1. FC Köln

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
1. FC Köln
RheinEnergieStadion Köln 001.jpg
Naam 1. Fußball-Club Köln 01/07 e. V.
Bijnaam Die Geißböcke
(De Geitenbokken)
Opgericht 13 februari 1948
Stadion RheinEnergieStadion,
Keulen
Capaciteit 50.997
Voorzitter Vlag van Duitsland Werner Spinner
Trainer Vlag van Oostenrijk Peter Stöger
(Hoofd)sponsor Rewe
Competitie 1. Bundesliga
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
Geldig voor 2015/16
Icoontje huidige resultaten 2016/17
Icoontje historische resultaten 2015/16
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

1. FC Köln (volledige naam: 1. Football Club Köln 01/07 eV) is een Duitse sportclub uit Keulen, spelend in de Bundesliga.

De club ontstond op 13 februari 1948 door een fusie tussen Kölner BC 01 en SpVgg Sülz 07. Net als vele Duitse clubs is 1. FC Köln onderdeel van een grote sportclub met daarin andere sporten als handbal, tafeltennis en turnen. In de jaren 60 was 1. FC Köln zeer succesvol. Na een landstitel in 1962 was Köln een van de zestien clubs die werden uitgekozen voor de eerste Bundesliga, en tegelijk weer kampioen werd. In het seizoen 1977/78 won de ploeg de dubbel.

In de jaren 80 ging de club langzaamaan achteruit, al wist de club in 1986 nog wel de finale van de UEFA Cup te bereiken. In seizoen 1997/98 degradeerde FC Köln voor het eerst naar de 2. Bundesliga, hetgeen in de 21e eeuw nog viermaal zou gebeuren. Vanaf seizoen 2014/15 is de club weer actief op het hoogste niveau.

Grootste rivalen van Köln zijn Bayer 04 Leverkusen, Borussia Mönchengladbach en Fortuna Düsseldorf. Deze clubs spelen in dezelfde Rijnregio als Köln. De fans hebben goede banden met FC St. Pauli, Liverpool FC en Paris Saint-Germain.

Historie[bewerken]

Tot aan de Tweede Wereldoorlog waren er in Keulen meerdere clubs die ongeveer even sterk waren. Zo waren er VfL Köln 1899, VfR Köln 04 (het latere Viktoria Köln), SV Mülheim, Kölner BC en SpVgg Sülz 07. Geen van deze clubs was sterk genoeg om echt te concurreren met de andere grote clubs uit de regio.

De eerste voorloper van 1. FC Köln, Kölner BC 01, werd opgericht op 6 juni 1901. In 1912 werd de club West-Duits kampioen en stootte zo door naar de nationale eindronde. De club werd in de kwartfinale afgemaakt door Karlsruher FV met 1-8. Sinds de jaren dertig speelde de club nog maar occasioneel op het hoogste niveau.

De andere voorloper van 1. FC Köln was SpVgg Sülz 07. In 1928 werden ze kampioen van West-Duitsland waardoor ze zich plaatsten voor de eindronde om de landstitel. In de eerste ronde werd Eintracht Frankfurt met 3-1 opzij gezet, maar in de kwartfinale werden ze verslagen door FC Bayern München met 5-2. In 1933 werd het voetbal gereorganiseerd en werd de Gauliga ingevoerd als hoogste klasse. Er waren zestien divisies en Sülz ging in de Gauliga Mittelrhein spelen. De club boekte behoorlijk wat succes en werd in 1938/39 kampioen. Hierdoor plaatste de club zich voor de eindronde om de landstitel, maar werd daar in de groepsfase uitgeschakeld. In 1941 werd de Gauliga Mittelrhein opgesplitst in de Gauliga Köln-Aachen en de Gauliga Moselland met daarin ook ploegen uit het bezette Luxemburg. In 1944 moest de club omwille van de oorlog een tijdelijke fusie aangaan met VfL 99 en werd kampioen. In de kwalificatieronde van de landstitel werd de club uitgeschakeld.

Een succesvolle nieuwe club[bewerken]

1. FC Köln werd opgericht in 1948 na de fusie van de twee bovenstaande clubs. De ploeg begon in de Oberliga West, een van de vijf hoogste klassen, vanaf het seizoen 1949/50. Na een tweede plaats in 1952/53 plaatste de club zich voor de eindronde die nu in twee groepen van vier clubs en werd derde. Het volgende seizoen werd de club weer Oberliga-kampioen en werd tweede in de eindronde. In datzelfde jaar 1954 verloor de ploeg de bekerfinale tegen VfB Stuttgart. Pas vier jaar later plaatste de club zich nog eens voor de eindronde. Dat presteerde Köln vanaf 1958 6 maal achtereen, eerst als tweede, daarna met vier Oberliga-kampioenschappen achter elkaar. In 1959/60 kon de club voor het eerst plaatsen voor de finale om de Duitse landstitel die het met 3-2 verloor van HSV. In 1961 speelde Köln voor het eerst Europees, maar werd in de eerste ronde uitgeschakeld door Internazionale.

