Goal 51' Wedstrijdverslag Goal 12' Nielsen

18 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 4 – 0 Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 80.000
Scheidsrechter: Arturo Brizio Carter (Vlag van Mexico Mexico)
Henry Goal 37'Goal 78'
Trezeguet Goal 68'
Lizarazu Goal 85'
Wedstrijdverslag

24 juni 1998
«onderlinge duels»
16:00 (MEZT)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 2 – 1 Vlag van Denemarken Denemarken Stade de Gerland, Lyon
Toeschouwers: 39.100
Scheidsrechter: Pierluigi Collina (Vlag van Italië Italië)
Djorkaeff Goal 12' (pen.)
Petit Goal 56'
Wedstrijdverslag Goal 42' (pen.) M. Laudrup

24 juni 1998
«onderlinge duels»
16:00 (MEZT)
Zuid-Afrika Vlag van Zuid-Afrika 2 – 2 Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië Parc Lescure, Bordeaux
Toeschouwers: 31.800
Scheidsrechter: Mario Sánchez (Vlag van Chili Chili)
Bartlett Goal 18'Goal 90+3' (pen.) Wedstrijdverslag Goal 45+2' (pen.) Al-Jaber
Goal 74' (pen.) Al-Thunayan

Samen met Brazilië werd Frankrijk werd gezien als de grote favoriet voor de wereldtitel, het thuisland had vooral zijn hoop gevestigd op spelmaker Zinédine Zidane, die bij zijn clun Juventus Italiaans kampioen werd en de finale van de Champions League haalde. In zijn geboortestad Marseille speelden "Les bleus" hun eerste wedstrijd tegen Zuid-Afrika, hetgeen een 3-0 overwinning opleverde. Opvallend was de rol van de centrale verdediger Pierre Issa, hij miste eerst een grote kans op de gelijkmaker, hij scoorde daarna een eigen doelpunt en werkte in de slotminuut een inzet van Thierry Henry in eigen doel.[16] De volgende wedstrijd won Frankrijk met 4-0 van Saoedi-Arabië, maar de stemming in het Franse kamp was na afloop bedrukt. Zidane werd uit het veld gestuurd na een charge met gestrekt been [17] en zou voor twee wedstrijden geschorst worden.[18]

Ook Denemarken plaatste zich voor de tweede ronde, al waren de resultaten niet overtuigend, een minimale 1-0 zege op Saoedi-Arabië, een gelijkspel tegen Zuid-Afrika en een nederlaag tegen Frankrijk. Omdat Zuid-Afrika gelijk speelde tegen Saoedi-Arabiē, was dit voldoende voor kwalificatie.[19] Opmerkelijke feiten in deze groep waren verder, dat coach Carlos Alberto Parreira van Saoedi-Arabiē tijdens het toernooi werd ontslagen<https,[20] Issa in de wedstrijd tegen Saoedi-Arabië opnieuw ongelukkig was met twee veroorzaakte strafschoppen[21] en de wedstrijd Denemarken - Zuid-Afrika ontsierd werd door drie rode kaarten voor lichte vergrijpen[22]. De Denen dienden een officieel protest in tegen scheidsrechter John Toro Rendón en de scheidsrechter zou geen wedstrijden meer fluiten dit toernooi.

Groep D[bewerken | brontekst bewerken]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Nigeria Nigeria 3 2 0 1 5 5 0 6
Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay 3 1 2 0 3 1 2 5
Vlag van Spanje Spanje 3 1 1 1 8 4 4 4
Vlag van Bulgarije Bulgarije 3 0 1 2 1 7 –6 1

12 juni 1998
«onderlinge duels»
14:30 (MEZT)
Paraguay Vlag van Paraguay (1990-2013) 0 – 0 Vlag van Bulgarije Bulgarije Stade de la Mosson, Montpellier
Toeschouwers: 27.650
Scheidsrechter: Abdul Rahman Al-Zeid (Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië)
Wedstrijdverslag

13 juni 1998
«onderlinge duels»
14:30 (MEZT)
Spanje Vlag van Spanje 2 – 3 Vlag van Nigeria Nigeria Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 33.257
Scheidsrechter: Esfandiar Baharmast (Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten)
Hierro Goal 20'
Raúl Goal 46'
Wedstrijdverslag Goal 24' Adepoju
Goal 72' Lawal
Goal 77' Oliseh

19 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Nigeria Vlag van Nigeria 1 – 0 Vlag van Bulgarije Bulgarije Parc des Princes, Parijs
Toeschouwers: 45.500
Scheidsrechter: Mario Sánchez Yanten (Vlag van Chili Chili)
Ikpeba Goal 26' Wedstrijdverslag

19 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Spanje Vlag van Spanje 0 – 0 Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 30.600
Scheidsrechter: Ian McLeod (Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika)
Wedstrijdverslag

24 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Nigeria Vlag van Nigeria 1 – 3 Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay Stade de Toulouse, Toulouse
Toeschouwers: 33.500
Scheidsrechter: Pirom Un-Prasert (Vlag van Thailand Thailand)
Oruma Goal 10' Wedstrijdverslag Goal 1' Ayala
Goal 58' Benítez
Goal 86' Cardozo

