CONMEBOL–UEFA Cup of Champions

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Finalissima
De te winnen prijs.
Sport Voetbal
Regio Europa
Zuid-Amerika
Bond/organisator CONMEBOL
UEFA
Eerste editie 1985
Regerend kampioen Vlag van Argentinië Argentinië (2e titel)
Recordkampioen Vlag van Argentinië Argentinië met 2 titels
Portaal  Portaalicoon   Sport

De CONMEBOL–UEFA Cup of Champions, voorheen bekend als de Artemio Franchi Cup en ook bekend als Finalissima, is een voetbalcompetitie bestaande uit één wedstrijd tussen de Europees kampioen en Zuid-Amerikaans kampioen. Er zijn slechts drie edities gespeeld; in 1985, 1993 en 2022. In 1989 zou het Nederlands elftal als regerend Europees kampioen tegen Uruguay spelen, maar omdat er geen geschikte datum kon worden gevonden, is die wedstrijd nooit gespeeld. In december 1989 speelde Nederland wel tegen de nieuwe Zuid-Amerikaans kampioen Brazilië, maar deze wedstrijd werd niet gespeeld voor de Artemio Franchi Cup, maar was een jubileumwedstrijd in verband met het 100-jarig bestaan van de KNVB.

Het toernooi kan worden gezien als voorloper en opvolger van de FIFA Confederations Cup.

Op 1 juni 2022 vond de derde editie plaats, waarbij de CONMEBOL–UEFA Cup of Champions te verdienen was.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Artemio Franchi Cup[bewerken | brontekst bewerken]

Het toernooi werd oorspronkelijk vernoemd naar de in 1983 in een auto-ongeluk gestorven Italiaanse voormalig UEFA-voorzitter Artemio Franchi. Het toernooi werd georganiseerd door de UEFA en CONMEBOL als supercup voor landenteams. Het toernooi zou elke vier jaar gespeeld worden, in afwisselend Europa en Zuid-Amerika. De eerste editie werd in 1985 gewonnen door Frankrijk, als winnaar van het EK 1984 met 2–0 in Parijs van Uruguay, als winnaar van de Copa América 1983.[1]

De editie van 1989 zou in Uruguay gespeeld worden tussen Uruguay, de winnaar van de Copa América 1987, en Nederland, de winnaar van het EK 1988. Doordat de bonden geen datum konden vinden, besloot de UEFA echter dat de wedstrijd niet zou gespeeld worden.[2] Vanaf 1989 werd de Copa América in tegenstelling tot het EK tweejaarlijks gespeeld, waardoor Brazilië zich op de Copa América 1989 al kroonde tot nieuwe Zuid-Amerikaanse kampioen. Tegen Brazilië speelde Nederland wel in december 1989, maar deze wedstrijd werd niet gespeeld voor de Artemio Franchi Cup, maar was een jubileumwedstrijd in verband met het honderdjarige bestaan van de KNVB.

In 1993 versloeg de Zuid-Amerikaanse kampioen Argentinië de Europese kampioen Denemarken na een strafschoppenreeks. Vanaf 1992 werd ook de King Fahd Cup of de FIFA Confederations Cup gespeeld, waaraan ook winnaars van overige continentale toernooien deelnamen. Op die manier hield de Artemio Franchi Cup op te bestaan. Wel werden er officieuze edities gespeeld. In 1998 won de Zuid-Amerikaanse kampioen Brazilië met 1–2 van de Europese kampioen Duitsland en in 2013 won de Europese kampioen Spanje met 3–1 in Qatar van de Zuid-Amerikaanse kampioen Uruguay. In 2016 ontstond het idee om in 2017 een wedstrijd tussen de Europese kampioen Portugal en de Zuid-Amerikaanse kampioen Chili te organiseren, maar deze wedstrijd werd nooit gespeeld. Ook ontstond er een idee voor een toernooi met vier deelnemers in 2018, maar ook dit toernooi werd nooit gespeeld in verband met de corruptiezaak bij FIFA.

