Joachim Peiper

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Joachim Peiper
Bundesarchiv Bild 183-R65485, Joachim Peiper.jpg
Bijnaam Jochen
Geboren 30 januari 1915
Berlijn
Overleden 13 juli 1976
Traves
Land/partij Flag of German Reich (1935–1945).svg Nazi-Duitsland
Onderdeel Vlag van de Schutzstaffel Waffen-SS
Dienstjaren 1933 - 1945
Rang Ss-standartenfuhrer.jpg Standartenführer
Eenheid 1. SS-Panzer-Division Leibstandarte-SS Adolf Hitler.svg 1. SS-Panzer-Division Leibstandarte-SS Adolf Hitler
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Ridderkruis met Eikenloof en Zwaarden

Joachim Peiper (Berlijn, Duitsland, 30 januari 1915 - Traves, Frankrijk, 13 juli 1976) was een Waffen-SS officier gedurende de Tweede Wereldoorlog, en een veroordeelde oorlogsmisdadiger. In 1945, toen hij uit het leger ging, had hij de rang van SS-Standartenführer.

Biografie[bewerken]

Jonge jaren[bewerken]

Peiper werd geboren in Berlijn. Zijn vader was een legerofficier die had meegevochten in Oost-Afrika tijdens de Eerste Wereldoorlog. Peiper had twee broers: Hans-Hasso en Horst.

Tweede Wereldoorlog[bewerken]

In 1933 werd Peiper gerekruteerd door de SS-Verfügungstruppe. Sepp Dietrich wees hem toe aan de Leibstandarte-SS "Adolf Hitler". (LSSAH) erewacht. In 1935 ging Peiper naar de trainingsschool voor SS-officieren (Junkerschule) in Braunschweig. In maart 1938 werd hij lid van de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij. De maand daarop werd hij in de staf van SS-leider Heinrich Himmler opgenomen en het jaar daarop bevorderd tot eerste adjudant van Himmler; hij behield die positie tot augustus 1941. Alleen tijdens de slag om Frankrijk werd hij even van deze taak ontheven daar hij mee moest vechten. Vanaf 1941 kreeg hij het bevel over verschillende eenheden van het leger, waaronder de Kampfgruppe.

Tijdens zijn periode als Himmlers adjudant ontmoette Peiper zijn toekomstige vrouw Sigurd. Ze trouwden en kregen drie kinderen: Hinrich, Elke en Silke. Op zijn 29e werd Peiper kolonel van de Waffen-SS. Tevens werd hij onderscheiden met het Ritterkreuz des Eisernen Kreuzes.

Peiper was een ervaren leider en nam deel aan veel grote veldslagen. Aan het oostfront vocht hij in de Derde slag om Charkov en de Slag om Koersk. In 1944 kreeg hij het bevel over zijn eigen Kampfgruppe, die deel uitmaakte van de zesde pantsereenheid onder bevel van Sepp Dietrich. Met deze kampfgruppe nam hij deel aan de slag om de Ardennen. Hij en zijn Kampfgruppe waren hier grotendeels verantwoordelijk voor het Bloedbad van Malmedy. Uiteindelijk raakte de Kampfgruppe door zijn brandstof heen en werd ingesloten door Amerikaanse troepen in La Gleize. Peiper was gedwongen met zijn soldaten te vluchten en honderden voertuigen achter te laten. Met 800 man bereikte hij te voet Duitsland.

Na de oorlog[bewerken]

Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog werd Peiper gevangengenomen, en samen met andere leden van zijn Kampfgruppe aangeklaagd voor oorlogsmisdaden. Hij werd veroordeeld tijdens de rechtszaak aangaande het Bloedbad van Malmedy. Peiper beweerde tijdens het proces geregeld dat hij mentaal en fysiek werd gemarteld, maar doktoren konden hiervoor geen bewijs vinden. Peiper bood aan alle schuld op zich te nemen als de rechter zijn soldaten in vrijheid zou stellen. Dit werd geweigerd. Peiper werd schuldig bevonden aan het Bloedbad van Malmedy, en veroordeeld tot de doodstraf. Hij en zijn soldaten zouden worden opgehangen. Peiper verzocht nog de straf voor zijn mannen om te zetten in dood door het vuurpeloton, maar ook dat verzoek werd geweigerd.

De veroordelingen leidden tot controverse binnen bepaalde Duitse kringen, waaronder de kerk. Uiteindelijk leidde dat ertoe dat de straffen werden omgezet naar levenslange gevangenisstraf. Hiervan zat Peiper uiteindelijk 11 jaar uit. In december 1956 werd hij vrijgelaten.

Peiper werd ook verantwoordelijk gehouden voor het bloedbad van Boves in Italië, maar hiervoor werd hij niet veroordeeld.

In 1972 verhuisde Peiper naar Traves in Frankrijk, alwaar hij Engelstalige militaire boeken in het Duits ging vertalen.

Peiper stierf op 14 juli 1976 toen zijn huis werd aangevallen door een gewapende bende die zich de 'Avengers' noemde. Ze brandden Peipers huis plat met een molotovcocktail. De Avengers zijn nooit geïdentificeerd, maar vermoed wordt dat het voormalige leden van het Franse verzet waren.

Militaire loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Thomas 1998, p. 144.
  • Agte, Patrick (2000). Jochen Peiper: Commander Panzerregiment Leibstandarte. J.J. Fedorowicz Publishing, Inc. ISBN 0-921991-46-0
  • Mitcham, Samuel W. (2006). Panzers in Winter: Hitler's Army and the Battle of the Bulge. Greenwood Press. ISBN 0-275-97115-5
  • Reynolds, Michael (2004). The Devil’s Adjutant: Jochen Peiper, Panzer Leader, Casemate Publishers and Book Distributors; Pbk edition. ISBN 1-86227-156-9
  • Westemeier, Jens (2004). Jochen Peiper: zwischen Totenkopf und Ritterkreuz- Lebensweg eines Fuehrers der Waffens SS. Biblio Verlag, Bissendorf ISBN 3-7648-2318-6
  • Watt, Jim. "Jochen Peiper: Maligned Hero and Selected Campaign Series Notes." November 2001.
  • Williamson, Gordon (2003). Waffen-SS Handbook 1933-1945, Sutton Publishing Ltd. ISBN 0-7509-2927-8
  • Malmedy massacre Investigation – Report of the Subcommittee of Committee on armed services – United States Senate – Eighty-first Congress, fist session, pursuant to S. res. 42, Investigation of action of army with respect to trial of persons responsible for the massacre of American soldiers, battle of the Bulge, near Malmedy, Belgium, December 1944, published October 13, 1949.
  • No Author. "Malmedy Massacre Trial."