Michel Platini

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Zie Michel Mesquita voor de Braziliaanse voetballer die de bijnaam Michel Platini heeft.
Michel Platini
Platini in 2010
Platini in 2010
Persoonlijke informatie
Volledige naam Michel Platini
Geboortedatum 21 juni 1955
Geboorteplaats Jœuf, Frankrijk
Lengte 178 cm
Positie aanvallende centrale middenvelder
Jeugd
1966–1972 Vlag van Frankrijk AS Jœuf
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1972–1979
1979–1982
1982–1987
Vlag van Frankrijk AS Nancy
Vlag van Frankrijk AS Saint-Étienne
Vlag van Italië Juventus FC
181 (98)
104 (58)
147 (68)
Interlands
1976–1987 Vlag van Frankrijk Frankrijk 72 (41)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Michel Platini (Jœuf, 21 juni 1955) is een Frans voormalig voetballer en voormalig sportbestuurder van Italiaanse afkomst. Van 26 januari 2007 tot en met 8 oktober 2015 was hij voorzitter van de Europese voetbalbond UEFA. Hij wordt over het algemeen gezien als één van de meest elegante voetballers van zijn generatie. Het Hof van Arbitrage voor Sport (CAS) schorste Platini op 9 mei 2016 voor vier jaar en gaf hem een geldboete van 60.000 Zwitserse franken voor het zonder legale basis aannemen van een bedrag van twee miljoen Zwitserse franken uit handen van FIFA-president Sepp Blatter. Sinds 8 oktober 2015 mag hij vanwege een eerdere schorsing in deze zaak geen voetbalgerelateerde activiteiten uitvoeren. De schorsing eindigt in oktober 2019.

Afkomst[bewerken]

Platini is de zoon van Aldo Platini en Anna Piccinelli, beiden van Italiaanse afkomst. Anna's voorouders komen uit de provincie Belluno, terwijl Aldo's vader een immigrant was uit Agrate Conturbia in de provincie Novara. Hij vestigde zich kort na de Eerste Wereldoorlog in Frankrijk.[1] Platini's vader was een professioneel voetballer en was lange tijd directeur bij AS Nancy, de club waar Michel zijn professionele voetballoopbaan begon.

Clubvoetbal[bewerken]

Zijn profcarrière begon bij AS Nancy in het seizoen 1972-1973, waar hij zeven seizoenen voetbalde en in 1978 de Franse beker won. Platini's debuut bij AS Nancy was op 3 mei 1973, 1 dag na het oefenduel Nederland-Spanje 3-2, het debuut in het Nederlands elftal van zijn latere ploegmakker bij Saint-Etiénne, Johnny Rep. Platini vertrok naar AS Saint-Étienne in 1979, waar hij de Franse titel won in 1981, en waar hij samenspeelde met Johnny Rep. Hij boekte in de diverse EuropaCup-toernooien enkele zeer opmerkelijke prestaties met Saint-Etiénne: 7-11-1979 Saint-Etiénne-PSV 6-0; 26-11-1980 Hamburger SV-Saint-Etiénne 0-5.

In 1982 vertrok hij naar de Italiaanse Serie A club Juventus, waar hij als middenvelder in 147 competitiewedstrijden 68 goals maakte. Platini hielp Juventus aan twee Italiaanse titels, de Italiaanse beker, de Europa Cup I (Heizeldrama) en de Europa Cup II, voordat hij in 1987 zijn actieve loopbaan afsloot.

Platini werd driemaal verkozen tot Europees voetballer van het Jaar, tweemaal tot Beste Franse voetballer Aller Tijden in 1976 en 1977, en 2 keer tot Beste Voetballer ter Wereld in 1984 en 1985.

Michel Platini was gewend met zijn shirt over de broek te spelen, net zoals Ruud Krol, Johnny Rep en Jesper Olsen.

