Eden Hazard

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Eden Hazard
Hazard in 2019
Persoonlijke informatie
Volledige naam Eden Michael Hazard
Geboortedatum 7 januari 1991
Geboorteplaats La Louvière, Vlag van België België
Lengte 175 cm
Been Rechts
Positie Aanvallende middenvelder, vleugelspeler
Clubinformatie
Huidige club Vlag van Spanje Real Madrid
Rugnummer 7
Contract tot 30 juni 2024
Jeugd
1998–2003
2003–2005
2005–2007
Vlag van België Stade Brainois
Vlag van België Tubize
Vlag van Frankrijk Lille
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2007–2012
2012–2019
2019–
Vlag van Frankrijk Lille
Vlag van Engeland Chelsea
Vlag van Spanje Real Madrid
194(51)
350(110)
50(5)
Interlands **
2006
2006
2006–2008
2009
2008–
Vlag van België België –15
Vlag van België België –16
Vlag van België België –17
Vlag van België België –19
Vlag van België België
5(1)
4(2)
17(2)
11(6)
114(33)

* Bijgewerkt op 8 september 2021
** Bijgewerkt op 8 september 2021
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Eden Michael Hazard (La Louvière, 7 januari 1991) is een Belgisch voetballer die doorgaans als aanvallende middenvelder of vleugelspeler speelt. Hij verruilde Chelsea in juni 2019 voor Real Madrid. Hazard debuteerde in 2008 in het Belgisch voetbalelftal.

Carrière[bewerken | brontekst bewerken]

Jeugd[bewerken | brontekst bewerken]

Hazard is een zoon van oud-voetballer Thierry Hazard. Zijn moeder Carine voetbalde ook. Hij begon met voetballen bij Royal Stade Brainois. Nadien werd hij tijdens een jeugdtoernooi met Tubize opgemerkt door talentscouts van Lille, die hem al snel naar Frankrijk lieten overkomen. Hij kon in die periode ook naar RSC Anderlecht, maar verkoos de jeugdopleiding van Lille boven die van Anderlecht. Hij speelde zich in de kijker op het EK -17, waar hij beslissend was voor de Rode Duivels, die in de halve finale strandden.

Lille[bewerken | brontekst bewerken]

Hazard in november 2011, spelend voor Lille.

Hij volgde daarna een speciale opleiding, die hem moest klaarstomen om de hoge verwachtingen waar te maken. Hij mocht dat seizoen regelmatig invallen en scoorde bij z'n eerste basisplaats een doelpunt tegen AS Saint-Etienne (eindstand: 3-0)

In de UEFA Europa League scoorde Hazard de 4–0 tegen Genua. Tegen Lyon in de Franse beker gaf hij twee assists en scoorde hij een doelpunt.

Zowel in het seizoen 2008/09 als 2009/10 werd hij verkozen tot beste jongere in de Ligue 1, waarmee hij in de voetsporen trad van Hatem Ben Arfa. De Franse voetballegende Zinédine Zidane sprak in 2009 zijn bewondering uit over Hazard, die hij naar eigen zeggen "met de ogen dicht zou meepakken naar Real Madrid".[1]

In 2011 pakte hij met Lille de dubbel door zowel de Ligue 1 als de Coupe de France te winnen. Aan het eind van dit seizoen werd hij verkozen tot Speler van het Jaar. Dit maakte hem de jongste winnaar op de erelijst. In 2012 werd hij weer verkozen tot Speler van het Jaar.

Chelsea[bewerken | brontekst bewerken]

In mei 2012 werd bekend dat Hazard overstapte naar Chelsea. De club betaalde rond de 40 miljoen euro voor hem, waarmee hij de op een na duurste Belg ooit (de duurste Belg was, tot juni 2019, Romelu Lukaku) en de op een na duurste speler van Chelsea werd, na Fernando Torres die in 2011 voor 60 miljoen euro werd overgenomen van Liverpool. Ook zijn broer, Thorgan Hazard, stapte in deze transferperiode over naar Chelsea. Thorgan werd meteen uitgeleend aan Zulte Waregem. Eden koos in eerste instantie voor het nummer 17. Op 18 juli speelde Hazard voor het eerst voor Chelsea in een oefenwedstrijd tegen Seattle Sounders. Zijn officiële debuut maakte hij in de FA Community Shield tegen Manchester City. In zijn eerste competitiewedstrijd, tegen Wigan Athletic, gaf Hazard een assist op Branislav Ivanović en lokte hij een strafschop uit die Frank Lampard benutte. Zijn eerste competitiedoelpunt maakte hij tegen Newcastle United door middel van een strafschop. Aan het einde van het seizoen 2012/13 won Hazard met Chelsea de Europa League. Op 30 augustus 2013 scoorde hij in de UEFA Super Cup in de Eden Aréna in Praag tegen Bayern München.

In februari 2015 verlengde Hazard zijn contract bij Chelsea tot medio 2020.[2] Twee maanden later werd hij als eerste Belg in de geschiedenis verkozen tot PFA Players' Player of the Year.