In 1961/62 werd de club voor de eerste keer landskampioen doordat de finale met 4-0 gewonnen werd van 1. FC Nürnberg. In de Europacup I kreeg de club in de eerste ronde een 8-1 pandoering van het Schotse Dundee FC en was meteen uitgeschakeld. Door de uitstekende noteringen werd 1. FC Köln vanzelfsprekend geselecteerd voor de eerste Bundesliga, die in 1963 van start ging. Men werd in 1964 zelfs de eerste kampioen van de nieuwe competitie.

In 1965 haalde de ploeg de kwartfinale van de Europa Cup 1, waarin zij speelde tegen Liverpool FC. Na twee maal een 0-0 moest een derde wedstrijd de beslissing brengen. Deze wedstrijd in het Feyenoord-stadion in Rotterdam eindigde ook in een gelijkspel, 2-2. Aangezien er nog geen penalty's waren geïntroduceerd werd de winnaar bepaald door middel van het tossen met een muntstuk. Zelfs de eerste toss bleef gelijk: de opgegooide gulden bleef op zijn kant in het gras steken. Helaas voor 1. FC Köln werd de tweede toss verloren.

In het roemruchte verleden is de ploeg door twee Nederlandse trainers gecoacht, te weten Rinus Michels en Huub Stevens.

Dieptepunt in de historie van de club is het feit dat de ploeg het langst achtereen niet heeft gescoord in de Bundesliga. In 2002 moesten de fans 1034 minuten (bijna twaalf wedstrijden) wachten op een goal van hun club.

In de beginjaren van de Bundesliga, 1. FC Köln (bij hun fans afgekort met 'FC') was Köln de club die de meeste punten haalde. Echter in het begin van de jaren 90 werden de prestaties minder en dit leidde tot de 1e degradatie in 1998. In de laatste jaren is de ploeg een aantal maal gepromoveerd en daarna weer gedegradeerd. In 2005 promoveerde de ploeg weer naar de Bundesliga. 1. FC Köln degradeerde na één jaar weer naar de 2. Bundesliga. Ster in dat team was Lukas Podolski, die door zijn goede seizoen werd getransfereerd naar FC Bayern München.

2006-2009: Terugkeer naar de Bundesliga onder Christoph Daum[bewerken]

Seizoen Comp. Plek Beker Europa
2006/07 2. Bundesliga 9e Achtste Finale
2007/08 2. Bundesliga 3e Eerste ronde
2008/09 Bundesliga 12e Tweede ronde
Groene arcering: Promotie naar de Bundesliga
Milivoje Novakovič, zes seizoenen lang een betrouwbare spits

Net zoals in voorgaande degradaties stond het begin van het seizoen 2006/07 in het teken van veel wijzigingen in het team. Maar liefst 18 spelers vertrokken naar een andere club, en 14 nieuwe spelers werden gehaald. Onder de nieuwkomers zaten onder andere Thomas Broich en Fabrice Ehret, die gezamenlijk ongeveer 180 wedstrijden voor de club zouden gaan spelen. De belangrijkste aanwinst was echter de Sloveense Spits Milivoje Novakovič die in zijn gehele periode bij 1. FC Köln 176 wedstrijden zou spelen, waarin hij 82 doelpunten wist te maken.

Ondanks een goede start in de eerste seizoenshelft stond de club niet op de beoogde positie die recht zou geven op promotie. Na een 0-1 thuisnederlaag tegen Erzgebirge Aue werd coach Latour ontslagen. Keeperscoach Holger Gehrke nam op interim-basis het team onder zijn hoede, waarna hij op 27 november 2006 werd opgevolgd door Christoph Daum. De trainer die de club eerder trainde in de periode 1986-1990 werd aangesteld om promotie af te dwingen. Echter verliep de tweede seizoenshelft dusdanig teleurstellend dat de club zelfs haar grootste nederlaag op het tweede niveau leed: 0-5 tegen Rot-Weiss Essen. Met een negende plek had de club haar doel om te promoveren met afstand niet gehaald. In het bekertoernooi liet het team wel zien over potentie te beschikken door onder andere Schalke 04 in de tweede ronde met 4-2 te verslaan. Uiteindelijk strandde de club in de achtste finale tegen Eintracht Frankfurt.

Mišo Brečko speelde 206 wedstrijden voor de club

Ondanks een teleurstellende eindstand kondigde trainer Christoph Daum zijn contract tot 2010 uit te zitten, mits de club in het nieuwe seizoen 2007/08 zou promoveren. Om het team te versterken diende Daum enkele verzoeken in die door de club gehonoreerd werden. De club haalde onder andere de Colombiaanse keeper Faryd Mondragón en verdediger Ümit Özat, met wie Daum ook in Turkije had gewerkt. Daarnaast volgden Kevin McKenna en Youssef Mohamad die beiden (respectievelijk 140 & 120 wedstrijden voor de club) uitgroeiden tot belangrijke basiskrachten in het team.

