Jürgen Klinsmann

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jürgen Klinsmann
Trainer Klinsmann.JPG
Persoonlijke informatie
Volledige naam Jürgen Klinsmann
Bijnaam Klinsi
De Gouden Bombardier
De Blonde Rat [1]
Geboortedatum 30 juli 1964
Geboorteplaats Göppingen, West-Duitsland
Lengte 182 cm
Positie Aanvaller
Clubinformatie
Spelend bij Gestopt in 2003
Huidige club Verenigde Staten
Functie Bondscoach
Jeugd
1972–1974
1974–1978
1978–1981
TB Gingen
SC Geislingen an der Steige
Stuttgarter Kickers
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1981–1984
1984–1989
1989–1992
1992–1994
1994–1995
1995–1997
1997–1998
1998
2003
Totaal
Stuttgarter Kickers
VfB Stuttgart
Internazionale
AS Monaco
Tottenham Hotspur
Bayern München
Sampdoria
Tottenham Hotspur
Orange County BS
61 (22)
156 (79)
123 (40)
65 (29)
41 (21)
65 (31)
08 0(2)
15 0(9)
08 0(5)
514(232)
Interlands
1987–1998 Vlag van Duitsland Duitsland 108 0(47)
Getrainde clubs
2004–2006
2008–2009
2011–
Duitsland
Bayern München
Verenigde Staten
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Beluister

(info)

Jürgen Klinsmann (Göppingen, 30 juli 1964) is een Duits voetbalcoach en voormalig voetballer.

Spelerscarrière[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Jürgen Klinsmann werd geboren in het West-Duitse Göppingen als de zoon van Martha en Siegfried Klinsmann. Zijn vader was een bakker. Daarnaast had hij ook drie broers.

Via de bescheiden clubs TB Gingen en Geislingen an der Steige belandde Klinsmann in 1974 bij de jeugd van SV Stuttgarter Kickers. De blonde aanvaller bleek al snel een talentvolle voetballer te zijn, maar moest van zijn ouders zijn opleiding als bakker afmaken. In 1982 rondde Klinsmann zijn bakkersopleiding af.

Stuttgarter Kickers[bewerken]

Datzelfde jaar maakte Klinsmann zijn debuut in het eerste elftal van Stuttgarter Kickers. Vanaf het seizoen 1982/83 zou de 17-jarige spits een vaste waarde worden. In die dagen legde Klinsmann ook regelmatig intensieve trainingen af onder leiding van Horst Allman, een gerenommeerde sprintcoach. Onder toezicht van Allman verbeterde Klinsmann zijn snelheid. In het seizoen 1983/84 werd hij met 19 doelpunten een van de uitblinkers in de 2. Bundesliga.

VfB Stuttgart[bewerken]

Klinsmann (midden) als speler van VfB Stuttgart (1989).

In 1984 stapte Klinsmann over naar stadsrivaal VfB Stuttgart, dat toen in tegenstelling tot Stuttgarter Kickers wel in de Bundsliga uitkwam. Onder coach Willi Entenmann werd de jonge aanvaller meteen een titularis. In zijn eerste seizoen op het hoogste niveau scoorde Klinsmann 15 doelpunten, waardoor hij samen met Karl Allgöwer topschutter van het team werd. De blonde spits had een uitstekend torinstinct, maar kon niet voorkomen dat Stuttgart in de middenmoot bleef hangen. In 1986 bereikte Klinsmann met Stuttgart de finale van de DFB-Pokal. Stuttgart verloor daarin met 5-2 van Bayern München. Hoewel Stuttgart ook nadien in de Duitse competitie niet verder raakte dan de subtop bleef Klinsmann zich verder ontwikkelen als spits. In het seizoen 1987/88 maakte hij naam met een omhaaldoelpunt tegen Bayern München. Hij scoorde dat seizoen in totaal 19 doelpunten en werd zo topschutter in de Bundesliga. Na afloop van het seizoen werd de 24-jarige Klinsmann voor het eerst verkozen tot Duits voetballer van het jaar.

In het seizoen 1988/89 bereikte Stuttgart, dat inmiddels onder leiding van Arie Haan stond, de finale van de UEFA Cup. Klinsmann kwam in de heenwedstrijd tegen het Napoli van stervoetballer Diego Maradona niet in actie en zag hoe de Duitsers met 2-1 verloren. In de terugwedstrijd was Klinsmann er wel bij. Hij scoorde een doelpunt, maar raakte met Stuttgart niet verder dan een 3-3 gelijkspel.

