UEFA Champions League

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Europacup I (voetbal))
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
UEFA Champions League
Logo uefa 2012.png
Regio Europa
Bond UEFA
Opgericht 1955 als Europacup I
1992 als UEFA Champions League
Systeem Groepswedstrijden + Knock-out
Aantal teams 32 (hoofdtoernooi)
76 (hoofdtoernooi + voorronden)
Huidige kampioen Vlag van Engeland Liverpool (2018/19)
Recordkampioen Vlag van Spanje Real Madrid (13)
Topscorer Vlag van Portugal Cristiano Ronaldo (126)
Website UEFA.com
Huidig seizoen Actuele editie Champions League 2019/20
Portaal  Portaalicoon   Sport
Voetbal

De UEFA Champions League is het belangrijkste internationale voetbaltoernooi voor clubs in en rond Europa. Het toernooi wordt georganiseerd door de Europese voetbalbond UEFA. De Champions League bestaat sinds 1992. Voor die tijd stond het toernooi bekend als Europacup I. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, gaat het om een kampioenschap tussen hoog eindigende ploegen in de nationale competities, niet alleen om kampioenen per land.

De winnaar plaatst zich voor het wereldkampioenschap voor clubs (in het verleden -t/m 2004- voor de tweekamp om de wereldbeker). Die club plaatst zich ook voor de UEFA Super Cup, het duel tussen de winnaar van de Champions League en de winnaar van de UEFA Europa League (sinds het seizoen 2009/10, daarvoor die van de Europacup II en vervolgens die van de UEFA Cup).

De Champions League-trofee van 1995, gewonnen door AFC Ajax, in het Ajax Museum

Geschiedenis

Europacup I

De Europacup I (de originele naam luidt 'Coupe des Clubs Champions Européens', en staat nog altijd op de beker) was het belangrijkste Europese clubtoernooi waaraan elk seizoen de landskampioenen van alle bij de UEFA aangesloten landen deelnamen. Alleen in de beginjaren waren er enkele uitzonderingen, waaronder het Nederlandse PSV dat in het seizoen 1955/56 deelnam in plaats van de Nederlandse kampioen Willem II. De te winnen beker, die nog steeds wordt uitgereikt aan de winnaar van de Champions League, wordt ook wel de "cup met de grote oren" genoemd. Die "grote oren" zijn afgeleid van de Grieks/Romeinse amfora, waarvan de oren als draaghouvast dienden.

In het toernooi vaardigde elk land één team uit, met daaraan eventueel toegevoegd de winnaar van het seizoen ervoor. De teams speelden een competitie volgens het knock-outsysteem, waarbij per ronde twee wedstrijden werden gespeeld: één thuis- en één uitwedstrijd. De finale, in mei op een vooraf bepaalde neutrale locatie, bestond echter uit slechts één wedstrijd. In 1991 werd die formule gewijzigd. Er waren eerst twee normale knock-outronden waarna er van de beste acht ploegen twee poules werden opgemaakt die een hele competitie speelden. De winnaars van beide poules speelden de finale. In 1992 werd het toernooi voortgezet als de UEFA Champions League.

Het toernooi werd voor het eerst georganiseerd in het seizoen 1955/56, Real Madrid werd de winnaar van de eerste vijf edities en met de zesde zege in 1966 is deze club recordhouder. Nederlandse clubs wonnen het toernooi in totaal 6 keer: Feyenoord in 1970, AFC Ajax in 1971, 1972, 1973 en 1995, en PSV in 1988. In 1963 bereikte Feyenoord als eerste Nederlandse club de halve finale, in 1969 was Ajax de eerste Nederlandse club die de finale bereikte. De beste prestatie van een Belgische club was de verloren finale van Club Brugge in 1978. Tegenstander was Liverpool FC dat met 1–0 won op Wembley.

De Champions League ging in 1992 van start als voortzetting van de Europacup I. In dat jaar werd de groepsfase geïntroduceerd. Later zijn er nog meer wijzigingen aangebracht, waarvan de belangrijkste in 1997: vanaf toen werd afgeweken van het concept dat alleen landskampioenen en titelverdedigers mochten meedoen.

Champions League 1992-1993

Deelname

Ieder land aangesloten bij de UEFA, met uitzondering van Liechtenstein, mocht zijn kampioen afvaardigen. De Liechtensteinse voetbalbond organiseert alleen een bekertoernooi en geen competitie, alle Liechtensteinse voetbalclubs spelen in de Zwitserse piramide. Namens het ondertussen verbrokkelde Joegoslavië nam het Sloveense Olimpija Ljubljana deel.

Toernooiopzet

Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie kwamen er tal van nieuwe landen bij. Daarom werd een kwalificatieronde ingevoerd voor de kampioenen van de 9 slechtst presterende landen in Europa. Omdat Oekraïne, Estland, Letland en Israël jonge leden waren binnen de UEFA, waren ook deze kampioenen tot deze voorronde veroordeeld.

Na de voorronde begon het hoofdtoernooi met 32 teams. Ronde 1 en 2 werkten volgens het knock-outsysteem. De 8 clubs die deze 2 ronden hadden overleefd, werden onderverdeeld in 2 groepen. De winnaars van deze 2 groepen (Olympique Marseille en AC Milan) speelden tegen elkaar de finale in het Olympiastadion in het Duitse München.

Champions League 1993-1994

Deelname

Weer mochten alleen de kampioenen deelnemen.

