1. FC Union Berlin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
1. FC Union Berlin
1. FC Union Berlin
Naam 1. Fußballclub Union Berlin e. V.
Bijnaam Die Eisernen
Opgericht 17-06-1906, (20-01-1966)
Plaats Vlag van Duitsland Berlijn
Stadion Stadion An der alten Försterei
Capaciteit 22.012 plaatsen
Aantal leden 37.129 (30-09-2020)
Voorzitter Vlag van Duitsland Dirk Zingler
Trainer Vlag van Zwitserland Urs Fischer
Competitie Bundesliga
Website fc-union-berlin.de
Thuis
Uit
Alternatief
Geldig voor 2021-22
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

1. FC Union Berlin is een Duitse profvoetbalclub uit Berlijn. De club speelt zijn thuiswedstrijden op Stadion An der alten Försterei. Union is de opvolger van SC Union 06 Oberschöneweide.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

In 1955 werd Union Oberschöneweide geïntegreerd in de sportclub SC Motor Berlin. Twee jaar later fuseerde deze met enkele BSG's tot TSC Oberschöneweide. Deze club fuseerde in 1963 op zijn beurt met twee andere sportclubs tot TSC Berlin. De fusie werd door de overheid opgelegd, TSC zou een burgerlijk tegengewicht zijn voor de legerclub ASK Vorwärts Berlin en SC Dynamo Berlin. In 1965 besliste de overheid dan weer dat de voetbalafdelingen van de sterkste sportclubs zelfstandig moesten worden als een prestatiegerichte FC. De keuze voor TSC Berlin als FC was op zijn minst vreemd te noemen omdat de club in de DDR-Liga speelde en niet in de DDR-Oberliga. Op 20 januari werd de voetbalafdeling dan zelfstandig onder de naam 1. FC Union Berlin. De club maakte het lopende seizoen in de DDR-Liga af en kon wel meteen promotie afdwingen.

In het eerste seizoen bij de elite werd de club verrassend zesde en eindigde zo voor beide Oost-Berlijnse rivalen. Hierdoor mocht de club al meteen deelnemen aan de Intertoto Cup. In een groep met Kjøbenhavns Boldklub, Union Teplice en GKS Katowice werd de club derde en was uitgeschakeld.

9 juni 1968: Wruck, Prüfke en Quest vieren de bekerwinst

Een jaar later volgde het grootste succes tot nu toe van de club, de winst van de FDGB-Pokal. De club stond in de finale tegen de regerende landskampioen FC Carl Zeiss Jena en won met 2:1. De club plaatste zich voor de beker der bekerwinnaars, maar door de gebeurtenissen in de Praagse Lente lootte de UEFA alle clubs uit Oost-Europa tegen elkaar waardoor deze zich uiteindelijk terugtrokken. In de competitie werd de club laatste en degradeerde. Na één seizoen promoveerde de club weer en werd nu vijfde, de beste Oberliganotering voor de club aller tijden.

Nadat FC Vorwärts Berlin in 1971 verhuisde naar Frankfurt an der Oder had Oost-Berlijn nog maar twee grote voetbalclubs. De trainingscentra in Berlijn en Brandenburg werden opnieuw opgedeeld. De clubs rekruteerden uit deze centra talentvolle jeugdspelers. Voorheen werd Oost-Berlijn in drieën verdeeld, maar het vrijgekomen derde deel ging volledig naar BFC Dynamo. Ook in Brandenburg kwam een herverdeling en het district Potsdam moest aan Vorwärts Frankfurt afgestaan worden waardoor Union nog maar over 6 trainingscentra beschikte, terwijl BFC Dynamo er 38 had.

Eindronde 1974: Union verliest thuis met 1:2 tegen HFC Chemie.

Dit droeg ertoe bij dat de club in 1973 opnieuw degradeerde uit de Oberliga. De DDR-Liga werd geherstructureerd en bestond nu uit vijf reeksen, waarvan de kampioenen nog een eindronde speelden om de twee promovendi aan te duiden. De club werd drie keer op rij kampioen, maar pas in 1976 slaagde Union erin te promoveren.