Internazionale[bewerken]

In de zomer van 1989 tekende Klinsmann een driejarig contract bij Internazionale. De Italiaanse club van coach Giovanni Trapattoni beschikte toen met Andreas Brehme en Lothar Matthäus al over twee Duitse internationals. Ondanks de defensieve tactiek van Trapattoni slaagde Klinsmann er in zijn eerste jaar in Milaan in om 13 te keer te scoren. Hij leerde bovendien Italiaans spreken, waardoor hij zich ook bij de supporters populair maakte. Na zijn eerste seizoen nam hij met West-Duitsland deel aan het WK in Italië. Klinsmann veroverde er met zijn land de wereldtitel.

Het daaropvolgende seizoen won hij ook met Inter een eerste prijs. Klinsmann en zijn ploegmaats bereikten de finale van de UEFA Cup en namen het daarin met AS Roma op tegen een andere Italiaanse topclub. Inter won de heenwedstrijd in Milaan met 2-0 en hield in de terugwedstrijd stand ondanks een 1-0 nederlaag. In de Serie A bevestigde Klinsmann dat jaar zijn goede vorm met in totaal 14 goals. Na het seizoen werd Klinsmanns contract met twee jaar verlengd.

In 1991 werd Trapattoni opgevolgd Corrado Orrico, maar onder diens leiding zakte Inter in elkaar. Er werden kliekjes gevormd binnen de spelersgroep en topspelers als Klinsmann haalden nooit hun beste vormpeil. Orrico werd nog voor het einde van het seizoen ontslagen, maar ook onder diens opvolger Luis Suárez presteerde Inter niet goed. Klinsmann viel door zijn slechte prestaties ook even naast het Duits elftal.

AS Monaco[bewerken]

Na het EK 1992 ruilde de aanvaller Italië in voor Frankrijk. Klinsmann ging aan de slag bij het AS Monaco van trainer Arsène Wenger en werd er in de loop der jaren een ploegmaat van onder meer Victor Ikpeba, Emmanuel Petit, Youri Djorkaeff en de Belgen Enzo Scifo en Philippe Léonard. De aanvaller maakte er meteen indruk en loodste Monaco in 1993 naar de tweede plaats in de Ligue 1. Omdat kampioen Olympique Marseille later beschuldigd werd van omkoping mocht Monaco in 1993/94 als vicekampioen deelnemen aan de UEFA Champions League. De Franse club bereikte verrassend de halve finale, waarin het werd uitgeschakeld door latere winnaar AC Milan.

Klinsmann miste wel een deel van het seizoen door gescheurde ligamenten. Bovendien raakte Monaco in de Ligue 1 niet verder dan de 9e plaats. De Duitser, die steeds vaker als enige spits werd uitgespeeld, begon zijn ploegmaats op de korrel te nemen. Na het succesvolle WK 1994 zocht hij andere oorden op.

Tottenham Hotspur[bewerken]

Ondanks een aanbieding van het Spaanse Atlético Madrid tekende de 30-jarige spits na het WK een contract bij Tottenham Hotspur, dat £2 miljoen (zo'n €2,355 miljoen) betaalde voor zijn transfer. In Engeland was echter niet iedereen even enthousiast met de komst van de Duitser. Klinsmann had in Engeland een slechte reputatie wat betreft schwalbes. Daarnaast had hij ook een belangrijk aandeel in de uitschakeling van de Engelse nationale ploeg op het WK 1990.

Ondanks het scepticisme van de Britse voetbalpers werd Klinsmann in geen tijd een publiekslieveling in Londen. Bij zijn debuutwedstrijd tegen Sheffield United was hij meteen goed voor een doelpunt. Bij het vieren van de goal zorgde hij voor wat zelfspot door opvallend naar de grond te duiken. Tottenham won het spannende duel met 3-4.

Klinsmann werd zo geliefd in Engeland dat er zo'n 150.000 shirts van hem verkocht werden. Daarnaast kreeg hij ook een beeld in Madame Tussauds wassenbeeldenmuseum.

