Eintracht Frankfurt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Eintracht Frankfurt
Eintracht Frankfurt
Naam Eintracht Frankfurt e. V.
Bijnaam Die Adler
Adlerträger
SGE
Opgericht 8 maart 1899
in 1920 gefuseerd tot Eintracht Frankfurt
Plaats Frankfurt am Main
Stadion Deutsche Bank Park
Capaciteit 51.500
Aantal leden 110.000 (26.06.2022)
Voorzitter Vlag van Duitsland Peter Fischer
Eigenaar Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt Fußball AG
Algemeen directeur Vlag van Duitsland Oliver Frankenbach
Sportief directeur Vlag van Duitsland Markus Krösche
Trainer Vlag van Oostenrijk Oliver Glasner
(Hoofd)sponsor Vlag van de Verenigde Staten Indeed
Kledingmerk Vlag van de Verenigde Staten Nike
Competitie Vlag van Duitsland Bundesliga
Thuis
Uit
Alternatief
Geldig voor 2022/23
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Eintracht Frankfurt is een Duitse sportvereniging, vooral bekend als voetbalclub. In 1920 ontstond de club na verschillende fusies tussen Frankfurter sportverenigingen. De grootste rivaal van Eintracht is Kickers Offenbach.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Ontstaan[bewerken | brontekst bewerken]

Op 8 maart 1899 werd Frankfurter Fußball-Club Victoria von 1899 opgericht door leden van Frankfurter FC Germania 1894, de oudste club van Frankfurt. Door de populariteit van Germania kwamen een aantal leden niet aan de bak en richtten daardoor een nieuwe club op. In hetzelfde jaar werd ook Frankfurter Fußball-Club 1899 opgericht dat in 1900 fusioneerde met Frankfurter Kickers dat de nam Frankfurter FC 1899-Kickers aannam.

Op 5 mei 1908 speelde het nationale elftal zijn eerste interland in een vriendschappelijke wedstrijd tegen Zwitserland. Kickers-speler Fritz Becker scoorde twee keer voor de Mannschaft. Op 13 mei 1911 fusioneerden de rivalen Victoria en Kickers tot Frankfurter Fußballverein (Kickers-Victoria) von 1899. In 1920 volgde een nieuwe fusie met Frankfurter Turngemeinde 1861. De fusieclub heette nu Turn- und Sportgemeinde Eintracht Frankfurt von 1861. In 1927 moet de turnafdeling zich onder druk van de Duitse turnbond afsplitsen zodat er nu twee sportclubs ontstaan Turngemeinde Eintracht Frankfurt von 1861 en Sportgemeinde Eintracht Frankfurt (F.F.V) von 1899.

Bezirksliga[bewerken | brontekst bewerken]

De fusieclub begon in 1920 in de Noordmaincompetitie en werd meteen kampioen. Hierdoor plaatste de club zich meteen voor de Zuid-Duitse eindronde en werd hier derde in de groepsfase. Na dit seizoen ging de club in de nieuwe Maincompetitie (Bezirksliga) spelen, die aanvankelijk uit vier reeksen bestond en over twee seizoenen werd teruggebracht naar één reeks. Eintracht werd groepswinnaar en verloor in de halve finale van rivaal Germania 1894. De volgende jaren werd de competitie gedomineerd door andere stadsrivaal FSV Frankfurt. In 1924 en 1927 werd Eintracht wel vicekampioen en bij die tweede keer plaatste de club zich voor de eindronde, waarin ze derde werden.

In 1927/28 doorbrak de club de hegemonie van FSV. In de eindronde werd de club Zuid-Duits vicekampioen achter FC Bayern München. Hierdoor plaatste de club zich voor het eerst voor de eindronde om de Duitse landstitel. In de 1/8ste finale werd de club met 3:1 verslagen door SpVgg Sülz 07. Het volgende seizoen werd de club opnieuw kampioen, maar kon zich nu niet plaatsen voor de nationale eindronde na een vierde plaats in de Zuid-Duitse eindronde. Na een derde titel op rij werd Eintracht nu voor het eerst kampioen van Zuid-Duitsland en plaatste zich opnieuw voor de eindronde waarin het eerst VfL Benrath aan de kant schoof, maar dan uitgeschakeld werd door Holstein Kiel. Het volgende seizoen werd de club vicekampioen van Zuid-Duitsland achter SpVgg Fürth en ging opnieuw naar de nationale eindronde. Na een overwinning op Fortuna Düsseldorf bleek Hamburger SV te sterk voor de club.

In 1931/32 werd de eindronde geherstructureerd en werden kampioenen en vicekampioenen samen in twee geografische groepen verdeeld. Eintracht werd groepswinnaar met één punt voorsprong op rivaal FSV en won in de finale met 2-0 van Bayern München voor de tweede keer de Zuid-Duitse titel. In de nationale eindronde maakte de club in de eerste ronde brandhout van Hindenburg Allenstein (6:0) en versloeg in de kwartfinale Tennis Borussia Berlin en in de halve finale Schalke 04, waardoor de club zich plaatste voor de finale. Dit was een heruitgave van de Zuid-Duitse finale tegen Bayern München. Deze keer trok Eintracht echter met 0-2 aan het kortste eind en moest zich tevreden stellen met de tweede plaats. Het volgende seizoen moet de club voor het eerst sinds jaren de titel aan FSV Frankfurt laten en werd in de Zuid-Duitse eindronde tweede achter FSV. Eintracht kon de barragewedstrijd winnen van SpVgg Fürth met 1:0 en plaatste zich andermaal voor de nationale eindronde. Na een 1:4 overwinning op Hamburger SV trof de club opnieuw Hindenburg Allenstein. Na de 6:0 vernedering van het voorgaande jaar deed de club er nog een schepje bovenop. Aan de rust stond het al 7:0 en na de tweede helft was het 12:2. In de halve finale werd de club echter van het veld gespeeld door Fortuna Düsseldorf (4:0).

