Europees kampioenschap voetbal 1996

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Europees kampioenschap voetbal 1996
Euro '96
Toernooi-informatie
Gastland Vlag van Engeland Engeland
Datum 8 juni 1996 - 30 juni 1996
Teams (van 1 confederatie)
Stadions (in 8 gaststeden)
Winnaar Vlag van Duitsland Duitsland (3e titel)
Toernooistatistieken
Wedstrijden 31
Doelpunten 64  (2,06 per wedstrijd)
Toeschouwers 1.275.857  (41.157 per wedstrijd)
Topscorer(s) Vlag van Engeland Alan Shearer (5 goals)
Beste speler Vlag van Duitsland Matthias Sammer
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Europees kampioenschap voetbal werd in 1996 gehouden in Engeland, van 8 juni tot en met 30 juni. Het was voor het eerst dat aan een EK zestien landen deelnamen. Het toernooi werd gewonnen door Duitsland.

België kwalificeerde zich niet voor de eindronde. Het eindigde in de groep op de derde plaats, achter Spanje en Denemarken.

Nederland kwalificeerde zich op het nippertje. In de groep eindigde Nederland op basis van het onderlinge resultaat tegen Noorwegen op de tweede plaats, achter Tsjechië. Na een beslissingswedstrijd tegen Ierland lag het ticket voor Oranje klaar.

Deelnemende landen[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Europees kampioenschap voetbal 1996 kwalificatie voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Deelnemende landen
Groep A Groep B Groep C Groep D

Vlag van Engeland Engeland
Vlag van Nederland Nederland
Vlag van Schotland Schotland
Vlag van Zwitserland Zwitserland

Vlag van Bulgarije Bulgarije
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Roemenië Roemenië
Vlag van Spanje Spanje

Vlag van Duitsland Duitsland
Vlag van Italië Italië
Vlag van Rusland Rusland
Vlag van Tsjechië Tsjechië

Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van Kroatië Kroatië
Vlag van Portugal Portugal
Vlag van Turkije Turkije

Speelsteden[bewerken]

Londen Manchester Liverpool Birmingham
Wembley Stadium
Capacity: 78,000
Old Trafford
Capaciteit: 55.000
Anfield
Capaciteit: 41.000
Villa Park
Capaciteit: 40.000
Old Wembley Stadium (external view).jpg Old Trafford inside 20060726 1.jpg View of inside Anfield Stadium from Anfield Road Stand.jpg Villaparkfromtopofholte.jpg
Speelsteden EK 1996.png
Leeds United-Galatasaray match in 20 April 2000.jpg Hillsborough Clock.JPG East Stand.JPG Nottingham MMB 15 City Ground.jpg
Elland Road
Capaciteit: 40.000
Hillsborough
Capaciteit: 39.000
St James' Park
Capaciteit: 37.000
City Ground
Capaciteit: 30.000
Leeds Sheffield Newcastle Nottingham

Scheidsrechters[bewerken]

Uitslagen[bewerken]

Eerste ronde[bewerken]

Groep A[bewerken]

Midden jaren negentig was Ajax het meest aansprekende team van Europa met fris, aanvallend voetbal. Vlak voor het EK verloor Ajax de finale van de Champions League na strafschoppen tegen Juventus. Ajax maakte een vermoeide indruk en de Ajacieden Mark Overmars en Frank de Boer misten het EK vanwege blessures. Een sluimerend conflict kwam echter bij het Nederlands elftal aan de oppervlakte, de meer geroutineerde spelers kregen een veel beter contract, terwijl de jonge spelers afgescheept werden met mindere beloningen. Edgar Davids en Michael Reiziger besloten na Clarence Seedorf de club te verlaten en omdat het contract verlopen was verlieten deze spelers als gevolg van het Bosman-arrest transfervrij de club. Dat de donker gekleurde spelers mindere contracten kregen, gaf de zaak een rascistisch karakter en de pers sprak over "de kabel". Het zorgde voor onrust rond het toch getalenteerde team.