Toernooiopzet

In deze tweede editie van de Champions League waren nog meer landen vertegenwoordigd. Albanië, Moldavië, Georgië, Wales, Kroatië en Wit-Rusland werden voor het eerst vertegenwoordigd. De voorronde werd uitgebreid tot 20 clubs.

De tien winnaars werden bij 22 andere kampioenen gevoegd die vervolgens het hoofdtoernooi speelden. Na twee knock-outronden werden de acht winnaars weer in twee groepen verdeeld. Nieuw was dat nu niet alleen de winnaars van de groep verdergingen, maar ook de clubs die als tweede in de groep eindigden. Zo werd er een halve finale in het leven geroepen.

Champions League 1994-1997

Deelname

Alleen kampioenen kwalificeerden zich. Opvallend was dat nu nog maar 16 kampioenen deelnamen aan het hoofdtoernooi van de Champions League in plaats van 32 bij de vorige opzet. Bovendien mochten alleen de kampioenen van de 24 succesvolste landen deelnemen aan de Champions League. Kampioenen van lager gewaardeerde landen waren veroordeeld tot deelname aan de UEFA-cup.

Toernooiopzet

Na de kwalificatieronde (16 clubs streden om de resterende 8 plaatsen in het hoofdtoernooi waar de 8 hoogst gewaardeerde clubs al rechtstreeks voor waren geplaatst) werd direct de groepsfase gespeeld. Deze bestond uit 4 groepen van 4 teams. Na de groepsfase gingen de 2 beste teams uit elke groep door naar de knock-outfase die begon bij de kwartfinales.

Champions League 1997-1999

Deelname

Niet alleen kampioenen kwalificeerden zich, ook clubs uit landen uit de top 8 die 2de eindigden in de vaderlandse competitie namen deel. De kampioenen van de landen uit de top 8 waren rechtstreeks geplaatst voor de groepsfase net als de titelhouder. Na het totale uiteenvallen van de Sovjet-Unie en Joegoslavië namen nu ook de kampioenen uit de Kaukasus en de Balkan deel.

Positie Champions League (24 plaatsen in HT)
HT voorronden
2e 1e
*) Titelhouder 1
1-8 1 1
9-17 1
18-47 1

Toernooiopzet

Door de uitbreiding van het aantal leden was er nood aan een 2de voorronde. Na twee voorronden werden 24 ploegen toegelaten tot het hoofdtoernooi. Deze werden onderverdeeld in zes groepen van vier teams. De zes groepswinnaars en de twee beste nummers twee kwalificeerden zich voor de kwartfinales.

Champions League 1999-2003

Deelname

Om het commercieel potentieel van de Champions League volledig uit te buiten, werd gekozen om meer teams uit de grote landen te laten deelnemen. Dit ging uiteindelijk ten koste van landen zonder voetbalcultuur, want de verschillen in budgetten werden enorm tussen top, sub-top en middenmoot van Europa.

Positie Champions League (32 plaatsen in HT)
HT voorronden
3e 2e 1e
*) Titelhouder 1
1-3 K N2 N3 N4
4-6 K N2 N3
7-9 K N2
10-15 K N2
16-22 K
23-53 K

Toernooiopzet

De groepsfase bestond nu uit 32 teams. Ook werden uit grote landen meer teams toegelaten. Dit had tot gevolg dat er een 3e voorronde moest komen. Na de knock-outfases van de voorronden ging het hoofdtoernooi met 32 teams van start. Deze waren volgens sterkte onderverdeeld in 8 groepen van 4. De 2 beste van iedere groep gingen verder. De 2e ronde was ook een groepsronde, maar deze keer maar 4 groepen van 4 teams. Ook hier stootten de 2 beste teams van iedere poule door. Hierna volgde de knock-outfase richting finale.

Champions League 2003-2018

Deelname

De deelname was hetzelfde voor deze periode als in de vorige.

Toernooiopzet

De 2de ronde werd nu ook een knock-outronde omdat de wedstrijdlast voor Europese ploegen te groot werd.

Primeur aantal deelnemers één land

De Champions League 2015/16 werd de eerste editie van het toernooi waaraan vijf deelnemers uit hetzelfde land deelnamen. FC Barcelona, Real Madrid en Atlético Madrid plaatsten zich door in het voorgaande seizoen eerste, tweede en derde te worden in de Spaanse competitie. Sevilla FC was als winnaar van de Europa League 2014/15 ook direct geplaatst. Valencia CF kwam hier in augustus 2015 als vijfde Spaanse ploeg bij door in de voorronde over twee wedstrijden te winnen van AS Monaco.

Champions League 2018- heden

Deelname

Om het commercieel potentieel van de Champions League volledig uit te buiten, wordt er gekozen om meer teams uit de grote landen te laten deelnemen in het hoofdtoernooi. Dit gaat uiteindelijk ten koste van landen zonder voetbalcultuur, want de verschillen in budgetten worden enorm tussen top, sub-top en middenmoot van Europa.
Uitzonderingen op onderstaande lijst zijn er wanneer de winnaar van de Champions League of Europa League zich via de nationale competitie al plaatst voor Europees voetbal.