Gauliga[bewerken | brontekst bewerken]

In 1933 kwamen de nazi's aan de macht in Duitsland en werd de competitie grondig hervormd. De Gauliga werd nu de hoogste klasse en bestond uit zestien regionale kampioenschappen. Frankfurt speelde in de Gauliga Südwest-Mainhessen. Eintracht en FSV verliezen hun greep op de competitie en eindigden de eerste jaren in de middenmoot. In 1937 wordt Eintracht vicekampioen achter Wormatia Worms en in 1937/38 werd de club voor het eerst kampioen in de Gauliga. Hierdoor plaatst de club zich opnieuw voor de eindronde die nu niet meer in bekervorm gespeeld wordt, maar in groepsfase. In een groep met Hamburg, Stettiner SC en Yorck Boyen Insterburg. De wedstrijden zijn altijd doelpuntenrijk en er vallen altijd minstens vijf goals. Tegen Stettin wordt er zelfs 11 keer gescoord (5:6 voor Eintracht). Hamburg en Eintracht eindigden samen eerste, maar HSV had een beter doelsaldo. De volgende seizoenen moest de club de titel laten aan Wormatia en aartsrivaal Kickers Offenbach en in 1941 eindigt zelfs kleine broer Rot-Weiß Frankfurt voor Eintracht.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Gauliga nog verder onderverdeeld en Eintracht ging nu in de Gauliga Hessen-Nassau spelen die door Offenbach gedomineerd werd.

Oberliga[bewerken | brontekst bewerken]

Na de oorlog wordt Duitsland in twee gesplitst en in West-Duitsland wordt de Oberliga ingevoerd als hoogste klasse. Met vijf reeksen zijn er nu heel wat minder clubs die in de hoogste klasse spelen als voorheen. Eintracht komt terecht in de Oberliga Süd met clubs als VfB Stuttgart, Bayern München en 1. FC Nürnberg. Na een kwakkelseizoen wordt de club derde in 1946/47. De volgende seizoenen gaat het bergaf en Eintracht vecht zelfs tegen degradatie. Begin jaren vijftig gaat het beter en in 1952/53 wordt Eintracht voor het eerst kampioen en plaatst zich zo voor de eindronde om de landstitel. Er zijn twee groepen van vier en de groepswinnaars bekampen elkaar in de finale. Eintracht wordt tweede in zijn groep achter 1. FC Kaiserslautern. De volgende jaren eindigt de club in de subtop en wordt pas in 1958/59 opnieuw kampioen met twee punten voorsprong op aartsrivaal Kickers Offenbach. In de eindronde wordt de club groepswinnaar met zes gewonnen wedstrijden op zes. Offenbach slaagd erin om in de tweede groep groepswinnaar te worden en zo bekampten de eeuwige rivalen elkaar om de titel en Eintracht won na verlengingen met 5-3. Hierdoor plaatste Eintracht zich voor het eerst voor Europees voetbal in de Europacup I. Nadat eerst de Young Boys en Wiener SC opzij gezet werden scoorde de club twaalf keer in twee wedstrijden tegen de Glasgow Rangers. Eintracht werd nu de eerste Duitse ploeg die de finale van de Europacup I bereikte. In de finale tegen Real Madrid in Hampden Park in Glasgow, die door velen als beste Europacupfinale ooit wordt beschouwd, wordt met 7-3 verloren. De uitslag is enigszins geflatteerd. Eintracht Frankfurt speelde goed mee en was gelijkwaardig aan Madrid, dat voor de vijfde opeenvolgdende keer de beker won. Het probleem voor de Frankfurt spelers was dat ze als amateurs niet goed om konden gaan met de smerige trucs die de grootverdieners van Real Madrid met ze uithaalden. Ook had Madrid geluk dat een overduidelijke schwalbe (Madrids sterspeler Puskás zou dit na de wedstrijd bevestigen) een penalty opleverde.

Ondanks het grote succes in Europa moest de club in de competitie lijdzaam toekijken hoe Karlsruher SC en Offenbach de tickets voor de eindronde wegkaapten zodat Eintracht zijn titel zelfs niet kon verdedigen. In 1960/61 plaatste de club zich wel en werd gedeeld eerste met Borussia Dortmund, maar had een slechter doelsaldo en was bijgevolg uitgeschakeld. Ook het volgende seizoen plaatste de club zich, en werd opnieuw tweede. Deze keer achter 1. FC Köln. In het laatste seizoen van de Oberliga werd de club vierde achter Bayern München. Hierna werd de Bundesliga opgericht waarbij Duitsland voor het eerst een hoogste klasse kreeg die slechts uit één reeks bestond. Bayern München werd niet geselecteerd omdat de Bundesliga maar één club per stad toestond in het eerste seizoen en TSV 1860 München was net kampioen geworden in de Oberliga Süd. FSV Frankfurt was een jaar eerder uit de Oberliga gedegradeerd dus in Frankfurt stelde zich dit probleem niet en Eintracht werd een van de zestien clubs die mocht starten in de Bundesliga.

Bundesliga[bewerken | brontekst bewerken]

In het eerste seizoen wordt de club derde en verliest de bekerfinale van TSV 1860. De club wordt geselecteerd voor de Jaarbeursstedenbeker, maar wordt in de eerste ronde verslagen door het Schotse Kilmarnock. De volgende seizoenen eindigt de club in de middenmoot en in 1966 herenigde de club zich met ''Turngemeinde Eintracht Frankfurt von 1861 en werd nu Eintracht Frankfurt e.V.. In de 1966/67 leek de club in de Jaarbeursstedenbeker op een tweede Europese finale af te stevenen. Tegen Dinamo Zagreb won de club thuis met 3-0 en stond met één been in de finale, maar in de terugwedstrijd verloor de club met 4-0 en was uitgeschakeld. De volgende seizoenen eindigde de club meestal in de middenmoot. In 1974/75 wordt voor de tweede keer de derde plaats bereikt en in de bekerfinale wint de club van MSV Duisburg, een jaar eerder won de club ook al de beker tegen HSV. Na deze tweede bekerwinst stootte de club opnieuw door tot de halve finale in de Europacup II en werd daar verslagen door West Ham United. Ook de volgende jaren bleef de club in de subtop eindigen. In de 1980 stootte de club door naar de halve finale van de UEFA Cup en dat leek opnieuw het eindstation te worden voor de club na een 2-0 nederlaag tegen landgenoot Bayern München. In de terugwedstrijd won Eintracht echter met 5-1 en plaatste zich voor de tweede keer in de geschiedenis voor de finale van een Europese beker. Daar trof men opnieuw een Duitse club, Borussia Mönchengladbach. In deze tijd werd de finale nog in twee wedstrijden gespeeld in tegenstelling tot de twee andere Europacups. Frankfurt verloor met 3-2 en won thuis met 1-0 en won de UEFA Cup omdat uitdoelpunten dubbel tellen.