In de eerste wedstrijd ging Nederland voortvarend van start en overspeelde het Schotse team en de scheidsrechter zag een zuivere handsbal over het hoofd. Na twintig minuten ging de storm al liggen en het team maakte een onrustige indruk. Vooral het verdedigingscentrum Edgar Davids - Clarence Seedorf blonk uit in een overdaad aan goede bedoelingen en foute beslissingen. De wedstrijd eindigde in een teleurstellend gelijkspel en Hiddink greep voor de wedstrijd tegen Zwitserland in, Davids nam de plaats in van de tegen Schotland geschorste Danny Blind. Tegen Zwitserland ging het nauwelijks beter: al vroeg in de wedstrijd werd Clarence Seedorf gewisseld, nadat hij ontsnapte aan een tweede gele kaart, de veel minder getalenteerde Johan de Kock verving hem en gaf de ploeg wat meer stabiliteit. Nederland kwam een aantal keren goed weg tegen de Zwitsers, die Nederland verrasten met een drie-mansaanval. Onder toeziend oog van vader Johan scoorde Jordi Cruijff een fraai doelpunt en vlak voor tijd besliste Dennis Bergkamp de wedstrijd na een lange voorzet van doelman Edwin van der Sar. De opluchting was groot na afloop, maar na de wedstrijd sloeg de stemming om: Davids verklaarde tegen een Zwitserse journalist, dat Hiddink vooral luisterde na de mening van bepaalde spelers (Hiddink must get his head out of players' asses so he can see better). Er was vooral veel onvrede ten opzichte van zijn teamgenoten Ronald de Boer en Danny Blind. Disiplinaire maatregelen konden niet uitblijven en Davids werd uit de selectie gezet en de pers storte zich op de problemen rond de selectie.

Ook de andere favoriet in deze groep Engeland speelde matig in het begin van het toernooi, tegen Zwitserland werd gelijk gespeeld. Er was veel consternatie rond het team ontstaan, nadat de selectie ontspoorde in een vliegtuig na een trip naar Azië, met name drankorgel Paul Gascoigne moest het ontgelden. In de tweede helft ging het nauwelijks beter, na een matige eerste helft scoorde Alan Shearer het eerste doelpunt, waarna doelman David Seaman een strafschop stopte en in de tegenaanal scoorde Gascoigne na een sterke, individuele actie. Iconisch was ook zijn manier van juichen, Gascoigne juichde op de grond, terwijl een teamgenoot water uit een bidon naar hem spoot.

Nederland en Engeland hadden genoeg aan een gelijkspel en heel Europa verwachtte dit ook, alleen Nederland was geen team meer na alle strubbelingen rond Edgar Davids en Engeland rook bloed. In de eerste helft nam Engeland al een voorsprong, Shearer benutte een strafschop. In de tweede helft stond het Wembley Stadium op zijn kop, Engeland walste over het zwakke Oranje heen en na 60 minuten stond het 4-0 voor Engeland door twee doelpunten van Teddy Sheringham en nog één van Shearer, vooral Paul Gascoigne maakte een ongrijpbare indruk. Schotland stond op dat moment met 1-0 voor tegen Zwitserland en was geplaatst, het was aan de uitblinkende Zwitserse doelman Pascolo te danken, dat het armoedig spelende Zwitserland geen monsternederlaag leed. In de 78e minuut scoorde invaller Patrick Kluivert het noodzakelijke tegendoelpunt voor Nederland, waardoor Oranje ondanks de zware nederlaag zich plaatste voor de kwartfinale, Schotland werd voor de zoveelste keer op doelsaldo uitgeschakeld op een groot toernooi.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Engeland Engeland 3 2 1 0 7 2 5 7
Vlag van Nederland Nederland 3 1 1 1 3 4 -1 4
Vlag van Schotland Schotland 3 1 1 1 1 2 -1 4
Vlag van Zwitserland Zwitserland 3 0 1 2 1 4 -3 1

8 juni 1996
15:00
Engeland Vlag van Engeland 1 – 1 Vlag van Zwitserland Zwitserland Wembley Stadium, Londen
Toeschouwers: 76.567
Scheidsrechter: Manuel Díaz Vega (Vlag van Spanje Spanje)
Shearer Goal 23' Wedstrijdverslag Türkyilmaz Goal 83' (pen.)

10 juni 1996
16:30
Nederland Vlag van Nederland 0 – 0 Vlag van Schotland Schotland Villa Park, Birmingham
Toeschouwers: 34.363
Scheidsrechter: Leif Sundell (Vlag van Zweden Zweden)
Wedstrijdverslag

13 juni 1996
19:30
Zwitserland Vlag van Zwitserland 0 – 2 Vlag van Nederland Nederland Villa Park, Birmingham
Toeschouwers: 36.800
Scheidsrechter: Atanas Uzunov (Vlag van Bulgarije Bulgarije)
Wedstrijdverslag Cruyff Goal 66'
Bergkamp Goal 79'

15 juni 1996
15:00
Schotland Vlag van Schotland 0 – 2 Vlag van Engeland Engeland Wembley Stadium, Londen
Toeschouwers: 76.864
Scheidsrechter: Pierluigi Pairetto (Vlag van Italië Italië)
Wedstrijdverslag Shearer Goal 53'
Gascoigne Goal 79'

18 June 1996
19:30
Schotland Vlag van Schotland 1 – 0 Vlag van Zwitserland Zwitserland Villa Park, Birmingham
Toeschouwers: 34.946
Scheidsrechter: Václav Krondl (Vlag van Tsjechië Tsjechië Tsjechië)
McCoist Goal 36' Wedstrijdverslag