Buiten de promotie kreeg de club met Heinz Werner ook een nieuwe trainer. De club zorgde meteen voor een verrassing door in het Stadion der Weltjugend voor 45.000 toeschouwers met 0:1 te winnen tegen BFC Dynamo. Ook de terugwedstrijd, eveneens in het Stadion der Weltjugend werd met 1:0 gewonnen. De Berlijnse derby's werden vanaf dit jaar in het grote stadion van BFC Dynamo gespeeld. De winst tegen Stasiclub Dynamo bracht vele supporters met zich mee en in 1977/78 had de club met gemiddeld 17308 toeschouwers, na Dynamo Dresden het op één na beste supportersaantal. In de competitie werden ze dat jaar achtste. Twee jaar later degradeerde de club terug naar de DDR-Liga. De derby's tegen Dynamo draaiden nu in het voordeel van Dynamo uit die deze wonnen met 5:0 en 6:0 cijfers. In de beker kregen ze zelfs een 1:8 om de oren.

In de DDR-Liga werden ze meteen kampioen, maar voor de derde keer al misten ze de promotie in de eindronde. Een jaar later slaagden ze er wel in te promoveren. Ondanks de promotie werd de geliefde trainer Werner vervangen door Harry Nippert. Deze beslissing was omstreden omdat Nippert voorheen bij BFC Dynamo actief was. De club kon alleen maar thuis punten sprokkelen, maar dat volstond om klassenbehoud te verzekeren. Het volgende seizoen was erg spannend voor de club. Door een overwinning op de laatste speeldag tegen rechtstreekse concurrent BSG Chemie Leipzig kwam Union nog op gelijke hoogte met Chemie. Doordat de clubs ook een gelijk doelsaldo hadden kwamen er twee testwedstrijden. Na een gelijkspel in Berlijn verloor de club in Leipzig en degradeerde.

Elftal in 1983/84

Vanaf 1994 werd de Regionalliga Nordost de nieuwe derde klasse. Union bleef in de subtop, maar de schuldenberg van de club bleef maar groeien. In 1995 werd voor de derde keer op rij een licentie voor de profliga geweigerd, al kon de club zich hier dit seizoen sportief niet voor plaatsen.

In februari 1997 verscheen in de pers dat een faillissement onafwendbaar was. De supporters zetten echter een reddingsactie op touw en het faillissement werd afgewend door een sponsorverdrag met Nike voor vijf jaar. Toch bleven spelers en ook trainers de club verlaten. In januari 1998 engageerde Michael Kölmel zich met zijn firma Kinowelt waardoor de club echt gered werd. De bekende zangeres Nina Hagen zong in die tijd ook een nieuwe clubhymne in.

In 2000 werd de club kampioen en nam andermaal deel aan de eindronde om promotie, maar ook nu kon de club het niet waarmaken, na penalty’s tegen VfL Osnabrück. Het volgende seizoen in de Regionalliga Nord werd een succes met een nieuwe titel en deze keer promoveerde de club meteen naar de 2. Bundesliga. In de DFB-Pokal zorgde de club voor furore door de halve finale te bereiken tegen Borussia Mönchengladbach. De club speelde gelijk en kon na penalty’s met 6:4 een plaats in de finale afdwingen. In de finale verloor de club met 0:2 van FC Schalke 04, die in de Bundesliga tweede werd.

Doordat Schalke als vicekampioen al geplaatst was voor de UEFA Champions League mocht Union naar de UEFA Cup en is tot op de heden de enige Duitse derdeklasser die hierin slaagde. Na een overwinning op het Finse Haka Valkeakoski verloor de club in de tweede ronde van het Bulgaarse Litex Lovetsj.

In het eerste seizoen werd de club verrassend zesde en op de laatste speeldag verhinderde de club nog de promotie van 1. FSV Mainz 05 naar de Bundesliga door de club met 3:1 te verslaan. In het tweede seizoen werd nog de negende plaats bereikt, maar in het derde seizoen volgde een degradatie.