In 1981 wint de club nog de Duitse beker door Kaiserslautern in de finale met 3-1 te verslaan. In de kwartfinale van de strijd om de Europacup II wordt de club verslagen door Tottenham Hotspur. Hierna zakt de club weg in de middenmoot en in 1983/84 eindigt de club slechts één plaats boven de degradatiezone, al heeft de club wel nog een comfortabele voorsprong van acht punten op degradant Offenbach. Ook de volgende seizoenen eindigt de club in de lagere middenmoot. In 1987/88 wordt de club negende en wint het voor de vierde keer de Duitse beker. In finale wint de ploeg van trainer Karl-Heinz Feldkamp met 1-0 van VfL Bochum. Het enige doelpunt komt op naam van de Hongaarse middenvelder Lajos Détári. In de Europacup II bereikt de club de kwartfinale en wordt daar gewipt tegen titelverdediger KV Mechelen. In de competitie eindigen vier clubs met evenveel punten op een degradatieplaats en Stuttgarter Kickers degradeert en Eintracht speelt een barragewedstrijd tegen tweedeklasser 1. FC Saarbrücken en wint deze waardoor het behoud verzekerd is.

Begin jaren negentig heeft Eintracht Frankfurt een heropleving. Ze spelen een paar seizoenen mee om het kampioenschap en hebben top spelers als Andread Möller, Anthony Yeboah en Jay-Jay Okocha onder contract. Nadat ze in het voorgaande seizoen aan de degradatie ontsnapten werden ze nu derde in de eindstand. In de UEFA Cup worden ze twee keer vroeg uitgeschakeld door de bescheiden clubs Brøndby IF en KAA Gent. In 1991/92 dingt de club tot op de laatste speeldag mee om een tweede landstitel. Samen met VfB Stuttgart en Borussia Dortmund heeft de club 50 punten en het beste doelsaldo. Tegenstander in de laatste wedstrijd is Hansa Rostock dat theoretisch nog een kans heeft om degradatie te ontlopen. In het Ostseestadion van Hansa gaat de club echter met 2-1 de boot in terwijl de directe tegenstanders winnen en Stuttgart met de titel aan de haal gaat. Door een overwinning van Wattenscheid 09 degradeerde Hansa evenzeer. Het team van Frankfurt van dat seizoen geldt als een van de beste Frankfurter teams aller tijden.

De volgende seizoenen werd de club opnieuw derde, deze keer met grotere achterstand en vijfde. In de UEFA Cup werd twee keer nog de kwartfinale bereikt.

Door extreem-wanbeleid van het bestuur, ruzies binnen datzelfde bestuur, ruzies tussen coaches en spelers (waaronder Yeboah die de club teleurgesteld verlaat en daarna nooit meer zo goed zal spelen als bij Frankfurt) glijd de club in no-time af naar de onderste regionen van de Bundesliga. En in 1996 is het dan zover: Eintracht Frankfurt degradeert voor de eerste keer naar de tweede Bundesliga. Het is zelfs de eerste keer in het bestaan van de club dat ze niet in de hoogste klasse spelen. Frankfurt, Köln, Hamburg en Kaiserslautern waren de enige clubs die sinds het ontstaan van de Bundesliga altijd erbij geweest waren, ook Kaiserslautern degradeerde. Kaiserslautern zou twee jaar later alweer landskampioen worden, maar voor Eintracht verliep het parcours moeizamer.

Na twee seizoenen werd de club vicekampioen achter Nürnberg en promoveerde. Het leek alsof de club een retourticket 2. Bundesliga kreeg. Op de laatste speeldag moest Frankfurt hopen op een wonder, bij een winst tegen Kaiserslautern en een nederlaag van Hansa Rostock verzekerde de club het behoud, maar bij winst van Hansa moest de club hopen op een nederlaag van Nürnberg en zelfs dan was het kantje boord omdat het doelsaldo van Nürnberg vijf doelpunten beter was dan dat van Frankfurt. Hansa won terwijl Nürnberg verloor. Aan de rust stond het nog 0-0 voor Frankfurt-Kaiserslautern, maar in een wervelende tweede helft kwam de wedstrijd op gang, enkele minuten voor affluiten stond het 4-1, waardoor de club nog degradeerde, maar de Noorse publiekslieveling Jan Åge Fjørtoft scoorde nog in de laatste minuten waardoor het 5-1 werd en het doelsaldo plots beter was dan dat van Nürnberg. Het 100-jarig bestaan van de club kon gevierd worden met het behoud. Het volgende seizoen werd het behoud opnieuw pas op de laatste speeldag verzekerd. Deze keer had de club het lot volledig in eigen handen. Eintracht moest tegen directe concurrent SSV Ulm 1846 spelen. De verliezer zou degraderen en bij een gelijkspel bleef Frankfurt in eerste. Frankfurt won met 2-1 en bleef in de Bundesliga. Het bleek slechts uitstel van executie te zijn want het volgende seizoen werd het lot van de club op de voorlaatste speeldag bezegeld.