18 juni 1996
19:30
Nederland Vlag van Nederland 1 – 4 Vlag van Engeland Engeland Wembley Stadium, Londen
Toeschouwers: 76.798
Scheidsrechter: Gerd Grabher (Vlag van Oostenrijk Oostenrijk)
Kluivert Goal 78' Wedstrijdverslag Shearer Goal 23' (pen.)57'
Sheringham Goal 51'62'

Groep B[bewerken]

Groep B beoogde een spannende groep te zijn, naast de traditionele toplanden Spanje en Frankrijk waren twee relevaties van het laatste WK aanwezig Roemenië en Bulgarije. Het geringe krachtsverschil zorgde voor voorzichtig voetbal, zo begon Spanje pas aan aanvallen te denken, toen het op achterstand kwam, de wedstrijden tegen Frankrijk en Bulgarije eindigden in een 1-1 gelijkspel. Roemenië toonde op het WK al aan, dat het team vooral goed speelde in de tegenaanval, maar problemen had als het het spel moest maken. Zowel tegen frankrijk als tegen Bulgarije kwam het snel op achterstand, de Fransman Christophe Dugarry profiteerde van een fout van doelman Bogdan Stelea en de Bulgaar Hristo Stoichkov kreeg vrije doorgang van de Roemeense verdediging. Een geldig doelpunt van Muntenanu werd afgekeurd, terwijl de bal net over de lijn ging. Roemenië kwam deze klappen niet te boven en was snel uitgeschakeld. Frankrijk oefende vooral voor het aanstaande WK en had in Zinedine Zidane en Youri Djorkaeff potentiële wereldsterren. Het neutrale Engelse publiek was vooral verbaasd, dat de in de Engelse competitie excellerende Eric Cantona en David Ginola ontbraken.

In de slotwedstrijden speelden Bulgarije en Frankrijk een beladen wedstrijd tegen elkaar, in 1993 schakelde Bulgarije Frankrijk uit voor het WK in 1994 door in de laatste minuut te scoren. Nu maakte Bulgarije een uitgebluste indruk en was wel heel erg afhankelijk van de grillen van hun sterspeler Hristo Stoichkov, hij scoorde alle Bulgaarse doelpunten dit toernooi. Tekenend was het eigen doelpunt van aanvaller Luboslav Penev, die weinig fortuinijk zijn eigen verdediging kwam assisteren. Frankrijk won met 3-1 en Bulgarije moest hopen, dat Spanje niet zou winnen van Roemenië. Spanje kwam ook nu weer in de slotfase op gang en vijf minuten voor tijd schoot Guillermo Amor naar de kwartfinale. Amor ging wel even naar huis om de bevalling van zijn zoon mee te maken.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Frankrijk Frankrijk 3 2 1 0 5 2 3 7
Vlag van Spanje Spanje 3 1 2 0 4 3 1 5
Vlag van Bulgarije Bulgarije 3 1 1 1 3 4 -1 4
Vlag van Roemenië Roemenië 3 0 0 3 1 4 -3 0

9 juni 1996
14:30
Spanje Vlag van Spanje 1 – 1 Vlag van Bulgarije Bulgarije Elland Road, Leeds
Toeschouwers: 24.006
Scheidsrechter: Piero Ceccarini (Vlag van Italië Italië)
Alfonso Goal 74' Wedstrijdverslag Stoichkov Goal 65' (pen.)

10 juni 1996
19:30
Roemenië Vlag van Roemenië 0 – 1 Vlag van Frankrijk Frankrijk St James' Park, Newcastle upon Tyne
Toeschouwers: 26.323
Scheidsrechter: Hellmut Krug (Vlag van Duitsland Duitsland)
Wedstrijdverslag Dugarry Goal 25'

13 juni 1996
16:30
Bulgarije Vlag van Bulgarije 1 – 0 Vlag van Roemenië Roemenië St James' Park, Newcastle upon Tyne
Toeschouwers: 19.107
Scheidsrechter: Peter Mikkelsen (Vlag van Denemarken Denemarken)
Stoichkov Goal 3' Wedstrijdverslag

15 juni 1996
18:00
Frankrijk Vlag van Frankrijk 1 – 1 Vlag van Spanje Spanje Elland Road, Leeds
Toeschouwers: 35.626
Scheidsrechter: Vadim Zhuk (Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland)
Djorkaeff Goal 48' Wedstrijdverslag Caminero Goal 85'

18 juni 1996
16:30
Roemenië Vlag van Roemenië 1 – 2 Vlag van Spanje Spanje Elland Road, Leeds
Toeschouwers: 32.719
Scheidsrechter: Ahmet Çakar (Vlag van Turkije Turkije)
Răducioiu Goal 29' Wedstrijdverslag Manjarín Goal 11'
Amor Goal 84'