24 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Spanje Vlag van Spanje 6 – 1 Vlag van Bulgarije Bulgarije Stade Félix Bollaert, Lens
Toeschouwers: 38.100
Scheidsrechter: Mario van der Ende (Vlag van Nederland Nederland)
Hierro Goal 5' (pen.)
Luis Enrique Goal 18'
Morientes Goal 53'Goal 80'
Kiko Goal 88'Goal 90'
Wedstrijdverslag Goal 56' Kostadinov

Groep D werd de "Poule des doods" genoemd met als deelnemers het traditoneel sterke, maar nooit ver komende Spanje, de nummer vier van het laatste WK Bulgarije, Olympisch kanpioen Nigeria en de nummer twee van de Zuid-Amerikaanse kwalificatie Paraguay[23]. Er waren grote zorgen vooraf over Nigeria, dat vlak voor het WK twee zware nederlagen leed tegen Joegoslavië en Nederland, waardoor men overwoog coach Bora Milutinović te ontslaan.[24] De spelers hadden weinig vertrouwen in hem en hoopte dat de Nederlander Jo Bonfrere de coaching weer zou overnemen, hij was verantwoordelijk voor de Olympische titel.[25] Tegen Spanje stond Nigeria Een kwartier voor tijd met 2-1 achter en daar mocht de ploeg blij mee zijn. De wedstrijd kantelde echter: een mislukte voorzet van Roda JC-speler Garba Lawal werd door de Spaanse veteraandoelman Andoni Zubizarreta gepromoveerd tot doelpunt[26]. Een paar minuten later was dezelfde doelman kansloos op een daverend afstandschot van Ajax-speler Sunday Oliseh[27]. De wedstrijd stond op zijn kop en opeens zag de wereld er compleet anders uit voor beide elftallen [28]. Nigeria versloeg in de tweede wedstrijd Bulgarije met 1-0, waarbij de Nigerianen vergaten de wedstrijd vroegtijdig te beslissen en een voetbalshow wou opvoeren, waardoor de Bulgaren nog goede kansen kregen op de gelijkmaker.[29] Spanje was aangeslagen en bleef steken op een doelpuntloos gelijkspel tegen Paraguay.

Nigeria was nu geplaatst voor de tweede ronde en Bulgarije of Spanje moesten nu van elkaar winnen en hopen, dat Paraguay niet van Nigeria won. Slachtoffer van de slechte prestaties was de vedette van Real Madrid Raúl González Blanco. Spanje speelde eindelijk een goede wedstrijd en leed voor rust met 2-0 tegen de uitgebluste Bulgaren. Tekenend was, dat aanvoerder en vedette Hristo Stoichkov in de rust werd vervangen. In de slotfase van de tweede helft liep Spanje weg naar een 6-1 zege, maar ondanks de fraaie zeg was er diepe droefenis[30]. Nigeria stelde veel basisspelers niet op en Paraguay kwam snel op een 1-0 voorsprong. Voor rust maakte Nigeria gelijk en het was aan de sterk keepende Chilavert te danken, dat Nigeria niet op voorsprong kwam. Na rust werd Oliseh ook nog vervangen en de Nigerianen geloofden het wel. Paraguay won uiteindelijk met 3-1 en Spanje was voortijdig uitgeschakeld.[31]

Groep E[bewerken | brontekst bewerken]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Nederland Nederland 3 1 2 0 7 2 5 5
Vlag van Mexico Mexico 3 1 2 0 7 5 2 5
Vlag van België België 3 0 3 0 3 3 0 3
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea 3 0 1 2 2 9 –7 1

13 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Zuid-Korea Vlag van Zuid-Korea 1 – 3 Vlag van Mexico Mexico Stade de Gerland, Lyon
Toeschouwers: 39.100
Scheidsrechter: Günter Benkö (Vlag van Oostenrijk Oostenrijk)
Ha Seok-ju Goal 28' Wedstrijdverslag Goal 51' Peláez
Goal 74'Goal 84' Hernández

13 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Nederland Vlag van Nederland 0 – 0 Vlag van België België Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 75.000
Scheidsrechter: Pierluigi Collina (Vlag van Italië Italië)
Wedstrijdverslag

20 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
België Vlag van België 2 – 2 Vlag van Mexico Mexico Parc Lescure, Bordeaux
Toeschouwers: 31.800
Scheidsrechter: Hugh Dallas (Vlag van Schotland Schotland)
Wilmots Goal 43'Goal 47' Wedstrijdverslag Goal 55' (pen.) García Aspe
Goal 62' Blanco

20 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Nederland Vlag van Nederland 5 – 0 Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea Stade Vélodrome, Marseille
Toeschouwers: 55.000
Scheidsrechter: Ryszard Wójcik (Vlag van Polen Polen)
Cocu Goal 38'
Overmars Goal 42'
Bergkamp Goal 71'
Van Hooijdonk Goal 80'
R. de Boer Goal 83'
Wedstrijdverslag

25 juni 1998
«onderlinge duels»
16:00 (MEZT)
Nederland Vlag van Nederland 2 – 2 Vlag van Mexico Mexico Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 30.600
Scheidsrechter: Abdul Rahman Al-Zeid (Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië)
Cocu Goal 4'
R. de Boer Goal 18'
Wedstrijdverslag Goal 75' Peláez
Goal 90+4' Hernández

