Epi Drost

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Epi Drost
FC Twente wint de Bekerfinale in 1977. Epi Drost ontvangt de beker uit handen van Prins Bernhard die hem toevoegde: Dat doelpunt van u was machtig.
FC Twente wint de Bekerfinale in 1977. Epi Drost ontvangt de beker uit handen van Prins Bernhard die hem toevoegde: Dat doelpunt van u was machtig.
Persoonlijke informatie
Volledige naam Eimert Drost
Bijnaam Manolito, Mister FC Twente
Geboortedatum 21 september 1945
Geboorteplaats Amersfoort, Nederland
Overlijdensdatum 27 mei 1995 (49 jaar)
Overlijdensplaats Rotterdam, Nederland
Lengte 173 cm
Been Rechtsbenig
Jeugd
19??-1962 FC Wageningen
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
1962-1963
1963-1964
1964-1965
1965-1966
1966-1967
1967-1968
1968-1969
1969-1970
1970-1971
1970-1971
1971-1972
1973-1974
1974-1975
1975-1976
1976-1977
1977-1978
1978-1979
1979-1980
1980-1981
1981-1982
1982-1983
Totaal[1]
FC Wageningen (2D)
FC Wageningen (2D)
FC Wageningen (2D)
Heracles Almelo
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
FC Twente
DS '79 (1D)
DS '79 (1D)
FC Twente
21 (11)
29 (11)
30 (19)
19 (0)
34 (1)
34 (3)
34 (0)
34 (0)
33 (0)
30 (0)
31 (2)
16 (0)
30 (1)
29 (0)
30 (0)
34 (1)
34 (0)
11 (0)
16 (0)
36 (0)
8 (0)
573 (49)
Interlands **
1969-1973 Vlag van Nederland Nederland 9 (0)
Getrainde clubs
1983-1987
1987-1989
1989-1990
1990-1995
FC Twente (assistent)
RBC Roosendaal
DS'79
STEVO
Erelijst
1977
1994
KNVB-beker
Kampioenschap zondagamateurs

* Bijgewerkt op 19 sep 2012 11:53 (CEST)
** Bijgewerkt op 19 sep 2012 11:53 (CEST)
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Eimert (Epi) Drost (Amersfoort, 21 september 1945Rotterdam, 27 mei 1995) was een Nederlands voetballer en voetbaltrainer. Hij speelde achtereenvolgens voor Wageningen, SC Heracles, FC Twente en DS’79 en kwam tot negen interlands. Drost wordt beschouwd als een van de beste spelers uit de geschiedenis van FC Twente, waar hij in totaal 15 jaar onder contract stond.

Biografie[bewerken]

Drost werd geboren in Amersfoort, maar verhuisde op jonge leeftijd naar Wageningen. Hij was een zoon van voetballer Selis Drost, die uitkwam voor HVC uit Amersfoort en WVV Wageningen. Zijn jongere broer Gerard, geboren in 1953, was doelverdediger van Wageningen en het Nederlands amateurelftal.

Twee dagen na zijn zeventiende verjaardag maakte Drost als spits zijn debuut in het eerste van Wageningen, dat destijds uitkwam in de Tweede divisie. In zijn eerste seizoen scoorde hij elf doelpunten. Hij werd door Ajax uitgenodigd voor een proefperiode, maar een transfer ketste af op de vergoeding van 80.000 gulden die Wageningen vroeg. In 1964 speelde Drost met de Nederlandse UEFA-jeugd op het Europees kampioenschap. Het seizoen erop scoorde hij onder trainer Bas Paauwe twintig goals voor Wageningen. PSV toonde belangstelling, maar Drost verkaste uiteindelijk voor 60.000 gulden naar SC Heracles. De ploeg uit Almelo degradeerde in 1966 naar de Eerste divisie. Drost maakte de teruggang niet meer mee, hij werd in juli 1966 door FC Twente ingelijfd dat een vergoedingssom van 40.000 gulden betaalde en speler Hans Roordink naar Heracles liet vertrekken.

Bij FC Twente zou Drost tot 1980 blijven. Zijn eerste officiële wedstrijd speelde hij op 14 augustus 1966 tegen Go Ahead. Op dat moment stond hij nog opgesteld als middenvelder, later in het seizoen zakte hij een linie terug en werd hij laatste man. FC Twente werd in seizoen 1966/67 onder de nieuwe trainer Kees Rijvers slechts dertiende, maar in de jaren daarna werd in korte tijd een doorbraak naar de top van de Eredivisie gerealiseerd. De ploeg werd derde in seizoen 1968/69, tweede in de seizoen 1973/74, was in 1975 finalist in de UEFA Cup en de KNVB beker en won uiteindelijk de KNVB beker 1976/77. In de finale tegen PEC Zwolle scoorde Drost het eerste doelpunt, met een hard afstandsschot.

