Monomeer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Dit artikel gaat over een chemische verbinding. Voor het zoutmeer in Californië, zie Mono Lake.

Een monomeer (Grieks: monos, één, enkel, en meros, deel) is in de organische chemie een relatief eenvoudig molecuul dat, chemisch gekoppeld aan een of meerdere andere monomeren, als bouwsteen kan dienen voor grotere moleculen. Dit kunnen dimeren, oligomeren of polymeren zijn.

Voorbeelden van natuurlijke monomeren zijn monosachariden die als bouwstenen dienen voor polysachariden, en aminozuren die de bouwstenen vormen voor eiwitten. Een tafelsuikermolecuul is bijvoorbeeld een dimeer, meer specifiek een disacharide dat bestaat uit een fructose- en een glucosemonomeer. Een echt biologisch macromolecuul onder de koolhydraten is bijvoorbeeld de polysacharide glycogeen (het dierlijke equivalent van zetmeel), dat uit vele (vertakte) glucosemonomeren bestaat. Ook alle eiwitten kunnen als macromolecuul worden beschouwd. Bij eiwitmoleculen speelt, naast de samenstelling uit de verschillende monomere aminozuren, ook de volgorde van de aminozuren een rol bij het chemische karakter van het eiwit.

In de polymeerchemie worden veel verschillende synthetische organische monomeren gebruikt bij de vervaardiging van eveneens synthetische polymeren. Voorbeelden zijn poly-vinylbromide uit de synthetische monomeer vinylbromide en poly(cyclohexeenoxide) uit de synthetische monomeer cyclohexeenoxide.

Synthetische polymeren bestaan meestal uit identieke monomeren.