25 juni 1998
«onderlinge duels»
16:00 (MEZT)
België Vlag van België 1 – 1 Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea Parc des Princes, Parijs
Toeschouwers: 45.500
Scheidsrechter: Márcio Rezende de Freitas (Vlag van Brazilië Brazilië)
Nilis Goal 7' Wedstrijdverslag Goal 71' Yoo Sang-chul

Na het mislukte EK, waar Oranje ten onder ging aan intern gekrakeel was Guus Hiddink tijdens de kwalificatie weer in staat van het Nederlands Elftal een eenheid te creëren. Hij besloot Edgar Davids weer te selecteren[32], de speler die hij naar huis stuurde na ontoelaatbare kritiek op de bondcoach. Davids had een sterk seizoen achter de rug bij Juventus, waar hij aan de zijde van Zinedine Zidane Italiaans kampioen werd en de Champions League-finale haalde. Er was vertrouwen rond het Nederlands Elftal. veel spelers speelden voor grote clubs als FC Barcelona, Real Madrid of Arsenal en in de oefencampagne werden zowel Nigeria als Paraguay met 5-1 verslagen.

In de eerste wedstrijd tegen België begon Davids op de bank, evenals de nog niet helemaal fitte Dennis Bergkamp, de bij Leeds United spelende Jerrel Hasselbaink verving hem. Nederland had al in de voorronde twee keer tegen België gespeeld en beide wedstrijden overtuigend gewonnen. Nu had Nederland opnieuw het beste van het spel en Hasselbaink miste twee goede mogelijkheden.In het begin van de wedstrijd had de Belgische verdediging zulke grote problemen, al binnen een half uur werd verdediger Bertrand Crasson vervangen.[33] Tegen het einde van de wedstrijd werd Patrick Kluivert uit het veld gestuurd, hij liet zich provoceren door Lorenzo Staelens en gaf hem een por met zijn elleboog, waarna Staelens theatraal ter aarde stortte.[34] Ook met tien man creëerde Nederland meer kansen dan de België, maar de wedstrijd eindigde in een doelpuntloos gelijkspel.[35]

Hiddink zorgde voor een verrassing door aanvaller Kluivert te vervangen door middenvelder Philip Cocu,[36] Davids nam zijn plaats op het middenveld over en Clarence Seedorf werd vervangen door Wim Jonk. Nederland won ruim van Zuid-Korea met 5-0[37], de doelpunten werden gescoord door vijf verschillende spelers, gelegenheidsspits Cocu scoorde de eerste. De volgende tegenstander Mexico maakte zowel tegen Zuid-Korea als België een achterstand na rust goed. Zuid-Korea kwam in de eerste helft op voorsprong door een doelpunt van Ha Seok-Ju, maar dezelfde speler werd enkele minuten later uit het veld gestuurd. In de tweede helft buitten de Mexicanen de numerieke meerderheid uit en wonnen met 3-1.[38] Opvallend was de passeerbeweging van vleugelaanvaller Blanco, die terwijl hij de bal klemde met beide voeten met een hupje een verdediger passeerde.[39] Ook tegen Belgiē speelden rode kaarten een belangrijke rol: Mexico raakte in de eerste helft twee keer de lat, maar nadat een speler uit het veld werd gestuurd kantelde de wedstrijd en Marc Wilmots scoorde twee doelpunten. Na een toegekende strafschop voor de Mexicanen raakte België Mark Verheijen kwijt met een rode kaart en opnieuw kantelde de wedstrijd met een 2-2 gelijkspel tot gevolg.[40]

Nederland had tegen Mexico genoeg aan een gelijkspel om de volgende ronde te bereiken. In de eerste helft hadden de Nederlanders meer mogelijkheden en nam een 2-0 voorsprong door doelpunten van Philip Cocu en Ronald de Boer. Mexico was echter voor de derde keer in staat de wedstrijd te kantelen, vlak voor tijd leverde Jaap Stam in aan Luis Hernández, die de gelijkmaker scoorde: 2-2.[41] Omdat België niet kon winnen van Zuid-Korea, waren Nederland en Mexico zeker van de tweede ronde en waren de Belgen zonder te verliezen uitgeschakeld.[42] De Zuid-Koreaanse coach Bum-Kum Cha werd na de afstraffing tegen Nederland ontslagen,[43] maar ook met een nieuwe coach kon Zuid-Korea niet een WK-wedstrijd winnen ondanks de vijfde deelname aan een eindtoernooi.

Groep F[bewerken | brontekst bewerken]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Duitsland Duitsland 3 2 1 0 6 2 4 7
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 3 2 1 0 4 2 2 7
Vlag van Iran Iran 3 1 0 2 2 4 –2 3
Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten 3 0 0 3 1 5 –4 0

14 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Joegoslavië Vlag van Joegoslavië 1 – 0 Vlag van Iran Iran Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 30.392
Scheidsrechter: Alberto Tejada (Vlag van Peru Peru)
Mihajlović Goal 72' Wedstrijdverslag

15 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Duitsland Vlag van Duitsland 2 – 0 Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten Parc des Princes, Parijs
Toeschouwers: 43.815
Scheidsrechter: Said Belqola (Vlag van Marokko Marokko)
Möller Goal 8'
Klinsmann Goal 64'
Wedstrijdverslag