Na een wisselvalig seizoen dat begon met een bekernederlaag in de eerste ronde tegen het tweede team van Werder Bremen, werd op de voorlaatste speeldag door een 2-0 overwinning op Mainz 05 de derde plek veilig gespeeld. Belangrijke bijdrage aan de promotie hadden de spitsen Milivoje Novakovic (topscorer met 20 goals) en Patrick Helmes (17 goals). Van de vijf promoties is dit de slechtste uit de clubgeschiedenis. Naast dat de club slechts op de derde plek eindigde, wist het ook maar 60 punten te verzamelen en volgde de nummer 4 (wat geen promotie zou betekenen) op slechts 2 punten.

Seizoen 2008/09 was een solide Bundesliga-seizoen voor de club, ondanks het vertrek van spits Helmes naar Bayer 04 Leverkusen. Met het aantrekken van Petit en Pedro Geromel werden echter twee, wat later bleek, goede spelers aangetrokken. Ook werd rechtsback Mišo Brečko gehaald, wie uiteindeiljk 206 wedstrijden voor Köln zou gaan spelen. De club eindigde op een twaalfde plek, en wist voor het eerst sinds 2000/01 na een promotie in de Bundesliga te blijven. Novakovic bleek ook op het hoogste niveau het net te kunnen vinden en wist 16 keer te scoren. Aan het einde van het seizoen vertrok trainer Christoph Daum verrassend naar Fenerbahçe. Hij maakte gebruik van een speciale vertrekclausule die was opgenomen in zijn contract.

2009-2013: Van Bundesliga middenmotor naar vijfde degradatie[bewerken]

Seizoen Comp. Plek Beker Europa
2009/10 Bundesliga 13e Kwartfinale
2010/11 Bundesliga 10e Tweede ronde
2011/12 Bundesliga 17e Tweede ronde
2012/13 2. Bundesliga 5e Tweede ronde
Rode arcering: Degradatie naar de 2. Bundesliga

Bij aanvang van het seizoen 2009/10 keerde international Lukas Podolski terug naar Keulen. De club betaalde Bayern Munchen exact hetzelfde bedrag als waarvoor hij twee jaar terug voor verkocht werd. Met een bedrag van € 10.000.000 is Podolski de duurste aankoop uit de historie van 1. FC Köln. Als nieuwe trainer werd Zvonimir Soldo aangesteld. Om aan degradatie te ontsnappen werden er in de winterstop verschillende spelers gehuurd, vooral de vleugelaanvaller Zoran Tošić werd een belangrijke troef binnen het team en nam 5 van de slechts 33 doelpunten die Köln dit seizoen maakte voor zijn rekening. De club wist op een dertiende plaats in de competitie te eindigen met een vooral defensief ingestelde tactiek, wat mede het lage aantal doelpunten verklaarde. Dit betekende dat de club voor het eerst sinds de eerste degradatie in 1998 meer dan twee seizoenen in de Bundesliga zou spelen. In het bekertoernooi strandde Köln in de kwartfinale na een verlies tegen FC Augsburg.

Na een teleurstellende start van het seizoen 2010/11, met als opmerkelijkste aanwinsten Martin Lanig en Mato Jajalo, werd trainer Soldo in oktober 2010 ontslagen. In negen wedstrijden wist hij slechts eenmaal te winnen, waardoor de club genoodzaakt was hem te vervangen door voormalig onder 23 trainer Frank Schaefer. In november volgde het ontslag van Michael Meier als sport directeur van de club, zijn opvolger zou Volker Finke worden. Zijn eerste wapenfeit was het verkopen van flops Tomoaki Makino en Wilfried Sanou. Ook verving hij de vertrekkende keeper Faryd Mondragon met het aantrekken van Michael Rensing. In de tussentijd benoemde Schaefer Lukas Podolski als de nieuwe aanvoerder van het team, die de band overnam van Youssef Mohamad. Na een 1-4 nederlaag bij VfL Wolfsburg verkeerde Köln opnieuw in degradatie problemen. Dit deed Schaefer besluiten om een stap terug te doen, waardoor Finke als interim-coach de laatste wedstrijden voor zijn rekening zou nemen. Door de laatste drie wedstrijden te winnen wist de club zich te handhaven en eindigde het zelfs op een tiende plek.