Door financiële problemen was de voetbalafdeling onafhankelijk geworden van de sportclub en werd een AG als onderdeel van de sportclub. In 2002 komt de club opnieuw zwaar in de problemen nadat enkele sponsors afhaken en ze met een miljoenenschuld zitten. Frankfurt zou geen licentie krijgen voor de 2. Bundesliga en moest degraderen, waardoor SpVgg Unterhaching van degradatie gered werd. Op 3 juli kreeg de club dan toch zijn licentie, Unterhaching ging in beroep maar verloor. Het volgende seizoen doet de club weer helemaal mee voor de promotie en op de laatste speeldag zijn de eerste twee plaatsen al verdeeld, maar strijden Frankfurt, FSV Mainz en SpVgg Greuther Fürth nog voor de laatste promotieplaats, al moet Fürth wel rekenen op nederlagen van Frankfurt en Mainz. Het doelsaldo van Frankfurt telt één goal meer, dus een grote zege van Mainz zou nog roet in het eten kunnen gooien. Mainz won met 1-4 van Eintracht Braunschweig, maar door een spectaculaire 6-3 zege van Frankfurt tegen SSV Reutlingen dwong Eintracht nog de promotie af.

De terugkeer in de Bundesliga was geen succes en na één seizoen degradeerde de club opnieuw. In de DFB-Pokal trof de club in de eerste ronde de oude rivaal Kickers Offenbach, het was de eerste officiële wedstrijd tussen de twee sinds de degradatie uit de Bundesliga van Offenbach in 1984. Het werd gelijk (1-1) en Frankfurt won na penalty's met 4-3. In de tweede ronde werd de club door MSV Duisburg uitgeschakeld. Het volgende seizoen in de 2. Bundesliga nam de club een zeer slechte start en stond na 11 speeldagen op de veertiende plaats. Daarna ging het beter met de club en aan de winterstop stond de club op de vijfde plaats. In de terugronde was Frankfurt de beste en eindigde daardoor op de derde plaats.

In 2005/06 startte de club vrij goed met een tiende plaats in de heenronde. In de terugronde was de club voorlaatste, maar verzekerde toch het behoud op de voorlaatste speeldag. In de beker gaf de club Schalke een 6-0 pandoering en won ook met 5-2 van Nürnberg, beide teams eindigden in de linkertabelhelft van de Bundesliga en Frankfurt bereikte zelfs de finale die het verloor van kampioen Bayern München. Door het feit dat Bayern zich al geplaatst had voor de Champions League mocht Frankfurt nog eens Europees spelen in de UEFA Cup. Na winst tegen het Deense Brøndby plaatste Eintracht zich voor de groepsfase van de UEFA Cup, maar kon daar niet overtuigen met een nederlaag tegen Palermo en drie gelijke spellen. In de DFB-Pokal bereikte de club de halve finale.

De fans van Eintracht Frankfurt hebben de laatste jaren de naam gekregen de fanatiekste supporters van Duitsland te zijn. Dit gaat echter ook gepaard met een hoop hooligan geweld waarvoor de club regelmatig hoge boetes moet betalen.

Het seizoen 2010/2011 was een rampzalig seizoen van Eintracht Frankfurt. Ze eindigden voorlaatst en degradeerden dus naar de 2.Bundesliga. Toen de degradatie een feit was, stapte trainer Christoph Daum zelf op. Armin Veh volgde hem op. Na één seizoen maakte de club echter al een terugkeer naar de Bundesliga.

De terugkeer bij de elite begon glansrijk met vier zeges op rij, nog nooit was een promovendus daarin geslaagd. Speler Sebastian Jung werd in november geselecteerd voor het nationaal elftal en dat was al 13 jaar geleden voor de club. De club kon de goede vorm enigszins behouden en ging de winterstop in met een vierde plaats.

Na dertig jaar won de club op 19 mei 2018 weer een grote prijs. In de finale van de strijd om de DFB-Pokal won de ploeg van trainer Niko Kovač met 3-1 van Bayern München. Twee Nederlanders stonden in het basiselftal: Jonathan de Guzman en Jetro Willems.[1]

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Internationaal
UEFA Cup / UEFA Europa League 2x 1980, 2022
International Football Cup 1x 1967
Alpencup 1x 1967
Nationaal
Deutsche Fußballmeisterschaft 1x 1959
2. Bundesliga 1x 1998
DFL-Pokal/DFB-Pokal 5x 1974, 1975, 1981, 1988, 2018
Gauliga Südwest 1x 1938
Mainkampioen 6x 1921 (noord), 1928, 1929, 1930, 1931, 1932

Eerste elftal[bewerken | brontekst bewerken]

Selectie[bewerken | brontekst bewerken]