21 juni 1998
«onderlinge duels»
14:30 (MEZT)
Duitsland Vlag van Duitsland 2 – 2 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Stade Félix Bollaert, Lens
Toeschouwers: 38.100
Scheidsrechter: Kim Milton Nielsen (Vlag van Denemarken Denemarken)
Mihajlović Goal 73' (e.d.)
Bierhoff Goal 80'
Wedstrijdverslag Goal 13' Mijatović
Goal 54' Stojković

21 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Verenigde Staten Vlag van de Verenigde Staten 1 – 2 Vlag van Iran Iran Stade de Gerland, Lyon
Toeschouwers: 39.100
Scheidsrechter: Urs Meier (Vlag van Zwitserland Zwitserland)
McBride Goal 87' Wedstrijdverslag Goal 40' Estili
Goal 84' Mahdavikia

25 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Verenigde Staten Vlag van de Verenigde Staten 0 – 1 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 35.500
Scheidsrechter: Gamal Al-Ghandour (Vlag van Egypte Egypte)
Wedstrijdverslag Goal 4' Komljenović

25 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Duitsland Vlag van Duitsland 2 – 0 Vlag van Iran Iran Stade de la Mosson, Montpellier
Toeschouwers: 29.800
Scheidsrechter: Epifanio González (Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay)
Bierhoff Goal 50'
Klinsmann Goal 57'
Wedstrijdverslag

Zoals algemeen werd verwacht kwalificeerden Europees kampioen Duitsland en outsider Joegoslavië zich ten koste van Iran en de Verenigde Staten, maar erg overtuigend was het niet. Duitsland had een verouderd elftal, waar de helft van de selectie 30 jaar of ouder was en vooral succes had in de tweede helften van de wedstrijden op basis van hun wedstrijdmentaliteit. Joegoslavië had een verzameling getalenteerde spelers, die moeite hadden een sterk geheel te vormen. In hun onderlinge wedstrijd kwamen deze eigenschappen van beide teams sterk naar voren: Joegoslavië was lange tijd technisch superieur, kwam mede dankzij matig keeperswerk van Andreas Köpke op een 2-0 voorsprong, maar in het laatste kwartier gaven de Duitsers gas en de wedstrijd eindigde in een 2-2 gelijkspel.[44] In de tweede helft viel Lothar Matthäus in, hij had nu het record WK-wedstrijden in handen (22 wedstrijden), hou zou uitendelijk op 25 wedstrijden eindigen.[45] Met spanning werd uitgekeken naar het duel tussen de aartsvijanden Iran en de Verenigde Staten. Voor de wedsttrijd posteerden beide team samen voor een vriendschappelijke foto[46]. Iran won met 2-1, hetgeen leidde tot een groot volksfeest in Teheran.[47]

Groep G[bewerken | brontekst bewerken]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Roemenië Roemenië 3 2 1 0 4 2 2 7
Vlag van Engeland Engeland 3 2 0 1 5 2 3 6
Vlag van Colombia Colombia 3 1 0 2 1 3 –2 3
Vlag van Tunesië Tunesië 3 0 1 2 1 4 –3 1

15 juni 1998
«onderlinge duels»
14:30 (MEZT)
Engeland Vlag van Engeland 2 – 0 Vlag van Tunesië Tunesië Stade Vélodrome, Marseille
Toeschouwers: 54.587
Scheidsrechter: Masayoshi Okada (Vlag van Japan Japan)
Shearer Goal 43'
Scholes Goal 89'
Wedstrijdverslag

15 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Roemenië Vlag van Roemenië 1 – 0 Vlag van Colombia Colombia Stade de Gerland, Lyon
Toeschouwers: 37.572
Scheidsrechter: Lim Kee Chong (Vlag van Mauritius Mauritius)
Ilie Goal 45' Wedstrijdverslag

22 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Colombia Vlag van Colombia 1 – 0 Vlag van Tunesië Tunesië Stade de la Mosson, Montpellier
Toeschouwers: 29.800
Scheidsrechter: Bernd Heynemann (Vlag van Duitsland Duitsland)
Preciado Goal 83' Wedstrijdverslag

22 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Roemenië Vlag van Roemenië 2 – 1 Vlag van Engeland Engeland Stadium Municipal, Toulouse
Toeschouwers: 33.500
Scheidsrechter: Marc Batta (Vlag van Frankrijk Frankrijk)
Moldovan Goal 47'
Petrescu Goal 90'
Wedstrijdverslag Goal 79' Owen

26 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Colombia Vlag van Colombia 0 – 2 Vlag van Engeland Engeland Stade Félix Bollaert, Lens
Toeschouwers: 38.100
Scheidsrechter: Arturo Brizio Carter (Vlag van Mexico Mexico)
Wedstrijdverslag Goal 20' Anderton
Goal 29' Beckham

26 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Roemenië Vlag van Roemenië 1 – 1 Vlag van Tunesië Tunesië Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 77.000
Scheidsrechter: Edward Lennie (Vlag van Australië Australië)
Moldovan Goal 72' Wedstrijdverslag Goal 10' (pen.) Souayah

Net als in 1994 begonnen Colombia en Roemenië met een wedstrijd tegen elkaar, Roemenië won toen met 3-1. De twee spelbepalers Carlos Valderrama en Gheorge Hagi konden niet hun stempel op de wedstrijd drukken, de jongere Arian Ilie nam de rol van Hagi over en scoorde het enige doelpunt van Roemenië, een solo werd afgerond met een subtiele lob.[48] Na de wedstrijd werd bij Colombia Faustino Asprilla naar huis gestuurd vanwege ongedisiplineerd gedrag.[49] Roemenië was na een 2-1 zege op Engeland zeker van de achtste finales en vierden dat op een vreemde manier: alle spelers lieten voor de laatste wedstrijd tegen Tunesië hun haar blonderen,[50] een 1-1 gelijkspel zorgde ervoor, dat Roemenië groepswinnaar werd en Argentinië ontliep.

