Europees kampioenschap voetbal 2020

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Europees kampioenschap voetbal 2020
Logo intérimaire UEFA EURO 2020.jpg
Toernooi-informatie
Gastland 12 verschillende Europese landen
Datum 12 juni - 12 juli
Teams 24 (van 1 confederatie)
Stadions Vlag van Azerbeidzjan Olympisch Stadion
Vlag van Denemarken Parken
Vlag van Duitsland Allianz Arena
Vlag van Engeland Wembley Stadium
Vlag van Hongarije Ferenc Puskásstadion
Vlag van Ierland Aviva Stadium
Vlag van Italië Olympisch Stadion
Vlag van Nederland Johan Cruijff ArenA
Vlag van Roemenië Arena Națională
Vlag van Rusland Nieuwe Zenitstadion
Vlag van Schotland Hampden Park
Vlag van Spanje San Mamés
 (in 12 gaststeden)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Europees kampioenschap voetbal 2020 of Euro 2020 wordt de 16e editie van het vierjaarlijkse voetbaltoernooi. Het wordt gehouden in de zomer van 2020 in dertien verschillende landen.[1] Nog nooit waren zoveel landen gastheer tegelijk. De finale wordt gespeeld in Londen.

Kandidaatstelling[bewerken]

Procedure[bewerken]

De eindronde wordt in dertien stadions in dertien steden in dertien landen gehouden. Twaalf steden zullen elk drie groepswedstrijden en een achtste of kwartfinale organiseren, één stad zal de halve finales en finale organiseren.

Alle landen die bij de UEFA zijn aangesloten mochten één stadion aandragen om de groepswedstrijden en de knock-outwedstrijd te organiseren en één stadion aandragen voor de finaleronde. Dit mocht hetzelfde stadion zijn. Nieuwe stadions mochten ook worden voorgedragen mits deze uiterlijk in 2016 worden opgeleverd.

De minimale capaciteit voor de stadions voor de verschillende fases van het toernooi was als volgt vastgesteld:

  • 70.000 voor de halve finale en finale
  • 60.000 voor de kwartfinales;
  • 50.000 voor de achtste finale en de groepswedstrijden;
  • twee uitzonderingen werden toegestaan voor stadions met een capaciteit van 30.000 toeschouwers. Hier mogen dan de groepswedstrijden en een achtste finale worden gehouden.

Alle landen moeten meedoen aan de kwalificaties en het is dus mogelijk dat een gastland zich niet kwalificeert.

Tijdspad[bewerken]

Het tijdspad voor landen om hun speelstad aan te bieden is als volgt:[1]

  • 28 maart 2013: De UEFA stelt de eisen aan de kandidatuur en de regels vast;
  • april 2013: De UEFA publiceert de eisen en opent de bidfase;
  • september 2013: De landen moeten hun kandidaatstad benoemen;
  • april 2014: De landen moeten het bidbook indienen en de UEFA start met de beoordeling;
  • 19 september 2014: De UEFA wijst de speelsteden aan.

Kandidaatstadions[bewerken]

De UEFA publiceerde in april 2014 de lijst met kandidaatstadions. Twee landen wilden de finaleronde organiseren; Duitsland en Engeland. Negentien landen (waaronder ook Duitsland en Engeland) wilden de groepswedstrijden organiseren. Hiervan werden er twaalf geselecteerd.[2] Vier landen (Bulgarije, Denemarken, Macedonië en Wit-Rusland), stelden zich kandidaat met een stadion met een capaciteit tussen de 35.000 en 50.000 toeschouwers; hier zouden er maximaal twee van worden geselecteerd. Van de 15 landen met stadions vanaf 50.000 toeschouwers zouden ten minste 11 landen worden geselecteerd. De stadions werden al in september 2014 aangewezen.[3]

Geselecteerde stadions
Land Stad Stadion Capaciteit Pakket
Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan Bakoe Olympisch Stadion 68.700 kwartfinale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Denemarken Denemarken Kopenhagen Parken 38.065 achtste finale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Duitsland Duitsland München Allianz Arena 67.812 (uitgebouwd tot 75.000) kwartfinale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Engeland Engeland Londen Wembley Stadium 90.000 3 groepsmatchen, achtste finale, 2 halve finales en finale
Vlag van Hongarije Hongarije Boedapest Ferenc Puskásstadion 56.000 (mogelijk vergroot tot 65.000) achtste finale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Ierland Ierland Dublin Avivastadion 51.700 achtste finale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Italië Italië Rome Olympisch Stadion 72.698 kwartfinale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Nederland Nederland Amsterdam Johan Cruijff ArenA 54.033 achtste finale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Roemenië Roemenië Boekarest Arena Națională 55.600 achtste finale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Rusland Rusland Sint-Petersburg Nieuwe Zenitstadion 69.500 kwartfinale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Schotland Schotland Glasgow Hampden Park 52.063 achtste finale en 3 groepswedstrijden
Vlag van Spanje Spanje Bilbao San Mamés 53.332 achtste finale en 3 groepswedstrijden
Afgevallen stadions
Land Stad Stadion Capaciteit Pakket
Vlag van België België Brussel Eurostadion nog te bouwen (62.000) achtste finale en 3 groepswedstrijden[4]
Vlag van Bulgarije Bulgarije Sofia Vasil Levski Nationaal Stadion 33.000 standaardpakket
Vlag van Israël Israël Jeruzalem Teddystadion 34.000 (uitgebouwd tot 53.000) standaardpakket
Vlag van Macedonië Macedonië Skopje Philip II Arena 33.460 standaardpakket
Vlag van Wales Wales Cardiff Millennium Stadium 74.500 standaardpakket
Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland Minsk Traktarstadion 16.500 (uitgebouwd tot 33.000) standaardpakket
Vlag van Zweden Zweden Solna Friends Arena 50.000 standaardpakket