Interlands[bewerken]

Frankrijk[bewerken]

Platini debuteerde op 27 maart 1976 voor het Frans elftal in een oefenduel in Parijs: Frankrijk-Tsjechoslowakije 2-2. Hij scoorde 1 goal uit een karakteristieke vrije trap. Zijn eerste grote eindtoernooi was het WK 1978 in Argentinië. Platini was de aanvoerder van het Franse nationale elftal dat in 1984 het EK won. Platini werd topscorer van het toernooi met negen doelpunten. In totaal speelde Platini 72 wedstrijden, waarvan vijftig keer als aanvoerder, voor het Franse nationale elftal, waarin hij 41 maal scoorde. Daarmee was hij lange tijd all-time topscorer van Les Bleus. Op 17 oktober 2007 nam Thierry Henry de 'fakkel' over, na twee doelpunten tegen Litouwen (respectievelijk zijn 42e en 43e doelpunt). In 1976 vertegenwoordigde hij zijn vaderland bij de Olympische Spelen in Montreal, Canada.

Trainerschap[bewerken]

Platini werd op 1 november 1988 verrassend gekozen tot coach van het nationale Franse elftal, als opvolger van Henri Michel, nadat Frankrijk zich niet had weten te kwalificeren voor het EK voetbal 1988. Van de Franse voetbalbond kreeg hij carte blanche om zijn selectie samen te stellen en een nieuw topteam op te bouwen, dat hoge ogen zou moeten gooien voor het Europees kampioenschap van 1992.

Hij bleef bondscoach tot en met 1992, maar kon zich niet kwalificeren voor het WK voetbal 1990. Daarentegen verliep de kwalificatie voor het EK 1992 zeer succesvol met acht overwinningen, onder meer tegen Spanje en Tsjecho-Slowakije. Onder zijn leiding bleef Frankrijk negentien interlands op rij ongeslagen. Met deze indrukwekkende resultaten werd Frankrijk dan ook gezien als favoriet voor de titel. Na een voortijdige uitschakeling in de groepsfase van het EK 1992 nam Platini op 2 juli 1992 ontslag. Hij werd opgevolgd door Gérard Houllier.