Drost speelde in veertien seizoenen 423 competitiewedstrijden, 43 bekerwedstrijden en 45 Europa Cupwedstrijden voor Twente. Hij stond bekend om riskante terugspeelballen en passeerbewegingen in het eigen strafschopgebied. Een journalist van het Algemeen Dagblad omschreef hem als "frivoolste laatste verdediger aller tijden". Mede dankzij gedisciplineerde spelers als Kees van Ierssel en Willem de Vries, een betrouwbare keeper als Piet Schrijvers en een loepzuivere lange pass liep het risicovolle verdedigen meestal goed af en zorgde het juist voor enorme populariteit onder de toeschouwers.

In 1980 vertrok hij naar DS’79. Twee jaar later keerde hij terug bij FC Twente als assistent-coach van achtereenvolgens Rob Groener, interim-trainer Spitz Kohn en Fritz Korbach. In 1983 keerde hij op verzoek van Kohn voor een half jaar terug op het veld, toen Twente in degradatiegevaar was. Het mocht echter niet baten, FC Twente degradeerde naar de Eerste divisie en Drost beëindigde definitief zijn voetballoopbaan.

In 1987 werd Drost hoofdtrainer bij RBC, twee jaar later stapte hij over naar DS’79. Vervolgens trad hij in dienst van hoofdklasser Stevo uit Geesteren, met welk elftal hij het landskampioenschap bij de zondagamateurs behaalde. Op 27 mei 1995 zakte hij tijdens een wedstrijd met oud-internationals tegen amateurclub Transvalia in elkaar. Een poging van collega-speler Wim Meutstege en een aanwezige clubarts om hem te reanimeren mocht niet baten en Drost overleed enkele uren later in een Rotterdams ziekenhuis, op 49-jarige leeftijd. Enkele jaren eerder waren al eens vier bypasses aangelegd.

Drost kwam negen keer uit voor het Nederlands elftal. Zijn eerste interland was een vriendschappelijke wedstrijd op 16 april 1969 tegen Tsjecho-Slowakije. Eerder had Drost al wedstrijden gespeeld voor de Nederlandse UEFA-jeugd (16 tot 18 jaar), Jong Oranje, het Nederlands militaire voetbalelftal onder leiding van Jan Zwartkruis en Nederland B. Een ruzie met bondscoach František Fadrhonc zette hem vanaf 1972 enige tijd buitenspel. Na een rentree op 12 september 1973 raakte hij geblesseerd waardoor hij het WK 1974 miste.

Nagedachtenis[bewerken]

Drost werd in 2000 door de supporters uitgeroepen tot FC Twentes 'Voetballer van de eeuw'. Zijn trouw aan de club, zijn persoonlijkheid in en buiten het veld, zijn traptechniek, zijn afstandsschoten, maar bovenal zijn risicovolle en daardoor spectaculaire verdedigingswerk hebben tot deze verkiezing bijgedragen. Tijdens een verkiezing van de Grootste Overijsselaar in 2005 behaalde Drost de tweede plaats achter de uitvinder van de kunstnier Willem Kolff.

Eind 2007 is een biografie van Drost verschenen, genaamd In Alles Anders. Het boek, geschreven door Bert Nederlof, gaat in op zowel de mens als de voetballer Drost.

Bij de uitbreiding van De Grolsch Veste, het stadion van FC Twente, is op de tweede ring door middel van gekleurde stoeltjes een afbeelding van Drost aangebracht. In de ontvangstruimte van het stadion werd op 20 januari 2009 een standbeeld van Drost onthuld.

Het nieuwste gebouw van Saxion in Enschede draagt de naam "Epy Drost". Het gebouw is gesitueerd aan de Van Galenstraat.

Trivia[bewerken]

  • Volgens biograaf Bert Nederlof was de roepnaam van Drost 'Epy' en niet 'Epi', zoals hij tijdens zijn carrière werd aangeduid. De naam was ontstaan tijdens zijn kindertijd en was een verbastering van 'dat apie van Drost'. Drost zou zelf altijd 'Epy' hebben geschreven en deze spelling ook op een armband hebben gehad.[2]
  • Epi Drost werd door supporters vaak ‘Manolito’ genoemd, een bijnaam die hij te danken had aan zijn gelijkenis zowel qua uiterlijk als losbandige levensstijl met Manolito Montoya, een van de personages uit de western-serie The High Chaparral, gespeeld door acteur Henry Darrow.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Statistieken van Epi Drost op VI.nl
  2. Epy? Epi? Of..., FC Twente Blog.nl, 12 juni 2007.