FC Schalke 04

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
FC Schalke 04
FC Schalke 04
Naam FC Gelsenkirchen-Schalke 04 e.V.
Bijnaam Die Knappen
Die Königsblauen
Opgericht 4 mei 1904
Plaats Gelsenkirchen
Stadion Veltins-Arena
Capaciteit 62.271 (nationaal)
54.740 (internationaal)
Voorzitter Vlag van Duitsland Clemens Tönnies
Algemeen directeur Vlag van Duitsland Christian Heidel
Trainer Vlag van Verenigde Staten David Wagner
(Hoofd)sponsor Gazprom
Competitie Bundesliga
Thuis
Uit
Alternatief
Geldig voor 2019/20
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

FC Schalke 04 (kort S04) is een professionele Duitse voetbalclub uit de wijk Schalke in Gelsenkirchen. Het is een van de topclubs in Duitsland, hoewel de club zijn succesvolste periode kende tijdens de jaren 30. Naast voetbal is Schalke 04 ook een vereniging voor basketbal, handbal, tafeltennis, atletiek en sinds kort ook e-sport. Deze sportverenigingen zijn in de wijk Schalke gevestigd. Met ca. 109.000 leden (per 11 september 2012) is de club achter FC Bayern München de op één na grootste sportvereniging in Duitsland. Sommige supporters van S04 onderhouden sinds de jaren 90 vriendschapsbanden met supporters van het Nederlandse FC Twente.[1] De grootste aartsrivaal van FC Schalke 04 is Borussia Dortmund. Deze Kohlenpottderby is de grootste en meest beladen derby in Duitsland.[bron?]

Historie[bewerken]

Beginperiode[bewerken]

FC Schalke 04 werd op 4 mei 1904 opgericht door enkele jeugdige mijnwerkers, destijds onder de naam Westfalia Schalke. De club speelde aanvankelijk met rood-gele kleuren. De ploeg slaagde er de eerste jaren niet in toe te treden tot officiële kampioenschappen. De club mocht nog niet toetreden tot de West-Duitse voetbalbond omdat er te veel clubs waren en er een opnamestop was. In Schalke was in deze tijd SuS Schalke 96 de grote club, die in de hoogste klasse speelde. In 1912 fuseerde de club met turnvereniging Schalker Turnverein 1877, de voetbalafdeling bleef wel zelfstandig. Door deze fusie kon de arbeidersclub zich aansluiten bij de Duitse voetbalbond DFB. Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werden de activiteiten gestaakt in 1914. Een jaar later werd er opnieuw gevoetbald tot 1917 toen opnieuw gestopt werd door de oorlog. Op 24 juli 1919 fuseerde de club volledig met Schalker TV 1877 en de nieuwe naam werd Turn- und Sportverein Schalke 1877, nu werden ook de huidige blauw-witte clubkleuren aangenomen. Enkele weken ervoor, op 25 mei 1919 vond nog een belangrijke gebeurtenis plaats. Ernst Kuzorra speelde zijn eerste wedstrijd voor de club tegen Erler SV 08, toen nog geen opmerkelijke gebeurtenis, maar Kuzorra zou later nog de landstitel pakken met de club en werd een sterspeler. In 1920 telde TuS vijf seniorenelftallen en vier jeugdelftallen, dat jaar promoveerde het eerste elftal naar de A-klasse, de tweede klasse. In 1922 speelde de club voor het eerst een internationale wedstrijd tegen de Oostenrijkse bekerwinnaar Wiener AF en verloor slechts met een klein verschil (1:2). De Duitse overheid was geen voorstander van sportverenigingen die zowel in balsporten als in turnen actief waren en in 1923 en 1924 werden de meeste clubs in Duitsland gescheiden, zo ook bij TuS Schalke 1877. De voetballers splitsten zich af tot FC Schalke 04.

Bloeiperiode[bewerken]

In 1925 werd voormalige international Heinz Ludewig trainer van de club en leidde zijn elftal in 1926 naar de titel, waardoor de club voor het eerst promoveerde naar de hoogste klasse van de Ruhrcompetitie. De sportieve resultaten van plaatselijke rivaal Schalke 96 waren de afgelopen jaren bergaf gegaan en de sterke clubs van Gelsenkirchen waren nu SC Gelsenkirchen 07 en SV Union 1910 Gelsenkirchen. Samen met Schalke promoveerde ook BV Borussia 09 Dortmund voor het eerst naar de elite, niemand wist aan de start van het seizoen dat beide promovendi zouden uitgroeien tot de succesvolste clubs van Duitsland, al degradeerde Dortmund meteen en zou deze club pas tien jaar later in opmars komen. Schalke daarentegen pakte meteen de groepswinst. De club won veertien van zijn zestien wedstrijden en verloor geen enkele keer. De voorsprong op Union 1910 bedroeg twaalf punten. In de finale om de titel tegen BV Altenessen 06 won de club zuinig met 1:0 en na een gelijkspel in de terugwedstrijd kroonde de promovendus zich tot kampioen en ging zo naar de West-Duitse eindronde. In een groepsfase werd Schalke tweede achter Duisburger SpV en kwalificeerde zich hierdoor ook voor de nationale eindronde. De club werd echter meteen verslagen door TSV 1860 München. De euforie na dit uitzonderlijke seizoen was groot, waardoor er besloten werd om een nieuw stadion te bouwen. Ernst Kuzzora werd geselecteerd voor het nationale elftal en was zo de eerste Schalkespeler die daarin slaagde. Het volgende seizoen werd de club opnieuw kampioen van de Ruhr na een overwinning in de finale op Schwarz-Weiß Essen. In de eindronde werd de club derde, maar maakte wel nog kans op de nationale eindronde door een testwedstrijd te spelen tegen de winnaar van de vicekampioenengroep, toevallig was dit SW Essen dat opnieuw het onderspit moest delven. In de eindronde verloor Schalke nu van Hamburger SV.