In Engeland was er stevige kritiek op bondscoach Glenn Hoddle, die Paul Gascoigne niet selecteerde voor het WK en de jonge, talentvolle David Beckham en Michael Owen op de bank hield. Tegen Roemeniē was het veldspel te voorzichtig en de Roemeense doelpunten vielen door defensieve fouten. Colombia behield zijn kans op de achtste finales door een benauwde 1-0 overwinning op Tunesië, de Tunesiërs misten veel kansen en na een slim pasje van Valderrama[51] zorgde dat invaller Preciado de winnende trefferkon scoren.[52] Engeland had genoeg aan een gelijkspel tegen Colombia, maar was duidelijk sterker dan Colombia: 2-0.[53] Beckham en Owen stonden in de basis en Beckham scoorde het tweede doelpunt uit een vrije trap. Het tijdperk Valderrama was afgelopen en Colombia moest afscheid nemen van een generatie, die meer complimenten kreeg dan wedstrijden won.

Groep H[bewerken | brontekst bewerken]

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Argentinië Argentinië 3 3 0 0 7 0 7 9
Vlag van Kroatië Kroatië 3 2 0 1 4 2 2 6
Vlag van Jamaica Jamaica 3 1 0 2 3 9 –6 3
Vlag van Japan Japan 3 0 0 3 1 4 –3 0

14 juni 1998
«onderlinge duels»
14:30 (MEZT)
Argentinië Vlag van Argentinië 1 – 0 Vlag van Japan Japan Stade de Toulouse, Toulouse
Toeschouwers: 33.400
Scheidsrechter: Mario van der Ende (Vlag van Nederland Nederland)
Batistuta Goal 28' Wedstrijdverslag

14 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Jamaica Vlag van Jamaica 1 – 3 Vlag van Kroatië Kroatië Stade Félix Bollaert, Lens
Toeschouwers: 38.058
Scheidsrechter: Vítor Melo Pereira (Vlag van Portugal Portugal)
Earle Goal 45' Wedstrijdverslag Goal 27' Stanić
Goal 53' Prosinečki
Goal 69' Šuker

20 juni 1998
«onderlinge duels»
14:30 (MEZT)
Japan Vlag van Japan 0 – 1 Vlag van Kroatië Kroatië Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 35.500
Scheidsrechter: Ramesh Ramdhan (Vlag van Trinidad en Tobago Trinidad en Tobago)
Wedstrijdverslag Goal 77' Šuker

21 juni 1998
«onderlinge duels»
17:30 (MEZT)
Argentinië Vlag van Argentinië 5 – 0 Vlag van Jamaica Jamaica Parc des Princes, Parijs
Toeschouwers: 45.000
Scheidsrechter: Rune Pedersen (Vlag van Noorwegen Noorwegen)
Ortega Goal 31'Goal 55'
Batistuta Goal 72'Goal 80'Goal 82' (pen.)
Wedstrijdverslag

26 juni 1998
«onderlinge duels»
16:00 (MEZT)
Argentinië Vlag van Argentinië 1 – 0 Vlag van Kroatië Kroatië Parc Lescure, Bordeaux
Toeschouwers: 31.800
Scheidsrechter: Said Belqola (Vlag van Marokko Marokko)
Pineda Goal 36' Wedstrijdverslag

26 juni 1998
«onderlinge duels»
16:00 (MEZT)
Japan Vlag van Japan 1 – 2 Vlag van Jamaica Jamaica Stade de Gerland, Lyon
Toeschouwers: 39.100
Scheidsrechter: Günter Benkö (Vlag van Oostenrijk Oostenrijk)
Nakayama Goal 74' Wedstrijdverslag Goal 39'Goal 54' Whitmore

Opvallend aan deze groep was dat Argentiniē het moest opnemen tegen drie debutanten, het won alle drie de wedstrijden zonder tegendoelpunten. Gabriel Batistuta was matchwinnaar tegen Japan en scoorde binnen tien doelpunten drie keer tegen Jamaica.[54] Argentinië ad ook een sterk middenveld met Daniel Ortega en Juan Sebastián Verón als opvolgers van Diego Maradona. Kroatië plaatste zich ook voor de tweede ronde, het team had net als Joegoslavië een verzameling sterren, waar een team van gemaakt moest worden, belangrijkste speler was spits Davor Suker, die in ongeveer in bijna elke wedstrijd scoorde (31 doelpunten in 35 wedstrijden). Japan kon in alle wedstrijden goed meekomen, maar verloor alle wedstrijden met één doelpunt verschil.