Nr. Naam Nationaliteit Geb. datum Sinds Contract Vorige club
Doelmannen
1 Kevin Trapp Vlag van Duitsland Duitsland 08-07-1990 2019 2024 Vlag van Frankrijk Paris Saint-Germain
31 Jens Grahl Vlag van Duitsland Duitsland 22-09-1988 2021 2024 Vlag van Duitsland Stuttgart
40 Diant Ramaj Vlag van Duitsland Duitsland 19-09-2001 2021 2027 Vlag van Duitsland Heidenheim
43 Matteo Bignetti Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 06-05-2004 2022 2023
Verdedigers
2 Evan N'Dicka Vlag van Frankrijk Frankrijk 20-08-1999 2018 2023 Vlag van Frankrijk Auxerre
4 Jérôme Onguéné Vlag van Kameroen Kameroen 22-12-1997 2022 2027 Vlag van Oostenrijk Red Bull Salzburg
5 Hrvoje Smolčić Vlag van Kroatië Kroatië 17-08-2000 2022 2027 Vlag van Kroatië Rijeka
18 Almamy Touré Vlag van Mali Mali 28-04-1996 2019 2023 Vlag van Monaco Monaco
22 Timothy Chandler Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten 29-03-1990 2014 2025 Vlag van Duitsland Nürnberg
24 Aurélio Buta Vlag van Portugal Portugal 10-02-1997 2022 2026 Vlag van België Royal Antwerp
25 Christopher Lenz Vlag van Duitsland Duitsland 22-09-1994 2021 2024 Vlag van Duitsland Union Berlin
33 Luca Pellegrini Vlag van Italië Italië 07-03-1999 2022 2023 Vlag van Italië Juventus FC
35 Tuta Vlag van Brazilië Brazilië 04-07-1999 2019 2026 Vlag van Brazilië Sao Paulo
49 Jan Schröder Vlag van Duitsland Duitsland 15-04-2003 2021 2023
Middenvelders
6 Kristijan Jakić Vlag van Kroatië Kroatië 14-05-1997 2022 2026 Vlag van Kroatië Dinamo Zagreb
8 Djibril Sow Vlag van Zwitserland Zwitserland 06-02-1997 2019 2024 Vlag van Zwitserland Young Boys
10 Filip Kostić Vlag van Servië Servië 01-11-1992 2019 2023 Vlag van Duitsland Hamburger SV
15 Daichi Kamada Vlag van Japan Japan 05-08-1996 2017 2023 Vlag van Japan Sagan Tosu
17 Sebastian Rode Vlag van Duitsland Duitsland 11-10-1990 2019 2024 Vlag van Duitsland Borussia Dortmund
20 Makoto Hasebe Vlag van Japan Japan 18-01-1984 2014 2023 Vlag van Duitsland Nürnberg
26 Éric Junior Dina Ebimbe Vlag van Frankrijk Frankrijk 21-11-2000 2022 2023 Vlag van Frankrijk Paris Saint-Germain
27 Mario Götze Vlag van Duitsland Duitsland 03-06-1992 2022 2025 Vlag van Nederland PSV
28 Marcel Wenig Vlag van Duitsland Duitsland 04-05-2004 2022 2025 Vlag van Duitsland Bayern München
29 Jesper Lindstrøm Vlag van Denemarken Denemarken 29-02-2000 2021 2026 Vlag van Denemarken Brøndby
42 Mehdi Loune Vlag van Duitsland Duitsland 14-05-2004 2022 2025
Aanvallers
9 Randal Kolo Muani Vlag van Frankrijk Frankrijk 05-12-1998 2022 2027 Vlag van Frankrijk Nantes
11 Faride Alidou Vlag van Duitsland Duitsland 18-07-2001 2022 2026 Vlag van Duitsland Hamburger SV
19 Rafael Borré Vlag van Colombia Colombia 15-09-1995 2021 2025 Vlag van Argentinië River Plate
21 Lucas Alario Vlag van Argentinië Argentinië 08-10-1992 2022 2025 Vlag van Duitsland Bayer Leverkusen
36 Ansgar Knauff Vlag van Duitsland Duitsland 10-01-2002 2022 2023 Vlag van Duitsland Borussia Dortmund|}
? Jens Petter Hauge Vlag van Noorwegen Noorwegen 12-10-1999 2022 2026 Vlag van Italië AC Milan
? Ali Akman Vlag van Turkije Turkije 18-04-2002 2021 2025 Vlag van Turkije Bursaspor

On loan until July 2023

Laatste update: 17 september 2022

Staf[bewerken | brontekst bewerken]

Naam Nationaliteit Functie Sinds Contract Vorige club
Technische Staf
Oliver Glasner Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Hoofdtrainer 2021 2024 Vlag van Duitsland Wolfsburg
Michael Angerschmid Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Assistent-trainer 2021 2024 Vlag van Duitsland Wolfsburg
Ronald Brunmayr Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Assistent-trainer 2021 2024 Vlag van Oostenrijk Blau-Weiß Linz
Jan Zimmermann Vlag van Duitsland Duitsland Keeperstrainer 2020 2024

Laatste update: 30 juli 2022

Overzichtslijsten[bewerken | brontekst bewerken]

Eindklasseringen sinds 1964[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1964 3e
    Bundesliga
  • 1965 8e
    Bundesliga
  • 1966 7e
    Bundesliga
  • 1967 4e
    Bundesliga
  • 1968 6e
    Bundesliga
  • 1969 8e
    Bundesliga
  • 1970 8e
    Bundesliga
  • 1971 15e
    Bundesliga
  • 1972 5e
    Bundesliga
  • 1973 8e
    Bundesliga
  • 1974 4e
    Bundesliga
  • 1975 3e
    Bundesliga
  • 1976 9e
    Bundesliga
  • 1977 4e
    Bundesliga
  • 1978 7e
    Bundesliga
  • 1979 5e
    Bundesliga
  • 1980 9e
    Bundesliga
  • 1981 5e
    Bundesliga
  • 1982 8e
    Bundesliga
  • 1983 10e
    Bundesliga
  • 1984 16e
    Bundesliga
  • 1985 12e
    Bundesliga
  • 1986 15e
    Bundesliga
  • 1987 15e
    Bundesliga
  • 1988 9e
    Bundesliga
  • 1989 16e
    Bundesliga
  • 1990 3e
    Bundesliga
  • 1991 4e
    Bundesliga
  • 1992 3e
    Bundesliga
  • 1993 3e
    Bundesliga
  • 1994 5e
    Bundesliga
  • 1995 9e
    Bundesliga
  • 1996 17e
    Bundesliga
  • 1997 7e
    2. Bundesliga
  • 1998 1e
    2. Bundesliga
  • 1999 15e
    Bundesliga
  • 2000 13e
    Bundesliga
  • 2001 17e
    Bundesliga
  • 2002 7e
    2. Bundesliga
  • 2003 3e
    2. Bundesliga
  • 2004 16e
    Bundesliga
  • 2005 3e
    2. Bundesliga
  • 2006 14e
    Bundesliga
  • 2007 14e
    Bundesliga
  • 2008 9e
    Bundesliga
  • 2009 13e
    Bundesliga
  • 2010 10e
    Bundesliga
  • 2011 17e
    Bundesliga
  • 2012 2e
    2. Bundesliga
  • 2013 6e
    Bundesliga
  • 2014 13e
    Bundesliga
  • 2015 9e
    Bundesliga
  • 2016 16e
    Bundesliga
  • 2017 11e
    Bundesliga
  • 2018 8e
    Bundesliga
  • 2019 7e
    Bundesliga
  • 2020 9e
    Bundesliga
  • 2021 5e
    Bundesliga
  • 2022 11e
    Bundesliga
  • Niveau 1
  • Niveau 2
Legenda niveautijdlijn
Liga Seizoen 1963/64 t/m 1973/74 Seizoen 1974/75 t/m 1993/94 Seizoen 1994/95 t/m 2007/08 Seizoen 2008/09 tot heden Opmerking
Bundesliga Niveau I Niveau I Niveau I Niveau I
2. Bundesliga -- Niveau II Niveau II Niveau II
3. Liga -- -- -- Niveau III
Regionalliga Niveau II -- Niveau III Niveau IV
Oberliga -- Niveau III * Niveau IV Niveau V * vanaf 1978/79