Na een succesrijke periode volgde een diep dal. De club werd laatste in de Regionalliga en zakte verder naar de Oberliga. Vier verschillende trainers konden de degradatie niet afwenden. Ook doken opnieuw financiële problemen op. In de Oberliga trof de club oude aartsrivaal BFC Dynamo, dat al enkele jaren aan lager wal geraakt was. Bij de heenwedstrijd won Union voor 14.000 toeschouwers met 8:0. De terugwedstrijd werd geboycot door de fans waardoor de wedstrijd bij 1:1 gestopt werd omdat supporters van Dynamo de versperringen in het stadion afbraken om zo door te dringen tot in het toeschouwersvak van Union. Union kreeg hiervoor later een 2:0 overwinning toegekend. Aan het einde van het seizoen werd de club kampioen en keerde terug naar de Regionalliga. De club begon goed aan het seizoen en stond zelfs aan de leiding maar dan ging het bergaf waardoor de club slechts twaalfde werd.

In 2008 werd de club vierde, wat volstond voor kwalificatie voor de 3. Liga, een nieuwe profliga die nu als derde klasse fungeerde. Wegens renovatiewerken aan het stadion speelde de club thuiswedstrijden in het Jahnsportpark. Door vertragingen met de bouw moest de club uiteindelijk het volledige seizoen ergens anders afwerken. Ondanks dit kon de club op de 21ste speeldag de leiding in de competitie overnemen van SC Paderborn 07 en gaf deze daarna niet meer af.

Na dertien maanden bouwarbeid werd het gerenoveerde stadion ingewijd met een wedstrijd tegen Hertha BSC (3:5). De promovendus mocht aan de DFB-Pokal deelnemen en verloor in de eerste ronde van titelverdediger Werder Bremen met 0:5. Tot de veertiende speeldag stond de club in de top vijf, maar zakte daarna wat weg naar de middenmoot. Op de voorlaatste speeldag kon de club pas echt het behoud verzekeren en werd uiteindelijk twaalfde.

Op 24 augustus 2009 ontbond Union het contract met hoofdsponsor ISP. De reden voor deze breuk is dat de manager van ISP een Stasi-verleden heeft. Het tweede seizoen in de 2. Bundesliga begon slecht met twee punten uit vier wedstrijden en een vroege uitschakeling in de DFB-Pokal door het twee klassen lager spelende Hallescher FC. Aan het einde van het seizoen eindigde de club elfde. In 2012 werd de club zevende. Ook de volgende jaren eindigde de club steevast in de top tien. In seizoen 2016/17 nam de club na een zegereeks van zes wedstrijden de leiding over van VfB Stuttgart op de 25ste speeldag. Door een 1 op 9 hierna moest de club wel de leidersplaats afstaan. Ook daarna bleef de club wisselvallig waardoor ze uiteindelijk als vierde eindigden.

Na een achtste plaats in 2018 streed Union in het seizoen 2018/19 het gehele seizoen mee om de eerste twee plaatsen, die recht geven op directe promotie. Nadat het in de laatste speelronden vaak stuivertje wisselen was met Hamburger SV en SC Paderborn 07 eindigde Union op de derde plaats, waardoor het in een promotie/degradatieduel kwam te spelen met VfB Stuttgart uit de Bundesliga. In Stuttgart werd er met 2-2 gelijkgespeeld, na twee keer op achterstand te zijn gekomen. In de terugwedstrijd, thuis aan het Stadion An der alten Försterei, werd er niet gescoord en promoveerde Union Berlin, op basis van uitgoals, voor het eerst in haar geschiedenis naar de Bundesliga. Het was voor het eerst sinds 2012 dat een ploeg uit de 2. Bundesliga een Bundesliga-club in de nacompetitie wist te verslaan.

Stadion[bewerken | brontekst bewerken]

Stadion An der alten Försterei
Zie ook Stadion An der alten Försterei

Weihnachtssingen[bewerken | brontekst bewerken]

28.500 supporters van de Berlijnse voetbalclub FC Union Berlin hebben in 2015 deelgenomen aan het traditionele 'Weihnachtssingen' in thuisbasis Stadion An der alten Försterei. De traditie ontstond twaalf jaar geleden. FC Union Berlin speelde toen een belabberd seizoen. Enkele gedesillusioneerde fans waren die neergang beu en kropen op 23 december 2003 over de stadionomheining om samen enkele kerstliederen te zingen, om zo de nederlagen even te vergeten.