Door de sportieve opmars van de Königsblauen, werd in 1928 een nieuw stadion in gebruik genomen, de Glückauf-Kampfbahn spelen, dat ingewijd werd met een prestigewedstrijd tegen Tennis Borussia Berlin. Doordat de stad Gelsenkirchen het stadion betaald had werd de naam van de club nu voluit FC Gelsenkirchen-Schalke 04. Schalke werd opnieuw Ruhrkampioen en in de eindronde, die in twee fases gespeeld werd, kon de club ook de titel behalen. In de nationale eindronde, kon de club voor het eerst winnen, tegen Wacker 1895 Leipzig, maar verloor dan in de kwartfinale van Hertha BSC. De spelers werden zwaar door Schalke 04 betaald, zodat het team bij elkaar bleef; in die periode was professionalisme in sport echter niet gewenst. De DFB greep in 1930 en Schalke 04 werd het jaar erop voor bijna een half jaar geschorst. Dat resulteerde in een slecht resultaat in de competitie, waar de club gedeeld met Schalke 96 op een zesde plaats eindigde. De club bleef ondanks alles echter populair en speelde na de schorsing zijn eerste (vriendschappelijke) wedstrijd tegen Düsseldorfer TSV Fortuna 1895 voor 70.000 toeschouwers. Het volgende seizoen herpakte de club zich en werd weer Ruhrkampioen. Nadat ook de West-Duitse titel behaald werd kon de club op nationale vlak voor het eerst doordringen tot de halve finale, na overwinningen op Plauener SuBC 1905 en Hamburger SV. Eintracht SG Frankfurt was echter te sterk voor de club in de halve finale. In 1933 won de club opnieuw de West-Duitse titel in de finale tegen Fortuna Düsseldorf. Na overwinningen tegen BFC Viktoria 1889, FSV Frankfurt en TSV 1860 München stond de club voor het eerste in de finale om de landstitel en opnieuw tegenover Fortuna. Deze keer was het Düsseldorf dat aan het langste eind trok en met 3:0 won.

Gauliga[bewerken]

In 1933 kwamen de nationaal-socialisten aan de macht in Duitsland en werd ook het Duitse voetbal gereorganiseerd. De West-Duitse bond en zijn acht competities werden ontbonden en maakten plaats voor 3 Gauliga's. Schalke kwam terecht in de Gauliga Westfalen, een van de 16 regionale divisie op het hoogste niveau. Na jaren lokale dominantie begon nu ook een succesvolle periode voor Schalke 04 op nationaal niveau. Vanaf dat jaar tot en met 1942 won 14 van de 18 nationale finales - de 10 finales van het Duitse kampioenschap en de 8 van de Tschammerpokal', de voorloper van de DFB-Pokal. Zes keer werd Schalke landskampioen en het pakte in 1938 ook een Duitse Beker.

Na een overtuigende titel in de Gauliga plaatste de club zich voor de hernieuwde eindronde. Enkel de kampioenen plaatsten zich en de zestien clubs waren verdeeld over vier groepen van vier clubs, waarvan enkel de winnaars doorstoten naar de halve finale. Schalke plaatste zich en versloeg in de halve finale SV Waldhof Mannheim en plaatste zich voor het tweede jaar op rij voor de finale. Tegenstander was toenmalig recordkampioen 1. FC Nürnberg dat met 2:1 voor de bijl ging waardoor Schalke de eerste landstitel binnen haalde. Het volgende seizoen plaatste Schalke zich opnieuw voor de halve finale en versloeg nu PSV Chemnitz. De titel werd verlengd na een spannende 6:4 overwinning op VfB Stuttgart.