Stadions[bewerken]

Vlag van Engeland Londen Vlag van Duitsland München Vlag van Italië Rome Vlag van Azerbeidzjan Bakoe
Wembley Stadium Allianz Arena Olympisch Stadion Olympisch Stadion
Capaciteit: 90.000 Capaciteit: 75.000
(uitgebreid)
Capaciteit: 72.698 Capaciteit: 68.700
Wembley-Stadion 2013 16x10.jpg Allianz Arena by euroluftbild.de File 00020A19.jpg OlimpicoRoma.JPG Bakı Olimpiya Stadionu 6.JPG
Vlag van Ierland Dublin Euro2020.png Vlag van Nederland Amsterdam
Aviva Stadium Johan Cruijff Arena
Capaciteit: 51.700 Capaciteit: 54.033
Aviva Stadium(Dublin Arena).JPG Amsterdam Arena Roof Open.jpg
Vlag van Rusland Sint-Petersburg Vlag van Hongarije Boedapest
Zenit Arena (officieus) Ferenc Puskásstadion
Capaciteit: 69.500
(nieuw stadion)
Capaciteit: 56.000
New football stadium construction site in SPB 01.jpg Stadium Budapest.jpg
Vlag van Roemenië Boekarest Vlag van Spanje Bilbao Vlag van Schotland Glasgow Vlag van Denemarken Kopenhagen
Arena Națională San Mamés Hampden Park Parken
Capaciteit: 55.600 Capaciteit: 53.332 Capaciteit: 52.063 Capaciteit: 38.065
NationalArena.JPG San Mames, Euskal Herria.jpg Panoramio - V&A Dudush - Scotland National Stadium.jpg Parken 4.jpg

Proces voorafgaand aan het besluit tot de pan-Europese opzet[bewerken]

In eerste instantie zouden één of twee landen zich kandidaat moeten stellen om het toernooi te organiseren, zo maakte de UEFA begin 2012 bekend. Landen hadden tot mei 2012 de tijd om hun interesse te tonen. Indien er slechts één kandidaat zou zijn, zou de UEFA met dat land verdergaan om te kijken of het geschikt is voor de organisatie. Bij meerdere kandidaten zouden de kandidaten 18 maanden de tijd krijgen om een bidbook in te dienen en zou het gastland eind 2013, begin 2014 bekend worden gemaakt.[5]

Tot enkele dagen voor de deadline bleek Turkije waarschijnlijk de enige belangstellende te worden.[6] Op het laatste moment maakten ook de combinatie van Azerbeidzjan en Georgië en een van Ierland, Schotland en Wales hun interesse bekend.[7][7][8] Een maand later gaf de UEFA niet alleen deze landen, maar ook alle andere landen de mogelijkheid om voor het einde van 2012 met een bidbook te komen.[9]

Tijdens een persconferentie op 30 juni 2012, een dag voor de finale van Euro 2012 maakte UEFA-voorzitter Michel Platini bekend dat hij overweegt om het toernooi in 2020 over 12 à 13 steden over Europa te willen houden. Dit ter ere van het 60-jarige bestaan van het EK. Ook zou het financieel interessant zijn omdat dan per stad of land slechts één stadion nodig is. Platini gaf verder aan dat de UEFA in januari 2013 besluit of het de kandidatuur openstelt voor één land, twee landen of voor heel Europa.[10] De UEFA besloot op 6 december 2012 het toernooi in verschillende landen te houden. Van de 53 Europese voetbalbonden was alleen de Turkse voetbalbond tegen.[11] Turkije achtte zich kansrijk om in 2020 het toernooi alleen te mogen organiseren, mede na de publiekelijke steun van Platini.[12]

Direct na de bekendmaking van de definitieve opzet in januari 2013 gaf Platini een persconferentie waarbij hij aangaf op Turkije te stemmen wanneer dat land zich kandidaat zou stellen voor de organisatie van de halve finales en finale. Hij maakte wel een voorbehoud; als Istanboel op 7 september 2013 de organisatie van de Olympische Zomerspelen 2020 was toegewezen, was het uitgesloten dat het EK in Turkije zou worden gehouden.[13] Het was echter Tokio dat de voorkeur kreeg boven Istanboel en Madrid. Vlak voor het verstrijken van de deadline besloot de Turkse voetbalbond zich niet kandidaat te stellen. Dit omdat het graag het toernooi alleen wil organiseren en het zich daarom zal richten op 2024.[14]

Een aantal landen of combinaties van landen had interesse om zich kandidaat te stellen, maar hebben dat uiteindelijk niet meer gedaan. Dit waren België,[15] Duitsland[16][17] en Nederland[18][19] en de combinaties van Bosnië en Herzegovina, Kroatië en Servië,[20][21] van Bulgarije en Roemenië[22][23] en van Hongarije en Roemenië.[21][24]

Opzet[bewerken]

De 24 landen die zich plaatsen voor de eindronde worden in zes groepen van 4 landen geloot. In een groep komen maximaal twee gastlanden en elk gastland speelt ten minste twee groepswedstrijden thuis. Die garantie is er niet voor een wedstrijd in de knock-outfase of voor het gastland dat de halve finales en de finale organiseert. Deze kunnen tenslotte niet thuisspelen in de groepsfase.

Bij de groepsindeling wordt naast de sterkte van de landen ook rekening gehouden met de afstand tussen de twee speelsteden. Het is het streven van de UEFA om de vluchtafstand tussen de twee speelsteden te beperken tot 2 uur om de fans geen al te grote afstanden te laten overbruggen.

Externe link[bewerken]