Interlands Vlag van Frankrijk Frankrijk onder leiding van Michel Platini
Datum Plaats Wedstrijd Uitslag Competitie
1 19.11.1988 Belgrado Vlag van Joegoslavië JoegoslaviëFrankrijk Vlag van Frankrijk 3–2 WK-kwalificatie
2 07.02.1989 Dublin Vlag van Ierland IerlandFrankrijk Vlag van Frankrijk 0–0 Oefeninterland
3 08.03.1989 Glasgow Vlag van Schotland SchotlandFrankrijk Vlag van Frankrijk 2–0 WK-kwalificatie
4 29.04.1989 Parijs Vlag van Frankrijk FrankrijkJoegoslavië Vlag van Joegoslavië 0–0 WK-kwalificatie
5 16.08.1989 Malmö Vlag van Zweden ZwedenFrankrijk Vlag van Frankrijk 2–4 Oefeninterland
6 05.09.1989 Oslo Vlag van Noorwegen NoorwegenFrankrijk Vlag van Frankrijk 1–1 WK-kwalificatie
7 11.10.1989 Parijs Vlag van Frankrijk FrankrijkSchotland Vlag van Schotland 3–0 WK-kwalificatie
8 18.11.1989 Toulouse Vlag van Frankrijk FrankrijkCyprus Vlag van Cyprus 2–0 WK-kwalificatie
9 21.01.1990 Koeweit-Stad Vlag van Koeweit KoeweitFrankrijk Vlag van Frankrijk 0–1 Oefeninterland
10 24.01.1990 Koeweit-Stad Vlag van Frankrijk FrankrijkDDR Vlag van Duitse Democratische Republiek 3–0 Oefeninterland
11 28.02.1990 Montpellier Vlag van Frankrijk FrankrijkWest-Duitsland Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 2–1 Oefeninterland
12 28.03.1990 Boedapest Vlag van Hongarije HongarijeFrankrijk Vlag van Frankrijk 1–3 Oefeninterland
13 15.08.1990 Parijs Vlag van Frankrijk FrankrijkPolen Vlag van Polen 0–0 Oefeninterland
14 05.09.1990 Reykjavík Vlag van IJsland IJslandFrankrijk Vlag van Frankrijk 1–2 EK-kwalificatie
15 13.10.1990 Parijs Vlag van Frankrijk FrankrijkTsjecho-Slowakije Vlag van Tsjecho-Slowakije 2–1 EK-kwalificatie
16 17.11.1990 Tirana Vlag van Albanië AlbaniëFrankrijk Vlag van Frankrijk 0–1 EK-kwalificatie
17 20.02.1991 Parijs Vlag van Frankrijk FrankrijkSpanje Vlag van Spanje 3–1 EK-kwalificatie
18 30.03.1991 Parijs Vlag van Frankrijk FrankrijkAlbanië Vlag van Albanië 5–0 EK-kwalificatie
19 14.08.1991 Poznań Vlag van Polen PolenFrankrijk Vlag van Frankrijk 1–5 Oefeninterland
20 04.09.1991 Bratislava Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-SlowakijeFrankrijk Vlag van Frankrijk 1–2 EK-kwalificatie
21 12.10.1991 Sevilla Vlag van Spanje SpanjeFrankrijk Vlag van Frankrijk 1–2 EK-kwalificatie
22 20.11.1991 Parijs Vlag van Frankrijk FrankrijkIJsland Vlag van IJsland 3–1 EK-kwalificatie
23 19.02.1992 Londen Vlag van Engeland EngelandFrankrijk Vlag van Frankrijk 2–0 Oefeninterland
24 25.03.1992 Parijs Vlag van Frankrijk FrankrijkBelgië Vlag van België 3–3 Oefeninterland
25 27.05.1992 Lausanne Vlag van Zwitserland ZwitserlandFrankrijk Vlag van Frankrijk 2–1 Oefeninterland
26 05.06.1992 Lens Vlag van Frankrijk FrankrijkNederland Vlag van Nederland 1–1 Oefeninterland
27 10.06.1992 Solna Vlag van Zweden ZwedenFrankrijk Vlag van Frankrijk 1–1 EK-eindronde
28 14.06.1992 Malmö Vlag van Engeland EngelandFrankrijk Vlag van Frankrijk 0–0 EK-eindronde
29 17.06.1992 Malmö Vlag van Denemarken DenemarkenFrankrijk Vlag van Frankrijk 2–1 EK-eindronde

Sportbestuurder[bewerken]

FFF vice-directeur[bewerken]

Hij was samen met Fernand Sastre organisator van het WK voetbal 1998 in Frankrijk. Na een lobby van een aantal jaren werd Frankrijk in 1998 gastheer van het zestiende wereldkampioenschap voetbal, dat gehouden zou worden in 10 speelsteden. Volgens de nieuwe opzet zouden er voor het eerst 32 landen meedoen aan dit toernooi.

In 2001 werd Platini vice-directeur van de Franse voetbalbond. Hier hield hij zich onder andere bezig met INF Clairefontaine, het nationale voetbalinstituut van Frankrijk. Bij dit opleidingscentrum was Platini onder meer bezig met vernieuwingen van de programma's en faciliteiten en het doorontwikkelen van toepasbare pedagogische modellen betreft het voetbal. Het opleidingscentrum staat vandaag de dag bekend als een zeer geavanceerd instituut waar leerlingen worden begeleid en zich in een rustige omgeving op hoog niveau kunnen ontwikkelen.

