Jean-Jacques Régis de Cambacérès

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jean-Jacques Régis de Cambacérès
1753-1824
Jean-Jacques-Regis de Cambaceres (par Henri-Frederic Schopin).jpg
Hertog van Parma
Periode 1808-1814
Voorganger Pauline Bonaparte
Opvolger Marie Louise van Oostenrijk
Vader --
Moeder --
Dynastie napoleontische Periode

Jean-Jacques-Régis de Cambacérès, als prince de l'Empire 1e hertog van Parma, 1e hertog van Cambacérès (Montpellier, 18 oktober 1753 - Parijs, 8 maart 1824), was een Frans advocaat en staatsman, het best bekend als de auteur van de Code Napoléon, die nog steeds de basis vormt van het Franse privaatrecht.

Cambacérès was als tweede consul een collega van eerste consul Napoleon Bonaparte en derde consul Charles-François Lebrun tijdens het Consulaat in Frankrijk rond 1799 tot 1804.

In 1803 werd De Cambacérès verkozen tot lid van de Académie française. Na de val van het keizerrijk ging de titel hertog van Parma over naar de vrouw van Napoleon, Marie Louise, die na het Congres van Wenen in 1815 hertogin van Parma werd. Hij gebruikte sindsdien de titel hertog van Cambacérès. Jean-Jacques Régis De Cambacérès had een broer, Etienne-Hubert de Cambacérès (1756 - 1818) die kardinaal en aartsbisschop was.

Toen in 1814 in Frankrijk de monarchie hersteld werd, trok hij zich terug uit het politieke leven. Tijdens de honderd dagen werd hij in al zijn functies hersteld. Op 2 juni 1815 werd hij benoemd tot Pair de France, voorzitter van de Kamer, en par interim, minister van Justitie, een ministerie geleid door M. Boulay de la Meurthe. Na de definitieve val van Napoléon ging hij in ballingschap in Brussel, in akkoord met de regering van Lodewijk XVIII.