Timo Horn, werd in seizoen 2012/13 eerste keeper

Met het vertrek van Fabrice Ehret en Youssef Mohamad verloor 1. FC Köln aan het begin van seizoen 2011/12 twee belangrijke basisspelers wiens, wat later bleek, vertrek niet goed opgevangen kon worden. Van de nieuwe aankopen wist slechts Sascha Riether zich tot basisspeler te ontwikkelen. Naast dit feit bleek de tactiek van de nieuwe Noorse coach Ståle Solbakken hopeloos te falen, wat uiteindelijk zou leiden tot de vijfde degradatie van de club. In het begin van het seizoen had het bestuur van de club echter een goede hoop voor het komende seizoen. De Solbakkens tactiek leek in de eerste instantie zijn vruchten af te werpen met een 4-1 overwinning op Leverkusen, echter zou al snel grote nederlagen tegen Borussia Dortmund (1-6 & 0-5) en Schalke 04 (1-4 & 1-5) volgen. Na een 4-0 verlies tegen Mainz werd Solbakken ontslagen en opgevolgd door Frank Schaefer, die zelf een seizoen eerder een stap terug deed. In het bestuur volgden ook sancties met het ontslaan van Volker Finke als sportief directeur. De wijzigingen konden echter niet het gewenste effect bereiken en tijdens de laatste wedstrijd tegen Bayern Munchen werd met een 1-4 nederlaag degradatie een feit. In het seizoen wist Lukas Podolski nog wel 18 doelpunten te maken, en verliet aan het einde van het seizoen de club voor Arsenal FC dat 12 miljoen voor hem betaalde, de hoogste transfersom dat de club ooit ontving in haar historie.

Ook op managementniveau verliep het seizoen onrustig. Op de algemene vergadering in november 2011 besloot het Raad van Bestuur om president Wolfgang Overath uit zijn functie te ontheffen. In april 2012 kozen de clubleden Werner Spinner als nieuwe president. Als nieuwe vice presidenten werden icoon Harald 'Toni' Schumacher en de voorzitter van het Festkomitee Kölner Karneval, Markus Ritterbach gekozen.

In mei 2012 werd Holger Stanislawski als nieuwe hoofdtrainer aangesteld voor het seizoen 2012/13. Naast Podolski vertrokken ook basisspelers Novakovič en Petit. Als vervangers werden onder andere Matthias Lehmann, Anthony Ujah, Dominic Maroh en Kevin Wimmer gehaald, wie allen zouden uitgroeien tot basisspeler. In het doel werd Timo Horn als eerste keeper gekozen, hoewel de zelf opgeleide speler al langer bij de selectie zat, werd dit zijn eerste seizoen als vaste keuze onder de lat. Daarnaast werd vanuit het tweede team linksback Jonas Hector overgeheveld naar het eerste team. Het begin van het seizoen begon teleurstellend met een reeks van 6 wedstrijden waarin niet gewonnen werd en slechts 2 punten gehaald zouden worden. Gedurende het seizoen wist het team zich echtere te stabiliseren en stond het op de 27e speelronde op de derde plek, waarmee ze in aanmerking zouden komen voor play-offs om promotie. Deze plek wisten ze echter niet vast te houden en werd het seizoen op een vijfde plek afgesloten. In het bekertoernooi wist de club tot de tweede ronde te reiken, waarin het verslagen werd door VfB Stuttgart. Op 30 juni 2013 kwamen de club en trainer Stanislawski er gezamenlijk uit om het contract vroegtijdig te onderbreken.

2013-heden: Tijdperk Peter Stöger[bewerken]

Seizoen Comp. Plek Beker Europa
2013/14 2. Bundesliga 1e Laatste 16
2014/15 Bundesliga 12e Laatste 16
2015/16 Bundesliga 9e Tweede ronde
2016/17 Bundesliga
Groene arcering: Promotie naar de Bundesliga
Peter Stöger, werd trainer in 2013/14

In juni 2013 werd de Oostenrijkse trainer Peter Stöger gepresenteerd als de nieuwe trainer die promotie naar de Bundesliga moest bewerkstelligen. In het voorgaande seizoen wist hij met Austria Wien kampioen van de Oostenrijkse Bundesliga te worden. Naast een nieuwe trainer, werd Jörg Schmadtke als manager sport aangesteld om de club verder te kunnen helpen. De eerste nieuwe spelers die in het seizoen 2013/14 werden gehaald waren Marcel Risse van 1. FSV Mainz 05, en de eigen opgeleide Yannick Gerhardt. Patrick Helmes keerde in de zevende speelronde, als eigen opgeleide speler, na vijf jaar terug als eerste spits van het team. De club begon het seizoen goed en wist zich tot herfstkampioen te kronen, met 8 punten voorsprong op de derde plek (een plek wat geen directe promotie oplevert). Ook in de tweede seizoenshelft wist het team consistent goede prestaties neer te zetten, met als hoogtepunt de 3-1 overwinning op VfL Bochum op paasmaandag. Dit betekende dat het team in de 31e speelronde zich tot kampioen van de 2. Bundesliga mocht kronen, voor de derde maal in de historie van het team. De spitsen Helmes en Anthony Ujah waren met respectievelijk 12 en 11 doelpunten belangrijk in het kampioenschap, maar ook de defensie wist met slechts 20 tegendoelpunten een 2. Bundesliga record te vestigen. Gedurende het seizoen werden de wedstrijden van Köln door gemiddeld 46.187 toeschouwers bezocht, waarmee tevens een 2. Bundesliga werd gevestigd. In de strijd om de DFB-Pokal werd de club in de achtste finale door HSV uitgeschakeld.