Finalissima[bewerken | brontekst bewerken]

In 2019 maakte de FIFA bekend wegens de komst van een uitgebreid WK voor clubs te stoppen de met de Confederations Cup.[3] Op 15 december 2021 ondertekenden de UEFA en CONMEBOL een memorandum van overeenstemming, waarin stond dat de winnaar van de Copa América 2021, Argentinië, het in juni 2022 in Londen zou gaan opnemen tegen de winnaar van het EK 2020, Italië, in een Finalissima.[4] Op 22 maart 2022 werd bekend dat de wedstrijd in het Wembley Stadium zou plaatsvinden en dat de te winnen trofee de naam CONMEBOL–UEFA Cup of Champions kreeg.[5][6] Die wedstrijd werd toen met 3–0 gewonnen door Argentinië. Ook in 2024 en 2028 zal de wedstrijd gespeeld worden.[7]

Wedstrijden[bewerken | brontekst bewerken]

21 augustus 1985[8] Frankrijk Vlag van Frankrijk 2 – 0 (1 – 0) Vlag van Uruguay Uruguay Opstelling Frankrijk Vlag van Frankrijk Opstelling Vlag van Uruguay Uruguay
Stadion: Parc des Princes, Vlag van Frankrijk Parijs
Toeschouwers: 20.405
Scheidsrechter: Vlag van Argentinië Abel Gnecco
(winnaar EK 1984)
Rocheteau Goal 4'
Touré Goal 56'
(winnaar Copa América 1983) Bats, Ayache, Le Roux, Bossis, Bibard, Tusseau, Touré, Platini Aanvoerder, Giresse, Fernández, Rocheteau
RESERVEBANK:
Rust, Domergue, Vercruysse, Bellone, Stopyra
Rodríguez Aanvoerder, Batista, Pereyra Kreeg in de 22e minuut geel 22', Gutiérrez Kreeg in de 65e minuut geel 65', Diogo Kreeg in de 20e minuut geel 20', Santín, Barrios Werd na 77 minuten van het veld gehaald 77' (Werd na 77 minuten in het veld gebracht Saralegui), Bossio, Ramos, Cabrera Werd na 77 minuten van het veld gehaald 77' (Werd na 77 minuten in het veld gebracht Dalto), Francescoli
RESERVEBANK:
Álvez, Acevedo, Montelongo, Saralegui, Dalto
   