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

1968
Finalist: 2001
2000
2008-2009

Eindklasseringen vanaf 1964 (grafiek)[bewerken | brontekst bewerken]

  • 1964 2e
    DDR-Liga
  • 1965 7e
    DDR-Liga
  • 1966 1e
    DDR-Liga
  • 1967 6e
    DDR-Oberliga
  • 1968 8e
    DDR-Oberliga
  • 1969 14e
    DDR-Oberliga
  • 1970 1e
    DDR-Liga
  • 1971 5e
    DDR-Oberliga
  • 1972 11e
    DDR-Oberliga
  • 1973 13e
    DDR-Oberliga
  • 1974 1e
    DDR-Liga
  • 1975 1e
    DDR-Liga
  • 1976 1e
    DDR-Liga
  • 1977 11e
    DDR-Oberliga
  • 1978 8e
    DDR-Oberliga
  • 1979 10e
    DDR-Oberliga
  • 1980 14e
    DDR-Oberliga
  • 1981 1e
    DDR-Liga
  • 1982 1e
    DDR-Liga
  • 1983 12e
    DDR-Oberliga
  • 1984 13e
    DDR-Oberliga
  • 1985 1e
    DDR-Liga
  • 1986 7e
    DDR-Oberliga
  • 1987 11e
    DDR-Oberliga
  • 1988 11e
    DDR-Oberliga
  • 1989 14e
    DDR-Oberliga
  • 1990 2e
    DDR-Liga
  • 1991 1e
    DDR-Liga
  • 1992 1e
    Oberliga
  • 1993 1e
    Oberliga
  • 1994 1e
    Oberliga
  • 1995 3e
    Regionalliga
  • 1996 2e
    Regionalliga
  • 1997 5e
    Regionalliga
  • 1998 6e
    Regionalliga
  • 1999 6e
    Regionalliga
  • 2000 1e
    Regionalliga
  • 2001 1e
    Regionalliga
  • 2002 6e
    2. Bundesliga
  • 2003 9e
    2. Bundesliga
  • 2004 17e
    2. Bundesliga
  • 2005 18e
    Regionalliga
  • 2006 1e
    Oberliga
  • 2007 12e
    Regionalliga
  • 2008 4e
    Regionalliga
  • 2009 1e
    3. Liga
  • 2010 12e
    2. Bundesliga
  • 2011 11e
    2. Bundesliga
  • 2012 7e
    2. Bundesliga
  • 2013 7e
    2. Bundesliga
  • 2014 9e
    2. Bundesliga
  • 2015 7e
    2. Bundesliga
  • 2016 6e
    2. Bundesliga
  • 2017 4e
    2. Bundesliga
  • 2018 8e
    2. Bundesliga
  • 2019 3e
    2. Bundesliga
  • 2020 11e
    Bundesliga
  • 2021 7e
    Bundesliga
  • Niveau 1 (DDR)
  • Niveau 2 (DDR)
  • Niveau 1
  • Niveau 2
  • Niveau 3
  • Niveau 4
Liga Seizoen 1963/64 t/m 1973/74 Seizoen 1974/75 t/m 1993/94 Seizoen 1994/95 t/m 2007/08 Seizoen 2008/09 tot heden Opmerking
Bundesliga Niveau I Niveau I Niveau I Niveau I
2. Bundesliga -- Niveau II Niveau II Niveau II
3. Liga -- -- -- Niveau III
Regionalliga Niveau II -- Niveau III Niveau IV
Oberliga -- Niveau III * Niveau IV Niveau V * vanaf 1978/79