Jonas Hector groeide uit tot Duits international

Het seizoen 2014/15 zou het eerste seizoen in de Bundesliga worden sinds twee jaar. Patrick Helmes kwam als gevolg van een blessure nauwelijks aan spelen toe, en zou uiteindelijk zijn carrière als profvoetballer gedurende het seizoen moeten stoppen. Het team werd onder andere versterkt met de aanvallers Simon Zoller en Yuya Osako, op het middenveld werd Kevin Vogt van FC Augsburg gehaald. Met een defensieve en op counter gerichte tactiek wist de club in het begin van het seizoen weinig punten te pakken, en wist het in eigen huis alleen Borussia Dortmund te verslaan. In de tweede seizoenshelft werd vervolgens stappen gezet om degradatie te voorkomen. In eigen huis werd niet meer verloren en werden er 15 punten gepakt. Hoewel Köln nooit in direct degradatiegevaar verkeerde, werd pas op de 32e speeldag handhaving gerealiseerd door FC Schalke 04 met 2-0 thuis te verslaan. Met 40 punten wist de ploeg als 12e in de Bundesliga te eindigen. In het bekertoernooi wist de ploeg, net als het voorgaande jaar, de achtste finale te bereiken waarin werd verloren van SC Freiburg.

Bij aanvang van het seizoen 2015/16 werden dragende krachten als Kevin Wimmer (met € 7.000.000, de derde meest dure transfer opbrengst van de club) en Anthony Ujah (€ 4.500.000) door prima prestaties verkocht aan respectievelijk Tottenham Hotspur en Werder Bremen. Als vervangers werden onder andere Anthony Modeste van Hoffenheim en Dominique Heintz van 1. FC Kaiserslautern gehaald. Met een bedrag van € 4.5 miljoen werd Modeste hiermee de op een na duurste aankoop in de clubgeschiedenis. De spits liet zich direct gelden en wist in de DFB-Pokal wedstrijd tegen SV Meppen (4-0) al na 45 seconden te scoren, het snelste bekerdoelpunt uit de historie van de club. Ditmaal werd de club echter al in de tweede ronde door Werder Bremen uitgeschakeld. Aan het begin van het jaar 2016 mocht Köln het 75.000 lid van de club verwelkomen. Na een 4-1 overwinning in de 31e speelronde op SV Darmstadt 98 wist Köln zich voor een tweede jaar op rij te verzekeren van handhaving. Uiteindelijk eindigde de club op de negende pek, wat de beste eindstand in 24 jaar betekende. Met 15 doelpunten wist Anthony Modeste zich te kronen tot clubtopscoorder.

Seizoen 2016/17 is het 46e bundesliga seizoen voor 1. FC Köln. In een vroeg stadium werden onder andere Marco Höger en Konstantin Rausch vastgelegd, daar tegenover staat het vertrek van Yannick Gerhardt naar VfL Wolfsburg. Gedurende het seizoen 2015/16 is de vaste linksback van de club, Jonas Hector, uitgegroeid tot vaste waarde van het nationale elftal van Duitsland en was zodoende onderdeel van de selectie op het EK 2016. Andere internationals van de club die deelnamen aan het toernooi waren Mërgim Mavraj voor Albanië en de voor het toernooi verkochte Dušan Švento voor Slowakije.

Algemeen[bewerken]

Stadion[bewerken]

1. FC Köln speelt zijn thuiswedstrijden in het RheinEnergieStadion met een capaciteit van iets meer dan 50.000 toeschouwers. De naam komt voort uit een contract met de lokale elektriciteitsleverancier RheinEnergie AG. De fans noemen het stadion nog steeds het Müngersdorfer Stadion. Zo heette het stadion voordat het werd vernoemd naar de sponsor.

Cultuur[bewerken]

Bok Hennes[bewerken]

Hennes VII, 2005

1. FC Köln heeft als een van de weinige voetbalclubs in Europa een levende mascotte: bok Hennes. Hij staat tijdens alle thuiswedstrijden in het stadion naast het veld en hij is ook onderdeel van het embleem van de club. Ook bij uitwedstrijden is hij aanwezig, alleen bij uitwedstrijden met grote afstand wordt er tevoren met de ander club een andere bok geregeld. Dit is om het dier lange reizen te besparen.

In 1951 werd tijdens een carnavalszitting door circusdirectrice Carola Williams als grap een jonge bok aan de toenmalige trainer Hennes Weisweiler gegeven. Het jonge dier was toen op podium zo gestrest dat hij op hetzelfde moment op de arm van trainer Hennes Weisweiler plasde.
Zo was de naam van het dier besloten: Hennes.
Na het overlijden van Hennes werd een nieuwe bok de officiële Geißbock aan de zijlijn van alle wedstrijden, genoemd Hennes II.
Inmiddels is, sinds 2008, bij Hennes VIII de officiële mascotte van de club.
De bokken worden niet bijzonder gefokt en ze zijn geen familie van elkaar.