  • Als de winnaar van de vorige editie van de UEFA Champions League zich via de nationale competitie voor de groepfase van de Champions League plaatst. Dan neemt de kampioen van associatie 11 de plek van de Champions Leaguewinnaar in. Daarop volgt dat ook de kampioenen van eventuele andere associaties promoveren naar een andere instroomposities.
  • Als de winnaar van de vorige editie van de UEFA Europa League zich via de nationale competitie voor de groepfase van de Champions League plaatst. Dan meent de nummer drie van associatie 5 de plek van de Europa Leaguewinnaar in. Daarop volgt dat ook de niet-kampioenen van eventuele andere associaties promoveren naar een andere instroomposities.
  • Als de winnaar van de vorige editie van de UEFA Champions League of Europa League zich via de nationale competitie voor de kwalificatierondes van de Champions League of de Europa League plaatst. Dan meent de team van de hoogst geplaatste associatie de plek van de Champions League- of Europa Leaguewinnaar in. Daarop volgt dat ook de kampioenen en de niet-kampioenen van eventuele andere associaties promoveren naar een andere instroomposities.
  • Elke associatie mag maximaal vijf teams in de Champions League hebben. Als de winnaar van de Champions League en de Europa League afkomstig zijn uit dezelfde top-vierassociatie, maar deze winnaars eindigen buiten de top vier van hun nationale competitie. Zal het op de vierde plaats geplaatste team van de competitie niet deelnemen aan de Champions League, maar zal in plaats daarvan strijden in de Europa League.
Positie Champions League
HT voorronden
PO 3e 2e 1e VR
KR CR KR CR KR CR KR KR
Aantal teams 32 8 4 12 8 20 6 34 4
*) Titelhouder 1
*) Titelhouder EL 1
1-4 K N2 N3 N4
5-6 K N2 N3
7-9 K N2
10 K N2
11-12 K N2
13-14 K N2
15 K N2
16-17 K
18-51 ** K
52-55 K

KR - Kampioensroute
CR - Competitieroute
** Dit is zonder Liechtenstein.

Toernooiopzet

De toernooiopzet is hetzelfde voor deze periode als in de vorige.

Deelname

Een club kan zich voor dit toernooi plaatsen door een hoge eindpositie in de nationale competitie van het voorgaande jaar. Elk land dat bij de UEFA is aangesloten mag minimaal één en maximaal vier clubs afvaardigen; hoe sterker het land, hoe meer clubs mogen deelnemen. De verdeling wordt gebaseerd op de positie van het land op de UEFA-coëfficiëntenranglijst. Liechtenstein kent geen deelnemer in dit toernooi omdat dit ministaatje geen eigen nationale competitie heeft; de zeven clubs uit Liechtenstein spelen alle in de Zwitserse competitie.

Aan de eerste ronde van het hoofdtoernooi doen 32 clubs mee. Een aantal clubs is rechtstreeks geplaatst en de overige clubs moeten zich via de voorronden plaatsen.

In het seizoen 2009/10 zijn een aantal wijzigingen doorgevoerd in de samenstelling van de eerste ronde. Er zijn 22 in plaats van 16 clubs rechtstreeks geplaatst en er zullen ten minste 17 landskampioenen meedoen in plaats van 10.

Voorronden

In drie voorronden, volgens het knock-outsysteem met een thuis- en een uitwedstrijd, worden de teams bepaald die zich in de eerste ronde bij de rechtstreeks geplaatste clubs mogen voegen. In de eerste voorronden spelen clubs van de zwakkere landen tegen elkaar. In de tweede en derde voorronden stromen clubs van sterkere landen in. Wanneer welke club instroomt hangt af van het aantal deelnemende clubs en het aantal vrije plaatsen in de eerste ronde.

In het seizoen 2009/10 zijn er 10 plaatsen in de eerste ronde beschikbaar voor clubs die niet rechtstreeks zijn geplaatst. Omdat in de voorronden de landskampioenen gescheiden worden van de niet-landskampioenen, zullen uiteindelijk 5 van de 10 plaatsen worden ingenomen door landskampioenen en 5 door niet-landskampioenen.

De verliezers van de derde voorronde schuiven door naar de Play-off ronde van de UEFA Europa League, de winnaars gaan door naar de Play-off ronde van de CL. De verliezers van deze ronde plaatsen zich voor de groepsfase van de Europa League.

Eerste ronde, groepsfase

De eerste ronde van het toernooi wordt gespeeld in acht groepen van vier clubs. De indeling van deze groepen wordt bepaald door een "geleide" loting, die met behulp van coëfficiënten zou moeten resulteren in groepen die ongeveer gelijk van sterkte zijn. Clubs uit hetzelfde land kunnen elkaar in deze fase niet treffen.

De nummers één en twee van iedere poule gaan door naar de tweede ronde, terwijl de nummer drie door mag gaan in de tweede ronde van de lager aangeslagen Europa League. Voor de nummer vier van de groep is het Europees voetbal voor het betreffende seizoen voorbij. Indien meerdere clubs hetzelfde aantal punten halen, wordt gekeken naar het onderlinge resultaat.

Tweede ronde, knock-outfase

De tweede ronde bestaat uit knock-outwedstrijden met een thuis- en uitwedstrijd. De acht groepswinnaars uit de eerste ronde spelen in de achtste finale tegen een nummer twee uit de groep en hebben als voordeel dat ze met een uitwedstrijd beginnen. Daarna is er een vrije loting voor de kwartfinale en de halve finale. De finale is één wedstrijd op een vooraf bepaalde locatie.