Seizoensresultaten[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoen Klasse Reeks DFB-Pokal Opmerkingen
  I II III IV V   FDGB-Pokal  
1963/64   2       DDR-Liga 3e ronde
1964/65   7       DDR-Liga voorronde
1965/66   1       DDR-Liga 2e ronde
1966/67 6         DDR-Oberliga 2e ronde
1967/68 8         DDR-Oberliga Winnaar
1968/69 14         DDR-Oberliga 8e finale
1969/70   1       DDR-Liga 8e finale
1970/71 5         DDR-Oberliga 8e finale
1971/72 11         DDR-Oberliga 8e finale
1972/73 13         DDR-Oberliga kwartfinale
1973/74   1       DDR-Liga 2e ronde 3de in de eindronde om promotie
1974/75   1       DDR-Liga 8e finale 5de in de eindronde om promotie
1975/76   1       DDR-Liga tussenronde 2de in de eindronde om promotie
1976/77 11         DDR-Oberliga 8e finale
1977/78 8         DDR-Oberliga 2e ronde
1978/79 10         DDR-Oberliga 8e finale
1979/80 14         DDR-Oberliga 2e ronde
1980/81   1       DDR-Liga 2e ronde 3de in de eindronde om promotie
1981/82   1       DDR-Liga 2e ronde 2de in de eindronde om promotie
1982/83 12         DDR-Oberliga 8e finale
1983/84 13         DDR-Oberliga 2e ronde
1984/85   1       DDR-Liga 1e ronde
1985/86 7         DDR-Oberliga Finale
1986/87 11         DDR-Oberliga 8e finale
1987/88 11         DDR-Oberliga 8e finale
1988/89 14         DDR-Oberliga kwartfinale
1989/90   2       DDR-Liga 1e ronde
1990/91   1       NOFV Liga A halve finale 3de in de eindronde om promotie
1991/92     1     Oberliga Nordost 4de in de eindronde om promotie
1992/93     1     Oberliga Nordost 1ste in de eindronde, geen licentie
1993/94     1     Oberliga Nordost 4de in de eindronde om promotie
1994/95     3     Regionalliga Nordost 1e ronde
1995/96     2     Regionalliga Nordost
1996/97     5     Regionalliga Nordost
1997/98     6     Regionalliga Nordost
1998/99     6     Regionalliga Nordost
1999/00     1     Regionalliga Nordost 2e in promotie play-offs 2. Bundesliga
2000/01     1     Regionalliga Nord Finale Bekerfinale > FC Schalke 04 0-2
2001/02   6       2. Bundesliga 8e finale
2002/03   9       2. Bundesliga 2e ronde
2003/04   17       2. Bundesliga 2e ronde
2004/05     19     Regionalliga Nord 1e ronde
2005/06       1   Oberliga Nordost
2006/07     12     Regionalliga Nord
2007/08     4     Regionalliga Nord 1e ronde
2008/09     1     3. Liga
2009/10   12       2. Bundesliga 1e ronde
2010/11   11       2. Bundesliga 1e ronde
2011/12   7       2. Bundesliga 1e ronde
2012/13   7       2. Bundesliga 2e ronde
2013/14   9       2. Bundesliga 3e ronde
2014/15   7       2. Bundesliga 1e ronde
2015/16   6       2. Bundesliga 1e ronde
2016/17   4       2. Bundesliga 2e ronde
2017/18   8       2. Bundesliga 2e ronde
2018/19   3       2. Bundesliga 2e ronde PD-wedstrijden Bundesliga > VfB Stuttgart, uit 2-2 thuis 0-0
2019/20 11         Bundesliga 2e ronde
2020/21 7         Bundesliga 2e ronde Geplaatst voor de UEFA Europa Conference League

1. FC Union in Europa[bewerken | brontekst bewerken]

Toelichting op de tabel: #Q = #kwalificatieronde / #voorronde, #R = #ronde, PO = Play-off, Groep (?e) = groepsfase (+ plaats in de groep), 1/16 = zestiende finale, 1/8 = achtste finale, 1/4 = kwartfinale, 1/2 = halve finale, TF = troostfinale, F = finale, T/U = Thuis/Uit, BW = Beslissingswedstrijd, W = Wedstrijd, PUC = punten UEFA-coëfficiënten. Daarbij hanteert de UEFA een vaste volgorde van tegenstanders voor groepswedstrijden in groepen van vier clubs. Deze volgorde kan tot 2021 schematisch worden weergegeven als A-B-C-C-A-B en vanaf 2021 als A-B-C-C-B-A. In onderstaande tabel worden de tegenstanders in volgorde van de eerst gespeelde wedstrijden genoteerd (A-B-C).

