Naar inhoud springen

Granit Xhaka

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Granit Xhaka
Granit Xhaka
Persoonlijke informatie
Volledige naam Granit Xhaka
Geboortedatum 27 september 1992
Geboorteplaats Bazel, Zwitserland
Lengte 185 cm
Positie Middenvelder
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Engeland Sunderland
Rugnummer 34
Contract tot 1 juli 2028
Jeugd
2000–2002
2002–2008		 Vlag van Zwitserland FC Concordia Basel
Vlag van Zwitserland FC Basel
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2008–2010
2010–2012
2012–2016
2016–2023
2023–2025
2025–		 Vlag van Zwitserland FC Basel –21
Vlag van Zwitserland FC Basel
Vlag van Duitsland Borussia M'gladbach
Vlag van Engeland Arsenal
Vlag van Duitsland Bayer Leverkusen
Vlag van Engeland Sunderland		 37(11)
67(3)
140(9)
297(23)
66(5)
11(1)
Interlands **
2011– Vlag van Zwitserland Zwitserland 141(15)
* Bijgewerkt op 12 november 2025
** Bijgewerkt op 12 november 2025
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Granit Xhaka (Bazel, 27 september 1992) is een Zwitsers-Kosovaars voetballer die doorgaans als middenvelder speelt. Hij verruilde Bayer Leverkusen in de zomer van 2025 voor Sunderland. Xhaka debuteerde in 2011 in het Zwitsers voetbalelftal, waarvoor hij in november 2023 Heinz Hermann passeerde als recordinternational. Hij is de jongere broer van Taulant Xhaka.

Clubcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

Xhaka werd in Zwitserland geboren als zoon van Albanese ouders afkomstig uit Kosovo. Hij maakte op 28 juli 2010 zijn debuut in het betaald voetbal, toen hij met FC Basel een kwalificatiewedstrijd voor de UEFA Champions League speelde tegen Debreceni VSC (0–2 winst). Hij maakte het tweede doelpunt in die wedstrijd. Met Basel werd hij tweemaal landskampioen.

Borussia Mönchengladbach

[bewerken | brontekst bewerken]

Xhaka tekende in mei 2012 een vijfjarig contract bij Borussia Mönchengladbach, dat 8,5 miljoen euro voor hem betaalde aan Basel.[1] Daarmee werd hij achtereenvolgens achtste, zesde, derde en vierde in de Bundesliga.

Xhaka verruilde Borussia Mönchengladbach na afloop van het seizoen 2015/16 voor Arsenal, dat net als tweede was geëindigd in de Premier League. De Engelse club betaalde 45 miljoen euro voor hem.[2] Xhaka speelde in zeven seizoenen 225 wedstrijden voor Arsenal in de Premier League. Dat speelde in zijn eerste zes jaar bij de club net onder de top vier, de plaatsen die recht gaven op deelname aan de Champions League. In seizoen 2020/21 lukte het Arsenal zelfs helemaal niet om zich voor Europees voetbal te plaatsen. Wel wonnen zijn ploeggenoten en hij in zowel 2016/17 als 2019/20 de FA Cup en in zowel 2017 als 2020 het Community Shield. Xhaka's laatste seizoen bij Arsenal was het meest succesvolle in de Premier League. Zijn ploeggenoten en hij werden tweede en waren tot zes wedstrijden voor het einde van de competitie koploper. Xhaka speelde dat seizoen op een na alle competitierondes en had met zeven competitietreffers ook het productiefste jaar in zijn carrière wat betreft doelpunten.

Bayer Leverkusen

[bewerken | brontekst bewerken]

Xhaka keerde in juli 2023 terug naar Duitsland en tekende een contract tot medio 2027 bij Bayer Leverkusen.[3] Op 12 augustus maakte hij in de beker tegen FC Teutonia Ottensen zijn debuut voor de club. Op 23 februari 2024 maakte hij tegen 1. FSV Mainz 05 zijn eerste doelpunt voor Bayer. Op 14 april was Xhaka tegen Werder Bremen trefzeker in een 5-0 overwinning, wat de eerste landstitel in de geschiedenis van de club opleverde.

Op 18 mei won Xhaka ook de laatste competitiewedstrijd van het seizoen, waardoor het ongeslagen kampioen werd, iets wat zelfs recordkampioen Bayern München nog nooit gelukt was. Vier dagen later verloor het de Europa League-finale van Atalanta Bergamo, wat de eerste nederlaag van het seizoen betekende. Daardoor zat een ongeslagen treble er niet in, aangezien weer drie dagen later ook de DFB-Pokal-finale werd gewonnen van 1. FC Kaiserslautern. Xhaka was zelf verantwoordelijk voor de enige treffer van de wedstrijd. In totaal kwam Xhaka in twee seizoenen tot 99 wedstrijden en zes goals.