Tijdens de seizoenen 1999-2003 is geëxperimenteerd met een tweede groepsronde (16 ploegen in 4 groepen), maar omdat dit de voetbalkalender overvol maakte en het spektakelvoetbal achterwege bleef (ploegen gingen berekenend spelen), is weer overgegaan op het knock-outsysteem.

Finales

Seizoen Datum Winnaar Uitslag Finalist Stadion, plaats UEFA Man of the Match
Europacup I
1955/56 13 juni 1956 Real Madrid CF Vlag van Spanje (1945-1977) 4 – 3 Vlag van Frankrijk Stade de Reims Vlag Parc des Princes, Parijs, Frankrijk Geen uitreiking
1956/57 30 mei 1957 Real Madrid CF Vlag van Spanje (1945-1977) 2 – 0 Vlag van Italië AC Fiorentina Vlag van Spanje (1945-1977) Estadio Santiago Bernabéu, Madrid, Spanje
1957/58 28 mei 1958 Real Madrid CF Vlag van Spanje (1945-1977) 3 – 2 nv Vlag van Italië AC Milan Vlag Heizelstadion, Brussel, België
1958/59 3 juni 1959 Real Madrid CF Vlag van Spanje (1945-1977) 2 – 0 Vlag van Frankrijk Stade de Reims Vlag Neckarstadion, Stuttgart, West-Duitsland
1959/60 18 mei 1960 Real Madrid CF Vlag van Spanje (1945-1977) 7 – 3 Vlag van Duitsland Eintracht Frankfurt Vlag van Schotland Hampden Park, Glasgow, Schotland
1960/61 31 mei 1961 Benfica Vlag van Portugal 3 – 2 Vlag van Spanje (1945-1977) FC Barcelona Vlag Wankdorf Stadion, Bern, Zwitserland
1961/62 2 mei 1962 Benfica Vlag van Portugal 5 – 3 Vlag van Spanje (1945-1977) Real Madrid CF Vlag Olympisch Stadion, Amsterdam, Nederland
1962/63 22 mei 1963 AC Milan Vlag van Italië 2 – 1 Vlag van Portugal Benfica Vlag Wembley, Londen, Engeland
1963/64 27 mei 1964 FC Internazionale Milano Vlag van Italië 3 – 1 Vlag van Spanje (1945-1977) Real Madrid CF Vlag Prater Stadion, Wenen, Oostenrijk
1964/65 27 mei 1965 FC Internazionale Milano Vlag van Italië 1 – 0 Vlag van Portugal Benfica Vlag van Italië San Siro, Milaan, Italië
1965/66 11 mei 1966 Real Madrid CF Vlag van Spanje (1945-1977) 2 – 1 Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Partizan Belgrado Vlag Heizelstadion, Brussel, België
1966/67 25 mei 1967 Celtic FC Vlag van Schotland 2 – 1 Vlag van Italië FC Internazionale Milano Vlag van Portugal Estádio Nacional, Lissabon, Portugal
1967/68 29 mei 1968 Manchester United FC Vlag van Engeland 4 – 1 nv Vlag van Portugal Benfica Vlag Wembley, Londen, Engeland
1968/69 28 mei 1969 AC Milan Vlag van Italië 4 – 1 Vlag van Nederland AFC Ajax Vlag van Spanje (1945-1977) Estadio Santiago Bernabéu, Madrid, Spanje
1969/70 6 mei 1970 Feyenoord Vlag van Nederland 2 – 1 nv Vlag van Schotland Celtic FC Vlag van Italië San Siro, Milaan, Italië
1970/71 2 juni 1971 AFC Ajax Vlag van Nederland 2 – 0 Vlag van Griekenland (1970-1975) Panathinaikos FC Vlag Wembley, Londen, Engeland
1971/72 31 mei 1972 AFC Ajax Vlag van Nederland 2 – 0 Vlag van Italië FC Internazionale Milano Vlag De Kuip, Rotterdam, Nederland
1972/73 30 mei 1973 AFC Ajax Vlag van Nederland 1 – 0 Vlag van Italië Juventus FC Vlag Rode Ster-stadion, Belgrado, Joegoslavië
1973/74 15 mei 1974
17 mei 1974
FC Bayern München Vlag van Duitsland 1 – 1 nv
4 – 0
Vlag van Spanje (1945-1977) Atlético Madrid Vlag Heizelstadion, Brussel, België
1974/75 28 mei 1975 FC Bayern München Vlag van Duitsland 2 – 0 Vlag van Engeland Leeds United AFC Vlag Parc des Princes, Parijs, Frankrijk
1975/76 12 mei 1976 FC Bayern München Vlag van Duitsland 1 – 0 Vlag van Frankrijk AS Saint-Étienne Vlag van Schotland Hampden Park, Glasgow, Schotland
1976/77 25 mei 1977 Liverpool FC Vlag van Engeland 3 – 1 Vlag van Duitsland Borussia Mönchengladbach Vlag van Italië Stadio Olimpico, Rome, Italië
