Leeds United AFC

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Leeds United)
Ga naar: navigatie, zoeken
Leeds United A.F.C.
De clubnaam op stadion Elland Road
De clubnaam op stadion Elland Road
Naam Leeds United Association Football Club
Bijnaam The Whites
United
The Peacocks
Opgericht 4 oktober 1919
Plaats Leeds
Stadion Elland Road
Capaciteit 37.890
Voorzitter Vlag van Italië Andrea Radrizzani
Eigenaar Vlag van Singapore Aser Group Holding
Trainer Vacant
Competitie Football League Championship
Thuis
Uit
Alternatief
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Leeds United AFC is een Engelse voetbalclub die momenteel uitkomt in de Championship, het tweede voetbalniveau van Engeland. De club werd opgericht in 1919, nadat Leeds City FC ten onder was gegaan. De club speelt zijn thuiswedstrijden in het Elland Road stadion. Sinds februari 2014 is de club in handen van de Italiaanse zakenman Massimo Cellino.

Geschiedenis[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Leeds City FC werd opgericht in 1904 door supporters van Hunslet FC, een nog oudere club. Al in oktober 1904 begon de club op Elland Road te spelen. Dit was het voormalige onderkomen van een opgedoekt rugbyteam.

Toen de Football League in 1905 de tweede divisie uitbreidde naar 20 clubs werd Leeds City FC toegelaten, samen met onder meer Chelsea. Leeds was op dat moment de grootste stad in Engeland zonder professioneel voetbalteam.

In april 1912 werd Herbert Chapman aangesteld als trainer en hij bleef aan tot 1919. Toen diende een teleurgestelde oud-speler, Charlie Copeland, een klacht in bij de Football League over het betalen van te hoge salarissen aan spelers. Hoewel er geen bewijs werd gevonden, werd de club gestraft en daardoor ontbonden. Port Vale nam de plaats in van Leeds City. Op een veiling werden alle activa van de club geveild. Sterspeler Billy McCleod werd verkocht aan Notts County en Herbert Chapman vertrok naar Arsenal, waar hij een legende werd.

Vlak nadat Leeds City werd ontbonden, werd Leeds United opgericht. De nieuwe bespeler van Elland Road, Yorkshire Amateurs AFC, bood het stadion aan Leeds United aan, dat nu oud-speler Dick Ray als trainer had. In mei 1920 werd de club weer toegelaten in de Football League, tegelijk met Cardiff City.

Don Revie[bewerken]

In de veertig jaren die volgden, promoveerde de club weleens naar de hoogste divisie, maar degradeerde even vaak weer. In maart 1961 werd voormalig Engels international Don Revie aangesteld als trainer. Door winst in de laatste wedstrijd van het seizoen 1961/62 werd degradatie naar de derde divisie ontlopen, en daarna begon het beter te gaan. Revie stelde een nieuw team samen rond de Schotse spits Bobby Collins. Samen met onder meer Billy Bremner promoveerde de club in 1964 weer naar de hoogste divisie.

Hoewel de club twee keer het landskampioenschap binnenhaalde, en ook een keer de FA Cup, had Leed United de reputatie te onderpresteren. Het team, dat op het hoogtepunt in 1970 bestond uit zeventien internationals (terwijl er toen amper spelers van buiten de Britse Eilanden in het Engelse voetbal speelden), kwam namelijk vaak dicht bij succes, om vervolgens het dan net niet te halen. Echter, het laatste seizoen, 1973/74, van Revie op Elland Road eindigde in een tweede landstitel van de club.

Na het vertrek Revie volgden nieuwe trainers elkaar snel op. Onder andere Brian Clough, Jock Stein en voormalig clubspeler Allan Clarke hadden de club onder hun hoede in de periode tot aan het seizoen, 1981/82, toen Leeds United weer degradeerde naar de tweede divisie.

Na deze degradatie werd Eddie Gray aangesteld als nieuwe trainer. Gray legde de nadruk op de jeugd, ook al omdat Leeds United er financieel niet heel goed voor stond. In 1985 was het Gray nog niet gelukt om weer te promoveren en hij werd opgevolgd door Billy Bremner. Die ging door op de weg die Gray was ingeslagen, maar wist ook geen promotie af te dwingen. Hij werd op zijn beurt op 27 september 1988 ontslagen en opgevolgd door Howard Wilkinson.