In 1935/36 werd de club Westfaals kampioen met 35 punten van de te behalen 36 en met een doelsaldo van 94:11, een heel stuk meer dan nummer twee Germania 06 Bochum dat 37:20 had. In de eindronde eindigde de club samen met PSV Chemnitz op de eerste plaats in de groep en ging door omdat ze een beter doelsaldo hadden. Nürnberg stak een stokje voor een derde opeenvolgende titel en versloeg de club. Er was wel nog een wedstrijd om de derde plaats die Schalke glansrijk met 8:1 won van Vorwärts RaSpo Gleiwitz. Ook het volgende seizoen tekende de club present in de halve finale en zette VfB Stuttgart opzij. In de finale nam de club weerwraak op Nürnberg door met 2:0 te winnen en de derde titel binnen te rijven. In 1937/38 glipte de club opnieuw door de mazen van het net door een beter doelsaldo dan VfR Mannheim, dat evenveel punten telde als Schalke. In de halve finale werd Fortuna Düsseldorf opzij gezet. In de finale nam de club het op tegen Hannover 96. Na de rust stond het 0:2 en een vierde titel leek binnen handbereik, echter werd het 3:3 na verlengingen. Omdat er in deze tijd nog geen strafschoppen bestonden om een wedstrijd te beslissen, werd een week later een replay gespeeld. Na 90 minuten stond het opnieuw 3:3 en in de verlengingen kon Hannover scoren waardoor ze de titel wonnen. Ook het volgende seizoen plaatste de club zich voor de halve finale, waarin Dresdner SC opzij gezet werd. In de finale stond de club tegenover een totaal nieuwe tegenstander. Na de Anschluss werd ook de Oostenrijkse competitie als Gauliga geïntegreerd in de Duitse. SK Admira Wien slaagde erin de finale te bereiken, maar werd totaal vernederd door Schalke, dat met 9:0 won. In 1939/40 werd Waldhof Mannheim verslagen en in de finale Dresdner SC waardoor de vijfde titel een feit was. Het volgende jaar versloeg de club VfL Köln 1899 in de halve finale en kwam in de finale opnieuw tegenover een Oostenrijkse club te staan, deze keer trok SK Rapid Wien aan het langste eind en versloeg de club met 4:3, terwijl Schalke aan de rust met 0:2 voorstond.

Vanaf 1941/42 werd de eindronde geherstructureerd wegens de perikelen in de Tweede Wereldoorlog en er werd nu volledig in knock-outfase gespeeld. Na overwinningen op FV Stadt Düdelingen, 1. FC Kaiserslautern, SG SS Straßburg en Kickers Offenbach werd de finale bereikt tegen de oudste Oostenrijkse club, First Vienna FC 1894. Schalke won met 2:0. Het volgende seizoen werden SV 06 Kassel en SpVgg Wilhelmshaven opzij gezet, maar in de kwartfinale gebeurde iets wat niemand voor mogelijk hield. Holstein Kiel kegelde Schalke met 4:1 eruit, waardoor de club voor het eerst sinds 1932 niet in de finale om de titel stond. In de laatste oorlogseindronde won de club van TuS Neuendorf en liep dan opnieuw een blamage op in de tweede ronde door te verliezen van de oorlogsfusieclub KSG SpV/TuS Duisburg 48/99. In 1944/45 werd de competitie na enkele wedstrijden stopgezet.

Die Königsblauen behaalden ook regelmatig de finale van de Tschammerpokal, maar waren daar iets minder succesvol. Schalke verloor de eerste Tschammerpokal ooit met 0-2 aan Nürnberg en faalde ook in 1936, 1941 en 1942 in de finale. In 1937 behaalde Schalke zijn toen enige Beker tegen Düsseldorf.

Schalke speelde in het dozijn seizoenen van 1933 tot 1945 indrukwekkende resultaten bijeen. De club won 162 van zijn 189 Gauliga matchen, speelde 21 keer gelijk en verloor slechts 6 maal. Men scoorde 924 doelpunten en incasseerde er slechts 145. Van 1935 tot 1939 verloor Schalke geen enkele wedstrijd. De dominantie van de club in die periode zorgde ervoor dat ze soms door het naziregime werden gebruikt als propaganda voor het "nieuwe Duitsland", dit ondanks het feit dat veel spelers afstamden van Poolse immigranten, zoals de twee sterren van het team, Fritz Szepan en Ernst Kuzorra.

Oberliga[bewerken]

In de chaos in Duitsland op het einde van de Tweede Wereldoorlog speelde Schalke in 1945 slechts twee wedstrijden. Schalke pakte echter daarna de draad weer op. Ze zetten een record neer in een nationaal kampioenschap na een 20-0 zege tegen SpVgg Herten, maar dat duidde ook op de verzwakte toestand van het Duitse voetbal. Schalke verzwakte zelf echter ook en het beste resultaat was een zesde plaats in de nieuwe Oberliga West in 1947, binnen twee jaar tijd zakten ze naar een 12de plaats. Het duurde tot de jaren 50 eer het weer beter ging. Ze eindigden in 1954 derde in de Oberliga West, na een strijd tot op de laatste speeldag van het seizoen voor de titel. Het jaar erop speelde men weer de finale van de Duitse Beker, maar die verloor men met 2-3 van Karlsruher SC. Uiteindelijk werd in 1958 een nieuwe Duitse titel behaald, met een 3-0-overwinning tegen Hamburger SV, de laatste landstitel voor Schalke tot nu toe.

Bundesliga[bewerken]

Schalke bleef de volgende jaren goed spelen en eindigde een aantal maal in de top vier. Door deze resultaten verdiende de club toegang tot de Bundesliga, de nieuwe Duitse profliga die in 1963 werd gecreëerd.