1977/78 10 mei 1978 Liverpool FC Vlag van Engeland 1 – 0 Vlag van België Club Brugge KV Vlag Wembley, Londen, Engeland
1978/79 30 mei 1979 Nottingham Forest FC Vlag van Engeland 1 – 0 Vlag van Zweden Malmö FF Vlag Olympiastadion, München, West-Duitsland
1979/80 28 mei 1980 Nottingham Forest FC Vlag van Engeland 1 – 0 Vlag van Duitsland Hamburger SV Vlag van Spanje Estadio Santiago Bernabéu, Madrid, Spanje
1980/81 27 mei 1981 Liverpool FC Vlag van Engeland 1 – 0 Vlag van Spanje Real Madrid CF Vlag Parc des Princes, Parijs, Frankrijk
1981/82 26 mei 1982 Aston Villa FC Vlag van Engeland 1 – 0 Vlag van Duitsland FC Bayern München Vlag De Kuip, Rotterdam, Nederland
1982/83 25 mei 1983 Hamburger SV Vlag van Duitsland 1 – 0 Vlag van Italië Juventus FC Vlag Olympisch Stadion Spyridon Louis, Athene, Griekenland
1983/84 30 mei 1984 Liverpool FC Vlag van Engeland 1 – 1 ns (4 – 2) Vlag van Italië AS Roma Vlag van Italië Stadio Olimpico, Rome, Italië
1984/85 29 mei 1985 Juventus FC Vlag van Italië 1 – 0 Vlag van Engeland Liverpool FC Vlag Heizelstadion, Brussel, België (Zie ook: Heizeldrama)
1985/86 7 mei 1986 Steaua Boekarest Vlag van Roemenië (1965-1989) 0 – 0 ns (2 – 0) Vlag van Spanje FC Barcelona Vlag van Spanje Ramón Sánchez Pizjuán, Sevilla, Spanje
1986/87 27 mei 1987 FC Porto Vlag van Portugal 2 – 1 Vlag van Duitsland FC Bayern München Vlag Prater Stadion, Wenen, Oostenrijk
1987/88 25 mei 1988 PSV Vlag van Nederland 0 – 0 ns (6 – 5) Vlag van Portugal Benfica Vlag Neckarstadion, Stuttgart, West-Duitsland
1988/89 24 mei 1989 AC Milan Vlag van Italië 4 – 0 Vlag van Roemenië Steaua Boekarest Vlag van Spanje Camp Nou, Barcelona, Spanje
1989/90 23 mei 1990 AC Milan Vlag van Italië 1 – 0 Vlag van Portugal Benfica Vlag Prater Stadion, Wenen, Oostenrijk
1990/91 29 mei 1991 Rode Ster Belgrado Vlag van Joegoslavië (1943-1992) 0 – 0 ns (5 – 3) Vlag van Frankrijk Olympique Marseille Vlag van Italië Stadio San Nicola, Bari, Italië
1991/92 20 mei 1992 FC Barcelona Vlag van Spanje 1 – 0 nv Vlag van Italië UC Sampdoria Vlag Wembley, Londen, Engeland
UEFA Champions League
1992/93 26 mei 1993 Olympique Marseille Vlag van Frankrijk 1 – 0 Vlag van Italië AC Milan Vlag Olympiastadion, München, Duitsland
1993/94 18 mei 1994 AC Milan Vlag van Italië 4 – 0 Vlag van Spanje FC Barcelona Vlag Olympisch Stadion Spyridon Louis, Athene, Griekenland
1994/95 24 mei 1995 AFC Ajax Vlag van Nederland 1 – 0 Vlag van Italië AC Milan Vlag Ernst Happelstadion, Wenen, Oostenrijk
1995/96 22 mei 1996 Juventus FC Vlag van Italië 1 – 1 ns (4 – 2) Vlag van Nederland AFC Ajax Vlag van Italië Stadio Olimpico, Rome, Italië
1996/97 28 mei 1997 Borussia Dortmund Vlag van Duitsland 3 – 1 Vlag van Italië Juventus FC Vlag Olympiastadion, München, Duitsland
1997/98 20 mei 1998 Real Madrid CF Vlag van Spanje 1 – 0 Vlag van Italië Juventus FC Vlag Amsterdam ArenA, Amsterdam, Nederland
1998/99 26 mei 1999 Manchester United FC Vlag van Engeland 2 – 1 Vlag van Duitsland FC Bayern München Vlag van Spanje Camp Nou, Barcelona, Spanje Vlag van Duitsland Mario Basler (Bayern München)
1999/00 24 mei 2000 Real Madrid CF Vlag van Spanje 3 – 0 Vlag van Spanje Valencia CF Vlag Stade de France, Parijs, Frankrijk Vlag van Engeland Steve McManaman (Real Madrid)
2000/01 23 mei 2001 FC Bayern München Vlag van Duitsland 1 – 1 ns (5 – 4) Vlag van Spanje Valencia CF Vlag van Italië San Siro, Milaan, Italië Vlag van Duitsland Oliver Kahn (Bayern München)