In de zomer van 2025 maakte Xhaka een onverwachte transfer naar promovendus Sunderland, dat vijftien miljoen euro betaalde aan Bayer Leverkusen. Hij tekende in Engeland een contract voor drie seizoenen en werd direct aanvoerder van Sunderland. Hij debuteerde op 16 augustus tegen West Ham United met een 3-0 overwinning. Hij was samen met teamgenoot Robin Roefs en uiteindelijke winnaar Erling Haaland genomineerd voor Speler van de Maand September [4]. Op 3 november scoorde hij in een 1-1 gelijkspel met Everton zijn eerste doelpunt voor de club.

Clubstatistieken

[bewerken | brontekst bewerken]
Seizoen Club Competitie Competitie Beker Europa Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2008/09FC Basel U21Vlag van Zwitserland Promotion League101——101
2009/10228228
2010/115252
FC BaselVlag van Zwitserland Super League2013061292
2011/122416080381
2012/13Borussia MönchengladbachVlag van Duitsland Bundesliga2212090331
2013/1428010—290
2014/153023093425
2015/162833050373
2016/17ArsenalVlag van Engeland Premier League3227171464
2017/183813161473
2018/192942090404
2019/203116040411
2020/2131140100451
2021/2227130—301
2022/233773072479
2023/24Bayer LeverkusenVlag van Duitsland Bundesliga33361110504
2024/25 33 2 6 0 10 0 49 2
2025/26 Sunderland Vlag van Engeland Premier League 11 1 0 0 — 11 1
Totaal49142583101865053

Bijgewerkt tot en met 15 oktober 2025.

Interlandcarrière

[bewerken | brontekst bewerken]

Xhaka maakte op 4 juni 2011 zijn debuut in het nationale team van Zwitserland, in een EK-kwalificatiewedstrijd tegen Engeland, evenals Innocent Emeghara (Grasshopper-Club) en Admir Mehmedi (FC Zürich). Deze wedstrijd eindigde in 2–2. In november dat jaar maakte Xhaka zijn eerste interlanddoelpunt, in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Luxemburg.[5] In mei 2014 werd Xhaka door bondscoach Ottmar Hitzfeld opgenomen in de selectie voor het wereldkampioenschap 2014 in Brazilië.[6] Toenmalig clubgenoot Christoph Kramer (Duitsland) was ook actief op het toernooi. Ook voor het Europees kampioenschap 2016 in Frankrijk werd Xhaka geselecteerd. Hij speelde in de openingswedstrijd tegen Albanië, waar zijn oudere broer Taulant Xhaka voor uitkwam.[7]

Xhaka maakte eveneens deel uit van de Zwitserse ploeg, die deelnam aan de WK-eindronde 2018 in Rusland. Daar eindigde de selectie onder leiding van bondscoach Vladimir Petković als tweede in groep E, achter Brazilië (1–1) maar vóór Servië (2–1) en Costa Rica (2–2). In de achtste finales ging Zwitserland vervolgens op dinsdag 3 juli met 1–0 onderuit tegen Zweden door een treffer van Emil Forsberg, waarna de thuisreis geboekt kon worden. Xhaka kwam in alle vier de WK-duels in actie voor de nationale ploeg.

Net als collega's Xherdan Shaqiri en Stephan Lichtsteiner kreeg Xhaka tijdens het toernooi een boete opgelegd door de wereldvoetbalbond FIFA. Aanleiding was de groepswedstrijd tegen Servië. Xhaka maakte in dat duel de 1-1, terwijl Shaqiri in de blessuretijd het winnende doelpunt aantekende (2–1). Beide spelers met Albanees-Kosovaarse roots vierden hun doelpunten door het zogeheten "Doppeladler"-gebaar te maken, een verwijzing naar de dubbelkoppige adelaar uit de vlag van Albanië. Xhaka en Shaqiri moesten ongeveer 8.700 euro betalen, Lichtsteiner de helft.[8] In de nasleep op het incident liet secretaris-generaal Alex Miescher van de Zwitserse voetbalbond in de krant Tagesanzeiger weten dat de bond overwoog om spelers met een dubbele nationaliteit niet meer op te nemen in de nationale selecties.[9]

In de eerste interland na het WK benoemde bondscoach Vladimir Petkovic Xhaka tot nieuwe aanvoerder van Zwitserland. Hij maakte ook deel uit van het Zwitserse nationale team op het EK 2020 en het WK 2022. Xhaka speelde op 29 maart 2022 zijn honderdste interland voor Zwitserland, een oefeninterland tegen Kosovo (1–1). Op 15 oktober 2023 tegen Wit-Rusland speelde Xhaka zijn 118de interland, waarmee hij Heinz Hermann evenaarde als recordinternational van Zwitserland. Een maand later tegen Israël speelde hij zijn 119de interland, waardoor hij alleen recordhouder werd. Hij werd op 7 juni 2024 door bondscoach Murat Yakin opgenomen in de Zwitserse selectie voor het EK 2024 in Duitsland.[10] Zwitserland overleefde ongeslagen een groep met Hongarije, Schotland en Duitsland en won in de achtste finales van Italië (2–0), voordat het in de kwartfinales op strafschoppen werd uitgeschakeld door Engeland. Xhaka miste als aanvoerder op het toernooi geen minuut aan speeltijd.

