Naar inhoud springen

Wereldkampioenschap voetbal voor clubs

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
FIFA Club World Cup
Wereldkampioenschap voetbal voor clubs
Sport Voetbal
Bond/organisator FIFA
Eerste editie 2000
Regerend kampioen Vlag van Engeland Chelsea (2e titel)
Recordkampioen Vlag van Spanje Real Madrid met 5 titels
Officiële website
Portaal  Portaalicoon   Sport

Het wereldkampioenschap voetbal voor clubs (Engels: FIFA Club World Cup) is een door de FIFA georganiseerd voetbaltoernooi, dat om de vier jaar gespeeld wordt, telkens in het jaar voor de wereldbeker. Tweeëndertig teams over de hele wereld nemen deel, gebaseerd op de prestaties in hun continentale beker de afgelopen vier jaar. Zo nemen er twaalf Europese ploegen deel, waaronder de vier UEFA Champions League-winnaars. Ook zes Zuid-Amerikaanse teams spelen op het toernooi. Noord- en Midden-Amerika, Afrika en Azië worden elk door vier ploegen vertegenwoordigd, terwijl Oceanië een team afvaardigt. Het laatste ticket gaat naar een ploeg uit het gastland. De editie van 2025 werd in de Verenigde Staten gespeeld, met als uiteindelijke winnaar Chelsea.

Het wereldkampioenschap voor clubs werd voor het eerst gespeeld in 2000. Acht landen, verspreid over de zes federaties, namen hieraan deel. Op die manier kan elk jaar de beste ploeg ter wereld gekroond worden. Het toernooi kent daarom ook officieel de wereldtitel toe[1][2]. In 2001 stond het volgende toernooi gepland, maar deze ging, mede door financiële problemen, niet door. Op dit moment gold vooral de Intercontinental Cup, tussen de Europese en Zuid-Amerikaans kampioenen, als de echte wereldprijs. Pas in 2005 vond de volgende editie plaats. Aan deze nieuwe variant namen enkel de winnaars van de zes continentale bekertoernooien deel. Sinds 2007 speelde ook de kampioen van het organiserend land op het toernooi. De komst van deze nieuwe opzet verving de Intercontinental Cup.

Tot en met de laatste editie van 2025 wonnen enkel Zuid-Amerikaanse en Europese clubs die titel. De Duitser Toni Kroos is met zes clubwereldtitels recordhouder. Hij won deze titel eenmaal met Bayern München en vijfmaal met Real Madrid. Manchester City won de laatste editie van deze opzet in 2023.

Trofee

[bewerken | brontekst bewerken]
Trofee Beschrijving
De kampioenstrofee van het wereldkampioenschap voor clubs (FIFA Club World Cup), die sedert de editie van 2025 wordt uitgereikt.
De kampioenstrofee van het wereldkampioenschap voor clubs (FIFA Club World Cup), die tot en met de editie van 2023 werd uitgereikt.
De kampioenstrofee van het wereldkampioenschap voor clubs (FIFA Club World Championship), die in 2000 eenmalig werd uitgereikt aan winnaar Corinthians (in 2000 werd er zowel een editie van de wereldbeker voor clubteams als een editie van het wereldkampioenschap voor clubs georganiseerd).

Opzet

[bewerken | brontekst bewerken]

Jaarlijks toernooi met continentale kampioenen

[bewerken | brontekst bewerken]

Het WK voor clubs in de kinderschoenen

[bewerken | brontekst bewerken]

Het eerste toernooi (genaamd FIFA Club World Championship) werd in 2000 in Brazilië gehouden. Acht clubs waren over over twee groepen verdeeld. Na de groepsronde volgde een finale. Corinthians won de titel in eigen land en versloeg het eveneens uit Brazilië afkomstige Vasco da Gama na een gewonnen strafschoppenreeks in de finale.

Alle zes de federaties werden hierop vertegenwoordigd, echter was er geen vaste systeem voor het selecteren van de ploegen. Het idee was om 's werelds beste ploegen uit te nodigen, op basis van de continentale prijzen die ze het afgelopen jaar wonnen. Zo werd bijvoorbeeld titelhouder van de UEFA Champions League, Manchester United, op het toernooi uitgenodigd. Ook het Spaanse Real Madrid, dat de Intercontinental Cup in 1998 won, nam deel.