Knock-outfase[bewerken | brontekst bewerken]

Achtste finale Kwartfinale Halve finale Finale
28 juni – Lens            
 Vlag van Frankrijk Frankrijk  1
3 juli – Saint-Denis
 Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay  0  
 Vlag van Frankrijk Frankrijk  0 (4)
27 juni – Marseille
   Vlag van Italië Italië  0 (3)  
 Vlag van Italië Italië  1
8 juli – Saint-Denis
 Vlag van Noorwegen Noorwegen  0  
 Vlag van Frankrijk Frankrijk  2
30 juni – Bordeaux
   Vlag van Kroatië Kroatië  1  
 Vlag van Kroatië Kroatië  1
4 juli – Lyon
 Vlag van Roemenië Roemenië  0  
 Vlag van Kroatië Kroatië  3
29 juni – Montpellier
   Vlag van Duitsland Duitsland  0  
 Vlag van Mexico Mexico  1
12 juli – Saint-Denis
 Vlag van Duitsland Duitsland  2  
 Vlag van Frankrijk Frankrijk  3
27 juni – Parijs
   Vlag van Brazilië Brazilië  0
 Vlag van Brazilië Brazilië  4
3 juli – Nantes
 Vlag van Chili Chili  1  
 Vlag van Brazilië Brazilië  3
28 juni – Saint-Denis
   Vlag van Denemarken Denemarken  2  
 Vlag van Denemarken Denemarken  4
7 juli – Marseille
 Vlag van Nigeria Nigeria  1  
 Vlag van Brazilië Brazilië  1 (4)
29 juni – Toulouse
   Vlag van Nederland Nederland  1 (2)   Derde plaats
 Vlag van Nederland Nederland  2
4 juli – Marseille 11 juli – Parijs
 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië  1  
 Vlag van Nederland Nederland  2  Vlag van Kroatië Kroatië  2
30 juni – St. Étienne
   Vlag van Argentinië Argentinië  1    Vlag van Nederland Nederland  1
 Vlag van Argentinië Argentinië  2 (4)
 Vlag van Engeland Engeland  2 (3)  

Achtste finale[bewerken | brontekst bewerken]

Ten opzichte van het vorige WK plaatsten Brazilië, Italië, Duitsland, Nederland, Roemenië, Argentinië, Nigeria en Mexico zich opnieuw voor de achtste finales. Bulgarije en Spanje werden beiden uitgeschakeld door Paraguay, Saoedi-Arabië door zowel Frankrijk als Denemarken, De Verenigde Staten en Zwitserland door respectievelijk Joegoslavië en Noorwegen. De plaatsen van Zweden, Ierland en België werden ingenomen door Chili en Kroatië.

Tien Europese landen plaatsten zich voor de achtste finales, evenveel als het vorige WK. Zuid Amerika ging van twee naar vier deelnemers, Noord-Amerika van twee naar één, Azië verloor haar zetel van het vorige WK.

Italië - Noorwegen[bewerken | brontekst bewerken]

27 juni 1998
«onderlinge duels»
16:30 (MEZT)
Italië Vlag van Italië 1 – 0 Vlag van Noorwegen Noorwegen Stade Vélodrome, Marseille
Toeschouwers: 55.000
Scheidsrechter: Bernd Heynemann (Vlag van Duitsland Duitsland)
Vieri Goal 18' Wedstrijdverslag
Brazilië - Chili[bewerken | brontekst bewerken]

27 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Brazilië Vlag van Brazilië 4 – 1 Vlag van Chili Chili Parc des Princes, Parijs
Toeschouwers: 45.500
Scheidsrechter: Marc Batta (Vlag van Frankrijk Frankrijk)
Sampaio Goal 11' Goal 27'
Ronaldo Goal 45+1' (pen.), Goal 70'
Wedstrijdverslag Goal 68' Salas
Frankrijk - Paraguay[bewerken | brontekst bewerken]

28 juni 1998
«onderlinge duels»
16:30 (MEZT)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 1 – 0
(nv)
Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay Stade Félix Bollaert, Lens
Toeschouwers: 38.100
Scheidsrechter: Ali Bujsaim (Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische Emiraten)
Blanc Golden goal scored 114' Wedstrijdverslag
Nigeria - Denemarken[bewerken | brontekst bewerken]

28 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Nigeria Vlag van Nigeria 1 – 4 Vlag van Denemarken Denemarken Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 77.000
Scheidsrechter: Urs Meier (Vlag van Zwitserland Zwitserland)
Babangida Goal 78' Wedstrijdverslag Goal 3' Møller
Goal 12' B. Laudrup
Goal 60' Sand
Goal 76' Helveg
Duitsland - Mexico[bewerken | brontekst bewerken]

29 juni 1998
«onderlinge duels»
16:30 (MEZT)
Duitsland Vlag van Duitsland 2 – 1 Vlag van Mexico Mexico Stade de la Mosson, Montpellier
Toeschouwers: 29.800
Scheidsrechter: Vítor Melo Pereira (Vlag van Portugal Portugal)
Klinsmann Goal 75'
Bierhoff Goal 86'
Wedstrijdverslag Goal 47' Hernández
Nederland - Joegoslavië[bewerken | brontekst bewerken]