Hij sloot het seizoen af met 21 competitiedoelpunten en werd nadien verkozen tot FWA Footballer of the Year. Hij was na Bert Trautmann de tweede Duitser die de trofee wist te winnen.

Bayern München[bewerken]

Na een afwezigheid van zes jaar keerde Klinsmann terug naar zijn vaderland. Hij belandde in 1995 bij FC Bayern München, dat toen onder leiding stond van coach Otto Rehhagel. Bayern werd, ondanks een trainerswissel in april 1996, vicekampioen en veroverde voor het eerst de UEFA Cup. In de finale versloeg Bayern het Franse Girondins de Bordeaux met 2-0 en 3-1 zeges. Klinsmann scoorde in de terugwedstrijd het laatste doelpunt van de finale. In totaal was hij goed voor 15 doelpunten in de UEFA Cup, een record dat pas in 2011 verbroken werd door Radamel Falcao's 17 doelpunten in de UEFA Europa League.

In 1996 werd de spits opnieuw verenigd met coach Giovanni Trapattoni. Onder de Italiaan veroverde de 33-jarige Klinsmann zijn eerste Duitse landstitel. Bayern werd in 1997 kampioen met twee punten voorsprong op Bayer Leverkusen.

Ondanks het veroveren van de UEFA Cup en de Duitse titel kende Klinsmann geen al te beste periode in München. Hij had een slechte relatie met ploegmaat Lothar Matthäus en ook Trapattoni gunde de spits weinig vertrouwen. De Italiaanse coach wisselde de spits enkele weken voor het binnenhalen van de titel door Carsten Lakies, een Duitse amateurvoetballer die nadien nooit nog voor het eerste elftal zou uitkomen. Een gefrustreerde Klinsmann trapte na de wissel een reclamebord stuk.

Sampdoria en opnieuw Tottenham[bewerken]

In 1997 keerde Klinsmann terug naar Italië. Hij tekende een contract bij Sampdoria, maar verliet de club al tijdens de winterstop. Voor de terugronde van het seizoen 1997/98 werd hij uitgeleend aan zijn ex-club Tottenham. Daar scoorde hij 9 keer in 15 competitieduels. Vier van die treffers maakte hij in een ruime zege tegen Wimbledon FC (6-2). Na de laatste speeldag van de Premier League zette Klinsmann een punt achter zijn spelerscarrière.

In 2003 maakte Klinsmann nog even een comeback. Onder het pseudoniem "Jay Göppingen" - verwijzend naar zijn geboorteplaats - sloot hij zich in 2003 aan bij Orange County Blue Star. Hij speelde 8 wedstrijden voor de Amerikaanse club en maakte daarin 5 doelpunten. Klinsmann woonde op dat ogenblik al een tijdje in Californië.

Statistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Wed. Goals
1981/82 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Stuttgarter Kickers 2. Bundesliga 6 1
1982/83 20 2
1983/84 35 19
1984/85 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland VfB Stuttgart Bundesliga 32 15
1985/86 33 16
1986/87 32 16
1987/88 34 19
1988/89 25 13
1989/90 Vlag van Italië Internazionale Serie A 31 13
1990/91 33 14
1991/92 31 7
1992/93 Vlag van Frankrijk AS Monaco Division 1 35 19
1993/94 30 10
1994/95 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur Premier League 41 21
1995/96 Vlag van Duitsland Bayern München Bundesliga 32 16
1996/97 33 15
1997/98 Vlag van Italië Sampdoria Serie A 8 2
Vlag van Engeland Tottenham Hotspur Premier League 15 9
2003 Vlag van Verenigde Staten Orange County Blue Star PDSL - Southwest 8 5
TOTAAL 514 232

Nationale ploeg[bewerken]

Klinsmann maakte als tiener deel uit van de nationale jeugdploegen van West-Duitsland. In 1988 nam hij met zijn land deel aan de Olympische Spelen in Seoel. Duitsland veroverde er brons door in de troostfinale met 3-0 te winnen van Italië. Klinsmann opende in dat duel al na vijf minuten de score.