Het tweede toernooi stond gepland voor de zomer van 2001 en kende een uitbreiding naar twaalf deelnemende clubs. Ook op dit toernooi waren de plaatsen niet systematisch vastgelegd. Opvallend was de afwezigheid van Bayern München en Al-Ahly. Zij wonnen de UEFA Champions League en CAF Champions League in 2001. Real Madrid en Hearts Of Oak, winnaars van de edities in 2000, stonde wel tussen de deelnemende ploegen. Titelhouder Corinthians werd niet uitgenodigd. Ook stonden niet alle ploegen te springen voor een deelname. Zo paste UEFA Champions League-winnaar Manchester United voor deze editie. Galatasaray, die de UEFA Cup won, nam hun plaats in.

Op 18 mei 2001 kondigde de FIFA aan dat het toernooi zou worden uitgesteld tot 2003.[3] De FIFA gaf hiervoor drie redenen: nationale en internationale wedstrijden, economische problemen in sommige thuislanden van de deelnemers en, cruciaal, de financiële problemen van ISL Worldwide, de marketingpartner van de FIFA, dat niet veel later instortte. De editie van 2003 werd nooit gehouden, een nieuwe poging was gepland voor 2005. De Intercontinental Cup in Japan gold in deze periode als de echte wereldprijs.

Heropleving met nieuwe formule

[bewerken | brontekst bewerken]

Pas in 2005 werd opnieuw een wereldkampioenschap voor clubs, met de naam FIFA Club World Championship, georganiseerd. In 2006 werd het toernooi omgedoopt naar de huidige naam: FIFA Club World Cup. De FIFA bracht verschillende veranderingen aan: het toernooi wordt nu jaarlijks in december gehouden, met de continentale kampioenen van de zes federaties als vaste deelnemers. Japan werd de vaste gastheer.

Continent Confederatie Kampioenschap
Start in kwartfinale
Oceanië OFC winnaar OFC Champions League
Noord- en Midden-Amerika CONCACAF winnaar CONCACAF Champions Cup
Afrika CAF winnaar CAF Champions League
Azië AFC winnaar AFC Champions League
Start in halve finale
Zuid-Amerika CONMEBOL winnaar Copa Libertadores
Europa UEFA winnaar UEFA Champions League

De kampioenen uit Oceanië, Noord- en Midden-Amerika, Afrika en Azië speelden eerst een kwartfinale. De winnaars daarvan troffen de Europese en Zuid-Amerikaanse kampioenen, die direct waren geplaatst voor de halve finale. Traditioneel zijn dit de twee sterkste continenten.

Lokale landskampioen zorgt voor meer animo

[bewerken | brontekst bewerken]

In 2007 werd de landskampioen van het organiserend land aan het deelnemersveld toegevoegd. Dit werd gedaan om het toernooi voor het lokale publiek interessanter te maken en te voorkomen dat het toernooi, zoals in de voorgaande editie, grotendeels voor halflege tribunes zou worden gespeeld. Hierdoor werd het toernooi niet meer vast in Japan gespeeld en werd bij elke editie een gastland aangeduid. De landskampioen speelde eerst een play-offwedstrijd tegen de OFC Champions League-winnaar, voor de kwartfinales begonnen. De FIFA bepaalde dat er per nationale voetbalbond maximaal een club mocht deelnemen. Als een continentaal kampioen uit het organiserend land kwam, dan nam de verliezend finalist van dat continentaal toernooi de plaats in van de landskampioen.