De eerste jaren in de Bundesliga verliepen moeilijk. In 1965 kon Schalke slechts aan de degradatie ontsnappen doordat de competitie net toen uitgebreid werd naar achttien teams en een overwinning in een play-off ronde tegen Karlsruher SC en Hertha BSC. Er volgende nog enkele lage noteringen tot het weer beter ging en men in 1972 uiteindelijk tweede eindigde na Bayern München, nadat men een groot deel van het seizoen op kop had gestaan. Datzelfde jaar won Schalke zijn tweede Duitse Beker.

Ondanks de betere resultaten, kreeg de club ook met minder aangename zaken te maken die periode. Een aantal van de speler en officials van de club werden beschuldigd van het aanvaarden van smeergeld in het grote schandaal in de Bundesliga in 1971. Uit onderzoek bleek dat Schalke opzettelijk de wedstrijd van de 28ste speeldag op 17 mei tegen Arminia Bielefeld met 0-1 verloor. Verschillende spelers van Schalke werden levenslang geschorst, waaronder drie Duitse internationals uit die tijd - Klaus Fischer, "Stan Libuda" en Klaus Fichtel. Hoewel de straffen later omgezet werden tot schorsingen van zes maanden tot twee jaar, had het schandaal zijn sporen nagelaten op wat een van de dominante Duitse clubs uit de jaren 70 kon geworden zijn.

In 1973 verhuisde de club naar het Parkstadion, dat was gebouwd voor het Wereldkampioenschap van 1974 en een capaciteit van 70.000 toeschouwers had. In de nasleep van het schandaal presteerde de club erg onregelmatig. Men behaalde toch een nieuwe tweede plaats in 1977, slechts één puntje na kampioen Borussia Mönchengladbach.

In het begin van de jaren 80 ging het bergaf en Schalke degradeerde naar de 2. Bundesliga voor het seizoen 1981/82 en opnieuw voor 1983/84. Schalke nam zijn plaats in de hoogste afdeling terug in 1984, en na nog een degradatie in 1988 speelt de club sinds 1991/92 weer in de Bundesliga. De club pakte zijn eerste prijs sinds jaren in de UEFA Cup van 1997 na een overwinning tegen Internazionale na penalty's.

Tegen de millenniumwisseling zette Schalke weer sterke resultaten neer. De club veranderde succesvol in een moderne commerciële sportorganisatie en vestigde zich als een van de dominante Bundesliga-clubs. Schalke won de Duitse Beker in 2001, 2002 en 2011 en eindigde tweede in de Bundesliga in 2001, 2005, 2007, 2010 en 2018. Vooral de tweede plaats in 2001 kwam hard aan, aangezien Bayern München pas dankzij een goal in de blessuretijd op de laatste speeldag tegen Hamburger SV de titel veroverde ten koste van Schalke. Daarnaast bereikte Schalke in het seizoen 2010/2011 de halve finale van de Champions League. Vanaf 2011 is Schalke meestal in de subtop terug te vinden. Alleen in 2018/19 reikte het niet verder dan een teleurstellende 14e plaats.

Eindklasseringen[bewerken]

8
16
14
15
15
7
9
6
2
15
7
7
6
2
9
15
8
7
1
16
2
8
10
13
18
12
5
1
11
10
14
11
3
12
5
10
13
2
5
7
7
2
8
2
14
3
4
3
3
4
3
6
5
10
2
14
64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 00 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19
Bundesliga
2. Bundesliga

Eindklasseringen[bewerken]