Interlands van Granit Xhaka voor Vlag van Zwitserland Zwitserland
№ Datum Wedstrijd Uitslag Soort wedstrijd Doelpunten
Als speler bij FC Basel
1. 4 juni 2011Vlag van Engeland ENG – Zwitserland Vlag van Zwitserland2 – 2 Kwalificatie EK 20120
2. 6 september 2011Vlag van Zwitserland Zwitserland – Bulgarije Vlag van Bulgarije3 – 1 0
3. 7 oktober 2011Vlag van Wales Wales – Zwitserland Vlag van Zwitserland2 – 0 0
4. 11 oktober 2011Vlag van Zwitserland Zwitserland – Montenegro Vlag van Montenegro2 – 0 0
5. 11 november 2011Vlag van Nederland Nederland – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 0 Vriendschappelijk0
6. 15 november 2011Vlag van Luxemburg Luxemburg – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 1 1
7. 29 februari 2012Vlag van Zwitserland Zwitserland – Argentinië Vlag van Argentinië1 – 3 0
8. 26 mei 2012Vlag van Zwitserland Zwitserland – Duitsland Vlag van Duitsland5 – 3 0
9. 30 mei 2012Vlag van Zwitserland Zwitserland – Roemenië Vlag van Roemenië0 – 1 0
Als speler bij Borussia Mönchengladbach
10. 15 augustus 2012Vlag van Kroatië Kroatië – Zwitserland Vlag van Zwitserland2 – 4 Vriendschappelijk1
11. 7 september 2012Vlag van Slovenië Slovenië – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 2 Kwalificatie WK 20141
12. 11 september 2012Vlag van Zwitserland Zwitserland – Albanië Vlag van Albanië2 – 0 0
13. 12 oktober 2012Vlag van Zwitserland Zwitserland – Noorwegen Vlag van Noorwegen1 – 1 0
14. 16 oktober 2012Vlag van IJsland IJsland – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 2 0
15. 14 november 2012Vlag van Tunesië Tunesië – Zwitserland Vlag van Zwitserland1 – 2 Vriendschappelijk0
16. 6 februari 2013Vlag van Griekenland Griekenland – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 0 0
17. 23 maart 2013Vlag van Cyprus Cyprus – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 0 Kwalificatie WK 20140
18. 14 augustus 2013Vlag van Zwitserland Zwitserland – Brazilië Vlag van Brazilië1 – 0 Vriendschappelijk0
19. 6 september 2013Vlag van Zwitserland Zwitserland – IJsland Vlag van IJsland4 – 4 Kwalificatie WK 20140
20. 10 september 2013Vlag van Noorwegen Noorwegen – Zwitserland Vlag van Zwitserland0 – 2 0
21. 11 oktober 2013Vlag van Albanië Albanië – Zwitserland Vlag van Zwitserland1 – 2 0
22. 15 oktober 2013Vlag van Zwitserland Zwitserland – Slovenië Vlag van Slovenië1 – 0 1
23. 15 november 2013Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea – Zwitserland Vlag van Zwitserland2 – 1 Vriendschappelijk0
24. 5 maart 2014Vlag van Zwitserland Zwitserland – Kroatië Vlag van Kroatië2 – 2 0
25. 30 mei 2014Vlag van Zwitserland Zwitserland – Jamaica Vlag van Jamaica1 – 0 0
26. 3 juni 2014Vlag van Zwitserland Zwitserland – Peru Vlag van Peru2 – 0 0
27. 15 juni 2014Vlag van Zwitserland Zwitserland – Ecuador Vlag van Ecuador1 – 2WK 20140
28. 20 juni 2014Vlag van Zwitserland Zwitserland – Frankrijk Vlag van Frankrijk2 – 51

Bijgewerkt op 20 juni 2014.[11]

Competitie
Aantal Jaren
Vlag van Zwitserland FC Basel
Kampioen Super League2x2010/11, 2011/12
Beker van Zwitserland1x2011/12
Vlag van Engeland Arsenal
FA Cup2x2016/17, 2019/20
FA Community Shield2x2017, 2020
Vlag van Duitsland Bayer Leverkusen
Kampioen Bundesliga1x2023/24
DFB-Pokal1x2023/24
Vlag van Zwitserland Zwitserland -17
Wereldkampioen –171x2009
Zie de categorie Granit Xhaka van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Granit_Xhaka&oldid=70153666"