Angstgegner[bewerken]

FC Köln en Borussia Mönchengladbach zijn dé rivalen aan de Niederrhein. Beide teams leverden in het verleden duels om de macht "am Niederrhein". Toch dient FC Köln zijn meerdere te erkennen in zijn rivaal: van de 95 duels kon FC Köln er slechts 28 winnen en eindigden 19 duels in een gelijkspel, de rest werd gewonnen door Borussia Mönchengladbach.

Sponsoring[bewerken]

Periode Kledingsponsor Shirtsponsor
1974-1977 Le Coq Sportif "geen shirtsponsor"
1977-1978 Adidas
1978-1979 Erima
1979-1982 Adidas Pioneer
1982-1985 Doppeldusch
1985-1987 Puma Daimon
1987-1991 Samsung
1991-1993 Citybank
1993-1994 Pepsi
1994-1999 Ford
1999-2002 VPV
2002-2003 Sport Salter
2003-2005 Funny frisch
2005-2007 Adidas Gerling
2007-2008 Rewe Group
2008-2012 Reebok
2012- Erima

Andere teams[bewerken]

Tweede elftal[bewerken]

1. FC Köln heeft een tweede team dat uitkomt in de Regionalliga, de 4e hoogste voetbalklasse in Duitsland. De thuiswedstrijden worden gespeeld in het Franz-Kremer-Stadion (5.000 plaatsen), bij belangrijke wedstrijden wijkt men wel ook eens uit naar het grotere Keulse "Südstadion" (15.000 plaatsen). Het laatste is het thuisstadion van de bevriendde stadsgenoot SC Fortuna Köln.

Vrouwenteam[bewerken]

1. FC Köln heeft ook een vrouwenvoetbal team dat in de 2. Bundesliga speelt sinds de fusie van de vrouwenafdeling van de club in 2009 met FFC Brauweiler-Pulheim. De bekendste speelster is Sonja Fuss (wereldkampioen 2003 en 2007). De thuiswedstrijden worden gespeeld in het Franz-Kremer-Stadion (5.000 plaatsen).

Diverse sporten[bewerken]

1. FC Köln heeft naast voetbal ook handbal-, tafeltennis-, en beachvolleybalteams. Het meest succesvolle daarvan is ongetwijfeld het beachvolleybalteam, dat zich op de wereldranglijst op de 6e plaats bevindt.

Spelerskern 2016/2017[bewerken]

Nummer Nationaliteit Naam Bij de club sinds Vorige club
Keepers
1 Vlag van Duitsland Duitsland Timo Horn 2002 Eigen Jeugd
18 Vlag van Duitsland Duitsland Thomas Kessler 2012 Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt
35 Vlag van Duitsland Duitsland Sven Müller 2004 Eigen Jeugd
Verdedigers
3 Vlag van Duitsland Duitsland Dominique Heintz 2015 Vlag van Duitsland 1. FC Kaiserslautern
4 Vlag van Denemarken Denemarken Frederik Sørensen 2015 Vlag van Italië Juventus
5 Vlag van Duitsland Duitsland Dominic Maroh 2012 Vlag van Duitsland 1. FC Nürnberg
14 Vlag van Duitsland Duitsland Jonas Hector 2010 Vlag van Duitsland SV Auersmacher
15 Vlag van Albanië Albanië Mërgim Mavraj 2014 Vlag van Duitsland SpVgg Greuther Fürth
16 Vlag van Polen Polen Paweł Olkowski 2014 Vlag van Polen Górnik Zabrze
24 Vlag van Duitsland Duitsland Lukas Klünter 2014 Eigen Jeugd
25 Vlag van Servië Servië Filip Mladenovic 2016 Vlag van Wit-Rusland BATE Borisov
34 Vlag van Duitsland Duitsland Konstantin Rausch 2016 Vlag van Duitsland SV Darmstadt 98
Middenvelders
6 Vlag van Duitsland Duitsland Marco Höger 2016 Vlag van Duitsland FC Schalke 04
7 Vlag van Duitsland Duitsland Marcel Risse 2013 Vlag van Duitsland 1. FSV Mainz 05
8 Vlag van Servië Servië Milos Jojic 2015 Vlag van Duitsland Borussia Dortmund
20 Vlag van Duitsland Duitsland Salih Özcan 2013 Eigen Jeugd
21 Vlag van Duitsland Duitsland Leonardo Bittencourt 2015 Vlag van Duitsland Hannover 96
30 Vlag van Duitsland Duitsland Marcel Hartel 2002 Eigen Jeugd
33 Vlag van Duitsland Duitsland Matthias Lehmann 2012 Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt
Aanvallers
9 Vlag van Letland Letland Artjoms Rudņevs 2016 Vlag van Duitsland Hamburger SV
11 Vlag van Duitsland Duitsland Simon Zoller 2014 Vlag van Duitsland 1. FC Kaiserslautern
13 Vlag van Japan Japan Yuya Osako 2014 Vlag van Duitsland TSV 1860 München
19 Vlag van Frankrijk Frankrijk Sehrou Guirassy 2016 Vlag van Frankrijk Lille OSC
27 Vlag van Frankrijk Frankrijk Anthony Modeste 2015 Vlag van Duitsland TSG 1899 Hoffenheim