Zijn driehonderdste officiële wedstrijd voor Chelsea betrof de finale van de strijd om de FA Cup, op 19 mei 2018 in het Wembley Stadium, tegen Manchester United. Hazard nam in die wedstrijd vanaf de strafschopstip de enige treffer van de wedstrijd voor zijn rekening, waardoor de ploeg van trainer Antonio Conte voor de achtste keer in de clubgeschiedenis de FA Cup veroverde. De club uit Londen domineerde de eerste helft en kwam na 22 minuten aan de leiding, nadat Hazard zelf was gevloerd door verdediger Phil Jones.[3]

Real Madrid[bewerken | brontekst bewerken]

Hazard tekende op 7 juni 2019 een vijfjarig contract bij Real Madrid. Dat betaalde naar verluidt 100 miljoen euro aan Chelsea, wat zou kunnen oplopen tot een bedrag van 145 miljoen euro door eventuele bonussen. [4] In zijn eerste seizoen bij Real miste hij door aanhoudend blessureleed vele duels. In september 2020 lekte uit dat de transfersom die betaald was aan Chelsea in werkelijkheid hoger lag, 160 miljoen euro.[5] Ook zijn tweede seizoen bij Real (2020/21) werd geen succes door blessures.[6]

Internationaal[bewerken | brontekst bewerken]

België onder 17[bewerken | brontekst bewerken]

Hazard nam in 2007 deel aan het EK onder 17 in eigen land. Uitgerekend in Tubeke, waar hij twee jaar voor Tubize speelde, had Hazard in de eerste groepswedstrijd met een benutte strafschop een voet in het 2–2-gelijkspel tegen Nederland.[7] Hazard speelde mee in alle groepswedstrijden en in de halve finale tegen Spanje, waarin België sneuvelde na strafschoppen. Hazard was samen met Christian Benteke de enige speler van de Belgische selectie die later doorgroeide tot international.

In datzelfde jaar nam Hazard met België onder 17 ook deel aan het WK onder 17 in Zuid-Korea. In een groep met Tadzjikistan, Tunesië en de Verenigde Staten sneuvelde België in de groepsfase na 3 op 9, hoewel de nummers twee en drie (respectievelijk Verenigde Staten en Tadzjikistan) evenveel punten haalden – beide landen behaalden een doelsaldo van –1, terwijl België afklokte op –3. Opnieuw groeiden van deze selectie enkel Hazard en Benteke uit tot Rode Duivels, hoewel verschillende spelers van deze selectie (o.a. Dimitri Daeseleire, Guillaume François en Nill De Pauw) volwaardige eersteklassespelers werden.

België onder 19[bewerken | brontekst bewerken]

Met België onder 19 nam Hazard in juli 2008 deel aan de voorrondes voor het EK in Oekraïne.

Zwitserland won de poule echter en plaatste zich zo - ondanks de vijf doelpunten die Hazard in de drie wedstrijden scoorde - ten koste van de jonge Belgen. Dankzij deze prestatie wist hij zich andermaal in de aandacht te spelen van de grootste Europese clubs.

Eerste ploeg[bewerken | brontekst bewerken]

Op 16 november 2008 werd hij door bondscoach René Vandereycken voor het eerst opgeroepen voor het nationaal team, als vervanger van de geblesseerde Stijn De Smet. In de oefenwedstrijd tegen Luxemburg op 19 november 2008 maakt hij zijn debuut. Hij mocht in de 69e minuut invallen voor Wesley Sonck. Dankzij die invalbeurt was hij de achtste jongste speler die ooit voor de Belgische nationale ploeg uitkwam. Hij was op dat moment 17 jaar en 316 dagen oud. Hij maakte zijn eerste doelpunt voor de Rode Duivels in de EK-kwalificatiematch tegen Kazachstan op 7 oktober 2011. Op 25 mei 2012 scoorde hij tegen Montenegro een strafschop. Op 22 maart 2013 scoorde Hazard in de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Macedonië opnieuw vanaf elf meter. Op 26 maart 2013 maakte hij het enige doelpunt van de wedstrijd in een WK-kwalificatiewedstrijd tegen Macedonië. Op 1 juni scoorde hij de 2–0 in de vriendschappelijke wedstrijd tegen Zweden.[8]

Op het WK 2018 eindigde Hazard met België als derde. Hij maakte drie doelpunten. De aanvoerder kreeg de Zilveren Bal voor zijn prestaties. Door aanhoudende blessures speelde hij geen enkel interland in 2020 en vond zijn beste vorm niet op het door COVID-19 uitgestelde EK 2020 in de zomer van 2021. In september 2021 wist hij na bijna twee jaren weer eens te scoren in de met 3–0 gewonnen WK-kwalificatiewedstrijd tegen Tsjechië.