Een jaar eerder had de spits ook zijn debuut gemaakt bij het West-Duits elftal van bondscoach Franz Beckenbauer. De oud-wereldkampioen nam de 24-jarige aanvaller in 1988 ook mee naar het Europees kampioenschap, dat door West-Duitsland zelf werd georganiseerd. De Duitsers werden er in de halve finale uitgeschakeld door later winnaar Nederland (2-1). Twee jaar later werd West-Duitsland wereldkampioen. Op het WK in Italië nam het team van Beckenbauer sportieve wraak tegen Nederland, dat in de 1/8 finale met 2-1 werd uitgeschakeld. Het geladen duel werd ontsierd door een spuwincident tussen Frank Rijkaard en Klinsmanns spitsbroeder Rudi Völler. Na de uitsluiting van Völler vormde Klinsmann met succes een eenmansaanval. In de finale werd Argentinië met 1-0 verslagen.

Twee jaar later bereikte Duitsland, dat inmiddels gecoacht werd door Berti Vogts, ook de finale van het EK in Zweden. In de finale verloren de Duitsers met 2-0 van Denemarken. Klinsmann speelde de volledige wedstrijd.

Op het WK 1994 in de Verenigde Staten werd België uitgeschakeld na een controversieel duel waarin de Zwitserse scheidsrechter Kurt Röthlisberger de Belgen geen strafschop toekende na een duidelijke overtreding op de doorgebroken Josip Weber. Röthlisberger werd na de wedstrijd door de FIFA naar huis gestuurd, Duitsland zelf vloog er een ronde later uit na een 2-1 nederlaag tegen Bulgarije. Klinsmann scoorde vijf keer tijdens het WK en kwam zo één doelpunt tekort om gedeeld topschutter te worden.

In 1996 nam Vogts de inmiddels 32-jarige Klinsmann ook mee naar het EK in Engeland. De Duitsers bereikten er opnieuw de finale en wonnen daarin met 2-1 van Tsjechië na een golden goal van invaller Oliver Bierhoff. Klinsmann was op dat ogenblik aanvoerder van het Duits elftal en mocht dus als eerste de Europese beker in ontvangst nemen. Hij kreeg de prijs uit handen van koningin Elizabeth II.

Ook toen Duitsland zich plaatste voor het WK 1998 in Frankrijk bleef de inmiddels 34-jarige Klinsmann aanvoerder. Duitsland overleefde de groepsfase en schakelde in de 1/8 finale Mexico uit. In de kwartfinale botste Duitsland op Kroatië, dat voor het eerst aan een WK deelnam. De Kroaten wonnen overtuigend met 3-0.

Klinsmann speelde in totaal 108 wedstrijden voor Duitsland en was goed voor 47 goals. Alleen Lothar Matthäus (150), Miroslav Klose (130) en Lukas Podolski (111) kwamen vaker uit voor Die Mannschaft. Klinsmann, die in eigen land de bijnaam "Gouden Bormbardier" kreeg omwille van zijn blonde haren en neus voor doelpunten, scoorde voor Duitsland op zes opeenvolgende toernooien (EK 1988, WK 1990, EK 1992, WK 1994, EK 1996, WK 1998).

Trainerscarrière[bewerken]

Klinsmann als bondscoach van Duitsland (2005).

Bondscoach Duitsland[bewerken]

Op 26 juli 2004 volgde Klinsmann zijn vroegere spitsbroeder Rudi Völler op als bondscoach van Duitsland. Het team had er net een slecht Europees kampioenschap opzitten, waardoor Klinsmann besloot om drastisch in te grijpen. Hij begon zijn spelerskern te verjongen en zei dat hij geen rekening hield met de reputatie van spelers, enkel met hun prestaties. Hij nam ook oud-ploegmaat Oliver Bierhoff in dienst. Die moest zich met de public relations van het team bezighouden, zodat hij zich meer op het trainingsgedeelte kon concentreren. In de aanloop naar het WK 2006, waarvoor Duitsland als gastland rechtstreeks geplaatst was, kreeg Klinsmann heel wat kritiek te verduren. Zeker toen Duitsland in een oefenduel met 4-1 verloor van Italië. Ook zijn te aanvallende tactiek werd door de pers op de korrel genomen. Tijdens de Confederations Cup in 2005 begon Klinsmann te roteren onder zijn doelmannen, tot grote ergernis van keeper Oliver Kahn. In april 2006 koos Klinsmann resoluut voor Jens Lehmann als eerste doelman. Lehmann bereikte dat jaar met Arsenal FC de finale van de Champions League.