Howard Wilkinson[bewerken]

Wilkinson kreeg meer geld om te spenderen om promotie af te dwingen. Hij stelde een team samen dat jeugd en ervaring combineerde. Dit team was gebouwd rond de Schotse middenvelder Gordon Strachan, die was overgekomen van Manchester United. In het seizoen 1989/90 promoveerde Leeds United weer naar de hoogste divisie.

Spelers als Vinnie Jones, die waren gehaald om om te kunnen gaan met het fysieke spel van de tweede divisie, werden vervangen door onder anderen John Lukic en Gary McAllister. In het eerste seizoen terug in de hoogste divisie eindigde Leeds United als vierde. Het bestuur stelde Wilkinson daarom nog meer geld ter beschikking en onder meer Éric Cantona en Tony Dorigo kwamen de club versterken. In 1992 won de club dan ook weer het landskampioenschap en het zag ernaar uit dat de club weer een belangrijke factor in het Engelse voetbal zou worden.

Echter het seizoen na het kampioenschap verliep teleurstellend. De club probeerde de Europacup I te winnen, maar verloor beide wedstrijden tegen Glasgow Rangers. Cantona besloot daarop te vertrekken naar aartsrivaal Manchester United. Voor Cantona bleek dat een goede overstap, hij leek het missende stukje in de puzzel daar. Voor Leeds ging het daarna bergafwaarts. Spelers als Gary Speed en David Batty vertrokken ook en ondanks het aantrekken van onder anderen Lee Bowyer en Nigel Martyn ging het niet beter. Wilkinson werd uiteindelijk dan ook ontslagen, begin van het 1996/97 seizoen. George Graham volgde Wilkinson op. Onder anderen Jimmy Floyd Hasselbaink en Harry Kewell maakten naam in de tijd onder Graham, maar die vertrok naar Tottenham Hotspur.

Financiële problemen[bewerken]

David O'Leary, de assistent van Graham, volgde hem op. Het leek weer beter te gaan met Leeds. Talentvolle spelers als Jonathan Woodgate braken door. In het seizoen 1999/2000 wist de club als derde te eindigen en dwong daarmee voor het eerst kwalificatie voor de Champions League af. Het ging de club ook goed af in die Champions League. Het haalde de halve finale, waarin het verloor van het Spaanse Valencia.

Om het echte succes dan toch te behalen, werd er veel geld uitgegeven en voorzitter Peter Ridsdale had hiertoe grote leningen afgesloten. Echter het echte succes bleef uit en Leeds bleef zowel in seizoen 2000/01 als het seizoen erop steken op de vijfde plaats in de competitie en behaalde daarmee niet de beoogde geldbron die de Champions League is.

O'Leary werd in de zomer van 2002 opgevolgd door Terry Venables, maar ook onder hem, en onder zijn opvolgers Peter Reid en Eddie Gray, lukte het niet om het tij te laten keren. In mei 2004 degradeerde de club wederom naar de tweede divisie, inmiddels bekend als de Football League Championship.

Om financiële problemen te ontlopen werden in de tussentijd sterspelers als Rio Ferdinand, Robbie Keane, Harry Kewell, Lee Bowyer en Jonathan Woodgate verkocht voor veel geld en kwamen er alleen jeugdspelers, waaronder James Milner en Aaron Lennon, en goedkope spelers voor terug.

Later werden er nog meer sterspelers verkocht onder meer Paul Robinson, Alan Smith, Mark Viduka en James Milner.

Op 21 januari 2005 werd bekendgemaakt dat Ken Bates, oud-voorzitter van onder meer Chelsea, de nieuwe voorzitter werd, door het 50% aandeel van Gerald Krasner over te nemen. Door deze overname zijn de ergste financiële zorgen voor Leeds voorbij en kan de club mogelijk weer gaan werken aan een mooie toekomst.