Interlands[bewerken | brontekst bewerken]

Clubstatistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Europa Totaal
Wed. Dlp. Ass. Wed. Dlp. Ass. Wed. Dlp. Ass. Wed. Dlp. Ass.
2007/08 Lille OSC Vlag van Frankrijk Ligue 1 4 0 0 0 0 0 4 0 0
2008/09 30 4 2 5 2 2 35 6 4
2009/10 37 5 10 3 1 0 12 4 3 52 10 13
2010/11 38 7 11 7 5 1 9 0 2 54 12 14
2011/12 38 20 18 5 2 2 6 0 2 49 22 22
Club totaal 147 36 42 20 10 5 27 4 7 194 50 54
2012/13 Chelsea Vlag van Engeland Premier League 34 9 14 12 4 4 16 1 4 62 13 22
2013/14 35 14 11 4 0 1 10 3 0 49 17 12
2014/15 38 14 10 7 2 0 7 3 4 52 19 14
2015/16 31 4 4 4 2 3 8 0 1 43 6 8
2016/17 36 16 5 6 1 2 0 0 0 42 17 7
2017/18 34 12 4 9 2 5 8 3 4 51 17 13
2018/19 37 16 15 7 3 0 8 2 3 52 21 18
Club totaal 245 85 63 49 13 15 57 12 16 350 110 94
2019/20 Real Madrid Vlag van Spanje Primera División 16 1 6 0 0 0 6 0 1 22 1 7
2020/21 14 3 1 2 0 0 5 1 0 21 5 1
2021/22 10 0 1 0 0 0 1 0 0 0 0 1
Club totaal 40 4 8 2 0 0 12 1 1 54 5 9
TOTAAL 433 125 111 71 23 20 96 17 24 600 165 155

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Vlag van Frankrijk Lille OSC
Ligue 1
1x
2010/11
Coupe de France
1x
2010/11
Vlag van Engeland Chelsea
UEFA Europa League
2x
2012/13, 2018/19
Premier League
2x
2014/15, 2016/17
FA Cup
1x
2017/18
Football League Cup
1x
2014/15
Vlag van Spanje Real Madrid
Primera División
1x
2019/20
Supercopa de España
1x
2019/20
Competitie Winnaar Runner-up Derde
Aantal Jaren Aantal Jaren Aantal Jaren
Vlag van België België
Wereldkampioenschap voetbal
1x
Brons 2018
Individueel
Trofee Aantal Jaren
Vlag van Frankrijk Franse belofte van het Jaar
2x
2009, 2010
Vlag van Frankrijk Franse speler van het Jaar
2x
2011, 2012
Vlag van Frankrijk Ligue 1 elftal van het seizoen
3x
2010, 2011, 2012
Vlag van Frankrijk Ligue 1 speler van de maand
4x
Maart 2010, maart 2011, maart 2012, april 2012
Vlag van Frankrijk Étoile d'or France Football
1x
2011
Vlag van Europa Trofeo Bravo
1x
2011
Vlag van Engeland PFA Team of the Year
4x
2013, 2014, 2015, 2017
Vlag van Engeland PFA Players' Player of the Year
1x
2015
Vlag van Engeland FWA Footballer of the Year
1x
2015
Vlag van Engeland PFA Young Player of the Year
1x
2014
Vlag van Engeland PFA Player of the Month
2x
Oktober 2016, september 2018
Vlag van België Zilveren bal
1x
2018
Vlag van België Sportman van het jaar
1x
2018[11]

Sponsoring[bewerken | brontekst bewerken]

In 2012 bereikte hij met het Amerikaanse sportbedrijf Nike een sponsorovereenkomst. Hij verscheen in een advertentie voor de nieuwe Nike Green Speed II in november 2012 naast Mario Götze, Theo Walcott, Raheem Sterling, Christian Eriksen en Stephan El Shaarawy. In februari 2014 werd hij het gezicht van de productlijn Nivea Men voor cosmeticaproducent Nivea.[12]

Familie[bewerken | brontekst bewerken]

Hazard heeft drie, eveneens voetballende, jongere broers, Thorgan, Kylian en Ethan. Ook zijn vader Thierry Hazard was vroeger profvoetballer.

Hazard trouwde in 2012 met zijn jeugdliefde Natacha Van Honacker, met wie hij sinds zijn veertiende samen is.[13] Samen hebben ze vier kinderen. De namen van de kinderen zijn Yanis, Léo, Samy en Santi. Zijn oudste zoon Yanis werd vernoemd naar Yannis Salibur, zijn beste vriend bij Lille.[14]

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Voorganger:
Hatem Ben Arfa
Belofte van het Jaar (Frankrijk)
2009 & 2010
Opvolger:
Mamadou Sakho
Voorganger:
Lisandro Lopez
Speler van het Jaar (Frankrijk)
2011 & 2012
Opvolger:
Zlatan Ibrahimović
Voorganger:
Luis Suárez
PFA Players' Player of the Year
2015
Opvolger:
Riyad Mahrez
Voorganger:
Luis Suárez
FWA Footballer of the Year
2015
Opvolger:
Jamie Vardy
Zie de categorie Eden Hazard van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.