29 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Nederland Vlag van Nederland 2 – 1 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië Stade de Toulouse, Toulouse
Toeschouwers: 33.500
Scheidsrechter: José Garcia Aranda (Vlag van Spanje Spanje)
Bergkamp Goal 38'
Davids Goal 90+2'
Wedstrijdverslag Goal 48' Komljenović
Roemenië - Kroatië[bewerken | brontekst bewerken]

30 juni 1998
«onderlinge duels»
16:30 (MEZT)
Roemenië Vlag van Roemenië 0 – 1 Vlag van Kroatië Kroatië Parc Lescure, Bordeaux
Toeschouwers: 31.800
Scheidsrechter: Javier Castrilli (Vlag van Argentinië Argentinië)
Wedstrijdverslag Goal 45+2' (pen.) Šuker
Argentinië - Engeland[bewerken | brontekst bewerken]

30 juni 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Argentinië Vlag van Argentinië 2 – 2
(nv)
Vlag van Engeland Engeland Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 30.600
Scheidsrechter: Kim Milton Nielsen (Vlag van Denemarken Denemarken)
Batistuta Goal 6' (pen.)
Zanetti Goal 45+1'
Wedstrijdverslag Goal 10' (pen.) Shearer
Goal 16' Owen
  Strafschoppen  
Berti Gescoord met penalty
Crespo Gemiste strafschop (gered)
Verón Gescoord met penalty
Gallardo Gescoord met penalty
Ayala Gescoord met penalty
4 – 3 Gescoord met penalty Shearer
Gemiste strafschop (gered) Ince
Gescoord met penalty Merson
Gescoord met penalty Owen
Gemiste strafschop (gered) Batty

Kwartfinale[bewerken | brontekst bewerken]

Ten opzichte van het vorige WK plaatsten Brazilië, Italië, Nederland en Duitsland zich opnieuw voor de kwartfinales, Roemenië werd uitgeschakeld door Kroatië, de plaatsen van Zweden Bulgarije en Spanje werden ingenomen door Frankrijk, Denemarken en Argentinië. Europa verloor één deelnemer (van zeven naar zes) ten voordele van Zuid-Amerika (van één naar twee).

Frankrijk - Italië[bewerken | brontekst bewerken]

3 juli 1998
«onderlinge duels»
16:30 (MEZT)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 0 – 0
(nv)
Vlag van Italië Italië Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 77.000
Scheidsrechter: Hugh Dallas (Vlag van Schotland Schotland)
Wedstrijdverslag
  Strafschoppen  
Zidane Gescoord met penalty
Lizarazu Gemiste strafschop (gered)
Trezeguet Gescoord met penalty
Henry Gescoord met penalty
Blanc Gescoord met penalty
4 – 3 Gescoord met penalty R. Baggio
Gemiste strafschop (gered) Albertini
Gescoord met penalty Costacurta
Gescoord met penalty Vieri
Gemiste strafschop (deklat) Di Biagio
Brazilië - Denemarken[bewerken | brontekst bewerken]

3 juli 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Brazilië Vlag van Brazilië 3 – 2 Vlag van Denemarken Denemarken Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 35.500
Scheidsrechter: Gamal Al-Ghandour (Vlag van Egypte Egypte)
Bebeto Goal 11'
Rivaldo Goal 27', Goal 60'
Wedstrijdverslag Goal 2' Jørgensen
Goal 50' B. Laudrup
Nederland - Argentinië[bewerken | brontekst bewerken]

4 juli 1998
«onderlinge duels»
16:30 (MEZT)
Nederland Vlag van Nederland 2 – 1 Vlag van Argentinië Argentinië Stade Vélodrome, Marseille
Toeschouwers: 55.000
Scheidsrechter: Arturo Brizio Carter (Vlag van Mexico Mexico)
Kluivert Goal 12'
Bergkamp Goal 89'
Wedstrijdverslag Goal 17' López
Duitsland - Kroatië[bewerken | brontekst bewerken]

4 juli 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Duitsland Vlag van Duitsland 0 – 3 Vlag van Kroatië Kroatië Stade de Gerland, Lyon
Toeschouwers: 39.100
Scheidsrechter: Rune Pedersen (Vlag van Noorwegen Noorwegen)
Wedstrijdverslag Goal 45+3' Jarni
Goal 80' Vlaović
Goal 85' Šuker

Voor de halve finales plaatsen zich drie Europese en één Zuid Amerikaans land, hetzelfde als in 1994. Brazilië was er opnieuw bij, Italië werd uitgeschakeld door Frankrijk, Nederland en Kroatië namen de plaatsen in van Zweden en Bulgarije.