Resultaten[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoen Niv. Positie Liga Wedstr. Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten Tsch.gem. Topscorer DFB-Pokal Opmerkingen
1920/21 I 1 Bezirksliga Nordmain 20 12 5 3 31-18 29 --
1921/22 I 1 Bezirksliga Nordmain 14 13 0 1 43-12 26 -- Finale Nordmain > VfL Germania 1894 Frankfurt 2-2, 1-4
1922/23 I 3 Bezirksliga Main 14 8 1 5 29-23 17 --
1923/24 I 2 Bezirksliga Main 14 8 2 4 33-21 18 --
1924/25 I 5 Bezirksliga Main 14 3 6 5 14-21 12 --
1925/26 I 4 Bezirksliga Main 14 7 2 5 40-28 15 --
1926/27 I 2 Bezirksliga Main 18 13 2 3 41-19 28 -- 3e in eindronde vice-kampioenen
1927/28 I 1 Bezirksliga Main 22 20 1 1 94-13 41 --
I 2 Zuid-Duits kampioenschap 14 9 3 2 39-23 21 -- 1/8 finale Duits kampioenschap (1-3) SpVgg Sülz 07
1928/29 I 1 Bezirksliga Main 18 12 3 3 56-29 27 --
I 4 Zuid-Duits kampioenschap 14 7 1 6 27-26 15 --
1929/30 I 1 Bezirksliga Main 14 10 3 1 33-12 23 --
I 1 Zuid-Duits kampioenschap 14 11 2 1 45-26 25 -- 1/4 finale Duits kampioenschap (2-4) Holstein Kiel
1930/31 I 1 Bezirksliga Main 14 10 3 1 51-13 23 --
I 2 Zuid-Duits kampioenschap 14 9 2 3 32-20 20 -- 1/4 Finale Duits kampioenschap (0-2) Hamburger SV
1931/32 I 1 Bezirksliga Main 20 16 3 1 81-18 35 -- Finale Zuid-Duits kampioenschap > FC Bayern München 2-0
I 1 Zuid-Duits kampioenschap Noordwest 14 9 2 3 29-20 20 -- Finale Duits kampioenschap (0-2) > FC Bayern München.
1932/33 I 2 Bezirksliga Main 18 12 5 1 45-16 29 --
I 2 Zuid-Duits kampioenschap Noordwest 14 9 2 3 31-17 20 -- 1/2 finale Duits kampioenschap (0-4) > Fortuna Düsseldorf
1933/34 I 4 Gauliga Südwest 22 10 5 7 53-40 25 --
1934/35 I 7 Gauliga Südwest 20 7 7 6 30-29 21 --
1935/36 I 3 Gauliga Südwest 18 10 5 3 32-19 25 --
1936/37 I 2 Gauliga Südwest 18 12 2 4 48-31 26 --
1937/38 I 1 Gauliga Südwest 18 13 2 3 28-25 28 -- 2e in groep A Duits kampioenschap
1938/39 I 3 Gauliga Südwest 18 11 0 7 49-34 22 1e ronde
1939/40 I 2 Gauliga Südwest-Mainhessen 12 11 0 7 28-17 19 2e ronde
1940/41 I 3 Gauliga Südwest-Mainhessen 14 7 3 4 34-22 17 3e ronde
1941/42 I 2 Gauliga Hessen-Nassau 12 8 1 3 46-20 17
1942/43 I 5 Gauliga Hessen-Nassau 18 6 4 8 29-35 16 2e ronde
1943/44 I 4 Gauliga Hessen-Nassau 18 9 5 4 53-33 23
1944/45 I 2 Gauliga Hessen-Nassau 5 6 Seizoen werd vanwege de oorlog niet voltooid
1945/46 I 11 Oberliga Süd 30 9 7 14 71-75 25
1946/47 I 3 Oberliga Süd 38 16 14 8 72-50 46
1947/48 I 10 Oberliga Süd 38 16 9 13 64-56 41
1948/49 I 13 Oberliga Süd 30 9 8 13 28-41 26
1949/50 I 14 Oberliga Süd 30 8 8 14 45-52 24
1950/51 I 8 Oberliga Süd 34 12 10 12 56-64 34
1951/52 I 4 Oberliga Süd 30 15 4 11 52-43 34
1952/53 I 1 Oberliga Süd 30 16 7 7 62-49 39
1953/54 I 2 Oberliga Süd 30 17 8 5 70-31 42
1954/55 I 4 Oberliga Süd 30 15 6 9 56-36 36 2e ronde
1955/56 I 6 Oberliga Süd 30 13 5 12 56-49 31
1956/57 I 5 Oberliga Süd 30 15 5 10 60-42 35
1957/58 I 3 Oberliga Süd 30 15 9 6 58-32 39
1958/59 I 1 Oberliga Süd 30 22 5 3 71-25 49 Landskampioen Finale >Kickers Offenbach 5-3 nv
1959/60 I 4 Oberliga Süd 30 16 5 9 81-57 37
1960/61 I 2 Oberliga Süd 30 18 5 7 78-38 41 Vlag van Duitsland Erwin Stein (23)
1961/62 I 2 Oberliga Süd 30 19 5 6 81-37 43 15.750 Vlag van Duitsland Lothar Schämer (26) 1e ronde
1962/63 I 4 Oberliga Süd 30 14 11 5 56-32 39 16.067 Halve finale
1963/64 I 3 Bundesliga 30 16 7 7 65-41 39 26.300 Vlag van Oostenrijk Willi Huberts (18) Finale
1964/65 I 8 Bundesliga 30 11 7 12 50-58 29 23.567 Vlag van Oostenrijk Willi Huberts / Vlag van Duitsland Wolfgang Solz (9) 2e ronde
1965/66 I 7 Bundesliga 34 16 6 12 64-46 38 28.882 Vlag van Oostenrijk Willi Huberts (17) 2e ronde
1966/67 I 4 Bundesliga 34 15 9 10 66-49 39 27.176 Vlag van Duitsland Siegfried Bronnert / Wolfgang Solz (12) Q-ronde
1967/68 I 6 Bundesliga 34 15 8 11 58-51 38 20.265 Vlag van Duitsland Walter Bechtold (12) 2e ronde
1968/69 I 8 Bundesliga 34 13 8 13 46-43 34 20.765 Vlag van Duitsland Jürgen Grabowski / Bernd Nickel (8) 2e ronde
1969/70 I 8 Bundesliga 34 12 10 12 54-54 34 17.294 Vlag van Duitsland Horst Heese (12) kwartfinale
1970/71 I 15 Bundesliga 34 11 6 17 39-56 28 22.676 Vlag van Duitsland Bernd Nickel (13) 2e ronde
1971/72 I 5 Bundesliga 34 16 7 11 71-61 39 21.059 Vlag van Duitsland Bernd Nickel (13) 2e ronde
1972/73 I 8 Bundesliga 34 15 4 15 58-54 34 13.912 Vlag van Duitsland Bernd Hölzenbein (13) 2e ronde
1973/74 I 4 Bundesliga 34 15 11 8 63-50 41 24.412 Vlag van Duitsland Bernd Hölzenbein (12) Winnaar < Hamburger SV: 3-1
1974/75 I 3 Bundesliga 34 18 7 9 89-49 43 23.788 Vlag van Duitsland Bernd Hölzenbein (16) Winnaar < MSV Duisburg: 1-0
1975/76 I 9 Bundesliga 34 13 10 11 79-58 36 21.529 Vlag van Duitsland Bernd Hölzenbein (16) 4e ronde
1976/77 I 4 Bundesliga 34 17 8 9 86-57 42 23.982 Vlag van Duitsland Bernd Hölzenbein (26) kwartfinale