Continent Confederatie Kampioenschap
Start in play-off
Gastlandkampioen gastland
Oceanië OFC winnaar OFC Champions League
Start in kwartfinale
Noord- en Midden-Amerika CONCACAF winnaar CONCACAF Champions Cup
Afrika CAF winnaar CAF Champions League
Azië AFC winnaar AFC Champions League
Start in halve finale
Zuid-Amerika CONMEBOL winnaar Copa Libertadores
Europa UEFA winnaar UEFA Champions League

Met de nieuwe opzet waren er zeven wedstrijden: een play-off, twee kwartfinales, twee halve finales, een wedstrijd om de derde plaats en de finale. Van 2008 tot en met 2021 werd er ook een wedstrijd om de vijfde plaats gespeeld. In 2007, 2008, 2011, 2012, 2015 en 2016 ging het toernooi in Japan door, vervolgens werd het in 2009, 2010, 2017, 2018 en 2021 in de Verenigde Arabische Emiraten gehouden. In 2013, 2014 en 2022 was Marokko de organisator en in 2019 en 2020 was dat Qatar. In 2023 werd in Saoedi-Arabië de laatste editie van dit format gespeeld.

Vierjaarlijks toernooi met 32 deelnemende clubs

[bewerken | brontekst bewerken]

In 2016 opperde FIFA-voorzitter Gianni Infantino voor het eerst een uitbreiding van het wereldkampioenschap naar 32 teams, met een verschuiving naar juni/juli. Dit voorstel beoogde de competitie evenwichtiger te maken en aantrekkelijker te worden voor zenders en sponsors.[4] Een jaar later, in 2017, overwoog de FIFA om de competitie uit te breiden naar 24 teams en het vanaf 2021 elke vier jaar te laten doorgaan, ter vervanging van de FIFA Confederations Cup. Het uitgebreide format en schema voor de zomer van 2021 werden goedgekeurd in maart 2019, met China als aangewezen gastland.[5] Echter, door de coronapandemie werd het evenement van 2021 geannuleerd en werd het uitgebreide toernooi uitgesteld, waarbij het format met zeven teams behouden bleef.

Uitgebreid toernooi met groeps- en knock-outfase

[bewerken | brontekst bewerken]

Op 16 december 2022 kondigde de FIFA aan dat een vernieuwd concept voor de clubcompetitie het jaarlijkse format zou vervangen, met een overgang naar een toernooi dat eens in de vier jaar wordt gehouden. In de zomer van 2025 zal dit toernooi voor het eerst plaatsvinden, met 32 teams in de strijd.[6] Zowel de International Federation of Professional Footballers als het World Leagues Forum reageerden direct kritisch op dit voorstel. Ook verschillende clubs reageerden negatief.[7] Op 23 juni 2023 bevestigde de FIFA dat de Verenigde Staten het gastland zullen zijn voor dit toernooi, dat dient als opmaat naar het wereldkampioenschap voetbal in 2026.

De FIFA-raad keurde ook unaniem het concept van een jaarlijkse clubcompetitie vanaf 2024 goed.[8] Zo werd de FIFA Intercontinental Cup terug in het leven geroepen, die gelijkaardig is aan het tot 2023 gebruikte, jaarlijkse format. De Europese kampioen zal maar een wedstrijd spelen en staat zo dus direct in de finale. De winnaar van dit toernooi zal niet meer de titel van wereldkampioen krijgen.

Finales

[bewerken | brontekst bewerken]

Zie ook: Wereldkampioenen clubteams. Op 27 oktober 2017 de FIFA besliste de winnaars van de wereldbeker als officiële (de jure) wereldkampioenen te erkennen, met dezelfde status als de winnaars van het wereldkampioenschap voetbal voor clubs.[9]

