Carrie (1976)
| Carrie Het meisje met de duivelse kracht (NL) De jongste dochter van Satan (B) | ||||
|---|---|---|---|---|
 | ||||
| (Filmposter op en.wikipedia.org) | ||||
| Regie | Brian De Palma | |||
| Producent | Paul Monash | |||
| Scenario | Lawrence D. Cohen | |||
| Gebaseerd op | Carrie van Stephen King | |||
| Hoofdrollen | Sissy Spacek Amy Irving William Katt Nancy Allen John Travolta Betty Buckley P.J. Soles Piper Laurie | |||
| Muziek | Pino Donaggio | |||
| Montage | Paul Hirsch | |||
| Cinematografie | Mario Tosi | |||
| Production design | Jack Fisk William Kenney | |||
| Productiebedrijf | United Artists | |||
| Distributie | United Artists | |||
| Première |  3 november 1976 5 mei 1977 | |||
| Genre | horror/drama/fantasy/cult | |||
| Speelduur | 98 minuten | |||
| Taal | Engels | |||
| Land van herkomst | Verenigde Staten | |||
| Budget | US$ 1,8 miljoen | |||
| Opbrengst | US$ 33,8 miljoen[1] | |||
| Gewonnen prijzen | 3 | |||
| Overige nominaties | 2 Academy Awards | |||
| Vervolg | The Rage: Carrie 2 (1999) | |||
| Remake | Carrie (2002) Carrie (2013) | |||
| Kijkwijzer |   Angst Grof taalgebruik | |||
| (en) IMDb-profiel | ||||
| MovieMeter-profiel | ||||
| (mul) TMDb-profiel | ||||
| (en) AllMovie-profiel | ||||
| ||||
Carrie is een horrorfilm met bovennatuurlijke thematiek uit 1976 onder regie van Brian De Palma, die de productie baseerde op het gelijknamige boek van Stephen King. Het was de eerste van de inmiddels meer dan 100 verfilmingen van diens verhalen.
Verhaal
[bewerken | brontekst bewerken]Carrie White, een nogal lelijk en verlegen 17-jarig meisje uit North Carolina, zit in de laatste klas van de middelbare school. Hier wordt ze, zowel met haar uiterlijk als vanwege haar sociale angststoornis, bijna voortdurend gepest door haar klasgenoten. Ook thuis heeft Carrie het zeer zwaar; haar alleenstaande moeder, Margaret White, is extreem religieus. Margaret verwacht ditzelfde van haar dochter, die bijvoorbeeld elke dag tot Jezus moet bidden en nooit mag uitgaan. Ook wordt Carrie geregeld lichamelijk mishandeld door haar moeder. Margaret betreurt het eigenlijk dat ze überhaupt ooit een dochter heeft gekregen, omdat ze zich daarvoor eerst heeft moeten overgeven aan een van de grootste menselijke zwakheden: de geslachtsdaad.
Intussen weet bijna niemand dat Carrie over telekinetische gaven beschikt. Als Carrie op een dag na de gymles onder de douche staat krijgt ze haar eerste menstruatie, die uitzonderlijk lang is uitgebleven. Carrie heeft geen idee wat haar overkomt, omdat haar moeder haar uit kuisheid ook nooit iets hierover heeft verteld. In paniek rent Carrie naar de andere meisjes in de kleedruimte, die haar bespotten en met tampons en maandverband bekogelen. Uiteindelijk komt de gymlerares, Miss Collins, tussenbeide. Zij weet Carrie enigszins te kalmeren en legt haar alles uit. Uit frustratie laat Carrie met haar gave een lamp aan het plafond kapotspringen.
Als Carrie die dag thuis aan haar moeder vertelt wat er is gebeurd, zegt Margaret in plaats van iets troostends enkel dat Carrie gestraft is voor haar zondige gedachten. Margaret sluit Carrie als boetedoening ook nog op in een hok, waarin ze constant om vergeving moet bidden. Als Carrie even later toegestaan wordt om naar haar kamer te gaan en daar vol zelfhaat in de spiegel kijkt, springt die vanzelf kapot door haar gave.