Op het WK maakte Duitsland een uitstekende indruk. Het won in de groepsfase elke wedstrijd en plaatste zich uiteindelijk voor de halve finale. Daarin verloor Duitsland met 2-0 van Italië. In de troostfinale won Duitsland met 3-1 van Portugal. Na het toernooi kreeg de fel bekritiseerde Klinsmann meer steun van het publiek. Ook Franz Beckenbauer, die aanvankelijk geen aanhanger was van Klinsmann, hoopte dat hij zou doorgaan als bondscoach.

Ondanks zijn toegenomen populariteit als bondscoach besloot Klinsmann op 11 juli 2006 om zijn contract niet te verlengen. De assistent van Klinsmann, Joachim Löw, nam het roer over.

Klinsmann was in het seizoen 2008/09 coach van Bayern München.

Bayern München[bewerken]

In juli 2008 volgde Klinsmann succescoach Ottmar Hitzfeld op als trainer van Bayern München, dat toen net kampioen was geworden. Klinsmann probeerde de club verder te professionaliseren. Hij richtte een nieuw performance center op en maakte van Engels de voertaal binnen het team.[2] De club investeerde ook duizenden euro's aan computers, die door Klinsmann gebruikt werden om zijn spelers instructies mee te geven. Dit stond in sterk contrast met zijn latere opvolger Jupp Heynckes, die een bord en enkele stiften gebruikte om de tactiek te bespreken.[3]

Op 27 april 2009 werd Klinsmann, die een conflict had met het bestuur, ontslagen. Bayern was op dat ogenblik slechts drie punten verwijderd van de eerste plaats. Jupp Heynckes maakte het seizoen verder af.

Bondscoach Verenigde Staten[bewerken]

Na zijn ontslag bij Bayern keerde Klinsmann terug naar Amerika. Hij werd er raadgever bij Toronto FC. Op 29 juli 2011 werd hij aangesteld als bondscoach van de Verenigde Staten.[4] Een jaar zorgde zijn team voor een historische zege tegen Italië. De viervoudige wereldkampioen verloor met 1-0 van de Verenigde Staten. Het was de eerste maal dat de Verenigde Staten wisten te winnen van Italië, dat toen al 20 wedstrijden ongeslagen was. In juli 2013 veroverde hij met de Verenigde Staten de CONCACAF Gold Cup. In de finale won het elftal van Klinsmann met het kleinste verschil van Panama. Op 10 september 2013 plaatse Klinsmann zich met de Verenigde Staten voor het WK 2014 in Brazilië. Op 12 december 2013 werd zijn contract verlengd tot medio 2018. Op het eindtoernooi overleefden de Verenigde Staten de groepsfase met Portugal, Duitsland en Ghana als tegenstanders. Klinsmann werd achter vaderland Duitsland tweede in de groep en werd door België uitgeschakeld in de volgende ronde (knock-outfase).