18 juni 1996
16:30
Frankrijk Vlag van Frankrijk 3 – 1 Vlag van Bulgarije Bulgarije St James' Park, Newcastle
Toeschouwers: 26.976
Scheidsrechter: Dermot Gallagher (Vlag van Engeland Engeland)
Blanc Goal 21'
Penev Goal 63' (e.d.)
Loko Goal 90'
Wedstrijdverslag Stoichkov Goal 69'

Groep C[bewerken]

In deze groep waren twee uitgesproken favorieten: Duitsland en Italië, zij onderstreepten deze status door respectievelijk te winnen van Tsjechië en Rusland. Duitsland stond na iets langer dan een half uur met 2-0 voor tegen een zwak spelend Tsjechië en daarna gebeurde er niet veel meer. Italië won met 2-1 tegen een soepel combinerend maar weinig effectief Rusland door twee doelpunten van Pierluigi Casiraghi. Drie dagen later speelde Italië tegen Tsjechië en coach Arrigo Sacchi besloot een aantal spelers rust te geven waaronder Casiraghi en Gianfranco Zola. Dat was een misrekening, want Tsjechië overspeelde Italië in de eerste helft en leed met 2-1 dankzij doelpunten Pavel Nedvěd en Radek Bejbl, de Italianen speelden al na een half uur met tien man dankzij twee gele kaarten van Luighi Appoloni. Sacchi zag zijn fout in en bracht Casiraghi en Zola alsnog in, maar ook zij konden het tij niet keren.

Duitsland was geen team om dit soort misrekeningen te maken en won in de tweede helft met 3-0 van Rusland met onder andere twee goals van Jürgen Klinsmann. Het team was zeker van de volgende ronde, terwijl Italië het onderlinge duel moest winnen. Duitsland was wel al twee spelers van de selectie kwijt: verdediger Jürgen Kohler raakte in de eerste minuten van de eerste wedstrijd geblesseerd en ook Mario Basler moest het team officieel geblesseerd verlaten, maar iedereen was ervan overtuigd dat "Super Mario" door zijn gedrag uit het trainingskamp is gezet. Ook was er veel consternatie in de Duitse kranten over de afwezigheid van de oude aanvoerder Lothar Matthäus, die niet overweg kon met de nieuwe aanvoerder Jürgen Klinsmann. Opvallend was de degelijkheid van de Duitsers, met name Dieter Eilts viel op door zijn harde werken in dienst van het elftal en zou later zelfs door velen uitgeroepen worden tot beste speler van het toernooi.

Italië kreeg in de beginfase een uitgelezen kans om op voorsprong te komen in het beslissende duel tegen de Duitsers. Doelman Andreas Köpke vloerde Casiraghi, nadat hij vrij voor de doelman kwam na een blunder van libero Matthias Sammer. De scheidsrechter gaf een strafschop, maar vergat Köpke uit het veld te sturen. De doelman stopte de strafschop en er was meer tegenslag voor Italië, Tsjechië nam een 2-0 voorsprong tegen een opnieuw slap Rusland. In de tweede helft ging Duitsland steeds verder naar achteren hangen zeker na de rode kaart van Strunz, maar Italië stuitte constant op de uitbllinkende Köpke. Ondertussen was er weer hoop, de wedstrijd tussen Tsjechië en Rusland kantelde en Rusland nam een 2-3 voorsprong. In de slotfase redde invaller Vladimír Šmicer de Tsjechen en scoorde de gelijkmaker. Als beloning mocht Šmicer even naar huis om te gaan trouwen. Italië kon niet meer scoren en vooral coach Sacchi kreeg veel kritiek vanwege zijn vreemde opstelling tegen Tsjechië, na een vrinedschappelijke nederlaag tegen Bosnië-Herzegowina nam hij ontslag.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Duitsland Duitsland 3 2 1 0 5 0 5 7
Vlag van Tsjechië Tsjechië 3 1 1 1 5 6 -1 4
Vlag van Italië Italië 3 1 1 1 3 3 0 4
Vlag van Rusland Rusland 3 0 1 2 4 8 -4 1

9 juni 1996
17:00
Duitsland Vlag van Duitsland 2 – 0 Vlag van Tsjechië Tsjechië Old Trafford, Manchester
Toeschouwers: 37.300
Scheidsrechter: David Elleray (Vlag van Engeland Engeland)
Ziege Goal 26'
Möller Goal 32'
Wedstrijdverslag

11 juni 1996
16:30
Italië Vlag van Italië 2 – 1 Vlag van Rusland Rusland Anfield, Liverpool
Toeschouwers: 35.120
Scheidsrechter: Leslie Mottram (Vlag van Schotland Schotland)
Casiraghi Goal 5'52' Wedstrijdverslag Tsymbalar Goal 21'