Seizoen Niveau Positie Liga Wedstr. Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten Tsch.gem. Topscorer DFB-Pokal Opmerkingen
1947-48 I 6 Oberliga West 24 9 6 9 40-35 24 16.083 Vlag van Duitsland Herbert Burdenski (12)
1948-49 I 12 Oberliga West 30 7 7 12 33-43 18 14.500 Vlag van Duitsland 5 spelers (4)
1949-50 I 6 Oberliga West 30 17 3 10 65-55 37 25.067 Vlag van Duitsland Erwin Ebert (12)
1950-51 I 1 Oberliga West 30 18 7 6 69-37 42 22.667 Vlag van Duitsland Hans Kleina (23) 2e in groep 1 Duits kampioenschap
1951-52 I 2 Oberliga West 30 18 4 8 63-47 40 22.333 Vlag van Duitsland Berni Klodt (16) 4e in groep 1 Duits kampioenschap
1952-53 I 6 Oberliga West 30 14 5 11 67-49 33 19.467 Vlag van Duitsland Günter Siebert (15)
1953-54 I 3 Oberliga West 30 17 7 7 76-51 39 26.133 Vlag van Duitsland Otto Laszig (16)
1954-55 I 5 Oberliga West 30 11 8 11 51-49 30 17.467 Vlag van Duitsland Helmut Sadlowski (10)
1955-56 I 2 Oberliga West 30 18 5 7 67-38 41 16.800 Vlag van Duitsland Helmut Sadlowski (14) 2e in groep 1 Duits kampioenschap
1956-57 I 4 Oberliga West 30 15 7 9 76-49 37 20.533 Vlag van Duitsland Günter Siebert (16)
1957-58 I 1 Oberliga West 30 17 9 5 74-37 41 25.933 Vlag van Duitsland Willi Soya (17) Finale Duits kampioenschap 3-0 > Hamburger SV
1958-59 I 11 Oberliga West 30 9 9 12 57-52 27 16.733 Vlag van Duitsland Hans Nowak (13)
1959-60 I 3 Oberliga West 30 15 5 10 59-41 35 22.467 Vlag van Duitsland Waldemar Gerhardt (11)
1960-61 I 3 Oberliga West 30 11 13 6 59-40 35 23.867 Vlag van Duitsland Waldemar Gerhardt / Manfred Berz (13) --
1961-62 I 2 Oberliga West 30 18 7 5 68-40 43 25.200 Vlag van Duitsland Willi Koslowski (14) -- 3e in groep 1 Duits kampioenschap
1962-63 I 6 Oberliga West 30 13 9 8 62-43 35 20.933 Vlag van Duitsland Waldemar Gerhardt (14) halve finale
1963–64 I 8 Bundesliga 30 12 5 13 51-53 29 23.933 Vlag van Duitsland Klaus Matischak (18) kwartfinale
1964–65 I 16 Bundesliga 30 7 8 15 45-60 22 26.467 Vlag van Duitsland Waldemar Gerhardt (11) halve finale
1965–66 I 14 Bundesliga 34 10 7 17 33-55 27 29.588 Vlag van Duitsland Manfred Kreuz (9) 8e finale
1966–67 I 15 Bundesliga 34 12 6 16 37-63 30 25.118 Vlag van Duitsland Günther Hermann (8) kwartfinale
1967–68 I 15 Bundesliga 34 11 8 15 42-48 30 22.765 Vlag van Duitsland Hans-Jürgen Wittkamp (12) 8e finale
1968–69 I 7 Bundesliga 34 14 7 13 45-40 35 23.412 Vlag van Duitsland Hans-Jürgen Wittkamp (7) Finale
1969–70 I 9 Bundesliga 34 11 12 11 43-54 34 20.118 Vlag van Duitsland Manfred Pohlschmidt (9) 8e finale
1970–71 I 6 Bundesliga 34 15 6 13 44-40 36 20.676 Vlag van Duitsland Klaus Fischer (15) halve finale
1971–72 I 2 Bundesliga 34 24 4 6 76-35 52 28.529 Vlag van Duitsland Klaus Fischer (22) Winnaar
1972–73 I 15 Bundesliga 34 10 8 16 46-61 28 21.412 Vlag van Duitsland Erwin Kremers / Sjabloon:LU-Vlag Nico Braun (10) halve finale
1973–74 I 7 Bundesliga 34 16 5 13 72-68 37 42.441 Vlag van Duitsland Klaus Fischer (21) 1e ronde
1974–75 I 7 Bundesliga 34 16 7 11 52-37 39 39.988 Vlag van Duitsland Klaus Fischer (17) 3e ronde
1975–76 I 6 Bundesliga 34 13 11 10 76-55 37 34.212 Vlag van Duitsland Klaus Fischer (29) 3e ronde
1976–77 I 2 Bundesliga 34 17 9 8 77-52 43 37.576 Vlag van Duitsland Klaus Fischer (24) 8e finale
1977–78 I 9 Bundesliga 34 14 6 14 47-52 34 35.694 Vlag van Duitsland Klaus Fischer (20) kwartfinale
1978–79 I 15 Bundesliga 34 9 10 15 55-61 28 34.218 Vlag van Duitsland Klaus Fischer (21) 3e ronde
1979–80 I 8 Bundesliga 34 12 9 13 40-51 33 26.265 Vlag van Duitsland Klaus Fischer (7) halve finale
1980–81 I 17 Bundesliga 34 8 7 19 43–88 23 28.506 Vlag van Duitsland Norbert Elgert (10) 1e ronde
1981–82 II 1 2. Bundesliga 38 19 13 6 70-35 51 24.221 Vlag van Duitsland Norbert Janzon (14) 1e ronde
1982–83 I 16 Bundesliga 34 8 6 20 48–68 22 27.882 Vlag van Duitsland Wolfram Wuttke (10) kwartfinale PD tegen Bayer 05 Uerdingen 1-3 uit en 1-1 thuis