Uitslagen vanuit gezichtspunt 1. FC Union Berlin

Seizoen Competitie Ronde Land Club Totaalscore 1e W 2e W PUC
1968/69 Europacup II 1R Vlag van Bulgarije (1967-1971) Spartak Sofia teruggetrokken ¹ 0.0
2001/02 UEFA Cup 1R Vlag van Finland FC Haka 4-1 1-1 (U) 3-0 (T) 4.0
2R Vlag van Bulgarije Litex Lovetsj 0-2 0-2 (T) 0-0 (U)
2021/22 Europa Conference League PO Vlag van Finland KuPS Kuopio 4-0 4-0 (U) 0-0 (T) 1.5
Groep E Vlag van Tsjechië Slavia Praag 1-3 (U) (T)
Groep E Vlag van Nederland Feyenoord (U) (T)
Groep E Vlag van Israël Maccabi Haifa (T) (U)
Totaal aantal behaalde punten voor UEFA coëfficiënten: 5.5

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

¹ De West-Europese clubs protesteerden tegen het Warschaupact en de inval in Tsjecho-Slowakije waardoor de UEFA de Oost-Europese clubs tegen elkaar uitlootte, 5 clubs, waaronder Union Berlin trokken zich daarom terug.

Selectie 2021/22[bewerken | brontekst bewerken]

Nr. Naam Nationaliteit Geb. dat. Int. Vorige club
Keepers
1 Andreas Luthe Vlag van Duitsland Duitsland 10-03-1987 Vlag van Duitsland FC Augsburg
12 Jakob Busk Vlag van Denemarken Denemarken 12-09-1993 Vlag van Denemarken FC Kopenhagen
19 Fredrik Rönnow Vlag van Denemarken Denemarken 04-08-1992 9 Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt
Verdedigers
3 Paul Jaeckel Vlag van Duitsland Duitsland 22-07-1998 Vlag van Duitsland SpVgg Greuther Fürth
4 Rick van Drongelen Vlag van Nederland Nederland 20-12-1998 Vlag van Duitsland Hamburger SV
5 Marvin Friedrich Vlag van Duitsland Duitsland 13-12-1995 Vlag van Duitsland FC Augsburg II
6 Julian Ryerson Vlag van Noorwegen Noorwegen 17-11-1997 6 Vlag van Noorwegen Viking FK
20 Bastian Oczipka Vlag van Duitsland Duitsland 12-01-1989 Vlag van Duitsland FC Schalke 04
23 Niko Gießelmann Vlag van Duitsland Duitsland 26-09-1991 Vlag van Duitsland Fortuna Düsseldorf
25 Timo Baumgartl Vlag van Duitsland Duitsland 04-03-1996 Vlag van Nederland PSV huur
26 Tymoteusz Puchacz Vlag van Polen Polen 23-01-1999 8 Vlag van Polen Lech Poznań
28 Christopher Trimmel Aanvoerder Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 24-02-1987 16 Vlag van Oostenrijk Rapid Wien
31 Robin Knoche Vlag van Duitsland Duitsland 22-05-1992 Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg
Middenvelders
7 Levin Öztunali Vlag van Duitsland Duitsland 15-03-1996 Vlag van Duitsland 1. FSV Mainz 05
8 Rani Khadira Vlag van Duitsland Duitsland 27-01-1994 Vlag van Duitsland FC Augsburg
15 Paweł Wszołek Vlag van Polen Polen 30-04-1992 11 Vlag van Polen Legia Warschau
18 Keita Endo Vlag van Japan Japan 22-11-1997 2 Vlag van Japan Yokohama F. Marinos huur
21 Grischa Prömel Vlag van Duitsland Duitsland 09-01-1995 Vlag van Duitsland Karlsruher SC
24 Genki Haraguchi Vlag van Japan Japan 09-05-1991 63 Vlag van Duitsland Hannover 96
29 Laurenz Dehl Vlag van Duitsland Duitsland 12-12-2001 Vlag van Duitsland Hallescher FC
35 Fabio Schneider Vlag van Duitsland Duitsland 31-07-2002 Vlag van Duitsland TSV Rudow
?? Kevin Möhwald Vlag van Duitsland Duitsland 03-07-1993 Vlag van Duitsland Werder Bremen
Aanvallers
9 Andreas Voglsammer Vlag van Duitsland Duitsland 09-01-1992 Vlag van Duitsland DSC Arminia Bielefeld
10 Max Kruse Vlag van Duitsland Duitsland 19-03-1988 14 Vlag van Turkije Fenerbahçe SK
11 Anthony Ujah Vlag van Nigeria Nigeria 14-10-1990 7 Vlag van Duitsland 1. FSV Mainz 05
14 Taiwo Awoniyi Vlag van Nigeria Nigeria 12-08-1997 Vlag van Engeland FC Liverpool huur
17 Kevin Behrends Vlag van Duitsland Duitsland 03-02-1991 Vlag van Duitsland SV Sandhausen
27 Sheraldo Becker Vlag van Suriname Suriname 09-02-1995 Vlag van Nederland ADO Den Haag
32 Marcus Ingvartsen Vlag van Denemarken Denemarken 04-01-1996 1 Vlag van België KRC Genk
36 Cedric Teuchert Vlag van Duitsland Duitsland 14-01-1997 Vlag van Duitsland FC Schalke 04
38 Leon Dajaku Vlag van Duitsland Duitsland 12-04-2001 Vlag van Duitsland FC Bayern München-II huur
39 Suleiman Abdullahi Vlag van Nigeria Nigeria 10-12-1996 Vlag van Duitsland Eintracht Braunschweig
Trainers
T Urs Fischer Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 20-02-1966 4 Vlag van Zwitserland FC Basel
AT Sebastian Bönig Vlag van Duitsland Duitsland 26-08-1981 Vlag van Duitsland FC Viktoria 1889 Berlin
AT Markus Hoffmann Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 29-06-1972 Vlag van Zwitserland FC St. Gallen