Interlands Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten onder leiding van Jürgen Klinsmann
Datum Wedstrijd Uitslag Competitie
1 10 augustus 2011 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenMexico Vlag van Mexico 1 – 1 Oefeninterland
2 2 september 2011 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenCosta Rica Vlag van Costa Rica 1 – 0 Oefeninterland
3 6 september 2011 Vlag van België BelgiëVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 0 Oefeninterland
4 8 oktober 2011 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenHonduras Vlag van Honduras 1 – 0 Oefeninterland
5 11 oktober 2011 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenEcuador Vlag van Ecuador 0 – 1 Oefeninterland
6 11 november 2011 Vlag van Frankrijk FrankrijkVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 0 Oefeninterland
7 15 november 2011 Vlag van Slovenië SloveniëVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 2 – 3 Oefeninterland
8 21 januari 2012 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenVenezuela Vlag van Venezuela 1 – 0 Oefeninterland
9 25 januari 2012 Vlag van Panama PanamaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 0 – 1 Oefeninterland
10 29 februari 2012 Vlag van Italië ItaliëVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 0 – 1 Oefeninterland
11 26 mei 2012 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenSchotland Vlag van Schotland 5 – 1 Oefeninterland
12 30 mei 2012 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenBrazilië Vlag van Brazilië 1 – 4 Oefeninterland
13 3 juni 2012 Vlag van Canada CanadaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 0 – 0 Oefeninterland
14 8 juni 2012 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenAntigua en Barbuda Vlag van Antigua en Barbuda 3 – 1 WK-kwalificatie
15 12 juni 2012 Vlag van Guatemala GuatemalaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 1 WK-kwalificatie
16 15 augustus 2012 Vlag van Mexico MexicoVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 0 – 1 Oefeninterland
17 7 september 2012 Vlag van Jamaica JamaicaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 2 – 1 WK-kwalificatie
18 11 september 2012 Vlag van Jamaica JamaicaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 0 WK-kwalificatie
19 12 oktober 2012 Vlag van Antigua en Barbuda Antigua en BarbudaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 2 WK-kwalificatie
20 16 oktober 2012 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenGuatemala Vlag van Guatemala 3 – 1 WK-kwalificatie
21 14 november 2012 Vlag van Rusland RuslandVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 2 – 2 Oefeninterland
22 29 januari 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenCanada Vlag van Canada 0 – 0 Oefeninterland
23 6 februari 2013 Vlag van Honduras HondurasVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 2 – 1 WK-kwalificatie
24 22 maart 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenCosta Rica Vlag van Costa Rica 1 – 0 WK-kwalificatie
25 26 maart 2013 Vlag van Mexico MexicoVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 0 – 0 WK-kwalificatie
26 29 mei 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenBelgië Vlag van België 2 – 4 Oefeninterland
27 2 juni 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenDuitsland Vlag van Duitsland 4 – 3 Oefeninterland
28 7 juni 2013 Vlag van Jamaica JamaicaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 2 WK-kwalificatie
29 11 juni 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenPanama Vlag van Panama 2 – 0 WK-kwalificatie
30 18 juni 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenHonduras Vlag van Honduras 1 – 0 WK-kwalificatie
31 5 juli 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenGuatemala Vlag van Guatemala 6 – 0 Oefeninterland
32 9 juli 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenBelize Vlag van Belize 6 – 1 CONCACAF Gold Cup
33 13 juli 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenCuba Vlag van Cuba 4 – 1 CONCACAF Gold Cup
34 16 juli 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenCosta Rica Vlag van Costa Rica 1 – 0 CONCACAF Gold Cup
35 21 juli 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenEl Salvador Vlag van El Salvador 5 – 1 CONCACAF Gold Cup
36 24 juli 2013 Vlag van Honduras HondurasVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 3 CONCACAF Gold Cup
37 28 juli 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenPanama Vlag van Panama 1 – 0 CONCACAF Gold Cup
38 14 augustus 2013 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en HerzegovinaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 3 – 4 Oefeninterland
39 6 september 2013 Vlag van Costa Rica Costa RicaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 3 – 1 WK-kwalificatie
40 10 september 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenMexico Vlag van Mexico 2 – 0 WK-kwalificatie
41 11 oktober 2013 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenJamaica Vlag van Jamaica 2 – 0 WK-kwalificatie
42 15 oktober 2013 Vlag van Panama PanamaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 2 – 3 WK-kwalificatie
43 15 november 2013 Vlag van Schotland SchotlandVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 0 – 0 Oefeninterland
44 19 november 2013 Vlag van Oostenrijk OostenrijkVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 0 Oefeninterland
45 1 februari 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenZuid-Korea Vlag van Zuid-Korea 2 – 0 Oefeninterland
46 5 maart 2014 Vlag van Oekraïne OekraïneVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 2 – 0 Oefeninterland
47 2 april 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenMexico Vlag van Mexico 2 – 2 Oefeninterland
48 27 mei 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenAzerbeidzjan Vlag van Azerbeidzjan 2 – 0 Oefeninterland
49 1 juni 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenTurkije Vlag van Turkije 2 – 1 Oefeninterland
50 7 juni 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenNigeria Vlag van Nigeria 2 – 1 Oefeninterland
51 12 juni 2014 Vlag van Ghana GhanaVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 2 Wereldkampioenschap
52 22 juni 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenPortugal Vlag van Portugal 2 – 2 Wereldkampioenschap
53 26 juni 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenDuitsland Vlag van Duitsland 0 – 1 Wereldkampioenschap
54 1 juli 2014 Vlag van België BelgiëVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 2 – 1 Wereldkampioenschap
55 3 september 2014 Vlag van Tsjechië TsjechiëVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 0 – 1 Oefeninterland
56 10 oktober 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenEcuador Vlag van Ecuador 1 – 1 Oefeninterland
57 14 oktober 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenHonduras Vlag van Honduras 1 – 1 Oefeninterland
58 14 november 2014 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenColombia Vlag van Colombia 1 – 2 Oefeninterland
59 18 november 2014 Vlag van Ierland IerlandVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 4 – 1 Oefeninterland
60 1 februari 2015 Vlag van Chili ChiliVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 3 – 2 Oefeninterland
61 8 februari 2015 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenPanama Vlag van Panama 2 – 0 Oefeninterland
62 25 maart 2015 Vlag van Denemarken DenemarkenVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 3 – 2 Oefeninterland
63 31 maart 2015 Vlag van Zwitserland ZwitserlandVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 1 Oefeninterland
64 15 april 2015 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenMexico Vlag van Mexico 2 – 0 Oefeninterland
65 5 juni 2015 Vlag van Nederland NederlandVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 3 – 4 Oefeninterland
66 10 juni 2015 Vlag van Duitsland DuitslandVerenigde Staten Vlag van Verenigde Staten 1 – 2 Oefeninterland
67 3 juli 2015 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenGuatemala Vlag van Guatemala 4 – 0 Oefeninterland
68 7 juli 2015 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenHonduras Vlag van Honduras 2 – 1 CONCACAF Gold Cup
69 10 juli 2015 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenHaïti Vlag van Haïti 1 – 0 CONCACAF Gold Cup
70 13 juli 2015 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenPanama Vlag van Panama 1 – 1 CONCACAF Gold Cup
71 18 juli 2015 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenCuba Vlag van Cuba 6 – 0 CONCACAF Gold Cup
72 22 juli 2015 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenJamaica Vlag van Jamaica 1 – 2 CONCACAF Gold Cup
73 25 juli 2015 Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenPanama Vlag van Panama 1 – 1 [5] CONCACAF Gold Cup