14 juni 1996
19:30
Tsjechië Vlag van Tsjechië 2 – 1 Vlag van Italië Italië Anfield, Liverpool
Toeschouwers: 37.320
Scheidsrechter: Antonio López Nieto (Vlag van Spanje Spanje)
Nedvěd Goal 4'
Bejbl Goal 35'
Wedstrijdverslag Chiesa Goal 18'

16 juni 1996
15:00
Rusland Vlag van Rusland 0 – 3 Vlag van Duitsland Duitsland Old Trafford, Manchester
Toeschouwers: 50.760
Scheidsrechter: Kim Milton Nielsen (Vlag van Denemarken Denemarken)
Wedstrijdverslag Sammer Goal 56'
Klinsmann Goal 77'90'

19 juni 1996
19:30
Rusland Vlag van Rusland 3 – 3 Vlag van Tsjechië Tsjechië Anfield, Liverpool
Toeschouwers: 21.128
Scheidsrechter: Anders Frisk (Vlag van Zweden Zweden)
Mostovoi Goal 49'
Tetradze Goal 54'
Beschastnykh Goal 85'
Wedstrijdverslag Suchopárek Goal 5'
Kuka Goal 19'
Šmicer Goal 88'

19 juni 1996
19:30
Italië Vlag van Italië 0 – 0 Vlag van Duitsland Duitsland Old Trafford, Manchester
Toeschouwers: 53.740
Scheidsrechter: Guy Goethals (Vlag van België België)
Wedstrijdverslag

Groep D[bewerken]

Deze groep had geen uitgesproken favoriet in de gelederen, Denemarken verdedigde weliswaar zijn titel, maar leek niet zo sterk, al was het vier jaar geleden al niet anders. In de eerste wedstrijd tegen Portugal werd de ploegen bij vlagen weggetikt, maar Brian Laudrup scoorde voor de Denen na een fout van doelman Vitor Baia. Na de gelijkmaker van Sá Pinto gebeurde er niet veel meer. Een week later volgde de balgoochelaars uit de Balkan Kroatië. Na een gezapige eerste helft scoorde Davor Šuker uit een makkelijk gegeven strafschop. De Denen moesten nu komen, maar de Kroaten konden nu naar hartelust counteren en wonnen met 3-0. Vooral het derde doelpunt van Šuker was uiterst fraai, de Deense doelman Peter Schmeichel was na voren gelopen om een doelpunt te forceren, maar de Kroaten pikten de bal op, waarna Šuker de net op tijd terugkeerde Schmeichel passeerde met een fraaie lob.

De Kroaten waren nu geplaatst en de Denen moesten hopen op hun sportieve plicht. Helaas stelde de coach het tweede elftal op tegen Portugal en voor rust was de wedstrijd al beslist. De Portugezen maakten een uiterst balvaardige indruk, waar Rui Costa en Luis Figo hun debuut maakten op het internationale podium. De Denen wonnen de laatste wedstrijd van het debuterende Turkije, dat alle wedstrijden verloor en zelfs geen doelpunt maakte.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Portugal Portugal 3 2 1 0 5 1 4 7
Vlag van Kroatië Kroatië 3 2 0 1 4 3 1 6
Vlag van Denemarken Denemarken 3 1 1 1 4 4 0 4
Vlag van Turkije Turkije 3 0 0 3 0 5 -5 0

9 juni 1996
19:30
Denemarken Vlag van Denemarken 1 – 1 Vlag van Portugal Portugal Hillsborough, Sheffield
Toeschouwers: 34.993
Scheidsrechter: Mario van der Ende (Vlag van Nederland Nederland)
B. Laudrup Goal 22' Wedstrijdverslag Sá Pinto Goal 53'

11 juni 1996
19:30
Turkije Vlag van Turkije 0 – 1 Vlag van Kroatië Kroatië City Ground, Nottingham
Toeschouwers: 22.406
Scheidsrechter: Serge Muhmenthaler (Vlag van Zwitserland Zwitserland)
Wedstrijdverslag Vlaović Goal 86'

14 juni 1996
16:30
Portugal Vlag van Portugal 1 – 0 Vlag van Turkije Turkije City Ground, Nottingham
Toeschouwers: 22.670
Scheidsrechter: Sándor Puhl (Vlag van Hongarije Hongarije)
Couto Goal 66' Wedstrijdverslag

16 juni 1996
18:00
Kroatië Vlag van Kroatië 3 – 0 Vlag van Denemarken Denemarken Hillsborough, Sheffield
Toeschouwers: 33.671
Scheidsrechter: Marc Batta (Vlag van Frankrijk Frankrijk)
Šuker Goal 53' (pen.)90'
Boban Goal 81'
Wedstrijdverslag