Halve finale[bewerken | brontekst bewerken]

Brazilië - Nederland[bewerken | brontekst bewerken]

7 juli 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Brazilië Vlag van Brazilië 1 – 1
(nv)
Vlag van Nederland Nederland Stade Vélodrome, Marseille
Toeschouwers: 54.000
Scheidsrechter: Ali Bujsaim (Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische Emiraten)
Ronaldo Goal 46' Wedstrijdverslag Goal 87' Kluivert
  Strafschoppen  
Ronaldo Gescoord met penalty
Rivaldo Gescoord met penalty
Emerson Gescoord met penalty
Dunga Gescoord met penalty
4 – 2 Gescoord met penalty F. de Boer
Gescoord met penalty Bergkamp
Gemiste strafschop (gered) Cocu
Gemiste strafschop (gered) R. de Boer
Frankrijk - Kroatië[bewerken | brontekst bewerken]

8 juli 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Frankrijk Vlag van Frankrijk 2 – 1 Vlag van Kroatië Kroatië Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 76.000
Scheidsrechter: José Garcia Aranda (Vlag van Spanje Spanje)
Thuram Goal 47', Goal 69' Wedstrijdverslag Goal 46' Šuker

Troostfinale[bewerken | brontekst bewerken]


11 juli 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Nederland Vlag van Nederland 1 – 2 Vlag van Kroatië Kroatië Parc des Princes, Parijs
Toeschouwers: 45.500
Scheidsrechter: Epifanio González (Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay)
Zenden Goal 21' Wedstrijdverslag Goal 13' Prosinečki
Goal 35' Šuker

Finale[bewerken | brontekst bewerken]

De finale was opnieuw een confrontatie tussen Europa en Zuid-Amerika. Brazilië haalde opnieuw de finale, Italië werd uitgeschakeld door Frankrijk.

Zie Finale wereldkampioenschap voetbal 1998 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

12 juli 1998
«onderlinge duels»
21:00 (MEZT)
Brazilië Vlag van Brazilië 0 – 3 Vlag van Frankrijk Frankrijk Stade de France, Saint-Denis
Toeschouwers: 80.000
Scheidsrechter: Said Belqola (Vlag van Marokko Marokko)
Wedstrijdverslag Goal 27', Goal 45+1' Zidane
Goal 90+3' Petit
1998 Wereldkampioen
Star*.svg
Vlag van Frankrijk
FRANKRIJK
Eerste titel

Toernooiranglijst[bewerken | brontekst bewerken]

Plaats Land Groep GW Win Gel Ver DV DT +/- Pnt
1 Vlag van Frankrijk Frankrijk C 7 6 1 0 15 2 +13 19
2 Vlag van Brazilië Brazilië A 7 4 1 2 14 10 +4 13
3 Vlag van Kroatië Kroatië H 7 5 0 2 11 5 +6 15
4 Vlag van Nederland Nederland E 7 3 3 1 13 7 +6 12
Uitgeschakeld in de Kwartfinales
5 Vlag van Italië Italië B 5 3 2 0 8 3 +5 11
6 Vlag van Argentinië Argentinië H 5 3 1 1 10 4 +6 10
7 Vlag van Duitsland Duitsland F 5 3 1 1 8 6 +2 10
8 Vlag van Denemarken Denemarken C 5 2 1 2 9 7 +2 7
Uitgeschakeld in de Achtste finales
9 Vlag van Engeland Engeland G 4 2 1 1 7 4 +3 7
10 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië F 4 2 1 1 5 4 +1 7
11 Vlag van Roemenië Roemenië G 4 2 1 1 4 3 +1 7
12 Vlag van Nigeria Nigeria D 4 2 0 2 6 9 −3 6
13 Vlag van Mexico Mexico E 4 1 2 1 8 7 +1 5
14 Vlag van Paraguay (1990-2013) Paraguay D 4 1 2 1 3 2 +1 5
15 Vlag van Noorwegen Noorwegen A 4 1 2 1 5 5 0 5
16 Vlag van Chili Chili B 4 0 3 1 5 8 −3 3
Uitgeschakeld in de groepsfase
17 Vlag van Spanje Spanje D 3 1 1 1 8 4 +4 4
18 Vlag van Marokko Marokko A 3 1 1 1 5 5 0 4
19 Vlag van België België E 3 0 3 0 3 3 0 3
20 Vlag van Iran Iran F 3 1 0 2 2 4 −2 3
21 Vlag van Colombia Colombia G 3 1 0 2 1 3 −2 3
22 Vlag van Jamaica Jamaica H 3 1 0 2 3 9 −6 3
23 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk B 3 0 2 1 3 4 −1 2
24 Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika C 3 0 2 1 3 6 −3 2
25 Vlag van Kameroen Kameroen B 3 0 2 1 2 5 −3 2
26 Vlag van Tunesië Tunesië G 3 0 1 2 1 4 −3 1
27 Vlag van Schotland Schotland A 3 0 1 2 2 6 −4 1
28 Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië C 3 0 1 2 2 7 −5 1
29 Vlag van Bulgarije Bulgarije D 3 0 1 2 1 7 −6 1
30 Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea E 3 0 1 2 2 9 −7 1
31 Vlag van Japan Japan H 3 0 0 3 1 4 −3 0
32 Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten F 3 0 0 3 1 5 −4 0
1998 world cup.png

Statistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Aantal wedstrijden 64
Totaal aantal doelpunten 171
Eigen doelpunten 6
Aantal rode kaarten 28
Aantal gele kaarten 258
Doelpuntgemiddelde per wedstrijd 2,67
Toeschouwerstotaal 2.785.100
Toeschouwersgemiddelde 43.517

Doelpuntenmakers[bewerken | brontekst bewerken]

6 doelpunten
5 doelpunten
4 doelpunten
3 doelpunten
2 doelpunten
1 doelpunt
Eigen doelpunten
Zie de categorie 1998 FIFA World Cup van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.