1977/78 I 7 Bundesliga 34 16 4 14 59-52 36 26.018 Vlag van Duitsland Bernd Hölzenbein (15) 3e ronde
1978/79 I 5 Bundesliga 34 16 7 11 50-49 39 25.824 Vlag van Duitsland Bernd Hölzenbein / Werner Lorant (8) Halve finale
1979/80 I 9 Bundesliga 34 15 2 17 65-61 32 23.118 Vlag van Zuid-Korea Cha Bum-kun (12) 3e ronde
1980/81 I 5 Bundesliga 34 13 12 9 61-57 38 21.441 Vlag van Duitsland Bernd Hölzenbein (11) Winnaar < 1. FC Kaiserslautern: 3-1
1981/82 I 8 Bundesliga 34 17 3 14 83-72 37 21.147 Vlag van Zuid-Korea Cha Bum-kun /Vlag van Duitsland Norbert Nachtweih (11) 2e ronde
1982/83 I 10 Bundesliga 34 12 5 17 48-57 29 21.853 Vlag van Zuid-Korea Cha Bum-kun (15) 1e ronde
1983/84 I 16 Bundesliga 34 7 13 14 45-61 27 23.103 Vlag van Duitsland Ralf Falkenmayer / Vlag van Zweden Jan Svensson (8) 1e ronde Relegation > MSV Duisburg 5-0 winst uit, 1-1 thuis
1984/85 I 12 Bundesliga 34 10 12 12 62-67 32 23.618 Vlag van Duitsland Harald Krämer (10) 2e ronde
1985/86 I 15 Bundesliga 34 7 14 13 35-49 28 16.471 Vlag van Duitsland Klaus Theiss (7) 1e ronde
1986/87 I 15 Bundesliga 34 8 9 17 42-53 25 18.500 Vlag van Polen Janusz Turowski (7) kwartfinale
1987/88 I 9 Bundesliga 34 10 11 13 51-50 31 21.287 Vlag van Hongarije Lajos Détári (11) Winnaar < VfL Bochum: 1-0
1988/89 I 16 Bundesliga 34 8 10 16 30-53 26 17.326 Vlag van Hongarije Lajos Détári / Vlag van Duitsland Dieter Eckstein (7) 1e ronde Relegation >1. FC Saarbrücken 2-0, 1-2
1989/90 I 3 Bundesliga 34 15 11 8 61-40 41 26.735 Vlag van Noorwegen Jørn Andersen (18) 1e ronde
1990/91 I 4 Bundesliga 34 15 10 9 63-40 40 24.310 Vlag van Duitsland Andreas Möller (16) Halve finale
1991/92 I 3 Bundesliga 34 18 14 6 76-41 50 29.868 Vlag van Ghana Tony Yeboah (15) 2e ronde
1992/93 I 3 Bundesliga 34 15 12 7 56-39 42 25.382 Vlag van Ghana Tony Yeboah (20) Halve finale
1993/94 I 5 Bundesliga 34 15 8 11 57-41 38 31.596 Vlag van Ghana Tony Yeboah (18) 2e ronde
1994/95 I 9 Bundesliga 34 12 9 13 41-49 33 29.912 Vlag van Ghana Tony Yeboah / Vlag van Nigeria Jay Jay Okocha (7) 2e ronde
1995/96 I 17 Bundesliga 34 7 11 16 43-68 32 29.776 Vlag van Duitsland Matthias Hagner (10) 2e ronde
1996/97 II 7 2. Bundesliga 34 13 9 12 43-46 48 16.235 Vlag van Duitsland Maurizio Gaudino (9) 2e ronde
1997/98 II 1 2. Bundesliga 34 17 13 4 50-32 64 23.584 Vlag van Duitsland Thomas Sobotzik (10) 3e ronde
1998/99 I 15 Bundesliga 34 9 10 15 44-54 37 32.844 Vlag van China Chen Yang (8) 2e ronde
1999/00 I 13 Bundesliga 34 12 5 17 42-44 39 35.603 Vlag van Togo Bachirou Salou (8) 3e ronde
2000/01 I 17 Bundesliga 34 10 5 19 41-68 35 29.494 Vlag van Polen Paweł Kryszałowicz (7) 1e ronde
2001/02 II 7 2. Bundesliga 34 14 12 8 52-44 54 13.912 Vlag van Polen Paweł Kryszałowicz (16) 3e ronde
2002/03 II 3 2. Bundesliga 34 17 11 6 59-33 62 16.271 Vlag van Albanië Ervin Skela (10) 2e ronde
2003/04 I 16 Bundesliga 34 9 5 20 36-53 32 26.321 Vlag van Albanië Ervin Skela (8) 2e ronde
2004/05 II 3 2. Bundesliga 34 19 4 11 65-39 61 24.409 Vlag van Nederland Arie van Lent (16) 3e ronde
2005/06 I 14 Bundesliga 34 9 9 16 42-51 36 41.863 Vlag van Griekenland Ioannis Amanatidis (12) Finale < FC Bayern München: 0-1
2006/07 I 14 Bundesliga 34 9 13 12 46-58 40 47.625 Vlag van Japan Naohiro Takahara (11) Halve finale
2007/08 I 9 Bundesliga 34 12 10 12 43-50 46 48.300 Vlag van Griekenland Ioannis Amanatidis (11) 2e ronde
2008/09 I 13 Bundesliga 34 8 9 17 39-60 33 47.065 Vlag van Griekenland Nikos Liberopoulos (9) 2e ronde
2009/10 I 10 Bundesliga 34 12 10 12 47-54 46 47.171 Vlag van Duitsland Alexander Meier (10) 3e ronde
2010/11 I 17 Bundesliga 34 9 7 18 31-49 34 47.365 Vlag van Griekenland Theofanis Gekas (16) 3e ronde
2011/12 II 2 2. Bundesliga 34 20 8 6 76-33 68 37.641 Vlag van Duitsland Alexander Meier (17) 2e ronde
2012/13 I 6 Bundesliga 34 14 9 11 49-46 51 48.044 Vlag van Duitsland Alexander Meier (16) 1e ronde
2013/14 I 13 Bundesliga 34 9 9 16 40-57 36 47.053 Vlag van Spanje Joselu (9) kwartfinale
2014/15 I 9 Bundesliga 34 11 10 13 56-62 43 47.618 Vlag van Duitsland Alexander Meier (19) 2e ronde
2015/16 I 16 Bundesliga 34 9 9 16 34-52 36 46.676 Vlag van Duitsland Alexander Meier (12) 2e ronde Relegation >1. FC Nürnberg 1-1 thuis, 1-0 winst uit
2016/17 I 11 Bundesliga 34 11 9 14 36-43 42 49.176 Vlag van Mexico Marco Fabián (7) Finale < Borussia Dortmund: 1-2
2017/18 I 8 Bundesliga 34 14 7 13 45-45 49 49.159 Vlag van Frankrijk Sebastien Haller (9) Winnaar < FC Bayern München: 3-1
2018/19 I 7 Bundesliga 34 15 9 10 60-48 54 49.765 Vlag van Servië Luka Jović (17) 1e ronde
2019/20 I 9 Bundesliga 34 13 6 15 59-60 45 35.406 Vlag van Portugal André Silva (12) halve finale
2020/21 I 5 Bundesliga 34 16 12 6 69-53 60 -- Vlag van Portugal André Silva (28) 2e ronde
2021/22 I 11 Bundesliga 34 10 12 12 45-49 42 26.297 Vlag van Colombia Rafael Borré (8) 1e ronde