2001/02 15 mei 2002 Real Madrid CF Vlag van Spanje 2 – 1 Vlag van Duitsland Bayer Leverkusen Vlag van Schotland Hampden Park, Glasgow, Schotland Vlag van Frankrijk Zinédine Zidane (Real Madrid)
2002/03 28 mei 2003 AC Milan Vlag van Italië 0 – 0 ns (3 – 2) Vlag van Italië Juventus FC Vlag Old Trafford, Manchester, Engeland Vlag van Italië Paolo Maldini (Milan)
2003/04 26 mei 2004 FC Porto Vlag van Portugal 3 – 0 Vlag van Frankrijk AS Monaco Vlag Arena AufSchalke, Gelsenkirchen, Duitsland Vlag van Portugal Deco (Porto)
2004/05 25 mei 2005 Liverpool FC Vlag van Engeland 3 – 3 ns (3 – 2) Vlag van Italië AC Milan Vlag Atatürk Olympisch Stadion, Istanboel, Turkije Vlag van Engeland Steven Gerrard (Liverpool)
2005/06 17 mei 2006 FC Barcelona Vlag van Spanje 2 – 1 Vlag van Engeland Arsenal FC Vlag Stade de France, Parijs, Frankrijk Vlag van Kameroen Samuel Eto'o (Barcelona)
2006/07 23 mei 2007 AC Milan Vlag van Italië 2 – 1 Vlag van Engeland Liverpool FC Vlag Olympisch Stadion Spyridon Louis, Athene, Griekenland Vlag van Italië Filippo Inzaghi (Milan)
2007/08 21 mei 2008 Manchester United FC Vlag van Engeland 1 – 1 ns (6 – 5) Vlag van Engeland Chelsea FC Vlag Olympisch Stadion Loezjniki, Moskou, Rusland Vlag van Nederland Edwin van der Sar (Manchester United)
2008/09 27 mei 2009 FC Barcelona Vlag van Spanje 2 – 0 Vlag van Engeland Manchester United FC Vlag van Italië Stadio Olimpico, Rome, Italië Vlag van Spanje Xavi Hernández (Barcelona)
2009/10 22 mei 2010 FC Internazionale Milano Vlag van Italië 2 – 0 Vlag van Duitsland FC Bayern München Vlag van Spanje Estadio Santiago Bernabéu, Madrid, Spanje Vlag van Argentinië Diego Milito (FC Internazionale Milano)
2010/11 28 mei 2011 FC Barcelona Vlag van Spanje 3 – 1 Vlag van Engeland Manchester United FC Vlag Wembley, Londen, Engeland Vlag van Argentinië Lionel Messi (Barcelona)
2011/12 19 mei 2012 Chelsea FC Vlag van Engeland 1 – 1 ns (5 – 4) Vlag van Duitsland FC Bayern München Vlag Allianz Arena, München, Duitsland Vlag van Ivoorkust Didier Drogba (Chelsea)
2012/13 25 mei 2013 FC Bayern München Vlag van Duitsland 2 – 1 Vlag van Duitsland Borussia Dortmund Vlag Wembley, Londen, Engeland Vlag van Nederland Arjen Robben (Bayern München)
2013/14 24 mei 2014 Real Madrid CF Vlag van Spanje 1 – 1 nv 4 – 1 Vlag van Spanje Atlético Madrid Vlag van Portugal Estádio da Luz, Lissabon, Portugal Vlag van Argentinië Ángel Di María (Real Madrid)
2014/15 6 juni 2015 FC Barcelona Vlag van Spanje 3 – 1 Vlag van Italië Juventus FC Vlag Olympiastadion, Berlijn, Duitsland Vlag van Spanje Andrés Iniesta (Barcelona)
2015/16 28 mei 2016 Real Madrid CF Vlag van Spanje 1 – 1 ns (5 – 3) Vlag van Spanje Atlético Madrid Vlag van Italië San Siro, Milaan, Italië Vlag van Spanje Sergio Ramos (Real Madrid)
2016/17 3 juni 2017 Real Madrid CF Vlag van Spanje 4 – 1 Vlag van Italië Juventus FC Vlag Millennium Stadium, Cardiff, Wales Vlag van Portugal Cristiano Ronaldo (Real Madrid)
2017/18 26 mei 2018 Real Madrid CF Vlag van Spanje 3 – 1 Vlag van Engeland Liverpool FC Vlag NSK Olimpiejsky, Kiev, Oekraïne Vlag van Wales Gareth Bale (Real Madrid)
2018/19 1 juni 2019 Liverpool FC Vlag van Engeland 2 – 0 Vlag van Engeland Tottenham Hotspur FC Vlag van Spanje Wanda Metropolitano, Madrid, Spanje Vlag van Nederland Virgil van Dijk (Liverpool)
2019/20 30 mei 2020 Vlag Atatürk Olympisch Stadion, Istanboel, Turkije
2020/21 29 mei 2021 Vlag Krestovskistadion, Sint-Petersburg, Rusland
2021/22 2022 Vlag Allianz Arena, München, Duitsland
2022/23 2023 Vlag Wembley Stadium, Londen, Engeland