19 juni 1996
16:30
Kroatië Vlag van Kroatië 0 – 3 Vlag van Portugal Portugal City Ground, Nottingham
Toeschouwers: 20.484
Scheidsrechter: Bernd Heynemann (Vlag van Duitsland Duitsland)
Wedstrijdverslag Figo Goal 4'
João Pinto Goal 33'
Domingos Goal 82'

19 juni 1996
16:30
Turkije Vlag van Turkije 0 – 3 Vlag van Denemarken Denemarken Hillsborough, Sheffield
Toeschouwers: 28.671
Scheidsrechter: Nikolai Levnikov (Vlag van Rusland Rusland)
Wedstrijdverslag B. Laudrup Goal 50'84'
A. Nielsen Goal 69'

Samenvatting[bewerken]

In vergelijking met vier geleden plaatsten Engeland, Frankrijk, Duitsland en Nederland zich opnieuw voor de laatste acht, Spanje, Portugal, Kroatië en Tsjechië namen de plaats in van Denemarken, Zweden, Schotland en Rusland.

Er was nog geen uitgesproken favoriet opgestaan dit toernooi, van de favorieten maakten Engeland, Frankrijk en Duitsland nog de beste indruk zonder constant te spelen. Nederland teleurstelde, Spanje voldeed aan de verwachtingen zonder te imponeren, Portugal was een smaakmaker, Kroatië kon beter en Tsjechië was een verrassing.

Van de uitgeschakelde landen was Italië een opvallende afvaller. Bulgarije, Roemenië en Denemarken teleurstelden, Schotland had een beter lot verdiend, Zwitserland, Rusland en Turkije imponeerden totaal niet.

Knockoutfase[bewerken]

kwartfinale halve finale finale
                   
22 juni – Liverpool        
 Vlag van Frankrijk Frankrijk  0 (5)
26 juni – Manchester
 Vlag van Nederland Nederland  0 (4)  
 Vlag van Frankrijk Frankrijk  0 (5)
23 juni – Birmingham
   Vlag van Tsjechië Tsjechië  0 (6)  
 Vlag van Tsjechië Tsjechië  1
30 juni – Londen
 Vlag van Portugal Portugal  0  
 Vlag van Tsjechië Tsjechië  1
23 juni – Manchester
   Vlag van Duitsland Duitsland  2
 Vlag van Duitsland Duitsland  2
26 juni – Londen
 Vlag van Kroatië Kroatië  1  
 Vlag van Duitsland Duitsland  1 (6)
22 juni – Londen
   Vlag van Engeland Engeland  1 (5)  
 Vlag van Spanje Spanje  0 (2)
 Vlag van Engeland Engeland  0 (4)  

Kwartfinales[bewerken]

Engeland - Spanje[bewerken]

Na de galavoorstelling tegen Nederland ging het thuisland er even voor zitten, maar Spanje was een behoorlijk taaie tegenstander. In de eerste helft waren de Spanjaarden beter en een zuiver doelpunt van Julio Salinas werd ten onrechte wegens buitenspel afgekeurd. In de tweede helft werd een val van Alfonso in het Engelse trafschopgebied gezien als een "Schwable" en de speler ontving een gele kaart. In de herhaling was het duidelijk, dat de Spanjaard onreglementair werd gestopt door Paul Gascoigne. Daarna zakte het spelpeil steeds verder weg, Spanje geloofde het wel en beperkte zich tot verdedigen en de Engelsen maakten de hele wedstrijd een armoedige indruk. In de strafschoppenserie was David Seaman de grote held van het thuisland door een strafschop van Nadal te stoppen, terwijl Fernando Hierro eerder al keihard op de lat schoot. Bij de Engelse penaltynummers nam Stuart Pearce persoonlijke revanche, na een eerdere misser in een strafschoppenserie op het WK 1990 tegen Duitsland was hij de zondebok van de natie. Na afloop ontplofte het Wembley Stadium opnieuw net als tegen Nederland, maar nu vooral door opluchting. Het was de eerste en de laatste keer, dat Engeland een strafschoppenserie won.


22 juni 1996
15:00
Spanje Vlag van Spanje 0 – 0
(nv)
Vlag van Engeland Engeland Wembley Stadium, Londen
Toeschouwers: 75.440
Scheidsrechter: Marc Batta (Vlag van Frankrijk Frankrijk)
Wedstrijdverslag
  Strafschoppen  
Hierro Gemiste strafschop (hit crossbar)
Amor Gescoord met penalty
Belsué Gescoord met penalty
Nadal Gemiste strafschop (saved)
2 – 4 Gescoord met penalty Shearer
Gescoord met penalty Platt
Gescoord met penalty Pearce
Gescoord met penalty Gascoigne

Frankrijk - Nederland[bewerken]