Stand: 08-09-2021

Spelers records[bewerken | brontekst bewerken]

Top-5 meest gespeelde wedstrijden
Nr. Land Naam Positie Periode Aantal
1. Vlag van Duitsland Duitsland Lutz Hendel Middenvelder 1985-1993 307
2. Vlag van Duitsland Duitsland Tom Persich Verdediger 1998-2006 304
3. Vlag van Duitsland Duitsland Torsten Mattuschka Middenvelder 2005-2014 281
4. Vlag van Duitsland Duitsland Michael Parensen Verdediger 2009-2020 249
5. Vlag van Duitsland Duitsland Jan Glinker Doelman 2002-2014 236
Top-5 Doelpuntenmakers
Nr. Land Naam Periode Aantal
1. Vlag van Tsjechië Tsjechië Jacek Mencel 1990-1994 66
2. Vlag van Algerije Algerije Karim Benyamina 2005-2011 62
3. Vlag van Duitsland Duitsland Torsten Mattuschka 2005-2014 61
4. Vlag van Brazilië Brazilië Daniel Teixeira 2001 / 2005-2007 47
5. Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina Sergej Barbarez 1993-1996 47

Bekende (ex-)spelers[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de Lijst van spelers van 1. FC Union Berlin voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.

Internationals[bewerken | brontekst bewerken]

De navolgende voetballers kwamen als speler van 1. FC Union Berlin uit voor een Europees vertegenwoordigend A-elftal. Tot op heden[1] is Adam Nemec degene met de meeste interlands achter zijn naam. Hij kwam als speler van 1. FC Union Berlin in totaal twaalf keer uit voor het Slowaakse nationale elftal.

Naam Van Tot Totaal Nationaal elftal
Wolfgang Wruck 13.09.1967 20.10.1968 6 Vlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek
Günter Hoge 29.10.1967 02.02.1968 4 Vlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek
Reinhard Lauck 16.05.1973 19.07.1973 5 Vlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek
Ralf Sträßer 14.02.1986 23.04.1986 3 Vlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek
Frank Deville 06.09.1995 07.02.1996 4 Vlag van Luxemburg Luxemburg
Aidas Preikšaitis 16.08.2000 11.10.2000 3 Vlag van Litouwen Litouwen
Ivan Kozák 01.09.2001 14.05.2002 6 Vlag van Slowakije Slowakije
David Siradze 18.02.2004 27.05.2004 2 Vlag van Georgië Georgië
Adam Nemec 14.08.2013 15.11.2014 12 Vlag van Slowakije Slowakije
Eroll Zejnullahu 25.05.2014 13.11.2015 3 Vlag van Kosovo Kosovo
Sebastian Andersson 11.10.2018 18.11.2019 7 Vlag van Zweden Zweden
Christopher Trimmel 10.10.2019 26.06.2021 11 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Joel Pohjanpalo 07.10.2020 21.06.2021 11 Vlag van Finland Finland
Julian Ryerson 18.11.2020 06.06.2021 5 Vlag van Noorwegen Noorwegen
Marcus Ingvartsen 28.03.2021 28.03.2021 1 Vlag van Denemarken Denemarken