1983–84 II 2 2. Bundesliga 38 23 9 6 95-45 55 15.574 Vlag van Duitsland Klaus Täuber (19) halve finale
1984–85 I 8 Bundesliga 34 13 8 13 63-62 34 28.265 Vlag van Duitsland Klaus Täuber (18) 8e finale
1985–86 I 10 Bundesliga 34 11 8 15 53-58 30 19.008 Vlag van Duitsland Klaus Täuber (168) kwartfinale
1986–87 I 13 Bundesliga 34 12 8 14 50-58 32 23.000 Vlag van Duitsland Jürgen Wegmann (10) 1e ronde
1987–88 I 18 Bundesliga 34 8 7 19 48–84 23 23.041 Vlag van Duitsland Olaf Thon (14) 1e ronde
1988–89 II 12 2. Bundesliga 38 13 10 15 58-51 36 14.989 Vlag van Duitsland Ingo Anderbrügge (14) 8e finale
1989–90 II 5 2. Bundesliga 38 16 11 11 69-51 43 27.011 Vlag van Duitsland Peter Sendscheid (18) 1e ronde
1990–91 II 1 2. Bundesliga 38 23 11 4 64-29 57 34.637 Vlag van Rusland Aleksandr Borodyuk (13) 8e finale
1991–92 I 11 Bundesliga 34 11 12 15 45–45 34 47.468 Vlag van Duitsland Ingo Anderbrügge (7) 2e ronde
1992–93 I 10 Bundesliga 34 11 12 11 42–43 34 41.724 Vlag van Duitsland Ingo Anderbrügge (10) 2e ronde
1993–94 I 14 Bundesliga 34 10 9 15 38-50 29 35.501 Vlag van Duitsland Ingo Anderbrügge (9) 3e ronde
1994–95 I 11 Bundesliga 34 10 11 13 48–54 31 39.883 Vlag van Duitsland Hendrik Herzog (8) kwartfinale
1995–96 I 3 Bundesliga 34 14 14 6 45–36 56 38.310 Vlag van Duitsland Martin Max (11) 8e finale
1996–97 I 12 Bundesliga 34 11 10 13 36–40 43 39.122 Vlag van Duitsland Martin Max (12) 2e ronde
1997–98 I 5 Bundesliga 34 13 13 8 38–32 52 50.285 Vlag van België Marc Wilmots (7) 2e ronde
1998–99 I 10 Bundesliga 34 10 11 13 41–54 41 43.555 Vlag van Duitsland Martin Max / Vlag van Nederland Youri Mulder (6) 2e ronde
1999–00 I 14 Bundesliga 34 8 15 11 42–44 39 40.543 Vlag van Denemarken Ebbe Sand (14) 2e ronde
2000–01 I 2 Bundesliga 34 18 8 8 65–35 62 46.599 Vlag van Denemarken Ebbe Sand (22) Winnaar verlies kampioenschap in 90e minuut aan Bayern
2001–02 I 5 Bundesliga 34 18 7 9 52–36 61 60.440 Vlag van Denemarken Ebbe Sand (11) Finale
2002–03 I 7 Bundesliga 34 12 13 9 46–40 49 60.583 Vlag van Nigeria Victor Agali (7) 8e finale
2003–04 I 7 Bundesliga 34 13 11 10 49–42 50 61.041 Vlag van Denemarken Ebbe Sand (8) 2e ronde
2004–05 I 2 Bundesliga 34 20 3 11 56–46 63 61.383 Vlag van Brazilië Ailton (14) Finale
2005–06 I 4 Bundesliga 34 16 13 5 47–31 61 61.244 Vlag van Duitsland Kevin Kurányi / Vlag van Denemarken Søren Larsen (10) 2e ronde
2006–07 I 2 Bundesliga 34 21 5 8 53–32 68 61.348 Vlag van Duitsland Kevin Kurányi (15) 2e ronde
2007–08 I 3 Bundesliga 34 18 10 6 55–32 64 61.274 Vlag van Duitsland Kevin Kurányi (15) 8e finale
2008–09 I 8 Bundesliga 34 14 8 12 47–35 50 61.387 Vlag van Duitsland Kevin Kurányi (13) kwartfinale
2009–10 I 2 Bundesliga 34 19 8 7 53–31 65 61.316 Vlag van Duitsland Kevin Kurányi (18) halve finale
2010–11 I 14 Bundesliga 34 11 7 16 38–44 40 61.320 Vlag van Nederland Klaas Jan Huntelaar (8) Winnaar
2011–12 I 3 Bundesliga 34 20 4 10 74–44 64 61.218 Vlag van Nederland Klaas Jan Huntelaar (29) 8e finale
2012–13 I 4 Bundesliga 34 16 7 11 58–50 55 61.171 Vlag van Nederland Klaas Jan Huntelaar / Vlag van Duitsland Julian Draxler (10) 8e finale
2013–14 I 3 Bundesliga 34 19 7 8 63–43 64 61.569 Vlag van Nederland Klaas Jan Huntelaar (12) 8e finale
2014–15 I 6 Bundesliga 34 13 9 12 42–40 48 61.578 Vlag van Kameroen Eric Maxim Choupo-Moting / Vlag van Nederland Klaas Jan Huntelaar (9) 1e ronde
2015-16 I 5 Bundesliga 34 15 7 12 51–49 52 61.386 Vlag van Nederland Klaas Jan Huntelaar (12) 2e ronde
2016-17 I 10 Bundesliga 34 11 10 13 45–40 43 60.703 Vlag van Oostenrijk Guido Burgstaller (9) kwartfinale
2017-18 I 2 Bundesliga 34 18 9 7 53–37 63 61.297 Vlag van Oostenrijk Guido Burgstaller (11) halve finale
2018-19 I 14 Bundesliga 34 8 9 17 37–55 33 60.941 Vlag van Duitsland Daniel Caligiuri (7) kwartfinale

