Eerdgronden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Eerdgronden zijn volgens de Nederlandse bodemclassificatie alle moerige gronden en minerale gronden met een humusrijke bovengrond (de minerale eerdlaag, een Ap of Ah horizont). Bovendien bevindt zich binnen 40 cm geen kalkhoudend vast gesteente.

Deze minerale eerdlaag is doorgaans het gevolg een eeuwenlange geleidelijke ophoging met humushoudend materiaal door de mens. Op de pleistocene zandgronden werd hiervoor plaggenmest gebruikt. In het westen van Nederland gebruikte men bagger uit sloten. W.C.H. Staring, de grondlegger van de bodemkunde in Nederland, beschreef dit in 1856: Door eeuwen achtereen, steeds met datzelfde aanbrengen van heidezoden voort te gaan, heeft men deze bouwlanden aanmerkelijk verhoogd en den bouwgrond tot een dikte van twee of meer ellen vermeerderd. En over de brede sloten in de omgeving van Oudkarspel merkte Staring op: dat water levert de vruchtbare bagger op waarmede de akkers, tot het telen van groenten voor de Amsterdamsche markt, aanhoudend worden gemest en tevens opgehoogd.

Onderverdeling[bewerken]

De eerdgronden worden in drie suborden ingedeeld op basis van de dikte van de donkere bovengrond en de grondwaterhuishouding:

  • dikke eerdgronden - deze zijn ontstaan door menselijke invloed, zoals het ophogen met humushoudend materiaal en herhaalde diepe grondbewerking,
  • hydro-eerdgronden - eerdgronden met een dunne A-horizont (< 50 cm) en voortdurend of periodiek hoge grondwaterstanden, en
  • xero-eerdgronden - eerdgronden met een dunne A-horizont (< 50 cm), diepe grondwaterstanden en goede natuurlijke ontwatering.

De eerdgronden worden verder onderverdeeld in groepen en subgroepen:

  • dikke eerdgronden
    • enkeerdgronden - oude bouwlandgronden op essen (enken)
      • bruine enkeerdgronden - enkeerdgronden met een bruine minerale eerdlaag
      • zwarte enkeerdgronden - enkeerdgronden met een zwarte minerale eerdlaag
    • tuineerdgronden - opgebaggerde gronden in het westen van Nederland
      • tuineerdgronden - zavel- en kleigronden met een dikke humushoudende bovengrond
  • hydro-eerdgronden
  • xero-eerdgronden
    • xerozandeerdgronden - weinig voorkomende hooggelegen zandgronden met nauwelijks of geen podzolvorming
    • xeroklei-eerdgronden - zeer weinig voorkomende zavel- en kleigronden met een donkere bovengrond en een goede interne drainage

In de eerste druk van de bodemclassificatie voor Nederland (1966) werden ook nog Krijteerdgronden onderscheiden. Krijteerdgronden waren ingedeeld in de suborde Xero-eerdgronden, groep Krijteerdgronden. Deze gronden worden in de herziene versie van de classificatie (1989) aangeduid als krijtvaaggronden.

In de Amerikaanse classificatie (Soil Taxonomy) worden deze bodems geclassificeerd als Mollisolen.