Midden-Oostenfront

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Midden-Oostenfront
Onderdeel van de Eerste Wereldoorlog
De campagne in Gallipoli in 1915
De campagne in Gallipoli in 1915
Datum 29 oktober 1914-30 oktober 1918
Locatie Balkan, Midden-Oosten, Kaukasus en Centraal-Azië
Resultaat overwinning voor de Geallieerden
Territoriale
veranderingen
Opdeling van het Ottomaanse Rijk
Verdrag Vrede van Mudros
Strijdende partijen
Centrale mogendheden:

Vlag van Oostenrijk-Hongarije Oostenrijk-Hongarije
Vlag van Ottomaanse Rijk Ottomaanse Rijk
Vlag van Duitse Keizerrijk Duitse Rijk
Vlag van Democratische Republiek Azerbeidzjan Azerbeidzjan

Geallieerden:

Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Vlag van Keizerrijk Rusland Keizerrijk Rusland
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Flag of the Second Saudi State.svg Emiraat Nejd en Hasa
Vlag van Koeweit (1914-1956) Koeweit
Vlag van Republiek Armenië (1918-1920) Armenië
Vlag van Italië (1861-1946) Italië Vlag van Hejaz Arabische opstandelingen

Troepensterkte
±2 829 000 ±3 620 000
Verliezen
1 500 000 gedood, verwond, vermist of gevangengenomen (243 598 doden) 1 000 000 - 1 500 000 gedood, verwond, vermist of gevangengenomen

Het front in het Midden-Oosten was het toneel van militaire acties tussen 29 oktober 1914 tot 30 oktober 1918.

De doelstelling van het Ottomaanse Rijk tijdens de Eerste Wereldoorlog was om onder andere de gebieden in Oost-Anatolië te herveroveren, die verloren waren gegaan door de Russisch-Turkse Oorlog van 1877-78, en om olievelden in Mesopotamië te verkrijgen. Doordat het Suezkanaal rechtstreeks door Ottomaanse acties bedreigd werd (waardoor de aanvoerlijnen van en naar India veel langer konden worden), en omdat het Ottomaanse Rijk zich aangesloten had bij de Centrale mogendheden, verklaarden de geallieerden de oorlog aan het Ottomaanse Rijk. Dit resulteerde in enkele offensieven en campagnes zoals de Sinaï-Palestinacampagne, de Mesopotamische campagne, de Kaukasusveldtocht, de Perzische campagne en de Slag om Gallipoli. Nadat Duitsland in 1918, na de mislukte Kaiserschlacht, een wapenstilstand vroeg, stortte het Ottomaanse Rijk in en vroeg ook om een wapenstilstand: de Ottomaanse deelname eindigde door de Vrede van Mudros op 30 oktober 1918 en het daaruit voortvloeiende verdrag van Batum op 4 juni 1918.

Loopgraven aan de Dode Zee,1918

Beide kanten gebruikten opstandige volken als bondgenoot in de regio, waaronder de Arabieren, Armeense milities die deelnamen aan het Armeense Verzet, Armeense vrijwilligerseenheden en Assyriërs, de Assyriërs vochten, naar aanleiding van de Assyrische genocide, mee aan de kant van de geallieerden, net als de eerder genoemde volkeren. De Ottomanen hadden de steun van de Koerden, de Circassiërs, de Turkmenen, Tsjetsjenen en een aantal Iraanse en Arabische groepen. De Russische deelname eindigde door het Verdrag van Erzincan (5 december 1917) en het Verdrag van Brest-Litovsk (3 maart 1918).