Brug 683

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Brug 683
Brug 683, de overspanning (mei 2018)
Brug 683, de overspanning (mei 2018)
Algemene gegevens
Locatie Amsterdam Nieuw-West
Overspant Postjeswetering
Bouw
Bouwperiode 1973/1974
Opening 2 april 1974
Gebruik
Huidig gebruik voetgangers/fietsers
Weg Corantijnstraat
Architectuur
Type plaatbrug
Architect(en) Dienst der Publieke Werken
Dirk Sterenberg
Materiaal beton
Bijzonderheden gele leuningen
Portaal  Portaalicoon   Verkeer & Vervoer

Brug 683 is een vaste brug in Amsterdam-West.

Ze is overspant de Postjeswetering. Ze vormt daarmee de verbinding tussen de Corantijnstraat in de Surinamebuurt en het Rembrandtpark. De brug is een zusje van de brug 682 en de Duizendste brug (brug 684) en die analogie volgend ook een dochter van de Torontobrug.

Ligging brug[bewerken]

Het park, al sinds 1958 op de tekentafel liggend, wachtend op voldoende geld, werd begin jaren zeventig ingericht. Daartoe werd er aangeplant en voet- en fietspaden aangelegd. Het deel ten noorden van de Postjesweg sloot direct aan op de Orteliuskade, die nooit aan water heeft gelegen. Het deel van het park ten zuiden van de Postjesweg werd van bebouwing gescheiden door de Postjeswetering, later overgaand in de Westlandgracht. De wetering/gracht aansluiten op de waterweg in het park kon niet, want ze lagen/liggen op verschillende niveaus (wetering/gracht op stadsniveau, park op buitenstads niveau). Om toegang te krijgen vanuit de Surinamebuurt tot het park werd een drietal bruggen neergelegd.

Ontwerp[bewerken]

Twee van de drie plaatbruggen zijn identiek (682 en 683), de derde is breder (684) maar heeft dezelfde vorm. Zij zijn qua vorm ontworpen door Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. Hij nam als voorbeeld de Torontobrug van zijn collega Dick Slebos en verkleinde die. In februari/maart 1973 begon de aannemer met de eerste van de drie.[1] Het was daarbij een soort experiment, de drie bruggen waren de eerste bruggen, waarbij het ontwerp geheel uitging van lichtbeton. Eerdere bruggen in de stad waren wel vernieuwd met behulp van dit beton, maar hier was het dus het uitgangspunt. De bruggen liggen in een lichte boog over het water gedragen door haar twee pijlers, die in het water op een soort schoenen staan. Han Lammers opende de bruggen op 2 april 1974, door de Duizendste brug te openen (684). Alle drie de bruggen zijn alleen ingericht voor voetgangers en fietsers, maar brug 684 is breder uitgevoerd. De bruggen hebben betonnen balustrades met daarop naar buiten staande metalen leuningen en in de kleur van die leuningen zit het verschil tussen de bruggen. Brug 683 kreeg gele leuningen (brug 682 rood, brug 684 blauw).