Een van Carries klasgenoten, Chris Hargensen, legt zich niet neer bij de straf die Miss Collins vanwege de manier waarop Carrie is behandeld aan alle meisjes oplegt: een week lang nablijven en extra gymnastiekoefeningen doen. Daarom mag ze niet op het eindbal dat binnenkort gehouden wordt komen. Een van de andere klasgenoten, Sue Snell, krijgt berouw en laat haar vriendje Tommy Ross met Carrie uitgaan naar het bal. Carrie is dolblij en maakt een baljurk voor zichzelf. Haar moeder voorspelt echter dat iedereen op het bal haar uit zal lachen. Ze probeert Carrie met alle macht tegen te houden, maar Carrie drijft deze keer haar eigen zin door met behulp van haar telekinetische krachten. Ze stapt bij Tommy in de auto, waarna ze naar het bal rijden.
Chris wil intussen wraak nemen op Carrie. Zij en haar vriendje Billy Nolan slaan op een boerderij een varken dood, het bloed vangen ze op in een emmer. 's Avonds rijden ze naar de zaal waar het bal zal worden gehouden en plaatsen de emmer vol bloed onopvallend op een van de balken aan het plafond boven het podium, waarna ze zich onder het podium verschuilen. Carrie heeft een heel fijne avond en kan nu eindelijk eens normaal met iedereen praten en lachen. Na afloop van de danswedstrijd blijkt dat zij en Tommy hebben gewonnen (dit is doorgestoken kaart van Chris, zodat Carrie precies onder de emmer bloed zal komen te staan). Als Carrie hierna vol trots samen met Tommy midden op het podium staat terwijl iedereen voor haar klapt, heeft ze het mooiste moment van haar leven.
Chris trekt aan het touw dat aan de emmer vol bloed vastzit, waarop Carrie de volledige inhoud over zich heen krijgt. De vallende emmer raakt Tommy op zijn hoofd, die bewusteloos neervalt. Hoewel niet iedereen in de zaal haar vervolgens uitlacht, is Carrie ervan overtuigd dat dit wel zo is. Ze besluit om met behulp van haar gave vreselijk wraak op alle aanwezigen te nemen. Ze richt een gigantische slachtpartij aan door eerst de sprinklerinstallatie onklaar te maken en vervolgens alle elektrische apparatuur compleet te ontregelen en tegelijk alle uitgangen te vergrendelen, zodat niemand uit de brandende balzaal kan ontsnappen. Bijna alle aanwezigen komen hierdoor op een gruwelijke manier om, Carrie weet voor zichzelf de buitendeuren te openen. Sue was iets eerder door Miss Collins naar buiten gezet. Ook Chris en Billy ontsnappen doordat ze iets eerder gevlucht waren. Even later proberen ze Carrie op straat dood te rijden. Carries telekinetische gave zorgt ervoor dat hun auto over de kop slaat en in brand vliegt, waarbij Chris en Billy omkomen.
Carrie gaat compleet verslagen en gedeprimeerd terug naar huis, waar haar moeder met een groot mes klaarstaat om haar voor haar zonden te doden. Daarop vermoordt Carrie met haar gave ook haar moeder: alle keukenmessen springen uit de la en Margaret wordt in de deuropening gekruisigd. Hierna wordt Carries telekinetische gave zo sterk dat ze er zelf ook aan ten onder gaat: het hele huis wordt verwoest en brandt tot de grond toe af. Carrie komt hierdoor zelf ten slotte om het leven, terwijl ze wanhopig het lichaam van haar moeder vastgeklemd houdt.
Later krijgt de zwaar getraumatiseerde en zieke Sue een nachtmerrie, waarin ze op de plek staat waar het huis van de Whites stond, tegelijk is dit het graf van Carrie. Er staat nu een verkoopbord, met daaroverheen geschreven de tekst Carrie White brandt in de hel. Op het moment dat de rouwende Sue hier een krans bloemen neerlegt, duikt Carries met varkensbloed besmeurde arm plotseling op uit de grond en grijpt Sues arm vast, om Sue mee het graf in te trekken. Sue schrikt volkomen hysterisch wakker, waarna haar moeder haar probeert te kalmeren.