Trainer-coaches[bewerken | brontekst bewerken]

Van Tot Naam Duels W G V
01.07.2018 30.06.2020 Vlag van Zwitserland Urs Fischer
04.12.2017 30.06.2018 Vlag van Duitsland André Hofschneider
01.07.2016 03.12.2017 Vlag van Duitsland Jens Keller
05.03.2016 30.06.2016 Vlag van Duitsland André Hofschneider
02.09.2015 04.03.2016 Vlag van Duitsland Sascha Lewandowski
01.07.2014 30.08.2015 Vlag van Duitsland Norbert Düwel
01.07.2007 30.06.2014 Vlag van Duitsland Uwe Neuhaus
06.04.2006 30.06.2007 Vlag van Duitsland Christian Schreier
11.12.2005 05.04.2006 Vlag van Bulgarije Georgi Vasilev
20.12.2004 12.12.2005 Vlag van Duitsland Frank Lieberam
10.12.2004 19.12.2004 Vlag van Duitsland Lothar Hamann
28.09.2004 09.12.2004 Vlag van Duitsland Werner Voigt
01.07.2004 27.09.2004 Vlag van Duitsland Frank Wormuth
24.03.2004 30.06.2004 Vlag van Bosnië en Herzegovina Aleksandar Ristić
06.11.2002 23.03.2004 Vlag van Duitsland Mirko Votava
12.10.2002 05.11.2002 Vlag van Bulgarije Ivan Tishanski
01.07.1999 13.10.2002 Vlag van Bulgarije Georgi Vasilev
01.10.1998 30.06.1999 Vlag van Duitsland Fritz Fuchs
02.01.1998 30.09.1998 Vlag van Duitsland Ingolf Weniger
25.09.1997 14.12.1997 Vlag van Duitsland Frank Vogel
11.04.1996 25.09.1997 Vlag van Duitsland Karsten Heine
25.03.1996 10.04.1996 Vlag van Duitsland Frank Vogel
03.10.1995 24.03.1996 Vlag van Duitsland Eckhard Krautzun
25.01.1995 02.10.1995 Vlag van Duitsland Hans Meyer
01.07.1994 25.01.1995 Vlag van Duitsland Frank Engel
01.07.1992 30.06.1994 Vlag van Duitsland Frank Pagelsdorf
04.06.1992 30.06.1992 Vlag van Duitsland Gerhard Körner
01.07.1990 03.06.1992 Vlag van Duitsland Werner Voigt
10.04.1990 30.06.1990 Vlag van Duitsland Gerd Struppert
01.01.1988 09.04.1990 Vlag van Duitsland Karsten Heine
01.07.1984 31.12.1987 Vlag van Duitsland Karl Schäffner
01.10.1983 30.06.1984 Vlag van Duitsland Karl-Heinz Burwieck
19.07.1982 30.09.1983 Vlag van Duitsland Harry Nippert
01.01.1976 18.07.1982 Vlag van Duitsland Heinz Werner
07.12.1975 31.12.1975 Vlag van Duitsland Heini Brüll
01.07.1974 06.12.1975 Vlag van Duitsland Dieter Fietz
01.07.1972 30.06.1974 Vlag van Duitsland Ulrich Prüfke
01.07.1970 30.06.1972 Vlag van Duitsland Harald Seeger
01.07.1969 30.06.1970 Vlag van Duitsland Fritz Gödicke
20.01.1965 30.06.1969 Vlag van Duitsland Werner Schwenzfeier
18.12.1952 30.06.1953 Vlag van Duitsland Willi Oelgardt
01.01.1951 17.12.1952 Vlag van Duitsland Kurt Hallex
01.07.1949 30.04.1950 Vlag van Duitsland Hanne Sobek
01.07.1941 30.06.1942 Vlag van Duitsland Willi Knüppel

Aanhang[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Commons heeft mediabestanden op de pagina 1. FC Union Berlin.