Anno seizoen 2006/2007 werd Kevin Blackwell ontslagen door tegenvallende prestaties, hij wordt opgevolgd door Dennis Wise en diens assistent Gustavo Poyet

Het nieuwe duo kon het tij echter niet keren, en op 28 april 2007 werd zelfs degradatie naar de League One, de 3e divisie van het Engelse voetbal, onontkoombaar.

In februari 2008 werd bekend dat Dennis Wise vertrokken is, hij is de nieuwe directeur van Newcastle United. Inmiddels is hij opgevolgd door Gary McAllister.

2007-2010: League One[bewerken]

Op 20 juli 2007 wordt bekend dat de spelers al zes weken geen salaris meer hebben ontvangen, en dat de schuldenlast van de club rond de 100 miljoen euro bedraagt.[1] De club komt uit in Football League One en krijgt door de financiële problemen vijftien punten aftrek. Dit maakt de club meteen goed door de eerste 13 wedstrijden ongeslagen te blijven (11 overwinningen, 2 gelijke spelen). Na een wat mindere periode halverwege het seizoen lijkt promotie ver weg. Leeds sluit het seizoen onder McAllister echter sterk af, waardoor in de 45ste wedstrijd tegen Yeovil Town FC door een 0-1-overwinning een plaats in de play-offs veilig wordt gesteld. De play-offs beginnen slecht voor Leeds, met een thuisnederlaag tegen de nummer 4 uit de competitie, Carlisle United. Leeds verliest op Elland Road met 1-2. De uit-wedstrijd maakt Leeds de achterstand ongedaan door een goal in de laatste minuut. Het wordt 0-2 en Leeds speelt de finale op Wembley, tegen Doncaster Rovers. De finale verloopt dramatisch. De finale van de League-one play-offs heeft nog nooit zoveel toeschouwers getrokken als deze keer, en het zijn overwegend Leeds-supporters. Het mag niet baten, Leeds verliest met 1-0. Doncaster promoveert, en Leeds United speelt ook in het seizoen 2008-2009 in de League One.

Het seizoen 2008/2009 begint onder leiding van McAllister goed voor Leeds. De eerste uitwedstrijd tegen Scunthorpe United wordt met 1-2 gewonnen. Leeds valt daarna echter even terug, en heeft het vooral moeilijk in uitwedstrijden. In september komt Leeds terug naar boven, doordat het in deze maand zes wedstrijden op rij wint. In oktober verliest het vier keer, waardoor Leeds begin november op de tweede plaats staat, met een punt achterstand op Scunthorpe United. Vervolgens valt Leeds echter ver terug. Na onder meer 5 nederlagen op een rij in november en december staat de ploeg na 21 gespeelde wedstrijden op een teleurstellende negende plaats. Ook wordt het team uitgeschakeld in de FA Cup door te verliezen van het nietige Histon FC. Na de laatste competitie nederlaag tegen Milton Keynes Dons wordt trainer McAllister ontslagen. Zijn opvolger is Simon Grayson, de succesvolle manager die Blackpool FC naar de Championship bracht. De club eindigt op de 4e plaats van de ranglijst, wat recht geeft op het spelen van play-offs om promotie. Het seizoen eindigt voor Leeds United na de verloren halve finale van de play-offs tegen Millwall.

Onder trainer Simon Grayson kent Leeds United in 2009-2010 enkele successen. Zo schakelt het Manchester United uit in de strijd om de FA Cup door op Old Trafford met 0-1 te winnen. Belangrijker voor de club is echter de terugkeer naar the Championship. Leeds wint voor de winterstop vrijwel alles en promotie lijkt al snel zeker. Na een flinke terugval in de tweede seizoenshelft stelt Leeds deze promotie veilig door op de laatste speeldag in een uitverkocht Elland Road Bristol Rovers met 2-1 te verslaan.

2010-heden: Terugkeer naar de Championship[bewerken]

Leeds verloor in haar openingswedstrijd met 1–2 van Derby County op 7 augustus. Het eerste punt in het seizoen 2010/11 werd behaald tegen Nottingham Forest in een uitwedstrijd die eindigde in een 1–1 gelijkspel. Eerste kerstdag 2010 stond Leeds op de tweede plaats in de Championship. Leeds lootte dat seizoen ook Arsenal in de FA Cup, waar het erin slaagde een return of te dwingen door gelijk te spelen. Arsenal won de return echter met 1–3 op Elland Road. Leeds bleef gedurende het seizoen zicht houden op een play-off plaats, eindigde uiteindelijk op een respectabele 7e plaats, maar liep uiteindelijk net de playoffs mis.

