Demetrio Albertini

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Demetrio Albertini
Demetrio Albertini.JPG
Persoonlijke informatie
Volledige naam Demetrio Albertini
Geboortedatum 23 augustus 1971
Geboorteplaats Besana in Brianza, Italië
Lengte 180 cm
Positie Middenvelder
Clubinformatie
Huidige club Gestopt in 2005
Jeugd
Vlag van Italië AC Milan
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1988–2002
1990–1991
2002–2003
2003–2004
2004
2005
Vlag van Italië AC Milan
Vlag van Italië Calcio Padova
Vlag van Spanje Atlético Madrid
Vlag van Italië Lazio Roma
Vlag van Italië Atalanta
Vlag van Spanje Barcelona
295 (21)
28 (5)
28 (2)
23 (2)
14 (1)
5 (0)
Interlands
1991–2002 Vlag van Italië Italië 79 (3)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Demetrio Albertini (Besana in Brianza, 23 augustus 1971) is een voormalig Italiaans voetballer. De middenvelder speelde onder meer dertien seizoenen voor AC Milan en 79 interlands in het Italiaans voetbalelftal.

Clubcarrière[bewerken]

Albertini debuteerde in 1988 in het eerste elftal van AC Milan. In zijn eerste seizoenen bij de Milanese club kwam hij niet al te vaak aan spelen toe en daarom werd Albertini in het seizoen 1990/91 verhuurd aan Calcio Padova. Vanaf het seizoen 1991/92 werd hij een vaste waarde voor AC Milan. Met de Milanese club won hij vele prijzen: de scudetto (landstitel) in 1992, 1993, 1994, 1996 en 1999, de Europacup I in 1989, 1990 en 1994, en de Intercontinental Cup in 1989. In 2002 vertrok Albertini bij AC Milan. Hij speelde achtereenvolgens bij Atlético Madrid (2002/03), Lazio Roma (2003/04), Atalanta Bergamo (2004-januari 2005) en FC Barcelona (januari-juni 2005). FC Barcelona contracteerde Albertini voor een half jaar als vervanger van de langdurig geblesseerden Thiago Motta en José Edmílson. Bij de Catalaanse club werd Albertini herenigd met zijn oud-ploeggenoot bij AC Milan Frank Rijkaard. Met Barça won de Italiaan de Spaanse titel. Sinds zijn contract bij FC Barcelona afliep, zat Albertini zonder club. Eind oktober 2005 werd door verschillende media gemeld dat de middenvelder dicht bij een contract met AS Roma zou staan, maar tot een akkoord tussen Albertini en Roma kwam het uiteindelijk niet. Op 5 december 2005 verklaarde Albertini definitief een einde aan zijn loopbaan als voetballer te maken. Hij zal zich nu concentreren op het behalen van het trainersdiploma.

Interlandcarrière[bewerken]

Albertini speelde 79 interlands voor Italië. Hij nam deel aan de WK's van 1994 en 1998, en de EK's van 1996 en 2000. In 1994 verloor Albertini met de Squadra Azzura na strafschoppen de finale van Brazilië en in 2000 werd de finale na verlengingen verloren van Frankrijk.

Hij maakte zijn debuut voor Italië op zaterdag 21 december 1991 in de EK-kwalificatiewedstrijd tegen Cyprus, die met 2-0 werd gewonnen door treffers van Gianluca Vialli en Roberto Baggio. Ook Dino Baggio en Alberigo Evani maakten in dat duel voor het eerst hun opwachting in de Italiaanse A-ploeg. Albertini droeg zesmaal de aanvoerdersband.

Afscheidswedstrijd[bewerken]

Op 15 maart 2006 nam Albertini in een duel tussen AC Milan en FC Barcelona in San Siro afscheid van het publiek en zijn voormalige medespelers. De eerste helft was ongeveer een replay van de Champions League-finale van 1994, toen het Dream Team met 4-0 verslagen werd door AC Milan. Een groot deel van de spelers uit die finale waren aanwezig, aangevuld met enkele andere blaugranas en rossonerri uit de begin jaren negentig. Onder anderen Franco Baresi, George Weah, Paolo Maldini, Marcel Desailly, Marco van Basten, Ruud Gullit en Roberto Donadoni waren aan de kant van Milan van de partij, terwijl Barcelona aantrad met onder meer Andoni Zubizarreta, Miguel Ángel Nadal, Guillermo Amor, Christo Stoitsjkov, Michael Laudrup, Eusebio Sacristàn en Sergi Barjuán. Johan Cruijff en Fabio Capello waren wederom de coaches van de beide elftallen. Opmerkelijk was de rol van Frank Rijkaard, die in het galaduel niet voor Milan speelde maar Josep Guardiola verving bij Barça. Albertini zelf opende de score in het galaduel met een harde vrije trap. Vervolgens liep AC Milan uit naar 3-0 door een kopgoal van Van Basten en een eigen doelpunt van Nadal. De ingevallen Ezquerro deed wat terug voor de Catalanen, zodat de eerste helft in 3-1 eindigde. Na rust namen de huidige teams van AC Milan en FC Barcelona het tegen elkaar op. Door een benutte strafschop van Samuel Eto'o en een afgekeurde goal van Alberto Gilardino won Barça met 1-0. Vijf minuten voor tijd betrad Albertini nog het veld in het shirt van FC Barcelona.

Clubstatistieken[bewerken]

seizoen club land competitie duels goals
1988/89 AC Milan Vlag van Italië Serie A 1 0
1989/90 AC Milan Vlag van Italië Serie A 1 0
1990/91 Calcio Padova (huur) Vlag van Italië Serie A 28 5
1991/92 AC Milan Vlag van Italië Serie A 28 3
1992/93 AC Milan Vlag van Italië Serie A 29 2
1993/94 AC Milan Vlag van Italië Serie A 26 3
1994/95 AC Milan Vlag van Italië Serie A 30 2
1995/96 AC Milan Vlag van Italië Serie A 30 0
1996/97 AC Milan Vlag van Italië Serie A 29 8
1997/98 AC Milan Vlag van Italië Serie A 28 0
1998/99 AC Milan Vlag van Italië Serie A 29 2
1999/00 AC Milan Vlag van Italië Serie A 26 1
2000/01 AC Milan Vlag van Italië Serie A 12 0
2001/02 AC Milan Vlag van Italië Serie A 24 0
2002/03 Atlético Madrid Vlag van Spanje Primera División 28 2
2003/04 Lazio Roma Vlag van Italië Serie A 23 2
2004/05 Atalanta Bergamo Vlag van Italië Serie A 14 1
2004/05 FC Barcelona Vlag van Spanje Primera División 5 0

Zie ook[bewerken]