Eintracht in Europa[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Lijst van Europese wedstrijden van Eintracht Frankfurt voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Eintracht Frankfurt speelt sinds 1959 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam. In het seizoen 2022/23 wist Eintracht Frankfurt voor het eerst in de geschiedenis van de club de knock-out fase van de Champions League te bereiken. De editie die Eintracht Frankfurt heeft gewonnen is dik gedrukt:

2022/23
1959/60
2013/14, 2018/19, 2019/20, 2021/22
1974/75, 1975/76, 1981/82, 1988/89
1972/73, 1977/78, 1979/80, 1980/81, 1990/91, 1991/92, 1992/93, 1993/94, 1994/95, 2006/07
1965/66, 1995
1964/65, 1966/67, 1967/68, 1968/69

Bijzonderheden Europese competities:

Bijzonderheid Datum Tegenstander Uitslag Plaats Naam Aantal
Hoogste overwinning 30-09-1992 Vlag van Polen Widzew Łódź 9-0 Frankfurt
Hoogste nederlaag 19-09-1990 Vlag van Denemarken Brøndby IF 0-5 Kopenhagen
Speler met meeste wedstrijden 02-10-1990 Vlag van Duitsland Karl-Heinz Körbel 48
Speler met meeste doelpunten 10-12-1980 Vlag van Duitsland Bernd Hölzenbein 18

UEFA Club Ranking: 20 (07-11-2022)

Bekende (oud-)Adlers[bewerken | brontekst bewerken]

Spelers[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Lijst van spelers van Eintracht Frankfurt voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Records[bewerken | brontekst bewerken]

Top-5 meest gespeelde wedstrijden
Nr. Naam Land Positie Periode Aantal
1. Karl-Heinz Körbel Vlag van Duitsland Duitsland Verdediger 1972-1991 719
2. Jürgen Grabowski Vlag van Duitsland Duitsland Middenvelder 1965-1980 527
3. Bernd Nickel Vlag van Duitsland Duitsland Middenvelder 1968-1983 522
4. Bernd Hölzenbein Vlag van Duitsland Duitsland Aanvaller 1967-1981 508
5. Uwe Bindewald Vlag van Duitsland Duitsland Verdediger 1987-2004 441
Top-5 doelpuntenmakers
Nr. Naam Land Periode Aantal
1. Bernd Hölzenbein Vlag van Duitsland Duitsland 1967-1981 204
2. Bernd Nickel Vlag van Duitsland Duitsland 1968-1983 169
3. Alexander Meier Vlag van Duitsland Duitsland 2004-2018 137
4. Jürgen Grabowski Vlag van Duitsland Duitsland Vlag van Polen Polen 1965-1980 133
5. Wilhelm Huberts Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 1963-1970 91

stand: 07-08-2022

Trainers[bewerken | brontekst bewerken]

Zie Lijst van trainers van Eintracht Frankfurt voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Eintracht Frankfurt op Wikimedia Commons.