UEFA-voorzitter[bewerken]

Sinds 2002 was Platini lid van het uitvoerend bestuur van de UEFA. Op 26 januari 2007 werd hij op het UEFA-congres in Düsseldorf gekozen als nieuwe UEFA-voorzitter, als opvolger van Lennart Johansson die op 77-jarige leeftijd na 17 jaar afscheid nam.

Zijn persoonlijke wens bij zijn aanstelling is om meer gelijkheid te creëren in de Europese voetbalsysteem. De kapitaalkrachtige clubs uit Italië, Engeland en Spanje zouden te invloedrijk geworden zijn, waardoor andere landen en clubs zouden ondersneeuwen op sportief en financieel niveau. Hierdoor stelde Platini een aantal hervormingsplannen voor, die niet altijd door iedereen worden toegejuicht:

  • Platini wilde onder meer de UEFA Champions League en de UEFA Cup qua opzet wijzigen, zodat meer landen betrokken raken bij deze toernooien en ook inkomsten genieten. Tijdens zijn bewind werd het toernooi om de UEFA Cup vervangen tot de meer prestigieuze UEFA Europa League. De Champions League zou in het voorstel slechts toegankelijk worden voor landskampioenen en bekerwinnaars.[2]
  • In samenwerking met Sepp Blatter lanceerde Platini een idee om het aantal buitenlanders bij een club te beperken, de zogenoemde 6+5-regel. Elke ploeg uit het betaald voetbal zou verplicht moeten worden om in de basisopstelling minimaal 6 spelers op te stellen uit het eigen land. De 6+5-regel stuit binnen de EU op juridische problemen, omdat het volgens de wetgeving verboden is te discrimineren tussen werknemers uit eigen land en buitenlandse arbeidskrachten, zolang deze buitenlandse krachten ook afkomstig zijn uit de EU.
  • Als UEFA-voorzitter wilde hij een einde maken aan de grote transferbedragen, welke volgens Platini een bedreiging vormen voor de financiële balans in de competities. Hij opperde voor een salarisplafond en een halt aan clubs die meer dan de helft van hun inkomsten aan salarissen besteden.
  • Platini pleitte voor een strenger licentiesysteem. Clubs die in de Europese competities spelen moeten dan beter de boeken bijhouden en de salarissen en transferbedragen meteen uitkeren.[3]
  • De Fransman wilde af van transfers van spelers die jonger zijn dan 18 jaar. Spelers zouden ten minste achttien jaar oud moeten zijn om te kunnen worden verkocht.[4]

Omdat er geen andere kandidaten waren voor de post, werd Platini op 22 maart 2011 herkozen als voorzitter van de UEFA voor de duur van vier jaar.[5] Ook in 2015 werd Platini herkozen als voorzitter en was er opnieuw geen tegenkandidaat.[6]

Schorsing als sportbestuurder[bewerken]

De tuchtraad van de ethische commissie van de FIFA schorste Platini op 21 december 2015 voor acht jaar. De schorsing ging per direct in. Het werd Platini verboden om in die periode voetbalgerelateerde activiteiten te ontplooien, sportief, administratief of anderszins. Tevens kreeg hij een boete van 80.000 Zwitserse franken opgelegd. Als reden gaf de commissie dat Platini in februari 2011 van Sepp Blatter ten onrechte een betaling heeft geaccepteerd van twee miljoen Zwitserse franken. Volgens Platini zou het geld een verlate verrekening zijn voor legitieme diensten die hij tussen januari 2001 en juni 2002 voor de FIFA uitgevoerd zou hebben. De ethische commissie van de FIFA was echter van mening dat voor de betaling geen wettige basis bestond. Zowel Platini als Blatter gaf aan dat er een mondelinge overeenkomst was, maar die opmerkingen werden als niet overtuigend beschouwd. De commissie oordeelde dat er geen bewijs was gevonden dat Platini door Blatter was omgekocht, maar wel dat er voldoende gronden waren aan te nemen dat de betaling als een geschenk kon worden gezien en daarmee als een overtreding van de FIFA-richtlijnen. Het werd Platini - en in een aparte procedure ook Blatter - tevens verweten dat hij de betaling altijd heeft verzwegen. Blatter werd op dezelfde dag eveneens voor acht jaar geschorst en kreeg een boete van 50.000 Zwitserse franken.[7]