Stadion[bewerken]

Schalke 04 speelt zijn thuiswedstrijden sinds 2001 in de Veltins-Arena, dat tot 2005 AufSchalke heette. Sponsor Veltins, een Duits biermerk, heeft sinds 1 juli 2005 voor vier miljoen euro per jaar de naam gewijzigd in Veltins Arena. Bijzonder is de biervoorziening van het stadion door middel van een vijf kilometer lange pijpleiding. Het stadion biedt plaats aan 61.973 toeschouwers.

Op 25 december 2010 stortte door de sneeuwval een gedeelte van het dak in. Er vielen geen gewonden; het stadion was leeg.

Schalke 04 in Europa[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van FC Schalke 04 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Schalke 04 speelt sinds 1958 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam. De editie die FC Schalke 04 heeft gewonnen is dik gedrukt:

2001/02, 2005/06, 2007/08, 2008/09, 2010/11, 2012/13, 2013/14, 2018/19
1958/59
2011/12, 2015/16, 2016/17
1969/70, 1972/73
1976/77, 1977/78, 1996/97, 1997/98, 1998/99, 2002/03, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2008/09
2003, 2004

Bijzonderheden Europese competities:

Bijzonderheid Datum Tegenstander Uitslag Plaats Naam Aantal
Hoogste overwinning 25-08-2011 Vlag van Finland HJK Helsinki 6-1 Gelsenkirchen
Hoogste nederlaag 12-03-2019 Vlag van Engeland Manchester City FC 0-7 Manchester
Speler met meeste wedstrijden 20-04-2017 Vlag van Duitsland Benedikt Höwedes 66
Speler met meeste doelpunten 16-02-2017 Vlag van Nederland Klaas Jan Huntelaar 31

UEFA Club Ranking: 28e (25-9-2019)

Selectie 2019/20[bewerken]

Nr. Naam Nationaliteit Geboortedatum # Interlands Vorige club
Keepers
23 Markus Schubert Vlag van Duitsland Duitsland 12-06-1998 Vlag van Duitsland Dynamo Dresden
34 Michael Langer Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 06-01-1985 Vlag van Zweden IFK Norrköping
35 Alexander Nübel Vlag van Duitsland Duitsland 30-09-1996 Vlag van Duitsland SC Paderborn 07
Verdedigers
3 Juan Miranda Vlag van Spanje Spanje 19-01-2000 Vlag van Duitsland FC Barcelona B (geleend)
4 Ozan Kabak Vlag van Turkije Turkije 25-03-2000 Vlag van Duitsland VfB Stuttgart
5 Matija Nastasic Vlag van Servië Servië 28-03-1993 29 Vlag van Engeland Manchester City FC
17 Benjamin Stambouli Vlag van Frankrijk Frankrijk/Vlag van Algerije Algerije 13-08-1990 Vlag van Frankrijk Paris Saint-Germain
20 Jonjoe Kenny Vlag van Engeland Engeland 15-03-1997 Vlag van Engeland Everton FC (geleend)
24 Bastian Oczipka Vlag van Duitsland Duitsland 12-01-1989 Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt
26 Salif Sané Vlag van Senegal Senegal/Vlag van Frankrijk Frankrijk 25-08-1990 34 Vlag van Duitsland Hannover 96
27 Jonas Carls Vlag van Duitsland Duitsland 25-03-1997 Vlag van Duitsland FC Schalke 04-II
Middenvelders
2 Weston McKennie Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten 28-08-1998 15 Vlag van Verenigde Staten FC Dallas
6 Omar Mascarell Vlag van Spanje Spanje 02-02-1993 Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt
8 Suat Serdar Vlag van Duitsland Duitsland 11-04-1997 2 Vlag van Duitsland 1. FSV Mainz 05
10 Nabil Bentaleb Vlag van Algerije Algerije 24-11-1994 36 Vlag van Duitsland Tottenham Hotspur FC
16 Nassim Boujellab Vlag van Duitsland Duitsland/Vlag van Marokko Marokko 20-06-1999 Vlag van Duitsland FC Schalke 04-II
18 Daniel Caligiuri Vlag van Duitsland Duitsland/Vlag van Italië Italië 15-01-1988 Vlag van Duitsland VfL Wolfsburg
25 Amine Harit Vlag van Marokko Marokko 18-06-1997 8 Vlag van Frankrijk FC Nantes
28 Alessandro Schöpf Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 07-02-1994 22 Vlag van Duitsland 1. FC Nürnberg
37 Levent Mercan Vlag van Duitsland Duitsland 10-12-2000 Vlag van Duitsland FC Schalke 04-II
45 Marcel Langer Vlag van Duitsland Duitsland 16-02-1997 Vlag van Duitsland FC Schalke 04-II
Aanvallers
7 Mark Uth Vlag van Duitsland Duitsland 24-08-1991 1 Vlag van Duitsland TSG 1899 Hoffenheim
9 Benito Raman Vlag van België België 07-11-1994 1 Vlag van Duitsland Fortuna Düsseldorf
14 Rabbi Matondo Vlag van Wales Wales 09-09-2000 3 Vlag van Engeland Manchester City FC
15 Ahmed Kutucu Vlag van Duitsland Duitsland/Vlag van Turkije Turkije 01-03-2000 3 eigen jeugd
19 Guido Burgstaller Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 29-04-1989 25 Vlag van Duitsland 1. FC Nürnberg
21 Fabian Reese Vlag van Duitsland Duitsland 29-11-1997 Vlag van Duitsland SpVgg Greuther Fürth
22 Steven Skrzybski Vlag van Duitsland Duitsland 18-11-1992 Vlag van Duitsland 1. FC Union Berlin
Trainers
T David Wagner Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten 19-10-1971 8 Vlag van Engeland Huddersfield Town FC
AT Christoph Bühler Vlag van Duitsland Duitsland 02-06-1977 Vlag van Engeland Huddersfield Town FC
AT Frank Fröhling Vlag van Duitsland Duitsland 15-02-1978 Vlag van Duitsland Hamburger SV