Bron: UEFA Champignons League Statistics Handbook 2013/14 (UEFA)

Records en statistieken

Winnaars

Club Winnaar Runner-up Seizoenen winnaar Seizoenen runner-up
Vlag van Spanje Real Madrid 13 3 1955/56, 1956/57, 1957/58, 1958/59, 1959/60, 1965/66, 1997/98,
1999/00, 2001/02, 2013/14, 2015/16, 2016/17, 2017/18
1961/62, 1963/64, 1980/81
Vlag van Italië AC Milan 7 4 1962/63, 1968/69, 1988/89, 1989/90, 1993/94, 2002/03, 2006/07 1957/58, 1992/93, 1994/95, 2004/05
Vlag van Engeland Liverpool 6 3 1976/77, 1977/78, 1980/81, 1983/84, 2004/05, 2018/19 1984/85, 2006/07, 2017/18
Vlag van Duitsland Bayern München* 5 5 1973/74, 1974/75, 1975/76, 2000/01, 2012/13 1981/82, 1986/87, 1998/99, 2009/10, 2011/12
Vlag van Spanje FC Barcelona 5 3 1991/92, 2005/06, 2008/09, 2010/11, 2014/15 1960/61, 1985/86, 1993/94
Vlag van Nederland Ajax* 4 2 1970/71, 1971/72, 1972/73, 1994/95 1968/69, 1995/96
Vlag van Italië Internazionale 3 2 1963/64, 1964/65, 2009/10 1966/67, 1971/72
Vlag van Engeland Manchester United* 2 1967/68, 1998/99, 2007/08 2008/09, 2010/11
Vlag van Italië Juventus* 2 7 1984/85, 1995/96 1972/73, 1982/83, 1986/97, 1987/98, 2002/03, 2014/15, 2016/17
Vlag van Portugal Benfica 5 1960/61, 1961/62 1962/63, 1964/65, 1967/68, 1987/88, 1989/90
Vlag van Engeland Nottingham Forest 0 1978/79, 1979/80
Vlag van Portugal Porto 0 1986/87, 2003/04
Vlag van Schotland Celtic 1 1 1966/67 1969/70
Vlag van Duitsland Hamburger SV 1 1982/83 1979/80
Vlag van Roemenië (1965-1989) Steaua Boekarest 1 1985/86 1988/89
Vlag van Frankrijk Olympique Marseille 1 1992/93 1990/91
Vlag van Duitsland Borussia Dortmund 1 1996/97 2012/13
Vlag van Engeland Chelsea* 1 2011/12 2007/08
Vlag van Nederland Feyenoord 0 1969/70
Vlag van Engeland Aston Villa 0 1981/82
Vlag van Nederland PSV 0 1987/88
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Rode Ster Belgrado 0 1990/91

(*) Deze clubs wonnen de drie UEFA-hoofdcompetities

Winnaars per land

Land Bekers Club(s) Runner up(s) Club(s) Totaal in de finale
Vlag van Spanje Spanje 18 2 11 4 29
Vlag van Engeland Engeland 13 5 9 6 22
Vlag van Italië Italië 12 3 16 6 28
Vlag van Duitsland Duitsland 7 3 10 6 17
Vlag van Nederland Nederland 6 3 2 1 8
Vlag van Portugal Portugal 4 2 5 2 9
Vlag van Frankrijk Frankrijk 1 1 5 4 6
Vlag van Schotland Schotland 1 1 1 1 2
Vlag van Roemenië Roemenië 1 1 1 1 2
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Joegoslavië 1 1 1 1 2

Belgische en Nederlandse winnaars

Hieronder een lijst met alle Belgen en Nederlanders die ooit de Champions League wonnen. Tot en met 1992 alleen zij die in de finale meegespeeld hebben, vanaf 1993 ook zij die bij de selectie hoorden.

Spelers

Nederlanders

* Niet in de finale, wel in een eerdere wedstrijd.
** Reservekeeper, geen minuut gespeeld.
*** Geen minuut gespeeld, wel lid van de selectie.
Bron: European Champions' Club Cup/UEFA Champions League Winning Squads (UEFA)

Belgen

Trainers

Nederlanders
Belgen

Spelers met de meeste overwinningen

Hieronder een lijst met de spelers die het vaakst het toernooi wonnen.

Rank Speler Nationaliteit Overwinningen Club(s) Jaren
1 Francisco Gento Vlag van Spanje (1945-1977) Spanje 6 Real Madrid 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1966
2 Alfredo Di Stéfano Vlag van Spanje (1945-1977) Spanje 5 Real Madrid 1956, 1957, 1958, 1959, 1960
José María Zárraga Vlag van Spanje (1945-1977) Spanje 5 Real Madrid 1956, 1957, 1958, 1959, 1960
Héctor Rial Vlag van Spanje (1945-1977) Spanje 5 Real Madrid 1956, 1957, 1958, 1959, 1960
Marcos Alonso Imaz Vlag van Spanje (1945-1977) Spanje 5 Real Madrid 1956, 1957, 1958, 1959, 1960
Rafael Lesmes Vlag van Spanje (1945-1977) Spanje 5 Real Madrid 1956, 1957, 1958, 1959, 1960
Juan Alonso Vlag van Spanje (1945-1977) Spanje 5 Real Madrid 1956, 1957, 1958, 1959, 1960
Juan Santisteban Vlag van Spanje (1945-1977) Spanje 5 Real Madrid 1956, 1957, 1958, 1959, 1960
Paolo Maldini Vlag van Italië Italië 5 AC Milan 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
Alessandro Costacurta Vlag van Italië Italië 5 AC Milan 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
Cristiano Ronaldo Vlag van Portugal Portugal 5 Manchester United, Real Madrid 2008, 2014, 2016, 2017, 2018

Winnaars als speler en als trainer

Hieronder een overzicht met de personen die het toernooi eerst wonnen als speler en later ook als trainer.