Transfers[bewerken]

Naam Nationaliteit Positie Van/naar Bedrag Contract*
Aangetrokken
Sehrou Guirassy Vlag van Frankrijk Frankrijk Aanvaller Vlag van Frankrijk Lille OSC €3.800.000 2021
Marco Höger Vlag van Duitsland Duitsland Middenvelder Vlag van Duitsland Schalke 04 €1.250.000 2021
Konstantin Rausch Vlag van Duitsland Duitsland Verdediger Vlag van Duitsland Darmstadt 98 Transfervrij 2019
Artjoms Rudņevs Vlag van Letland Letland Aanvaller Vlag van Duitsland HSV Transfervrij 2019
Sven Müller Vlag van Duitsland Duitsland Keeper Eigen Jeugd N.v.t. 2018
Marcel Hartel Vlag van Duitsland Duitsland Middenvelder Eigen Jeugd N.v.t. 2019
Lukas Klünter Vlag van Duitsland Duitsland Verdediger Eigen Jeugd N.v.t. 2017
Salih Özcan Vlag van Duitsland Duitsland Middenvelder Eigen Jeugd N.v.t. 2017
Bruno Nascimento Vlag van Brazilië Brazilië Verdediger Vlag van Portugal CD Tondela Was verhuurd 2017
Simon Zoller Vlag van Duitsland Duitsland Aanvaller Vlag van Duitsland 1. FC Kaiserslautern Was verhuurd 2018
Vertrokken
Yannick Gerhardt Vlag van Duitsland Duitsland Middenvelder Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg €12.000.000 2021
Kevin Vogt Vlag van Duitsland Duitsland Verdediger Vlag van Duitsland TSG 1899 Hoffenheim €1.500.000 2020
Dusan Svento Vlag van Slowakije Slowakije Middenvelder Vlag van Tsjechië Slavia Praag Transfervrij 2018
Daniel Mesenhöler Vlag van Duitsland Duitsland Keeper Vlag van Duitsland 1. FC Union Berlin Transfervrij 2018
Bruno Nascimento Vlag van Brazilië Brazilië Verdediger Vlag van Cyprus Omonia Nicosia Transfervrij n.n.b.
Maurice Exslager Vlag van Duitsland Duitsland Aanvaller Vlag van Duitsland 1. FC Magdeburg Transfervrij 2018
Philipp Hosiner Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Aanvaller Vlag van Frankrijk Stade Rennais Einde huurperiode 2017

Erelijst[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Nationaal
Meisterschale.png Bundesliga 3x 1961/62, 1963/64, 1977/78
Meisterschale.png 2. Bundesliga 3x 1999/00, 2004/05, 2013/14
Coppagermania.png DFB-Pokal 4x 1968, 1977, 1978, 1983
Kampioen West-Duitsland 5x 1954, 1960, 1961, 1962, 1963
DFB Hallen Pokal 1x 1993
Internationaal
Trofeu Joan Gamper 2x 1978, 1981

FC Köln in Europa[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van 1. FC Köln voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

FC Köln speelt sinds 1961 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

-
1962/63, 1964/65, 1978/79
-
1968/69, 1977/78, 1983/84
1971/72, 1972/73, 1973/74, 1974/75, 1975/76, 1976/77, 1980/81, 1982/83, 1984/85, 1985/86, 1988/89, 1989/90, 1990/91, 1992/93
1995, 1997
1961/62, 1963/64, 1965/66, 1967/68, 1970/71

Bekende Trainers & (oud-)spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van trainers van 1. FC Köln voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Duitsers[bewerken]

Nederlanders[bewerken]

Belgen[bewerken]

Overig[bewerken]

Resultaten[bewerken]