Stand: 13-10-2019

Transfers 2019/20[bewerken]


Zomer[bewerken]

Naam Nationaliteit Van/naar Bedrag / Type
Inkomend
Ozan Kabak Vlag van Turkije Turkije VfB Stuttgart € 15.000.000
Benito Raman Vlag van België België Fortuna Düsseldorf € 6.500.000
Bernard Tekpetey Vlag van Ghana Ghana SC Paderborn 07 € 2.500.000
Markus Schubert Vlag van Duitsland Duitsland Dynamo Dresden transfervrij
Juan Miranda Vlag van Spanje Spanje FC Barcelona Ingehuurd
Jonjoe Kenny Vlag van Engeland Engeland Everton FC Ingehuurd
Fabian Reese Vlag van Duitsland Duitsland SpVgg Greuther Fürth Einde Huur
TOTAAL UITGAVEN: Red Arrow Down.svg24.000.000
Uitgaand
Breel Embolo Vlag van Zwitserland Zwitserland Borussia Mönchengladbach € 10.000.000
Yevhen Konoplyanka Vlag van Oekraïne Oekraïne FK Sjachtar Donetsk € 1.500.000
Ralf Fährmann Vlag van Duitsland Duitsland Norwich City FC Uitgeleend € 3.000.000
Sebastian Rudy Vlag van Duitsland Duitsland TSG 1899 Hoffenheim Uitgeleend € 850.000
Hamza Mendyl Vlag van Marokko Marokko/Vlag van Ivoorkust Ivoorkust Dijon FCO Uitgeleend € 500.000
Benjamin Goller Vlag van Duitsland Duitsland Werder Bremen transfervrij
Bernard Tekpetey Vlag van Ghana Ghana Fortuna Düsseldorf uitgeleend
Cedric Teuchert Vlag van Duitsland Duitsland Hannover 96 Uitgeleend
Sascha Riether Vlag van Duitsland Duitsland Gestopt
Jeffrey Bruma Vlag van Nederland Nederland VfL Wolfsburg Einde huur
TOTAAL INKOMSTEN: Green Arrow Up.svg15.850.000


Winter[bewerken]

Naam Nationaliteit Van/naar Type
Inkomend
TOTAAL UITGAVEN: Red Arrow Down.svg0
Uitgaand
TOTAAL INKOMSTEN: Green Arrow Up.svg0

Erelijst[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Internationaal
UEFA Cup 1x 1997
UEFA Intertoto Cup 2x 2003, 2004
Alpencup 1x 1968
Nationaal
Duits landskampioenschap Competitiester.svgCompetitiester.svg 7x 1934, 1935, 1937, 1939, 1940, 1942, 1958
DFB-Pokal 5x 1938, 1972, 2001, 2002, 2011
Duitse Supercup 1x 2011
Ligapokal 1x 2005
Kampioen Ruhr 6x 1927, 1928, 1929, 1930, 1932, 1933
Kampioen West-Duitsland 4x 1929, 1930, 1932, 1933
Gauliga Westfalen 11x 1934, 1935, 1936, 1937, 1938, 1939, 1940, 1941, 1942, 1943, 1944
Oberliga West 2x 1951, 1958

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie de lijst van spelers van FC Schalke 04 voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.

Nederlanders[bewerken]

Belgen[bewerken]

Overig[bewerken]

Trainers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van trainers van FC Schalke 04 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Clublied[bewerken]

Het officiële clublied van Schalke 04 is "Blau und Weiß, wie lieb ich Dich". Het lied, dat de clubkleuren blauw en wit bejubelt, werd geschreven in 1924. In de zomer van 2009 ontstond er een klein relletje over het lied. Binnen korte tijd stroomden er plots honderden klachtmails bij de club binnen van moslims die aanstoot namen aan de tekst van het tweede couplet, waarin over de islamitische profeet Mohammed gezegd wordt dat hij geen verstand van voetbal had, maar wel van de clubkleuren blauw en wit. De club won hierop advies in bij onder andere Bulent Ucar, islamgeleerde aan de universiteit van Osnabrück, die stelde dat het liedje 'objectief juist' is, want "er was eenvoudigweg nog geen voetbal in de zevende eeuw." De schrijver van het liedje stond ook niet bekend als islamcriticus, maar had zich destijds laten inspireren ouder volksliedje, dat Mohammed omschreef als iemand die veel van kleuren af wist[2] Ook Aiman Mazyek, de voorzitter van de Centrale Raad voor Moslims in Duitsland, zag het lied niet als godslastering. Hij vermoedde dat de racistische moord op een Egyptische vrouw in Dresden, enkele maanden ervoor, de aanleiding was voor de protesten[3]

Externe link[bewerken]