Lockheed Hudson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Lockheed Hudson
Lockheed Hudson V.jpg
Algemeen
Rol Lichte bommenwerper en verkenningsvliegtuig
Bemanning 6
Status
Eerste vlucht 10 december 1938
Gebruik Groot-Brittannië
Canada,
Australië,
Verenigde Staten
Afmetingen
Lengte 13,5 m
Hoogte 3,6 m
Spanwijdte 20,0 m
Vleugeloppervlak 51,2 m²
Gewicht
Leeggewicht 5400 kg
Startgewicht 8390 kg
Krachtbron
Motor(en) 2x Wright Cyclone 9 cilinder stermotoren met 1100 pk
Prestaties
Topsnelheid 397 km/u
Actieradius 3150 km
Dienstplafond 7470 m
Bewapening
Boordgeschut 4x .303-inch (7,7 mm) Browning mitrailleur
Bommen Bommenlast van maximaal 340 kg
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart
Schetsen Lockheed Hudson

De Lockheed Hudson is een lichte bommenwerper en maritiem verkenningsvliegtuig gebouwd door Lockheed Aircraft Corporation.

In 1938 zochten de Britten een Amerikaans maritiem patrouillevliegtuig om de Avro Anson te ondersteunen. Lockheed demonstreerde een aangepaste versie van het passagiersvliegtuig 14 Super Electra, de Mk I. In februari 1939 begon de levering en het 224ste RAF-squadron werd ermee uitgerust. In september waren er al 78 in dienst.

De Hudson werd verder aangepast met andere propellers, twee vaste Browning-machinegeweren, Mk II. Kort daarop volgde de Mk III, die de Wright Cyclone-motoren van 1.100 pk verving door de 1.200 pk-versie.

In 1941 begon ook de Amerikaanse luchtmacht de Hudson te gebruiken. De Hudson kon een lading van 340 kg aan bommen of dieptebommen meenemen.

In 1944 werd de Hudson uit de dienst genomen al zijn er na de oorlog nog veel gebruikt voor civiel luchtverkeer. In totaal zijn er 2941 exemplaren van gemaakt, waarvan zo'n 2000 bij de Royal Air Force (RAF) hebben gevlogen. Diverse exemplaren zijn bewaard gebleven en zijn opgenomen in de collectie van musea.

Externe link[bewerken]