EditieGastlandWinnaarUitslagFinalistGouden bal (beste speler)#teams
2000Vlag van Brazilië BraziliëVlag van Brazilië Corinthians0–0 (n.s.) (4–3)Vlag van Brazilië Vasco da GamaVlag van Brazilië Edílson8
2005Vlag van Japan JapanVlag van Brazilië São Paulo1–0Vlag van Engeland LiverpoolVlag van Brazilië Rogério Ceni6
2006Vlag van Brazilië Internacional1–0Vlag van Spanje FC BarcelonaVlag van Portugal Deco
2007Vlag van Italië AC Milan4–2Vlag van Argentinië Boca JuniorsVlag van Brazilië Kaká7
2008Vlag van Engeland Manchester United1–0Vlag van Ecuador QuitoVlag van Engeland Wayne Rooney
2009Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische EmiratenVlag van Spanje FC Barcelona2–1 (n.v.)Vlag van Argentinië EstudiantesVlag van Argentinië Lionel Messi
2010Vlag van Italië Internazionale3–0Vlag van Congo-Kinshasa MazembeVlag van Kameroen Samuel Eto'o
2011Vlag van Japan JapanVlag van Spanje FC Barcelona4–0Vlag van Brazilië SantosVlag van Argentinië Lionel Messi
2012Vlag van Brazilië Corinthians1–0Vlag van Engeland ChelseaVlag van Brazilië Cássio Ramos
2013Vlag van Marokko MarokkoVlag van Duitsland Bayern München2–0Vlag van Marokko Raja CasablancaVlag van Frankrijk Franck Ribéry
2014Vlag van Spanje Real Madrid2–0Vlag van Argentinië San LorenzoVlag van Spanje Sergio Ramos
2015Vlag van Japan JapanVlag van Spanje FC Barcelona3–0Vlag van Argentinië River PlateVlag van Uruguay Luis Suárez
2016Vlag van Spanje Real Madrid4–2 (n.v.)Vlag van Japan Kashima AntlersVlag van Portugal Cristiano Ronaldo
2017Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische EmiratenVlag van Spanje Real Madrid1–0Vlag van Brazilië GrêmioVlag van Kroatië Luka Modrić
2018Vlag van Spanje Real Madrid4–1Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Al Ain FCVlag van Wales Gareth Bale
2019Vlag van Qatar QatarVlag van Engeland Liverpool1–0 (n.v.)Vlag van Brazilië FlamengoVlag van Egypte Mohamed Salah
2020Vlag van Duitsland Bayern München1–0Vlag van Mexico Tigres UANLVlag van Polen Robert Lewandowski
2021Vlag van Verenigde Arabische Emiraten Verenigde Arabische EmiratenVlag van Engeland Chelsea2–1 (n.v.)Vlag van Brazilië PalmeirasVlag van Brazilië Thiago Silva
2022Vlag van Marokko MarokkoVlag van Spanje Real Madrid5–3Vlag van Saoedi-Arabië Al-HilalVlag van Brazilië Vinícius Júnior
2023Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-ArabiëVlag van Engeland Manchester City4–0Vlag van Brazilië FluminenseVlag van Spanje Rodri
2025Vlag van Verenigde Staten Verenigde StatenVlag van Engeland Chelsea3–0Vlag van Frankrijk Paris Saint-GermainVlag van Engeland Cole Palmer32

Zie ook voor de uitslagen vanaf 2024 het FIFA Intercontinental Cup.

Gewonnen bekers per club

[bewerken | brontekst bewerken]
AantalClubJaar
5Vlag van Spanje Real Madrid2014, 2016, 2017, 2018, 2022
3Vlag van Spanje FC Barcelona2009, 2011, 2015
2Vlag van Brazilië Corinthians2000, 2012
Vlag van Duitsland Bayern München2013, 2020
Vlag van Engeland Chelsea2021, 2025
1Vlag van Brazilië São Paulo2005
Vlag van Brazilië Internacional2006
Vlag van Italië AC Milan2007
Vlag van Engeland Manchester United2008
Vlag van Italië Internazionale2010
Vlag van Engeland Liverpool2019
Vlag van Engeland Manchester City2023

Gewonnen bekers per land

[bewerken | brontekst bewerken]
AantalLandJaar
8Vlag van Spanje Spanje2009, 2011, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2022
5Vlag van Engeland Engeland2008, 2019, 2021, 2023, 2025
4Vlag van Brazilië Brazilië2000, 2005, 2006, 2012
2Vlag van Italië Italië2007, 2010
Vlag van Duitsland Duitsland2013, 2020

Zie ook

[bewerken | brontekst bewerken]
Zie de categorie FIFA Club World Cup van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.
Overgenomen van "https://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wereldkampioenschap_voetbal_voor_clubs&oldid=69740821"