Rolverdeling
[bewerken | brontekst bewerken]| Acteur | Personage |
|---|---|
| Sissy Spacek | Carrie White |
| Piper Laurie | Margaret White |
| Amy Irving | Sue Snell |
| William Katt | Tommy Ross |
| Betty Buckley | Lerares Collins |
| Nancy Allen | Chris Hargensen |
| John Travolta | Billy Nolan |
| P.J. Soles | Norma Watson |
| Priscilla Pointer | Mrs. Snell |
| Sydney Lassick | Mr. Fromm |
| Stefan Gierasch | Mr. Morton |
| Michael Talbott | Freddy |
| Cameron De Palma | Jongen op fiets |
Verschillen met het boek
[bewerken | brontekst bewerken]De verhaallijn volgt op de meeste punten vrij nauwkeurig het boek van King, maar er zijn ook enkele opvallende verschillen. Carries gymlerares heet in het boek bijvoorbeeld niet Collins, maar Desjardin. Ook wordt in Kings boek niet iedereen die in de balzaal aanwezig is gedood; Miss Desjardin behoort hier tot de overlevenden en zij legt later tegenover de politie een uitgebreide verklaring af. In het boek richt Carrie anderzijds, nadat ze de brandende balzaal heeft verlaten, met haar gave ook elders in Chamberlain nog allerlei verwoestingen aan, waardoor er uiteindelijk niet veel van het stadje overblijft. In het boek komt Carries moeder eveneens als gevolg van Carries telekinese om het leven, maar op een andere manier dan in de film (Margarets hart wordt door Carrie stilgezet).
Billy en Chris komen in het boek en in de film wel op dezelfde manier aan hun einde.
Ontvangst
[bewerken | brontekst bewerken]De film werd over het algemeen zeer positief ontvangen en geldt wereldwijd als een van de beste films uit het jaar 1976. Het Amerikaanse filmtijdschrift Empire plaatste de film in 2008 op plaats 86 in hun lijst van de 500 beste films aller tijden.[2] Het televisiekanaal Bravo plaatste de film in 2004 op plaats 8 in de top-100 van de films met de engste scènes.[3] De film belandde op plaats 15 in de lijst van 50 Best High School Movies van Entertainment Weekly.
Prijzen
[bewerken | brontekst bewerken]Zowel hoofdrolspeelster Sissy Spacek als bijrolactrice Piper Laurie werden hiervoor genomineerd voor een Academy Award (Laurie tevens voor een Golden Globe), terwijl de film zelf een nominatie voor een Hugo Award kreeg.
Sequels
[bewerken | brontekst bewerken]De film kreeg in 1999 een vervolg getiteld The Rage: Carrie 2. In 2002 verscheen er een gelijknamige televisie-remake van het eerste deel. In 2013 kwam er nog een remake uit, met Chloë Grace Moretz in de rol van Carrie en Ansel Elgort in de rol van Tommy.
In 1988 kwam er een musical uit van de film die in 2012 een off-Broadway revival kreeg. De 1988 musical staat bekend als een van de grootste mislukkelingen van Broadway.
Trivia
[bewerken | brontekst bewerken]Priscilla Pointer en Amy Irving spelen in de film moeder en dochter. In werkelijkheid zijn zij dat ook.
Externe links
[bewerken | brontekst bewerken]- (en)
Carrie in de Internet Movie Database - (nl) Carrie op MovieMeter
- (mul) Carrie in The Movie Database
- (en) Carrie in de database van AllMovie
- ↑ (en) Carrie op Box Office Mojo
- ↑ (en) The 500 Greatest Movies of All Time, empire.com
- ↑ (en) The 100 Scariest Movie Moments, bravotv.com
· 
· 