De procureur-generaal van Zwitserland opende op 24 september 2015 al een strafrechtelijk onderzoek naar Blatter op verdenking van "crimineel mismanagement" en "verduistering", mede vanwege de betaling van de twee miljoen Zwitserse franken aan Platini.[8] Op 25 september 2015 deed het Zwitserse Openbaar Ministerie een inval in het FIFA-kantoor van Blatter, waarbij gegevens in beslag werden genomen. Platini werd verhoord als getuige.[8]

Hangende het onderzoek van de ethische commissie van de FIFA werden beiden in eerste instantie op 8 oktober 2015 voor 90 dagen door deze commissie geschorst, waardoor zij toen al geen voetbalgerelateerde activiteiten meer mochten ontplooien, op nationaal en internationaal niveau. Platini legde daarop zijn taken als UEFA-voorzitter gedurende deze schorsing neer.[9] In hoger beroep werd de schorsing teruggebracht tot zes jaar.[10] Op 9 mei 2016 bracht het sporttribunaal CAS na een beroepsprocedure de schorsing terug tot een van vier jaar en een boete van 60.000 Zwitserse franken.[11] Dezelfde dag trok Platini zich definitief terug als UEFA-voorzitter. Ook na zijn laatste schorsing bleef hij volhouden onschuldig te zijn.[12]

Erelijst[bewerken]

Franse nationale ploeg

  • 72 selecties voor de A-kern
  • Aanvoerder van 50 wedstrijden, van 1979 tot 1987
  • Recordaantal gemaakte doelpunten als middenvelder (41)
  • Halve finalist Wereldbeker 1982
  • Halve finalist Wereldbeker 1986
  • Europees kampioen 1984
  • Topscorer Europees kampioenschap 1984 met 9 doelpunten

Clubs

Persoonlijk

  • Gouden Bal: 1983, 1984 en 1985
  • Gouden Elftal: 1983, 1984 en 1985
  • Franse speler van het Jaar: 1976 en 1977
  • Speler van het Jaar in Italië: 1984
  • Beste speler van de Intercontinentale Beker: 1985
  • World Soccer awards: 1984 en 1985
  • Chevron awards: 1983 en 1985
  • Trainer van het wereldteam World Soccer awards: 1991
  • Trainer van het Europees 'wereld'team: 1991
  • Genomineerd bij de 100 beste voetbalspelers aller tijden
  • Medaille voor levende legende: 29 april 1985

Selecties en statistieken

  • 1 selectie in het FIFA-team
  • 1 selectie in het Europees team (1982)
  • 72 selecties bij de Franse nationale ploeg (50x aanvoerder - 41 doelpunten (record))
  • 104 doelpunten voor Juventus (in alle competities)
  • 28 bekerdoelpunten bij Europese clubs
  • 52 bekerwedstrijden bij Europese clubs
  • Selectie bij FIFA-speler van de Eeuw
  • Speler van de Eeuw voor Juventus
  • Frans speler van de Eeuw
  • 6e Eeuwvoetballer Football Family FIFA 2000
  • 8e Eeuwvoetballer Placar 2001
  • Verkozen tot Franse Eeuwvoetballer door France Football 1999
  • Verkozen tot Beste Franse international ooit door France Football in 2004

In 2011 werd hij vanwege zijn verdiensten opgenomen in de Hall of Fame van het Italiaans voetbal.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Voorganger:
Lennart Johansson
Voorzitter van de UEFA
2007-2015
Opvolger:
..
Voorganger:
Roberto Pruzzo
Topschutter in de Serie A
1983, 1984 & 1985
Opvolger:
Roberto Pruzzo