In mei 2011 werd bekend dat Leeds voorzitter Ken Bates de club had gekocht en daardoor ook de eigenaar van Leeds werd.

Op woensdag 21 november 2012 werd bekend dat Leeds United in handen komt van GFH Capital Limited, een investeringsmaatschappij uit Dubai. De investeringsmaatschappij wordt vanaf december voor honderd procent eigenaar van de club. In februari 2014 wordt de club overgedragen aan de Italiaanse ondernemer Massimo Cellino.

Erelijst[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Internationaal
UEFA - Inter-Cities Fairs Cup.svg Jaarbeursstedenbeker 2x 1968, 1971
Nationaal
Premier league trophy icon (adjusted).png Engels landskampioenschap 3x 1969, 1974, 1992
FA Cup.png FA Cup 1x 1972
Carling.png Football League Cup 1x 1968
CommunityShield.png FA Community Shield 2x 1969, 1992

Eindklasseringen[bewerken]

Seizoen Clubs Divisie Duels Winst Gelijk Verlies Doelsaldo Punten Tsch
1980–1981 9 22 First Division 42 17 10 15 39–47 44 21.377
1981–1982 20 22 First Division 42 10 12 20 39–61 42 22.109
1982–1983 8 22 Second Division 42 13 21 8 51–46 60 15.994
1983–1984 10 22 Second Division 42 16 12 14 55–56 60 15.493
1984–1985 7 22 Second Division 42 19 12 11 66–43 69 15.161
1985–1986 14 22 Second Division 42 15 8 19 56–72 53 13.259
1986–1987 4 22 Second Division 42 19 11 12 58–44 68 17.612
1987–1988 7 23 Second Division 44 19 12 13 61–51 69 20.272
1988–1989 10 24 Second Division 46 17 16 13 59–50 67 21.811
1989–1990 1 24 Second Division 46 24 13 9 79–52 85 28.568
1990–1991 4 20 First Division 38 19 7 12 65–47 64 29.312
1991–1992 Simple gold crown.svg 20 First Division 42 22 16 4 74–37 82 29.459
1992–1993 17 22 Premier League 42 12 15 15 57–62 51 29.250
1993–1994 5 22 Premier League 42 18 16 8 65–39 70 34.493
1994–1995 5 22 Premier League 42 20 13 9 59–38 73 32.925
1995–1996 13 22 Premier League 38 12 7 19 40–57 43 32.578
1996–1997 11 22 Premier League 38 11 13 14 28–38 46 32.109
1997–1998 5 20 Premier League 38 17 8 13 57–46 59 34.725
1998–1999 4 20 Premier League 38 18 13 7 62–34 67 35.773
1999–2000 3 20 Premier League 38 21 6 11 58–43 69 39.155
2000–2001 4 20 Premier League 38 20 8 10 64–43 68 38.974
2001–2002 5 20 Premier League 38 18 12 8 53–37 66 39.752
2002–2003 15 20 Premier League 38 14 5 19 58–57 47 39.120
2003–2004 19 20 Premier League 38 8 9 21 40–79 33 36.666
2004–2005 14 24 Championship 46 14 18 14 49–52 60 29.207
2005–2006 5 24 Championship 46 21 15 10 57–38 78 22.355
2006–2007 24 24 Championship 46 13 7 26 46–72 36 [2] 21.613
2007–2008 5 24 League One 46 27 10 9 72–38 76 [2] 26.546
2008–2009 4 24 League One 46 26 6 14 77–49 84 23.813
2009–2010 2 24 League One 46 25 11 10 77–44 86 24.818
2010–2011 7 24 Championship 46 19 15 12 81–70 72 27.299
2011–2012 14 24 Championship 46 17 10 19 65–68 61 23.283
2012–2013 13 24 Championship 46 17 10 19 57–66 61 21.572
2013–2014 15 24 Championship 46 16 9 21 59–67 57 25.088
2014–2015 15 24 Championship 46 15 11 20 50–61 56 24.052
2015–2016 13 24 Championship 46 14 17 15 50–58 59 22.446
2016–2017 7 24 Championship 46 22 9 15 61–47 75