Rank Speler Nationaliteit Overwinning als speler Overwinning als trainer
1 Miguel Muñoz Vlag van Spanje (1945-1977) Spanje 1956, 1957, 1958 (Real Madrid) 1960, 1966 (Real Madrid)
2 Giovanni Trapattoni Vlag van Italië Italië 1963, 1969 (AC Milan) 1984 (Juventus)
3 Johan Cruijff Vlag van Nederland Nederland 1971, 1972, 1973 (Ajax) 1992 (FC Barcelona)
4 Carlo Ancelotti Vlag van Italië Italië 1989, 1990 (AC Milan) 2003, 2007 (AC Milan), 2014 (Real Madrid)
5 Frank Rijkaard Vlag van Nederland Nederland 1989, 1990 (AC Milan), 1995 (Ajax) 2006 (FC Barcelona)
6 Pep Guardiola Vlag van Spanje Spanje 1992 (FC Barcelona) 2009, 2011 (FC Barcelona)
7 Zinédine Zidane Vlag van Frankrijk Frankrijk 2002 (Real Madrid) 2016, 2017, 2018 (Real Madrid)

Meeste wedstrijden

Rank Speler Nationaliteit Wedstrijden Club (aantal wedstrijden)
1 Iker Casillas Vlag van Spanje Spanje 177 Real Madrid (150), FC Porto (27)
2 Cristiano Ronaldo Vlag van Portugal Portugal 167 Manchester United (52), Real Madrid, (101), Juventus (14)
3 Xavi Hernández Vlag van Spanje Spanje 151 FC Barcelona
4 Ryan Giggs Vlag van Wales Wales 145 Manchester United
5 Raúl Vlag van Spanje Spanje 142 Real Madrid (130), Schalke 04 (12)
6 Lionel Messi Vlag van Argentinië Argentinië 140 FC Barcelona
7 Paolo Maldini Vlag van Italië Italië 135 AC Milan
8 Andrés Iniesta Vlag van Spanje Spanje 130 FC Barcelona
9 Clarence Seedorf Vlag van Nederland Nederland 125 Ajax (11), Real Madrid (25), AC Milan (89)
10 Paul Scholes Vlag van Engeland Engeland 124 Manchester United

Vetgedrukt = Dit seizoen nog actief
Bijgewerkt tot en met 27 november 2019[1][2]

Topscorers aller tijden

Rank Speler Nationaliteit Doelpunten Club (aantal doelpunten)
1 Cristiano Ronaldo Vlag van Portugal Portugal 127 Manchester United (15), Real Madrid (105), Juventus (7)
2 Lionel Messi Vlag van Argentinië Argentinië 114 FC Barcelona
3 Raúl González Blanco Vlag van Spanje Spanje 71 Real Madrid (66), Schalke 04 (5)
4 Karim Benzema Vlag van Frankrijk Frankrijk 64 Olympique Lyonnais (12), Real Madrid (52)
5 Robert Lewandowski Vlag van Polen Polen 63 Borussia Dortmund (17), FC Bayern München (46)
6 Ruud van Nistelrooij Vlag van Nederland Nederland 56 PSV (8), Manchester United (35), Real Madrid (13)
7 Thierry Henry Vlag van Frankrijk Frankrijk 50 AS Monaco (7), Arsenal (35), FC Barcelona (8)
8 Alfredo Di Stéfano Vlag van Argentinië Argentinië 49 Real Madrid
9 Andrij Sjevtsjenko Vlag van Oekraïne Oekraïne 48 AC Milan (29), Chelsea (4), Dynamo Kiev (15)
Zlatan Ibrahimović Vlag van Zweden Zweden 48 Ajax (6), Juventus (3), Internazionale (6), FC Barcelona (4), AC Milan (9), Paris Saint-Germain (20)

Vetgedrukt = Dit seizoen nog actief
Bijgewerkt tot en met 27 november 2019[1]

Meeste goals in een enkel seizoen

Rank Speler Nationaliteit Doelpunten Club Seizoen
1 Cristiano Ronaldo Vlag van Portugal Portugal 17 Real Madrid UEFA Champions League 2013/14
2 Cristiano Ronaldo Vlag van Portugal Portugal 16 Real Madrid UEFA Champions League 2015/16
3 Cristiano Ronaldo Vlag van Portugal Portugal 15 Real Madrid UEFA Champions League 2017/18
4 José Altafini Vlag van Brazilië Brazilië 14 AC Milan Europacup II 1962/63
Lionel Messi Vlag van Argentinië Argentinië 14 FC Barcelona UEFA Champions League 2011/12

Bijgewerkt tot en met 27 november 2019[1]

Snelste doelpunten

Rank Speler Nationaliteit Sec Datum Wedstrijd Stadion, stad
1 Roy Makaay Vlag van Nederland Nederland 10,12 7 maart 2007 Bayern München - Real Madrid (2-1) Allianz Arena, München
2 Jonas Vlag van Brazilië Brazilië 10,96 1 november 2011 Valencia (3-1) - Bayer Leverkusen Estadio Mestalla, Valencia
3 Gilberto Silva Vlag van Brazilië Brazilië 20,07 25 september 2002 PSV - Arsenal (0-4) Philips Stadion, Eindhoven
4 Alessandro Del Piero Vlag van Italië Italië 20,12 1 oktober 1997 Manchester United - Juventus (3-2) Old Trafford, Manchester
5 Clarence Seedorf Vlag van Nederland Nederland 21,06 28 september 2005 Schalke 04 - AC Milan (2-2) Arena AufSchalke, Gelsenkirchen
6 Alexandre Pato Vlag van Brazilië Brazilië 24,97 13 september 2011 FC Barcelona - AC Milan (2-2) Camp Nou, Barcelona
7 Marek Kincl Vlag van Tsjechië Tsjechië 25,20 2 november 2005 Club Brugge - Rapid Wien (3-2) Jan Breydelstadion, Brugge

Bijgewerkt tot en met 27 november 2019[1]

Externe links