Seizoen Klasse Reeks DFB-Pokal Opmerkingen
  I II III IV V      
1947/48   1       Rheinbezirksliga Eindronde verloren tegen SV Rhenania Würselen
1948/49   1       Rheinbezirksliga Eindronde gewonnen tegen Bayer 04 Leverkusen
1949/50 5         Oberliga Süd
1950/51 4         Oberliga Süd
1951/52 5         Oberliga Süd
1952/53 2         Oberliga Süd Derde in de eindronde
1953/54 1         Oberliga Süd Finale Tweede in de eindronde
1954/55 7         Oberliga Süd 1/8ste finale
1955/56 7         Oberliga Süd
1956/57 3         Oberliga Süd
1957/58 2         Oberliga Süd Vierde in de eindronde
1958/59 2         Oberliga Süd Tweede in de eindronde
1959/60 1         Oberliga Süd Finale om titel verloren van HSV
1960/61 1         Oberliga Süd 1/4 finale Derde in de eindronde
1961/62 1         Oberliga Süd 1/4 finale Landskampioen
1962/63 1         Oberliga Süd Finale om titel verloren van Borussia Dortmund
1963/64 1         Bundesliga 1/4 finale
1964/65 2         Bundesliga Eerste ronde
1965/66 5         Bundesliga 1/8ste finale
1966/67 7         Bundesliga 1/8ste finale
1967/68 4         Bundesliga Winnaar
1968/69 13         Bundesliga Eerste ronde
1969/70 4         Bundesliga Finalist
1970/71 11         Bundesliga Finalist
1971/72 4         Bundesliga 1/2 finale
1972/73 2         Bundesliga Finalist
1973/74 5         Bundesliga 1/4 finale
1974/75 5         Bundesliga 1/8 finale
1975/76 4         Bundesliga 1/4 finale
1976/77 5         Bundesliga Winnaar
1977/78 1         Bundesliga Winnaar
1978/79 6         Bundesliga 1/8 finale
1979/80 5         Bundesliga Finalist
1980/81 8         Bundesliga Tweede ronde
1981/82 2         Bundesliga Eerste ronde
1982/83 5         Bundesliga Winnaar
1983/84 6         Bundesliga 1/8 finale
1984/85 3         Bundesliga Tweede ronde
1985/86 13         Bundesliga Tweede ronde Finale UEFA Cup
1986/87 10         Bundesliga 1/8 finale
1987/88 3         Bundesliga Tweede ronde
1988/89 2         Bundesliga Tweede ronde
1989/90 2         Bundesliga 1/8 finale
1990/91 7         Bundesliga Finalist
1991/92 4         Bundesliga Derde ronde
1992/93 12         Bundesliga Tweede ronde
1993/94 11         Bundesliga Derde ronde
1994/95 10         Bundesliga 1/2 finale
1995/96 12         Bundesliga Eerste ronde
1996/97 10         Bundesliga Tweede ronde
1997/98 17         Bundesliga Eerste ronde
1998/99   10       2. Bundesliga Eerste ronde
1999/00   1       2. Bundesliga 1/8 finale
2000/01 10         Bundesliga Eerste ronde
2001/02 17         Bundesliga 1/2 finale
2002/03   2       2. Bundesliga 1/4 finale
2003/04 18         Bundesliga 1/8 finale
2004/05   1       2. Bundesliga Tweede ronde
2005/06 17         Bundesliga Eerste ronde
2006/07   9       2. Bundesliga 1/8 finale
2007/08   3       2. Bundesliga Eerste ronde
2008/09 12         Bundesliga Tweede ronde
2009/10 13         Bundesliga 1/4 finale
2010/11 10         Bundesliga 1/8 finale
2011/12 17         Bundesliga Tweede ronde
2012/13   5       2. Bundesliga 1/8 finale
2013/14   1       2. Bundesliga 1/8 finale
2014/15 12         Bundesliga 1/8 finale
2015/16 9         Bundesliga Tweede ronde

Trivia[bewerken]

Muntworp van Rotterdam (1965)[bewerken]

De kwartfinale van de Europacup I in 1964/65 tussen de Duitse kampioen FC Keulen en de Engelse kampioen Liverpool FC werd op een erg bijzondere manier beslist.
Zowel de eerste wedstrijd thuis in Keulen als ook de tweede wedstrijd in Liverpool leverden beiden een 0-0 op.
Volgens het reglement van toen moest daarop een beslissende wedstrijd op een neutrale plaats gehouden worden. Dat werd de oude Kuip van Rotterdam op 24 maart 1965.
Na 90 minuten stond het 2-2 tussen Keulen en Liverpool en na 120 minuten ook.
Volgens het reglement van toen moest daarop en munt gegeooid worden om te beslissen welke ploeg door zou gaan. De Gulden die daarop in Rotterdam werd gegooid bleef loodrecht tussen de grassprieten hangen.
Daarop werd de gulden opnieuw gegooid en het lot besloot dat Liverpool doorging naar de halve finale van de Europacup I 1964/65.
(Liverpool werd vervolgens in de halve finale uitgeschakeld door Internazionale.)

Het kampioenschap van 1978[bewerken]

Op de laatste dag van het seizoen 1977/78 had Keulen evenveel punten als Borussia Mönchengladbach, maar Keulen had tien doelpunten meer op hun doelpuntensaldo dan Mönchengladbach.
Keulen speelde op die dag tegen het al gedegradeerde FC St. Pauli en Mönchengladbach speelde tegen Borussia Dortmund. Keulen had dus eigenlijk slechts een simpele overwinning bij een al gedegradeerde club nodig, maar het verliep anders:
In de pauze stond het wel 0-2 voor Keulen in de Hamburgse wijk St. Pauli, maar Mönchengladbach stond na 45 minuten al 6-0 voor.

In de tweede helft steunden de supporters van St. Pauli luidkeels Keulen, vermoedelijk omdat het bij een stand van 6-0 in de pauze al duidelijk was dat de zege van Mönchengladbach niet op een eerlijke manier tot staat zou komen. Mönchengladbach won uiteindelijk met 12-0 van Dortmund, wat tot de dag vandaag de hoogste overwinning überhaupt is in de Duitse Bundesliga. Maar omdat Keulen intussen 5-0 had gescoord werd Keulen toch kampioen.

Externe links[bewerken]