Leeds United in Europa[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van Leeds United AFC voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Leeds United speelt sinds 1965 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

1992/93, 2000/01
1969/70, 1974/75
-
1972/73
1971/72, 1973/74, 1979/80, 1995/96, 1998/99, 1999/00, 2001/02, 2002/03
-
1965/66, 1966/67, 1967/68, 1968/69, 1970/71

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie de lijst van spelers van Leeds United AFC voor een opsomming van spelers die voor de club spelen of hebben gespeeld.

Nederlanders[bewerken]

Overige[bewerken]

Trainer-coaches[bewerken]

Van Tot Naam D W G V
20.10.2015 30.06.2016 Vlag van Engeland Steve Evans
01.07.2015 19.10.2015 Vlag van Duitsland Uwe Rösler
26.10.2014 30.06.2015 Vlag van Engeland Neil Redfearn
21.09.2014 25.10.2014 Vlag van Slovenië Darko Milanič
29.08.2014 20.09.2014 Vlag van Engeland Neil Redfearn
19.06.2014 28.08.2014 Vlag van Engeland Dave Hockaday
13.04.2013 31.05.2014 Vlag van Engeland Brian McDermott
02.04.2013 11.04.2013 Vlag van Engeland Neil Redfearn
18.02.2012 01.04.2013 Vlag van Engeland Neil Warnock
02.02.2012 17.02.2012 Vlag van Engeland Neil Redfearn
23.12.2008 01.02.2012 Vlag van Engeland Simon Grayson
29.01.2008 21.12.2008 Vlag van Schotland Gary McAllister
24.10.2006 28.01.2008 Vlag van Engeland Dennis Wise
21.09.2006 23.10.2006 Vlag van Engeland John Carver
01.06.2004 20.09.2006 Vlag van Engeland Kevin Blackwell
11.11.2003 30.06.2004 Vlag van Schotland Eddie Gray
21.03.2003 10.11.2003 Vlag van Engeland Peter Reid
08.07.2002 21.03.2003 Vlag van Engeland Terry Venables
01.10.1998 30.06.2002 Vlag van Ierland David O'Leary
10.09.1996 30.09.1998 Vlag van Schotland George Graham
10.10.1988 10.09.1996 Vlag van Engeland Howard Wilkinson
28.09.1988 09.10.1988 Vlag van Engeland Norman Hunter
11.10.1985 27.09.1988 Vlag van Schotland Billy Bremner
04.07.1982 10.10.1985 Vlag van Schotland Eddie Gray
01.10.1980 30.06.1982 Vlag van Engeland Allan Clarke
05.10.1978 30.09.1980 Vlag van Engeland Jimmy Adamson
01.07.1978 04.10.1978 Vlag van Schotland Jock Stein
04.10.1974 30.06.1978 Vlag van Engeland Jimmy Armfield
01.07.1974 13.09.1974 Vlag van Engeland Brian Clough
01.07.1974 03.10.1974 Vlag van Engeland Maurice Lindley
01.03.1961 30.06.1974 Vlag van Engeland Don Revie
01.12.1958 30.06.1959 Vlag van Engeland Bill Lambton
01.06.1958 30.11.1958 Vlag van Engeland Willis Edwards
01.05.1953 31.05.1958 Vlag van Engeland Raich Carter
01.05.1948 30.04.1953 Vlag van Engeland Frank Buckley
01.05.1947 30.04.1948 Vlag van Engeland Willis Edwards
01.07.1935 30.04.1947 Vlag van Engeland Billy Hampson
01.07.1927 28.02.1935 Vlag van Engeland Dick Ray
01.02.1920 31.05.1927 Vlag van Engeland Arthur Fairclough
17.10.1919 31.01.1920 Vlag van Engeland Dick Ray
01.07.1912 30.06.1918 Vlag van Engeland Herbert Chapman

Externe link[bewerken]