24 februari 1993[9] Argentinië Vlag van Argentinië 1–1 n.v.
1–1 (1–1)
5–4 pen.
Vlag van Denemarken Denemarken Opstelling Argentinië Vlag van Argentinië Opstelling Vlag van Denemarken Denemarken
Stadion: Estadio José María Minella, Vlag van Argentinië Mar del Plata
Toeschouwers: 34.683
Scheidsrechter: Vlag van Hongarije Sándor Puhl
(winnaar Copa América 1991)
Caniggia Goal 30'
(winnaar EK 1992)
Goal 12' (e.d.) Craviotto
Goycochea, Craviotto Kreeg in de 71e minuut geel 71' Werd na 117 minuten van het veld gehaald 117' (Werd na 117 minuten in het veld gebracht Saldaña), Borelli, Vázquez Kreeg in de 22e minuut geel 22', Altamirano, Simeone Kreeg in de 16e minuut geel 16', Mancuso, Maradona Aanvoerder, Rodríguez Werd na 61 minuten van het veld gehaald 61' (Werd na 61 minuten in het veld gebracht Franco), Batistuta, Caniggia
RESERVEBANK:
Islas, Franco, Saldaña, Gorosito, Acosta
Schmeichel, Kjeldbjerg Kreeg in de 15e minuut geel 15', Olsen, Piechnik Werd na 38 minuten van het veld gehaald 38' (Werd na 38 minuten in het veld gebracht Nielsen Kreeg in de 69e minuut geel 69'), Marc Rieper, Mølby, Goldbæk Kreeg in de 17e minuut geel 17', Vilfort, Larsen Werd na 120+1 minuten van het veld gehaald 120+1' (Werd na 120+1 minuten in het veld gebracht M. Larsen Kreeg in de 69e minuut geel 69'), B. Laudrup, Elstrup
RESERVEBANK:
Krogh, M. Larsen, Nielsen, Tøfting, Strudal
  Pen.-serie  
Maradona Gescoord met penalty
Batistuta Gescoord met penalty
Simeone Gescoord met penalty
Mancuso Gescoord met penalty
Caniggia Gemiste strafschop
Saldaña Gescoord met penalty
Gescoord met penalty Elstrup
Gescoord met penalty Mølby
Gescoord met penalty Nielsen
Gemiste strafschop Vilfort
Gescoord met penalty Laudrup
Gemiste strafschop Goldbæk
1 juni 2022[10] Italië Vlag van Italië 0–3 (0–2) Vlag van Argentinië Argentinië Opstelling Italië Vlag van Italië Opstelling Vlag van Argentinië Argentinië
Stadion: Wembley Stadium, Vlag van Engeland Londen
Toeschouwers: 87.112[11]
Scheidsrechter: Vlag van Chili Piero Maza
Video-assistent: Vlag van Spanje Alejandro Hernández
(winnaar EK 2020) (winnaar Copa América 2021)
Goal 28' Martínez
Goal 45+1' Di María
Goal 90+4' Dybala
Donnarumma, Di Lorenzo Kreeg in de 72e minuut geel 72', Bonucci Kreeg in de 39e minuut geel 39', Chiellini Werd na 46 minuten van het veld gehaald 46' (Werd na 46 minuten in het veld gebracht Lazzari), Emerson Werd na 77 minuten van het veld gehaald 77' (Werd na 77 minuten in het veld gebracht Bastoni), Pessina Werd na 62 minuten van het veld gehaald 62' (Werd na 62 minuten in het veld gebracht Spinazzola), Jorginho, Barella Kreeg in de 77e minuut geel 77', Bernardeschi Werd na 46 minuten van het veld gehaald 46' (Werd na 46 minuten in het veld gebracht Locatelli), Belotti Werd na 46 minuten van het veld gehaald 46' (Werd na 46 minuten in het veld gebracht Scamacca), Raspadori
RESERVEBANK:
Cragno, Meret, Spinazzola, Florenzi, Acerbi, Bastoni, Locatelli, Lazzari, Cristante, Pellegrini, Politano, Scamacca
E. Martínez, Molina, Romero Werd na 85 minuten van het veld gehaald 85' (Werd na 85 minuten in het veld gebracht Pezzella), Otamendi Kreeg in de 22e minuut geel 22', Tagliafico, Lo Celso Werd na 90 minuten van het veld gehaald 90' (Werd na 90 minuten in het veld gebracht Dybala), Rodríquez, De Paul Werd na 76 minuten van het veld gehaald 76' (Werd na 76 minuten in het veld gebracht Palacios), Messi, La. Martínez Werd na 85 minuten van het veld gehaald 85' (Werd na 85 minuten in het veld gebracht Álvarez), Di María Werd na 90 minuten van het veld gehaald 90' (Werd na 90 minuten in het veld gebracht González)
RESERVEBANK:
Armani, Rulli, Foyth, Pezzella, Li. Martínez, Mac Allister, Acuña, Palacios, Álvarez, González, Gómez, Dybala
   
Speler van de wedstrijd: Vlag van Argentinië Lionel Messi

Officieus[bewerken | brontekst bewerken]

Datum CONMEBOL Score UEFA Plaats Doelpuntenmakers
20-12-1989 Vlag van Brazilië Brazilië 1–0[12] Vlag van Nederland Nederland Stadion Feijenoord, Vlag van Nederland Rotterdam Vlag van Brazilië: Careca
25-03-1998 2–1[13] Vlag van Duitsland Duitsland Mercedes-Benz Arena, Vlag van Duitsland Stuttgart Vlag van Brazilië: Sampaio, Ronaldo, Vlag van Duitsland: Kisten
06-02-2013 Vlag van Uruguay Uruguay 1–3[14] Vlag van Spanje Spanje Khalifa Internationaal Stadion, Vlag van Qatar Doha Vlag van Spanje: Fàbregas, Pedro, Pedro, Vlag van Uruguay: Rodríguez

Statistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Finalisten[bewerken | brontekst bewerken]

Land Confederatie Winnaar Runner-up Finales
Vlag van Argentinië Argentinië CONMEBOL 2× (1993, 2022) 2
Vlag van Frankrijk Frankrijk UEFA 1× (1985) 1
Vlag van Denemarken Denemarken 1× (1993) 1
Vlag van Uruguay Uruguay CONMEBOL 1× (1985) 1
Vlag van Italië Italië UEFA 0x 1x (2022) 1
Confederatie Winnaar
CONMEBOL 2x (1993, 2022)
UEFA 1× (1985)

Topscorers[bewerken | brontekst bewerken]

Speler Land Goals
1. Claudio Caniggia Vlag van Argentinië Argentinië 1
Paulo Dybala
Ángel Di María
Lautaro Martínez
Dominique Rocheteau Vlag van Frankrijk Frankrijk
José Touré