Erelijst[bewerken]

Als speler[bewerken]

VfB Stuttgart

Internazionale

AS Monaco

Tottenham Hotspur

Bayern München

(West-)Duitsland

Als trainer[bewerken]

Duitsland

Verenigde Staten

Persoonlijk[bewerken]

Klinsmann leeft sinds 1998 in Los Angeles (Verenigde Staten) met zijn Amerikaanse echtgenote Debbie Chin en hun twee kinderen, Jonathan en Laila.

Zie ook[bewerken]

Vista-kmixdocked.png
Door op de afspeelknop te klikken kunt u dit artikel beluisteren. Na het opnemen kan het artikel gewijzigd zijn, waardoor de tekst van de opname wellicht verouderd is. Zie verder info over deze opname of download de opname direct. (Meer info over gesproken Wikipedia)
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Door zijn blonde haren en grote neus kreeg hij Italië de bijnaam "Blonde Rat".
  2. Podiumplek voor van Gaal bij Duitse taalprijs AD, 16 maart 2010
  3. Hoeness: "Met Heynckes winnen we wedstrijden voor 12.5 euro" Voetbalkrant, 21 oktober 2011
  4. Klinsmann staat na vijf jaar voor tweede poging als bondscoach Voetbalzone, 29 juli 2011
  5. De Verenigde Staten verliezen na strafschoppen met 2–3.
Voorganger:
Bob Bradley
Bondscoach van de Verenigde Staten
2011-
Voorganger:
Ottmar Hitzfeld
Trainer van Bayern München
2008-2009
Opvolger:
Jupp Heynckes
Voorganger:
Rudi Völler
Bondscoach van Duitsland
2004-2006
Opvolger:
Joachim Löw
Voorganger:
Uwe Rahn
Duits voetballer van het jaar
1988
Opvolger:
Thomas Häßler
Voorganger:
Andreas Köpke
Duits voetballer van het jaar
1994
Opvolger:
Matthias Sammer
Voorganger:
Uwe Rahn
Duits topschutter
1988
Opvolger:
Thomas Allofs
Voorganger:
Alan Shearer
FWA Footballer of the Year
1995
Opvolger:
Éric Cantona
Voorganger:
Felix Magath
Duits trainer van het jaar
2006
Opvolger:
Armin Veh