De wedstrijd tussen Frankrijk leek meer een schaakspel dan een voetbalwedstrijd, beide teams speelden heel voorzichtig. Het waren de verdedigers, die domineerden en de aanvallers hadden totaal geen kans. Na de wanvertoning tegen Engeland had Guus Hiddink onder andere Clarence Seedorf gewisseld, hij viel in voor de opnieuw teleurstellend spelende Dennis Bergkamp. Aan het einde van de wedstrijd had Nederland de wedstrijd kunnen winnen, scheidsrechter Lopez Nieto zag een handsbal van Marcel Desailly over het hoofd, de voor het eerst in de basis acterende Philip Cocu schoot een vrije trap op de paal en Clarence Seedorf miste een opgelegde kans. In de verlenging gebeurde niets meer en in de strafschoppenserie miste uitgerekend Clarence Seedorf, een speler die zich in korte tijd voor het grote publiek onmogelijk had gemaakt met zijn gedrag en spel.


22 juni 1996
18:30
Frankrijk Vlag van Frankrijk 0 – 0
(nv)
Vlag van Nederland Nederland Anfield, Liverpool
Toeschouwers: 37.465
Scheidsrechter: Antonio López Nieto (Spain)
Wedstrijdverslag
  Strafschoppen  
Zidane Gescoord met penalty
Djorkaeff Gescoord met penalty
Lizarazu Gescoord met penalty
Guérin Gescoord met penalty
Blanc Gescoord met penalty
5 – 4 Gescoord met penalty de Kock
Gescoord met penalty R. de Boer
Gescoord met penalty Kluivert
Gemiste strafschop (saved) Seedorf
Gescoord met penalty Blind

Duitsland - Kroatië[bewerken]

Duitsland tegen Kroatië was het enige, aantrekkelijke duel in de kwartfinale, vooral omdat beide teams een agressieve indruk maakte. Binnen 20 minuten hadden de Duitsers al twee gele kaarten ontvangen, maar de beste kansen waren voor de Kroaten. Bij de eerste Duitse aanval maakte Nikola Jerkan aangeschoten hands, waardoor Jürgen Klinsmann de score kon openen. Nadat de Kroaten een strafschop werden onthouden, sloegen de stoppen door en begonnen ze te schoppen op alles wat bewoog. Zo waren voor rust de twee Duitse aanvallers Klinsmann en Bobic al vervangen. Dat agressief voetbal ook tot iets moois kon leiden bleek in de 52e minuut: fanatiek forchecking op de Duitse verdediging leidde tot balverlies bij Duitsland, waarna Davor Šuker Andreas Köpke passeerde met een slepende voetbeweging. De technisch sterkere Kroaten leken de strijd te gaan winnen, maar verloren hun hoofd, Igor Štimac maakt op het middenveld een onnodige overtreding, hetgeen zijn tweede gele kaart opleverde. Vlak daarna scoorde Matthias Sammer, nadat hij een voorzet ontvingen van Markus Babbel na een duel met een Kroaat, dat meer op vrij worstelen leek. Kroatië was niet meer in staat de wedstrijd om te draaien en Duitsland haalde zoals altijd op een degelijke manier de halve finales, voor de zesde keer in zeven EK's.


23 juni 1996
15:00
Duitsland Vlag van Duitsland 2 – 1 Vlag van Kroatië Kroatië Old Trafford, Manchester
Toeschouwers: 43.412
Scheidsrechter: Leif Sundell (Vlag van Zweden Zweden)
Klinsmann Goal 20' (pen.)
Sammer Goal 59'
Wedstrijdverslag Šuker Goal 51'

Portugal - Tsjechië[bewerken]

Ook Portugal tegen Tsjechië leverde saai spel op, waarbij de Portugezen lustig combineerden, maar weinig gevaar konden uitrichten tegen de massaal verdedigende Tsjechische ploeg. De wedstrijd leverde wel een mooi hoogtepunt op: Karel Poborský begon aan een solo en versloeg de Portugese doelman Vitor Baia met een fraaie lob, waar zelfs de geklopte een applausje voor over had. De Portugese aanval was niet bij machte de schade te herstellen, ook niet toen Látal uit het veld werd gestuurd. Tsjechië haalde onverwachts de halve finale, maar maar liefst vier spelers waren geschorst voor de wedstrijd tegen Frankrijk.


23 juni 1996
18:30
Tsjechië Vlag van Tsjechië 1 – 0 Vlag van Portugal Portugal Villa Park, Birmingham
Toeschouwers: 26.832
Scheidsrechter: Hellmut Krug (Vlag van Duitsland Duitsland)
Poborský Goal 53' Wedstrijdverslag

Halve finales[bewerken]

Tsjechië - Frankrijk[bewerken]

Gebeurden er in de overige wedstrijden nog wel iets, in de halve finale tussen Frankrijk en Tsjechië was het helemaal saaiheid troef. De beste speler was nog wel Youri Djorkaeff, die met een schot op de paal voor het enige hootepunt zorgde. De Tsjechen misten vier spelers door schorsing en zinspeelde alleen op de tegenaanval via Karel Poborsky en Frankrijk durfde nauwelijks risico te nemen, het grote talent Zinedine Zidane was compleet onzichtbaar. Meest schrijnends waren de verlengingen, waar beide teams zo bang waren voor "the golden goal", dat er nu helemaal niets meer gebeurde. De eerste vijf strafschoppen schoten ze allebei in, in de shootout miste Reynald Pedros voor Frankrijk en Miroslav Kadlec schoot raak.


26 juni 1996
16:00
Frankrijk Vlag van Frankrijk 0 – 0
(nv)
Vlag van Tsjechië Tsjechië Old Trafford, Manchester
Toeschouwers: 43.877
Scheidsrechter: Leslie Mottram (Vlag van Schotland Schotland)
Wedstrijdverslag
  Strafschoppen  
Zidane Gescoord met penalty
Djorkaeff Gescoord met penalty
Lizarazu Gescoord met penalty
Guérin Gescoord met penalty
Blanc Gescoord met penalty
Pedros Gemiste strafschop (saved)
5 – 6 Gescoord met penalty Kubík
Gescoord met penalty Nedvěd
Gescoord met penalty Berger
Gescoord met penalty Poborský
Gescoord met penalty Rada
Gescoord met penalty Kadlec

Engeland - Duitsland[bewerken]

Engeland was al dagen in de ban in de ban van de wedstrijd tegen aartsvijand Duitsland en vooral de boulevardpers pakte uit, Paul Gascoigne en Stuart Pearce werden in the Sun afgebeeld als frontsoldaten, die ten strijde gingen tegen de Duitsers. De wedstrijd zelf was een verademing in vergelijking met al die andere wedstrijden, er werd aanvallend en fair gespeeld. Het begin van de wedstrijd was duidelijk voor Engeland, na drie minuten scoorde Alan Shearer zijn vijfde doelpunt van het toernooi. Het bleef stormen voor het Duitse doelgebied, maar net als de Kroaten waren de Duitsers weer effectief: de eerste kans kwam na vijftien minuten, Stefan Kuntz (de vervanger van de geblesseerde Jürgen Klinsmann) scoorde na mooi combinatie-werk van Andreas Möller en Thomas Helmer. Möller was door coach Berti Vogts als enige creatieve man opgesteld op het middenveld, na de groepswedstrijd werd de andere creatieve man Thomas Hässler opgeofferd. Möller maakte zijn belofte waar in deze wedstrijd en was de vormgever op het veld. Na het spetterende begin waren er niet veel kansen, maar in de verlengingen bloeide de wedstrijd op. Waar in de andere halve finale niet meer werd gevoetbald, omdat men bang was voor "the golden goal", trokken beide elftallen vol ten aanval. Voor Engeland raakte Darren Anderton de paal en kwam Paul Gascoigne een teenlengte tekort om de bal in te tikken. Aan Duitse zijde werd een doelpunt van opnieuw Stefan Kuntz afgekeurd. Uiteindelijk moesten strafschoppen de beslissing brengen, de eerste vijf strafschoppen werden door beide teams feilloos ingeschoten. In de beslissende ronde stopte Andreas Köpke de slecht ingeschoten strafschop van Gareth Southgate, waarna Andreas Möller de Duitsers naar de finale schoot.


26 juni 1996
19:30
Duitsland Vlag van Duitsland 1 – 1
(nv)
Vlag van Engeland Engeland Wembley Stadium, Londen
Toeschouwers: 75.862
Scheidsrechter: Sándor Puhl (Vlag van Hongarije Hongarije)
Kuntz Goal 16' Wedstrijdverslag Shearer Goal 3'
  Strafschoppen  
Häßler Gescoord met penalty
Strunz Gescoord met penalty
Reuter Gescoord met penalty
Ziege Gescoord met penalty
Kuntz Gescoord met penalty
Möller Gescoord met penalty
6 – 5 Gescoord met penalty Shearer
Gescoord met penalty Platt
Gescoord met penalty Pearce
Gescoord met penalty Gascoigne
Gescoord met penalty Sheringham
Gemiste strafschop (saved) Southgate

Finale[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Finale Europees kampioenschap voetbal 1996 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.



30 juni 1996
19:00
Tsjechië Vlag van Tsjechië 1 – 2 Vlag van Duitsland Duitsland Wembley Stadium, Londen
Toeschouwers: 73.611
Scheidsrechter: Pierluigi Pairetto (Vlag van Italië Italië)
Berger Goal 59' (pen.) Wedstrijdverslag Bierhoff Goal 73' Golden goal scored 95'


Star*.svgStar*.svgStar*.svg
Vlag van Duitsland
DUITSLAND
3de titel